အခန်း ၉၀

အခန်း ( ၉၀ ) – ရှင့်ဆန္ဒအတိုင်းပဲ

သူသည် ခေါင်းကိုပင် မော့မကြည့်ရဲဘဲ လော့ရှီ၏ မျက်လုံးများကို စိုက်ကြည့်ရန်ပင် မဝံ့ရဲပေ။ အကြောင်းမှာ ရလဒ်သည် သူလိုချင်သည့်အတိုင်း ဖြစ်မလာမည်အား စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

"ရှင် ကျွန်မကို မကြည့်ရဲတာ ကျွန်မ ငြင်းမယ်လို့ ထင်နေလို့လား။"

ဖုန့်ချင်းစီသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ခေါင်းမော့ကာ သူချစ်မြတ်နိုးသော မိန်းကလေးကို ကြည့်ရှုရင်း ခဏတာမျှ စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် သူမကို ဘယ်အချိန်က စတင်သဘောကျခဲ့တာလဲ။ ကျောင်းစတက်သောနေ့က လျှပ်တစ်ပြက် မြင်လိုက်ရစဉ်ကပင် ဖြစ်ပုံရသည်။

သူသည် မြင်မြင်ချင်း အချစ်အား ဘယ်သောအခါမှ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း သူမအား မတွေ့ရှိသေးခင်အထိ ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်သည်ဟု သူ မသိခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် သူမသည် ချင်းယီ၏ အတန်းဖော်နှင့် အခန်းဖော်ဖြစ်သောကြောင့် သူမနှင့် ပတ်သက်သည့် သတင်းအစုံကို တိတ်တဆိတ် လိုက်လံ စုံစမ်းခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီ၏ ဆက်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် သူသည် လော့ရှီနှင့် တရားဝင် သိကျွမ်းခဲ့သည်။

ထိုအချိန်မှစ၍ သူသည် သူမအား သူ၏ ခံစားချက်များကို ဝန်ခံရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်မှ သူငယ်ချင်းများက သူ့အနေအထားအရ မည်သည့်ရည်းစားကိုမဆို ရှာတွေ့နိုင်သည်ဟု ပြောကြသည်။ သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သူကို အဘယ်ကြောင့် ဆက်လက်လိုက်နေသေးသနည်း၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိရုံ သက်သက်သာ မဟုတ်ပေဘူးလားဟု သူတို့က မေးကြသည်။

သို့သော် သူမတွင် ယခုအချိန်တွင် ရည်းစားမရှိသောကြောင့် သူ့ထံ၌ အခွင့်အရေးရှိသေးသည်ဟု သူ အမြဲခံစားခဲ့ရသည်။

သူမသည် ယခုအချိန်တွင် ရည်းစားမထားချင်သောကြောင့် သူ့ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်လိမ့်မည်၊ သူ့ကြောင့် မဟုတ်ပေ။

သူသည် ယခင်ကကဲ့သို့ပင် သူမကို တိတ်တဆိတ် အာရုံစိုက်နေဆဲဖြစ်ပြီး အချိန်ကိုက် "မတော်တဆ" တွေ့ဆုံမှုအချို့ကိုလည်း ဖန်တီးခဲ့သေးသည်။

သူမသည် ကြိုးစားကြည့်ရန်နှင့် သူ့ကို သိကျွမ်းရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း ပြောသောနေ့တွင် သူသည် အိပ်မက်မက်နေရသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း သူတို့သည် သူငယ်ချင်းများအဖြစ် ဆက်ဆံခဲ့ကြပြီး သူမ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေး အခြားရှုထောင့်များကို သူပိုမိုနားလည်လာခဲ့သည်။

သူမအကြောင်း ပိုမိုသိရှိလာလေ၊ သူမကို ပိုမိုသဘောကျလေလေဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုတိုးတက်စေရန် သူသည် စိတ်အားထက်သန်နေခဲ့သည်။

လော့ရှီက ထရပ်လိုက်သည်။ "ကျွန်မ သဘောမတူရင် ရှင်ဘာလုပ်မှာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းစီက အလွန်တည်ကြည်စွာဖြင့် "ငါ မင်းကို ဝန်ခံနေတာက ငါ့ခံစားချက်တွေ မပြောင်းလဲဘူးဆိုတာ မင်းကို သိစေချင်လို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"မင်း ဖိအားခံစားစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းငါ့ကို လက်ခံနိုင်ရင်တော့ ဝမ်းသာစရာပဲပေါ့။"

