အခန်း ၉၂

အခန်း ( ၉၂ ) – ပျံသန်းနေသော တိမ်ပျံမြင်းတပ်

"အဲဒီ အမျိုးသားနာရီအတွက်တော့ မင်း ရည်းစားရတဲ့အခါ သူ့ကို ပေးလိုက်ပေါ့။"

အိတ်ကို ကိုင်ထားသော ဖုန့်ချင်းယီက "ငါ့မှာ ရည်းစားအတွက် လျာထားသူတောင် မရှိသေးဘူး။" ဟု ပြောလိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ရုပ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ရည်းစားရှာဖို့က မိနစ်ပိုင်းအတွင်းကိစ္စပဲ။"

ကျန်းရှောင်းရှောင်းသည် အထက်တန်းကျောင်းတုန်းက တခြား ယောက်ျားလေး အတန်းဖော်တွေဆီက ဖုန့်ချင်းယီဆီပေးတဲ့ မေတ္တာစာတွေကို အများကြီး ကူသယ်ပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် ထိုအချိန်က သူမ စိတ်မဝင်စားခဲ့သလို ယခုလည်း တစ်ယောက်ယောက် ရှာဖွေဖို့ ရည်ရွယ်ထားပုံမပေါ်ပေ။

ချင်းယီ: "ငါ အလျင်စလို မလုပ်ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ တွေ့ဆုံရင်လည်း ကိစ္စမရှိဘူး၊ မတွေ့ဆုံရင်လည်း အိုကေတယ်။ ငါ အရင်ဆုံး ငါ့ဘဝကို အာရုံစိုက်ဖို့ လိုတယ်။"

"မင်းပြောတာ မှန်တယ်။ နောက်ဆုံးတော့ ငါတို့က ငယ်ရွယ်သေးတာပဲ။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ အတွေ့အကြုံတွေကို ခံယူပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှိတဲ့ အရာတွေကို လုပ်သင့်တယ်။"

ကျန်းရှောင်းရှောင်းနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီတို့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်လာရတဲ့ အဓိက အကြောင်းအရင်းက သူတို့ရဲ့ တူညီတဲ့ တန်ဖိုးထားမှုတွေကြောင့်ပဲ။

သူတို့ရဲ့ ဝါသနာနဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုတွေ မတူညီပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လေးစားကြတယ်။

"ချင်းယီ၊ ငါတို့ကျောင်းမှာ ဒီနေ့ နေ့လည်ပိုင်း လေ့ကျင့်မှုရှိလို့ မင်းနဲ့ နေ့လည်စာတော့ မစားနိုင်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါ တွေ့ကြတာပေါ့။"

ဖုန့်ချင်းယီကို နှမြောတသဖြင့် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ကျန်းရှောင်းရှောင်းသည် တက္ကစီဖြင့် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ကျောင်းသို့ ပြန်သွားသော လမ်းကြောင်းကို ကြည့်ပြီး လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်သည်ဟု သဘောထားကာ လမ်းလျှောက်ပြန်ရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ဆောင်းလေသည် အလွန်အေးစက်ပြီး အိတ်ကို ကိုင်ထားသော သူမ၏ လက်သည် အေးခဲမှုကြောင့် နီရဲနေသည်။

ရုတ်တရက် နှင်းစတင်ကျလာသည်။ နှင်းပွင့်လေးများသည် အလွန်သေးငယ်ပြီး ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်မှသာ မြင်နိုင်သည်။

သူတို့ ကျဆင်းလာချိန်တွင် ရေအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ရှိခဲ့ကြောင်း လက္ခဏာပင် မကျန်တော့ပေ။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ဖုန်းကို ထုတ်ယူကာ ကောင်းကင်ပုံကို ရိုက်ပြီး ချင်ယွီချွမ်ဆီသို့ ပို့လိုက်သည်။

[ယွီချွမ်: မင်း အပြင်မှာလား။]

[ချင်းယီ: ဟုတ်တယ်၊ ဒီနေ့ ကျွန်မရဲ့ အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းနဲ့ ဈေးဝယ်ထွက်ခဲ့တယ်။ အိမ်ပြန်ဖို့ လုပ်နေတုန်း နှင်းစကျလာတယ်။]

[ချင်းယီ: ဒါပေမဲ့ နှင်းက အရမ်းပါးတယ်။ ရှင်ရှိတဲ့နေရာက နှင်းထူထူကို ကျွန်မ တကယ်ပဲ အားကျတယ်။]

[ယွီချွမ်: မင်း အေးနေလား။]

[ချင်းယီ: သိပ်မဆိုးပါဘူး၊ သိပ်မအေးပါဘူး။]

