အခန်း ၉၃

အခန်း ( ၉၃ ) - တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်း ဂုဏ်ယူတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး

"သူက သူ့သဘောအတိုင်း တိမ်ပျံတပ်မှာ ဝင်လို့ ရမယ်လို့ ဘာလို့ ထင်နေတာလဲ။" ချင်ယွီချွမ်က အနည်းငယ် ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။

ရှုလီယန်နဲ့ ရှန်းကွမ်းယီတို့ဟာ တိမ်ပျံတပ်ရှိတယ်ဆိုတာ သိပေမယ့် သူတို့ကိုယ်တိုင် မမြင်ဖူးတဲ့အတွက် ဝင်ခွင့်အတွက် တင်းကြပ်တဲ့ စည်းကမ်းတွေကို မသိကြဘူး။

"ဒါက အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမိန့်တော်ဆိုရင် မင်း ဘယ်လို ငြင်းဆန်နိုင်မှာလဲ။" ရှုလီယန်က စိုးရိမ်မှုအချို့ကို ဖော်ပြသည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူ့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး "တိမ်ပျံတပ်ထဲ ဝင်ဖို့ဆိုရင် အရည်အချင်းရှိရမယ်။ တိမ်ပျံတပ်မှာ အသုံးမဝင်တဲ့သူတွေအတွက် နေရာမရှိဘူး။"

ရှန်ကွမ်းယီက "ဒီကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ဖို့ မင်းမှာ နည်းဗျူဟာ ရှိတာ ကောင်းတယ်။ ငါတို့က မင်းကို သတိထားဖို့ သတိပေးဖို့ လာတာပါ။ နှစ်ကုန်ပိုင်း နီးလာပြီဆိုတော့ အရာအားလုံးမှာ အထူးသတိထားပါ။" ဟု ပြောသည်။

"အင်း၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

ရှုလီယန်က ရုတ်တရက် ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ လက်ထဲက စာအုပ်ကို သတိပြုမိသွားသည်။ "ယွီချွမ်၊ မင်းရဲ့ ဒီစာအုပ်တွေက တော်တော် စိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။"

ရှန်းကွမ်းယီသည် ချင်ယွီချွမ်၏ စားပွဲပေါ်ရှိ စာအုပ်တစ်အုပ်အား ကောက်ယူပြီး စာမျက်နှာ နှစ်ရွက်လောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှန်လှောကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါ ဘာဘာသာစကားလဲ။ တော်တော်ထူးဆန်းတာပဲ။ အက္ခရာအနည်းငယ်လောက်ပဲ မှတ်မိတယ်။"

"တစ်ယောက်ယောက်ဆီက လက်ဆောင်ရထားတာ" ချင်ယွီချွမ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေသည်။

ရှန်ကွမ်းယီက ထပ်ပြောချင်ပေမယ့် ရှုလီယန်ရဲ့ မျက်လုံးအကြည့်ကြောင့် တားဆီးခံလိုက်ရသည်။

ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားပြောဆိုပြီး လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက် သောက်ပြီးနောက် ရှန်းကွမ်းယီနဲ့ ရှုလီယန်တို့ ပြန်သွားကြသည်။

လမ်းမှာ ရှန်ကွမ်းယီက ရှုလီယန်ကို ဇဝေဇဝါနဲ့ မေးလိုက်သည်၊ "လီယန် ဘယ်သူငယ်ချင်းက သူ့ကို အဲဒီစာအုပ်တွေ ပေးတာလဲလို့ ငါ သူ့ကို မေးတာကို ဘာလို့ တားတာလဲ။"

"အဲဒီစာအုပ်တွေထဲက စာလုံးတွေက အရမ်းသေးငယ်ပြီး သုံးထားတဲ့ ပုံနှိပ်နည်းပညာက ရှန်ကျင်းမှာ လက်ရှိ ရရှိနိုင်တာထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။"

"ငါတို့ အဲဒီနည်းလမ်းကို သင်ယူနိုင်ရင် ကြီးမားတဲ့ အမြတ်အစွန်း ရနိုင်တယ်။"

ရှုလီယန်က ပြန်ဖြေသည်၊ "သူ ငါတို့ကို မပြောချင်ရင် ဘယ်လောက်ပဲ မေးမေး အဖြေရမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံနေမှာလဲ။"

"ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ပေမယ့် မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး သင့်လျော်တဲ့ အကွာအဝေးကို ထိန်းသိမ်းထားသင့်တဲ့ အရာတချို့ ရှိတယ်။"

ဒီစကားကို ကြားတော့ ရှန်ကွမ်းယီက သက်ပြင်းချပြီး "ငါတို့ တကယ်ပဲ ပိုက်ဆံရှာဖို့ အခွင့်အရေးကို လွတ်သွားတာပဲ" ဟု ပြောလေသည်။

...