"မင်းငြင်းရင်လည်း ငါ တလေးတစား လက်ခံပါ့မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ လက်မလျှော့ချင်ဘူး။"

လော့ရှီသည် အကြိမ်များစွာ ဝန်ခံခြင်း ခံခဲ့ရသော်လည်း ယခုအကြိမ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခုကို လှုပ်ခတ်စေခဲ့သည့် ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤတိုတောင်းသောအချိန်သည် သူမအတွက် သူ့ကို အပြည့်အဝ နားလည်ရန် မလုံလောက်သေးပေ။

သူမသည် သူ့ကို လုံးဝ မချစ်သေးသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူမ ငြင်းပယ်လိုစိတ် မရှိပေ။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့တွင် တစ်ဦးကို တစ်ဦး သိကျွမ်းရန် အချိန်များစွာ ကျန်ရှိသေးသည်။ ဤသည်မှာ အစပြုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ဒါဆို ရှင့်ဆန္ဒအတိုင်းပဲ။"

လော့ရှီ၏ စကားများအပြီးတွင် ဖုန့်ချင်းစီသည် သူမကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ရှီရှီ၊ ဒီအခွင့်အရေးကို ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

လော့ရှီသည် ထိုကဲ့သို့ နီးကပ်သော ထိတွေ့မှုကို မရင်းနှီးသော်လည်း သူမရှေ့မှ လူသည် ယခုအခါ သူမ၏ ချစ်သူဖြစ်နေသည်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားကာ သူ့ကို မတွန်းထုတ်ခဲ့ပေ။

"အခုမှ မစားရင် အစားအစာတွေ အေးကုန်လိမ့်မယ်။"

လော့ရှီ၏ စကားကို ကြားတော့ ဖုန့်ချင်းစီက သူမကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ "အရင် စားကြရအောင်။"

သူ လိုချင်သော ရလဒ်ကို ရရှိပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းစီသည် သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်နေသည်။

သူသည် လော့ရှီကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် အစားအစာများ ကျွေးမွေးတော့သည်။ ထိုကဲ့သို့ အပြုအမူကို ငယ်စဉ်ကတည်းက မြင်တွေ့ခဲ့ရသောကြောင့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အလွန် ကျွမ်းကျင်သည်။

သူ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို မြင်သော လော့ရှီသည် သူ့ကို မတားမြစ်ခဲ့ပေ။

နွေးထွေးသော ညစာစားပြီးနောက် စားသောက်ဆိုင်အပြင်ဘက် မီးများ စတင်လင်းလာသည်။

"ရှီရှီ၊ ခဏလေး စောင့်ပါဦး။"

ဖုန့်ချင်းစီသည် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ အလျင်အမြန် ပြေးဝင်သွားသည်။ သူသည် တစ်မနက်လုံး အချိန်ကုန်ခံကာ အကြိမ်ကြိမ် မအောင်မြင်ပြီးမှ အောင်မြင်ခဲ့သော မာချာကိတ်မုန့်ကို ယူဆောင်လာရန် မေ့နေခဲ့သည်။

လော့ရှီသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာကြည့်ရင်း အလှဆင်မှုများအတွက် ငွေအတော်အတန် သုံးစွဲထားရမည်ဟု သတိပြုမိသည်။

သူမသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ အမှတ်တရအဖြစ် ဓာတ်ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ကူးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ဖုန့်ချင်းစီသည် ကိတ်မုန့်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ထွက်လာသည်။ "ရှီရှီ၊ ဒါ မင်းအတွက်ပါ။"

"မာချာကိတ်မုန့်လား။ ကိုယ်တိုင် လုပ်တာလား။" ချင်းယီက သူမ ကြိုက်နှစ်သက်တာတွေကို သူ့ကို ပြောပြထားပုံရတယ်။

"ဟုတ်တယ်၊ အစားအစာတွေနဲ့အတူ ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတာ..." စိုးရိမ်စိတ်နဲ့ မေ့သွားမယ်လို့ ဘယ်သူထင်မလဲ။

လော့ရှီသည် ဖုန့်ချင်းစီ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို ယူလိုက်သည်။

"ကျွန်မ အိမ်ယူသွားမယ်။"