[ယွီချွမ်: လမ်းလျှောက်နေရင်း ဖုန်းမကြည့်နဲ့။ အိမ်ရောက်မှ ပြောကြမယ်။]

[ချင်းယီ: ကောင်းပြီ။]

ချင်ယွီချွမ်သည် ဖုန့်ချင်းယီ၏ ဘဝတွင် အလွန် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပထမတော့ သူမ အံ့သြပြီး ကြောက်ရွံ့ခဲ့တယ်၊ လူသားတွေဟာ မသိနားမလည်တဲ့အရာကို သဘာဝအားဖြင့် ကြောက်ကြတာကိုး။

နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စတိုးဆိုင် ပေါ်လာပြီး သူဟာ သူမအတွက် အမှတ်တွေ ရဖို့ အရေးပါတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။

သူမရဲ့ လက်ထဲက ဖုန်းဟာ သူ့ကြောင့် ရှိနေတာ ဖြစ်ရမယ်လို့ သူမ ထင်ခဲ့တယ်။

သူ့ကြောင့် သူမဟာ အဲဒီလို ထူးခြားတဲ့ အတွေ့အကြုံကို ရခဲ့တာဖြစ်သည်။

သူတို့ မရင်းနှီးခင်က သူ့နဲ့ စကားပြောတာဟာ အမှတ်တွေ ရဖို့ သက်သက်ပဲ။ အစပိုင်းမှာ သူမ သူ့ကို သုံးခဲ့လို့ လျော်ပေးချင်တာနဲ့ သူ့အတွက် ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့တယ်။

အရာအားလုံး ဖြေရှင်းသွားပြီးနောက် သူက သူမကို အမှတ်တွေ ရအောင် ကူညီဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ရုတ်တရက် ပိုမို နီးကပ်လာပုံရတယ်။

သူမဟာ သူစိမ်းတွေအတွက်ဆိုရင် တည်ကြည်တဲ့ပုံပေါက်နိုင်ပေမယ့် ရင်းနှီးသွားရင် အဲဒီအေးစက်မှုက လုံးဝ မရှိတော့ဘူး။

သူမဟာ နေ့စဉ်ဖြစ်ပျက်တဲ့ အသေးအဖွဲလေးတွေကို သူ့နဲ့ မျှဝေရတာကို ကြိုက်တယ်၊ ဥပမာ ကော်ဖီဆိုင်က နေ့လည်စာ၊ ကျောင်းဝင်းထဲက ပြောင်းလဲနေတဲ့ ပန်းတွေနဲ့ အပင်တွေ၊ အွန်လိုင်းမှာ ခေတ်စားနေတဲ့ အကြောင်းအရာတွေ၊ သူမ ဖတ်ခဲ့တဲ့ စာအုပ်တွေ စသဖြင့်ပေါ့။

သူက သူမရဲ့ စကားတွေကို တစ်ခုချင်း ပြန်ပြောတတ်တယ်၊ တခါတလေ စကားလုံးအနည်းငယ်နဲ့ပဲ ဖြစ်နေပေမယ့် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သူမကို ပျော်ရွှင်စေတယ်။

ဒါ့အပြင် သူက သူမရဲ့ စာတွေကိုလည်း ကြည့်ရှုပေးတယ်။ တခါတလေ သူမ ညည်းညူတဲ့အခါ သူက စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ လမ်းညွှန်ပေးတယ်၊ ဘဝရဲ့ အကြံပေးဆရာလိုမျိုးပေါ့။

ဘယ်အချိန်က စခဲ့လဲ သူမ မသိပေမယ့် သူ့ကို တွေးမိတိုင်း သူမရဲ့ စိတ်ဟာ ပေါ့ပါးသွားတယ်။

သူနဲ့ဆိုရင် သူမဟာ ဟန်ဆောင်မှုတွေ အားလုံးကို ချွတ်ချပြီး စိတ်ထဲရှိတာကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောနိုင်တယ်၊ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း သူမရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပုံစံ၊ တောက်ပပြီး လွတ်လပ်တဲ့ ပုံစံနဲ့ ရှိနေနိုင်တယ်။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ ဗီလာကို ပြန်ရောက်တော့ သူမရဲ့ အဝတ်အစားတွေဟာ အနည်းငယ် စိုစွတ်နေသည်။ သူမ ကုတ်အင်္ကျီကို ချွတ်ပြီး အပူပေးစက်ကို ဖွင့်လိုက်တော့ မကြာခင်မှာပဲ ဧည့်ခန်းဟာ နွေးထွေးလာသည်။

လက်တင်ကုလားထိုင်မှာ ခွေခွေလေး ထိုင်ရင်း ဖုန့်ချင်းယီဟာ ချင်ယွီချွမ်ကို ပြန်စာပို့လိုက်သည်။