မြို့တော်မှာ နှင်းတွေ ကျနေပေမယ့် မကြာခင်မှာပဲ မိုးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကောင်းကင်က မှိုင်းညို့နေဆဲ မိုးက ရွာနေတုန်းပဲ။

ညနေပိုင်းမှာ သူငယ်ချင်းတစ်စုဟာ သူတို့ရဲ့ ပုံမှန် စားသောက်ဆိုင်မှာ Hot Pot စားဖို့ စီစဉ်ထားကြသည်။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ ထီးကို ဆောင်းပြီး ဆိုင်ဆီ ဦးတည်သွားနေရင်း တောက်လျှောက် သီချင်းဖွင့်ထားတဲ့ ဆိုင်တွေကို ဖြတ်သွားသည်။

စားသောက်ဆိုင် အဝင်ဝကို ရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး စောစောရောက်နေတဲ့ ရှန်ဟန်ယွဲ့ကို တွေ့လိုက်သည်။

သူမရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်ပြီး "မှာပြီးပြီလား" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ငါ အခုမှ မှာလိုက်တာ။ ချိုးချိုးက နို့လက်ဖက်ရည် သွားဝယ်နေတယ်၊ ရှီရှီလည်း မကြာခင် ရောက်လာလိမ့်မယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက သူမရဲ့ လက်တွေကို ပွတ်လိုက်သည်။

"အပြင်မှာ တကယ် အေးတယ်။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က သူမရဲ့ ဖုန်းကို ထုတ်ယူရင်း မေးလာသည်၊ "နင် အိမ်ပြန်ဖို့ လက်မှတ် ဝယ်ပြီးပြီလား။"

"အိမ်ပြန်လက်မှတ်။ အဲဒါအတွက် အရမ်းစောသေးတယ် မဟုတ်လား။ လဝက်ကျော် ကျန်သေးတယ်လေ။" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ရှန်ဟန်ယွဲ့: "အားလပ်ရက်မှာ အိမ်ပြန်ဖို့အတွက် နင် ဘာလို့ ဒီလောက် လျစ်လျူရှုနေတာလဲ။ နင် နှစ်သစ်ကူးကို ဒီမှာပဲ နေဖို့ စီစဉ်နေတာ မဟုတ်ဘူး မဟုတ်လား။"

"နင် အိမ်ပြန်မယ်ဆိုရင် မြန်မြန် လက်မှတ် ဝယ်ထားသင့်တယ်။ မဟုတ်ရင် ရက်အများကြီး ဒီမှာ ပိတ်မိနေနိုင်တယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ ဆောင်းရာသီ အားလပ်ရက်မှာ အိမ်ပြန်ခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံကို ပြန်သတိရပြီး အမှန်ပင် ကြိုဝယ်သင့်သည်အား သတိရလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် ချွီကျင်းချိုးနှင့် လော့ရှီတို့သည် တစ်ယောက်လျှင် နို့လက်ဖက်ရည် နှစ်ခွက်စီ ကိုင်ဆောင်ကာ ချဉ်းကပ်လာကြသည်။

"ဒါတွေ မင်းတို့အတွက်။ အပြင်မှာ အရမ်းအေးတယ်၊ ငါ သေလုနီးပါး အေးခဲမတတ်ပဲ" လို့ ချွီကျင်းချိုးက နို့လက်ဖက်ရည်ကို စားပွဲပေါ် တင်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

လော့ရှီဟာ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ဘယ်ဘက်မှာ ထိုင်ပြီး ချက်ချင်း သူမရဲ့ လက်တွေကို အိတ်ကပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

စားပွဲထိုးက သူတို့ရဲ့ အစားအစာတွေကို ယူလာသည်။ အငွေ့တထောင်းထောင်းနဲ့ ပူနွေးတဲ့ ဟင်းရည်ရဲရဲကို မြင်တော့ လေးယောက်စလုံး စားဖို့ စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။

"ငါ အရင် အသားထည့်မယ်။ မင်းတို့ ဆော့စ်တွေ သွားယူလိုက်ကြ" လို့ ရှန်ဟန်ယွဲ့က စပြောရင်း ပြောလိုက်သည်။