ဖုန့်ချင်းစီ: "ငါ မင်းကို လိုက်ပို့ပေးမယ်။"

"မလိုဘူး၊ တစ်ယောက်ယောက် လာကြိုနေပြီ။ ရှင်လည်း အိမ်စောစော ပြန်သင့်တယ်။"

ဖုန့်ချင်းစီသည် ငြင်းပယ်ခံရပြီးနောက် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ရှေ့တွင် ရှည်လျားသော အနာဂတ်ကို တွေးမိသောအခါ စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။

သူ့မှာ ရည်းစား ရှိသွားပြီလေ။

လော့ရှီကို ကားနဲ့ လိုက်ပို့ပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းစီဟာ သူ့ရဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ လူမှုကွန်ရက်မှာ အခိုက်အတန့်များစွာ တင်ခဲ့သည်။

လော့ရှီသည် ယာဉ်မောင်းသူ၏ ကားဖြင့် အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး မာချာကိတ်မုန့်ကို ကိုင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးစလုံး ထည့်စရာပုံး ရှာရန် မေ့သွားခဲ့ကြသည်။

ရလဒ်အနေဖြင့် သူမ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် သူမ၏ မိဘများက သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

သူမ၏ ဖခင် လော့ရန်ကျစ်က သူမ၏ လက်ထဲမှ ပန်းကန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီနေ့ခေတ်မှာ ကိတ်မုန့်တွေကို ပန်းကန်နဲ့ ရောင်းကြတာလား။"

"ဒီကိတ်မုန့်က တကယ်ကောင်းမယ့်ပုံပဲ။ လွန်ခဲ့တဲ့ရက်ကပဲ မင်း ဝိတ်လျှော့မယ်လို့ မပြောဘူးလား။ မင်းအဖေနဲ့ ငါ ဝေစားလိုက်မယ်လေ" လို့ လော့ရှီရဲ့ အမေ ရှုယွင်ရှင်းက လှပတဲ့ ကိတ်မုန့်ကို တပ်မက်စွာ ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"စားချင်ရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သွားဝယ်စား။"

သူမတောင် အရသာ မမြည်းရသေးဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ဒါက သူမရဲ့ ချစ်သူ လုပ်ထားတာလေ။

"အဖေတို့ကို ပြောစရာ ရှိတယ်။ ကျွန်မမှာ အခု ရည်းစား ရှိပြီ။"

လော့ရှီက ဒီလိုပြောပြီး ကိတ်မုန့်ကို သူမရဲ့ အခန်းထဲ သယ်သွားပြီး တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်နေသော လော့ရန်ကျစ်နှင့် ရှုယွင်ရှင်းတို့ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

...

ဗီလာတွင် ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန်းဖြင့် ကစားနေစဉ် ဖုန့်ချင်းစီထံမှ မက်ဆေ့ခ်ျများကို ရုတ်တရက် လက်ခံရရှိခဲ့ပြီး တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူ ဖွင့်ပြောတာ အောင်မြင်ခဲ့ကြောင်း မဖွင့်ကြည့်ဘဲ သိနိုင်သည်။ မဟုတ်ပါက သူမကို မက်ဆေ့ခ်ျပို့ရန် စိတ်မပါနိုင်ပေ။

[ဖုန့်ချင်းစီ: ငါ အခု ရည်းစားရှိတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ပဲ။]

[ဖုန့်ချင်းစီ: မင်းလို တစ်ကိုယ်တည်းသမားက ဒီခံစားချက်ကို နားလည်မှာ မဟုတ်ဘူး။]

[ဖုန့်ချင်းစီ: ခရစ္စမတ်ပြီးရင် နှစ်သစ်ကူး၊ ပြီးရင် တရုတ်နှစ်သစ်ကူး၊ ပြီးတော့ ချစ်သူများနေ့။ မင်း အဲဒါတွေကို တစ်ယောက်တည်း ကုန်ဆုံးရလိမ့်မယ်။]

[ချင်းယီ: ဒီနေ့ အခင်းအကျင်းအတွက် ငါ ပိုက်ဆံပေးခဲ့တာ မမေ့နဲ့နော်။ ငါ နင့်ဆီက ပိုက်ဆံတောင် ပြန်မတောင်းရသေးဘူး၊ နင်က အရမ်း မောက်မာနေတာပဲ။]