[ချင်းယီ: ကျွန်မ အခု အိမ်ရောက်ပြီ။]

[ယွီချွမ်: ကောင်းပြီ၊ မိုးမိသွားသေးလား။]

[ချင်းယီ: ကုတ်အင်္ကျီမှာ ခေါင်းစွပ်ပါလို့ မိုးမမိဘူး။]

[ယွီချွမ်: အင်း၊ ဒီည ဘာစားချင်လဲ။]

[ချင်းယီ: ဒီည အခန်းဖော်တွေနဲ့ မီးဖိုချောင် Hot pot သွားစားမှာမို့ ကျွန်မအတွက် ဘာမှ မပြင်ပေးနဲ့တော့နော်။]

[ယွီချွမ်: သိပြီ၊ မင်းမှာ တွေ့ဆုံပွဲတွေ တော်တော်များပုံပဲ။]

[ချင်းယီ: တက္ကသိုလ် စတက်ပြီးကတည်းက အများကြီး လျော့သွားပြီ။ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေက အခု နေရာအနှံ့မှာ ရှိနေကြတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျွန်မ နေ့တိုင်း အစီအစဉ်တွေ ရှိနေမှာ။]

[ချင်းယီ: ရှင်လည်း အပြင်ထွက်ပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ပိုပြီး တွေ့သင့်တယ်၊ အမြဲတမ်း အိမ်ထဲမှာပဲ မနေနဲ့။]

[ယွီချွမ်: အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ တွေ့ဆုံပွဲတွေကို ‌တက်ရောက်ဖို့ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။]

[ချင်းယီ: ဟုတ်ပါတယ်။ ရှင့်ရဲ့ ရာထူးအရဆို သတိထားဖို့ လိုတယ်လို့ ထင်တယ်။]

[ယွီချွမ်: မင်း မနက်က အတန်းပျက်သွားတယ်၊ ပြန်တက်ရမယ်။]

[ချင်းယီ: ရှင်က ဆရာတွေထက်တောင် ပိုတင်းကျပ်သေးတယ်။ အခုချက်ချင်း ပြန်တက်မယ်။]

...

နှင်းတွေကျပြီးနောက် စစ်သူကြီးရဲ့ အိမ်တော်မှာ သစ်ကိုင်းတွေပေါ် နှင်းထူထူတွေ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အိမ်ခေါင်မိုးစွန်းတွေမှာ ရေခဲတုံးတွေ တွဲလောင်းကျနေပုံရသည်။

အခန်းထဲမှာ မီးဖို ဖိုထားတာကြောင့် ဒီအေးစက်တဲ့ ဆောင်းရာသီနေ့မှာ နွေးထွေးမှုအနည်းငယ် ပေါင်းထည့်လိုက်သလို ဖြစ်နေသည်။

ချင်ယွီချွမ်ဟာ သူ့ရဲ့ စာကြည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီပေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေကို ဖတ်နေသည်။

"စစ်သူကြီး၊ သခင်လေးရှန်ကွမ်းနဲ့ သခင်လေးရှုလီယန်တို့ ရောက်လာပါပြီ" ယန်ချီက စာကြည့်ခန်းတံခါးကို ခေါက်ပြီး အကြောင်းကြားသည်။

"သူတို့ကို ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်။"

တံခါးပွင့်သွားတော့ ရှန်းကွမ်းယီနဲ့ ရှုလီယန်တို့ဟာ အေးစိမ့်တဲ့ လေနှင့်အတူ စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်လာကြသည်။

"ယွီချွမ်၊ ဒီအချိန်တွေမှာ မင်း အိမ်တော်ထဲမှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ။"

ရှန်းကွမ်းယီက ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ရှာပြီး ထိုင်လိုက်သည်။

ရှုလီယန်သည်လည်း သူ့ဘာသာသူ နေရာယူလိုက်သည်။

ဧည့်သည်တွေ ခြံဝင်းထဲ ရောက်လာတော့ ယန်ယန်းက လက်ဖက်ရည်ကို အလျင်အမြန် တည်ခင်းသည်။

ချင်ယွီချွမ် နေထိုင်သည့် ခြံဝင်းအား ရော်ရွက်ကြွေလို့ အမည်ပေးထားပြီး အဓိပ္ပာယ်ကတော့ မာန်မာန အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲမှာ အစေခံအနည်းငယ် ရှိပေမယ့် ချင်ယွီချွမ်ဟာ တခြားသူတွေ သူ့ရဲ့ နေထိုင်ရာနေရာကို ဝင်လာတာကို မကြိုက်ပေ၊ ထို့ကြောင့် ဧည့်သည်တွေ လာတိုင်း လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းတဲ့ အလုပ်ကို ယန်ချီနဲ့ ယန်ယန်းတို့က လုပ်ရပေသည်။

"ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဘာကိစ္စနဲ့ ရောက်လာတာလဲ။"

ရှန်းကွမ်းယီက "အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ မင်းကို လာတွေ့လို့ မရဘူးလား။" ဟု ပြောသည်။

"တကယ်လို့ ဘာအကြောင်းပြချက်မှ မရှိဘူးဆိုရင် မင်းတို့နှစ်ယောက် အတူတူ လာမှာ မဟုတ်ဘူး။"

ရှုလီယန်က ညင်သာစွာ ပြုံးပြီး ပြောသည်၊ "ယွီချွမ်က တကယ်ကို ထိုးထွင်းဉာဏ်ရှိတာပဲ။ မင်းရဲ့ အမြင်ကို သိချင်တဲ့ အရာတစ်ခု ငါတို့မှာ ရှိတယ်။"

"မနေ့က ငါတို့ အမတ်ချုပ်ကြီးယွီနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်။ သူက ငါ့အဖေကို သူ့ဘက်ကို ဆွဲသွင်းဖို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိပုံရတယ်။ ယွီချွမ်က ဒါကို ဘယ်လိုထင်လဲ သိချင်တယ်။"

ရွှမ်းယွမ်ရှန့် မြှောက်စားခဲ့တဲ့သူတွေရဲ့ လုပ်ရပ်တွေဟာ အခုချိန်မှာ သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေ ဖြစ်နိုင်တယ်။

"သူ့နောက်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ မင်းတို့နှစ်ယောက်လုံး ကောင်းကောင်းသိတယ်။ ဘာလို့ ငါ့အမြင်ကို လာရှာနေတာလဲ။"

ရှန်ကွမ်းယီက အသံကို နှိမ့်ပြီး ပြန်ဖြေသည်၊ "ငါတို့အပြင် သူက မင်းနဲ့လည်း ပိုရင်းနှီးချင်ပုံရတယ်။ ဒါက အဲဒီလူ လုပ်မယ့်ပုံစံနဲ့ မတူဘူး။"

"သူ့နောက်မှာ တခြားတစ်ယောက်ယောက် ရှိနေတယ်လို့ မင်း ပြောချင်နေတာလား။" ချင်ယွီချွမ်က အံ့သြတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို ပြပေမယ့် ချက်ချင်းပဲ သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ အမူအရာကို ပြန်ရောက်သွားသည်။

ရှုလီယန်က ခေါင်းညိတ်သည်၊ "ငါတို့လည်း အဲဒီလို ခံစားရတယ်။ သူ့နောက်မှာ ဘယ်သူရှိလဲဆိုတာ အတိအကျ မသိသေးဘူး။"

"ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တာက ငါတို့ မှားယွင်း မှန်းဆခဲ့တာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဧကရာဇ်မှာ အစီအစဉ်သစ်တွေ ရှိနေရင် အံ့သြစရာ မဟုတ်ဘူးလား။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီအမတ်ချုပ်ကြီးယွီက သူ့သားကို မင်းရဲ့ တိမ်ပျံတပ်မှာ ပါဝင်စေချင်ပုံရတယ်။"

တိမ်ပျံတပ်ဟာ တိုင်းပြည်အားလုံးရဲ့ နှလုံးသားကို ထိတ်လန့်စေတဲ့ အင်အားစုတစ်ခု ဖြစ်တယ်။

အင်အား တစ်ရာဝန်းကျင်သာ ရှိပေမယ့် စစ်မြေပြင်မှာ အကြောက်ဆုံး အင်အားစု ဖြစ်တယ်။

တိမ်ပျံတပ်မှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူတွေ ပြည့်နှက်နေပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှော့တွက်လို့ မရပေ။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အဓိက စစ်ပွဲတိုင်းမှာ တိမ်ပျံစစ်သည်တွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ပါဝင်ပေမယ့် သူတို့ကို မြင်ဖူးသူ နည်းပါးသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှန့်ဟာ တိမ်ပျံတပ်ကို သူ့အတွက် ရယူဖို့ အသည်းအသန် လိုချင်ခဲ့သော်ငြား ချင်ယွီချွမ်သည် သူတို့ရဲ့ တာဝန်ဟာ စစ်မြေပြင်မှာပဲ ရှိပြီး နန်းတွင်းမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ အခိုင်အမာ ပြောပြီး သူ့ရဲ့ တောင်းဆိုမှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက် ရွှမ်းယွမ်ရှန့်ဟာ ဒီအကြံကို လက်လျှော့လိုက်လိမ့်မယ်လို့ သူ ထင်ခဲ့ပေမယ့် သူက အခုထိ လက်မလွှတ်သေးပုံရသည်။

***