လေးယောက်စလုံးဟာ အစပ်ကို ကောင်းကောင်း စားနိုင်ကြပြီး စကားပြောရင်း အားရပါးရ စားသောက်ကြသည်။

"ရှီရှီ ရည်းစားရပြီးတဲ့နောက် မရခင်နဲ့ ဘာတွေ ကွာခြားသွားလဲ။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က ရုတ်တရက် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

လော့ရှီက ပြန်ဖြေပေးသည်၊ "ဘဝက အရင်အတိုင်းပဲ ဆက်သွားတာပဲ။ ဘာတွေ ကွာခြားနိုင်မှာလဲ။"

"နင် အရင်ဆုံး ရည်းစားရမယ်လို့ ငါ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားဘူး။ အခု နင်က ချင်းယီရဲ့ ယောင်းမ ဖြစ်လာတော့မယ်။ စဉ်းစားကြည့်ရင် မယုံနိုင်စရာပဲ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလိုဖြစ်တာ ကောင်းပါတယ်။ နောင်မှာ ဘာပြဿနာမှ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့အစ်ကိုသာ အသက်မကြီးရင် နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ငါ သေချာပေါက် မိတ်ဆက်ပေးမိလိမ့်မယ်" ဟု ရှန်ဟန်ယွဲ့က ပြောသည်။

ချွီကျင်းချိုးက သူမရဲ့ နို့လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံသောက်လိုက်ပြီး "နင်က ငါတို့ကို နင့်အိတ်ထဲ ဖိတ်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာလား။" ဟု ပြန်မေးလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ရယ်ပြီး "ကိုယ့်အိတ်ထဲ ကိုယ်ဖိတ်တာ ကောင်းတယ်။ ငါ့မိသားစုမှာ ငါနဲ့ ငါ့အစ်ကို နှစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ တခြားလူတွေလည်း ရှိရင် နင်တို့အားလုံးကို အိမ်ခေါ်သွားချင်တယ်။" ဟု ပြောသည်။

ချွီကျင်းချိုး: "ငါက တစ်ဦးတည်းသော သမီးမို့ ဒီကိုယ့်အိတ်ထဲကိုယ်ဖိတ်တဲ့ အစီအစဉ်မှာ ပါဝင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးထင်တယ်။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က အသားယူဖို့ တူကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ "အသားတွေ ရပြီ။ မြန်မြန်စားပြီးရင် အိမ်ပြန်ပြီး နွေးနွေးထွေးထွေး နေကြတာပေါ့။"

"ငါတို့ လမ်းလျှောက်ထွက်ကြမလားလို့ စဉ်းစားနေတာ၊ ဒါပေမဲ့ မိုးက ပိုသည်းလာပုံရတယ်။ ချင်းယီရဲ့ မွေးနေ့က ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရောက်တော့မယ်၊ အဲဒါအတွက် အစီအစဉ်တွေ ဆွဲကြရအောင်။"

ချွီကျင်းချိုးက မေးလိုက်သည်၊ "ချင်းယီ၊ မင်းရဲ့ မွေးနေ့ကို ဘယ်လို ကျင်းပချင်လဲ။"

သူမရဲ့ မွေးနေ့အကြောင်း တွေးရင်း ဖုန့်ချင်းယီက "ငါတို့ အကျဉ်းချုံးပါပဲ။ ထမင်းစားသွားပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ကြမယ် ထင်တယ်" ဟု ပြောသည်။

"နေ့လည်စာလား ညစာလား။" ရှန်ဟန်ယွဲ့က မေးသည်။

ချင်ယွီချွမ်နဲ့ သူမရဲ့ ကတိကဝတ်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပြီး သူမရဲ့ အစ်ကိုကလည်း သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ညစာစားဖွယ်ရှိပြီး လော့ရှီလည်း ပါဝင်ဖွယ်ရှိတာကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီဟာ နေ့လည်စာကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"ဒါဆို နေ့လည်စာ စားကြတာပေါ့။ နေ့လည်စာစားပြီးရင် အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်လို့ရတယ်။"

အားလုံး ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စီစဉ်မှုကို သဘောတူကြသည်။

"ကောင်းပြီ၊ နေ့လည်စာပဲ။ အခု သိပ်မဝေးတော့ဘူး။"

"နင့်မွေးနေ့က နှစ်သစ်ကူးနေ့နဲ့ တိုက်ဆိုင်တာကို ငါ အရမ်းအားကျတယ်။ နင့်မွေးနေ့တိုင်း အားလပ်ရက် ရတယ်။"

"..."