ဒီကောင်လေးက အရမ်း စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းတယ်၊ သူမ တကယ်ပဲ သူ့ကို ထိုးပြီး ဒေါသကို လျှော့ချလိုက်ချင်တယ်။

[ဖုန့်ချင်းစီ: ပိုက်ဆံ၊ ပိုက်ဆံ၊ ပိုက်ဆံ။ မင်း ဂရုစိုက်တာ ဒါပဲရှိတယ်။ မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိပေမယ့် မင်းက တစ်ကိုယ်တည်းသမားပဲ။]

[ချင်းယီ: သွားစမ်း။]

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဖုန့်ချင်းစီကို ပြတ်ပြတ်သားသား ဘလော့လိုက်ပြီး ဤအကြောင်းအရာအား ချင်ယွီချွမ်နှင့် ဒေါသဖြေလျှော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

[ချင်းယီ: ကျွန်မအစ်ကိုက သူ ကြိုက်တဲ့ မိန်းကလေးကို ဖွင့်ပြောလိုက်တယ်။ သူ ကျွန်မပိုက်ဆံကို သုံးပြီးတော့ ကျွန်မကို လှောင်ပြောင်နေတယ်။]

[ယွီချွမ်: သူ မင်းကို ဘယ်လို လှောင်ပြောင်ခဲ့တာလဲ။]

[ချင်းယီ: တခြား ဘာရှိမလဲ။ သူ ကျွန်မကို တစ်ကိုယ်တည်းခွေးလို့ ခေါ်တာပေါ့။]

[ယွီချွမ်: တစ်ကိုယ်တည်း ခွေးဆိုတာ ဘယ်လို ခွေးမျိုးလဲ။]

[ချင်းယီ: ...]

[ချင်းယီ: ရှင်လည်း ကျွန်မကို ခွေးလို့ ခေါ်နေတာပဲ။။]

[ယွီချွမ်: ငါ အဲဒီလို ဘယ်တုန်းက ပြောခဲ့လို့လဲ။]

[ချင်းယီ: အပေါ်မှာ ရှင်ရေးထားတာကို ကြည့်လိုက်။]

[ယွီချွမ်: မင်းက အရင်စပြောတာလေ။ ငါက မေးခွန်းတစ်ခု မေးရုံပဲ။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် မင်းကို စော်ကားရာ ရောက်နိုင်မှာလဲ။]

[ချင်းယီ: တစ်ကိုယ်တည်း ခွေးဆိုတာ တကယ်တော့ ခွေးမဟုတ်ဘူး။ အဖော်မရှိတဲ့ တစ်ကိုယ်တည်းသမားကို ပြောတာ။ ရှင်လည်း တစ်ကိုယ်တည်းခွေးပဲ။]

ချင်ယွီချွမ်သည် လူများက အဘယ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို ခွေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြသည်ကို သေချာ နားမလည်သော်လည်း ဖုန့်ချင်းယီ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သည်။

[ချင်းယီ: ပြောပါဦး၊ ရှင်အသက် ၂၅ နှစ် ရှိနေပြီလေ။ ဘာလို့ အိမ်ထောင်မပြုသေးတာလဲ၊ ကလေးလည်း မရသေးဘူး။ ရှေးခေတ်က ထုံးစံအတိုင်းဆိုရင် လုပ်ငန်းမစခင် အိမ်ထောင်ပြုသင့်တယ် မဟုတ်လား။]

[ချွင်ယွီချွမ်: ငယ်ငယ်ကတည်းက စစ်တပ်စခန်းတွေမှာ ကြီးပြင်းလာခဲ့တာမို့ တခြားကိစ္စတွေအတွက် အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။]

ပိုအရေးကြီးတဲ့ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုတော့ ရှိတာပေါ့။ မင်းကို ငါ မတွေ့သေးလို့လေ။

[ချင်းယီ: ဟုတ်ပါပြီ။ ဒါနဲ့ ဒီည ခရစ္စမတ်အကြိုနေ့ပဲ။ ဒါ ရှင့်မိသားစုနဲ့ ဝေမျှဖို့ လောလီပေါ့ပ်ဘူးလေး။]

[ချွင်ယွီချွမ်: ခရစ္စမတ်အကြိုနေ့ဟုတ်လား။]

[ချင်းယီ: ဒါက နိုင်ငံခြားက အားလပ်ရက်ပါ။]

***