ခရစ္စမတ်ပြီးတော့ နှစ်သစ်ကူးနေ့အထိ တစ်ပတ်ပဲ ကျန်တော့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူမရဲ့ ပုံမှန်အတိုင်း အတန်းတက်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်နေပြီး တခါတရံ မြို့တော်ရဲ့ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ရာသီဥတုအကြောင်း ချင်ယွီချွမ်ကို ညည်းညူတတ်သည်။

မနက်ပိုင်း နေသာပြီး နေ့လည်ပိုင်း မှိုင်းညို့နေသောကြောင့် ခန့်မှန်းဖို့ ခက်သည်။

ကျောင်းဝင်းထဲမှာ အစိမ်းရောင် ဝါးပင်အနည်းငယ်သာ သူတို့ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ မြရောင်ကို ပြသနေသေးပြီး ကျန်သစ်ပင်တွေကတော့ အရွက်တွေ ကြွေကုန်ပြီ။

ချည်ထည်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထား‌သော ကျောင်းသားများသည် အုပ်စုငယ်လေးတွေနဲ့ အတန်းတက်လိုက်၊ ဆင်းလိုက် လုပ်နေကြပြီး တခါတရံ သာယာတဲ့ ရယ်သံတွေ ပေါ်ထွက်လာတတ်သည်။

နောက်ထပ် တစ်နှစ် ကုန်ဆုံးပေရာ ဖုန့်ချင်းယီသည် နှစ်ကုန် အကျဉ်းချုပ် ရေးသားဖို့ အလုပ်များနေသည်။

သူမသည် နှစ်အစ၌ စီစဉ်ထားသော အရာများကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ခြင်း ရှိမရှိအား စစ်ဆေးခဲ့သည်။

သူမရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေနဲ့ ကိုက်ညီခဲ့သလား - ဒါဟာ သူမအတွက် အလွန် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူမ၏ မှတ်စုစာအုပ်၌ အမှန်ခြစ်များ ပြည့်နေသည်ကို မြင်တိုင်း တစ်နှစ်တာအား မဖြုန်းတီးခဲ့ဘူးဆိုသည့် ခံစားချက်နဲ့အတူ ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုကို ခံစားရသည်။

အသက် ၁၉ နှစ်၌ လုပ်ချင်သော အရာများကို အပြည့်အဝ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီးပြီဖြစ်သည်။ အသက် ၂၀ တွင် ဘာတွေ လုပ်သင့်သည်ဆိုသည်အား စီစဉ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။

[ချင်းယီ: ချွင်ယွီချွမ်၊ ရှင် နှစ်တိုင်း အစီအစဉ်တွေ ဆွဲလား။]

[ယွီချွမ်: အစီအစဉ်တွေလား။]

[ချင်းယီ: ဟုတ်တယ်လေ။ နှစ်အစမှာ ပန်းတိုင်အချို့ သတ်မှတ်ပြီး နှစ်ကုန်မှာ အဲဒါတွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာ။]

[ယွီချွမ်: အဲဒါတွေကို မပြီးမြောက်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။]

[ချင်းယီ: ဘာမှ မဖြစ်ဘူး။ မစားဘဲနေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်ပေးတာမျိုး မဟုတ်ဘူးလေ။]

[ယွီချွမ်: ဒါဆို မင်းမှာ ဘာအစီအစဉ်တွေ ရှိလဲ။]

[ချင်းယီ: လေ့လာမှုနဲ့ နေ့စဉ်ဘဝ အပါအဝင် အခြားကဏ္ဍအမျိုးမျိုးအတွက် အစီအစဉ်တွေ ကျွန်မမှာ ရှိတယ်။ ကျွန်မ အခုမှ ရေးတော့မလို့။]

[ချင်းယီ: ဂုဏ်ပြုသင့်တာကတော့ ဒီနှစ်အတွက် ကျွန်မရဲ့ ပန်းတိုင်တွေ အားလုံးကို အောင်မြင်ပြီးပြီ။ စာရေးကိရိယာဆိုင်ကို သွားပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆုချဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်။]

[ယွီချွမ်: အဲဒါက တကယ်ကောင်းတာပဲ။]

[ချင်းယီ: ရှင်က ကျွန်မကို အမြဲ ချီးကျူးနေတာပဲ။ ကျွန်မ မာနကြီးသွားနိုင်တယ်။]

[ယွီချွမ်: တခါတလေ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်း ဂုဏ်ယူတာ ကိစ္စမရှိပါဘူး။]

***