အခန်း ၉၇

အခန်း ( ၉၇ ) – ချင်းယီ၊ကိုယ် အရမ်းပျော်တယ်

ကျန်းရှောင်းရှောင်းဟာ ဖုန့်ချင်းယီကို ကောင်းစွာ သိသည်။

သူမ အဲဒီ အွန်လိုင်းအချစ်ရေးအပေါ် စိတ်မဝင်စားရင် သူမရဲ့ မွေးနေ့ကို ဂုဏ်ပြုဖို့ မိုင်ထောင်ချီ ဝေးကွာတဲ့ နေရာက လာသည့်တိုင် သူမ မလုပ်ချင်ပါက ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

သူမက သူ့ကို တိုက်ရိုက် မငြင်းပယ်ခဲ့ဘူးဆိုတဲ့ အချက်က သူမ သူ့အပေါ် အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ခံစားချက်အချို့ ရှိရမယ်လို့ ဆိုလိုတယ်။

"နင် သူ့ကို ကြိုက်လား။" ကျန်းရှောင်းရှောင်းက မေးလိုက်သည်။

သူမရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ ခဏလောက် တိတ်ဆိတ်သွားပြီးမှ "မသိဘူး" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ပြောပါဦး၊ နင် သူ့ကို မကြိုက်ဘူးလား။ သူက သူ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဝန်ခံတဲ့အခါ နင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမိလား ဒါမှမဟုတ် လက်ခံဖို့ ခက်ခဲတယ်လို့ ခံစားရလား။"

ဖုန့်ချင်းယီ - "ဟင့်အင်း"

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြားတော့ ကျန်းရှောင်းရှောင်း နားလည်သွားသည်။

"နင် သူ့ကို မမုန်းဘူး ဒါမှမဟုတ် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှု မခံစားရဘူးဆိုရင် နင့်မှာ အပြုသဘောဆောင်တဲ့ ခံစားချက်တွေ ရှိတယ်လို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါ့အပြင် နင်က အွန်လိုင်းမှာ သူ့နဲ့ စကားပြောရတာကို ပျော်တယ်လို့ မပြောဖူးဘူးလား။"

"အခုခေတ်မှာ အွန်လိုင်း ဆက်ဆံရေးတွေ သိပ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရတာ မဟုတ်ပေမယ့် ခြွင်းချက်တွေတော့ ရှိတယ်။ နင် လှည့်စားခံရလောက်အောင်အထိ မနုံအဘူးလို့ ငါထင်တယ်။"

"နင် သူ့နဲ့ အတူရှိရတာ ပျော်ရွှင်တယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ သူက နင့်အပေါ် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ဆက်ဆံတယ်ဆိုရင်၊ ပြီးတော့ မင်းလည်း သူ့ကို ကြိုက်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ မကြိုးစားကြည့်တာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီဟာ အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေပုံရသည်။

"ရှောင်းရှောင်း ကျေးဇူးပါ။ ငါ နောက်ထပ် စဉ်းစားကြည့်ဦးမယ်။"

ကျန်းရှောင်းရှောင်းက အကြံပေးလိုက်သည်။

"နင့်နှလုံးသားရဲ့ စေရာအတိုင်းပဲ လိုက်လုပ်ပါ။ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အတင်းအကျပ် မခိုင်းနဲ့။ မင်း သူ့ကို မကြိုက်ရင် ငြင်းပယ်လိုက်။ ကြိုက်ရင် လက်ခံလိုက်။ မင်းက အမြဲတမ်း ပြတ်သားခဲ့တာပဲ။"

ကျန်းရှောင်းရှောင်းနဲ့ ဖုန်းပြောပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူမရဲ့ လက်ထဲက ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ သူ့ကို ကြိုက်ပုံရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ချစ်ခင်မှုက အခု သိပ်မနက်ရှိုင်းသေးဘူး။

သူ သူမကို ဘာလို့ ရွေးချယ်ခဲ့လဲဆိုတာ သူမ နားမလည်ဘူး။ သူ့မှာ ပိုကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်စရာတွေ အများကြီး ရှိလောက်ပေမယ့် သူမနဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ဖို့ အချိန်ပေးဖို့ သူ ရွေးချယ်ခဲ့တယ်။

သူပြောခဲ့သလိုပဲ သူမအပေါ် သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုဟာ ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုရဲ့ နယ်နိမိတ်ကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ။

သူမ သူ့နဲ့ ဒီလို ဆက်ဆံရေးမျိုး စဖို့ မလိုလားတာ မဟုတ်ဘူး။ သူမဟာ ကြောက်ရွံ့တတ်တဲ့သူ မဟုတ်သလို သူမ မသိတဲ့ကမ္ဘာက လာရင်တောင် မကြောက်ဘူး။

သူတို့ အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတဲ့ အချိန်ကို သူမ ပြန်သတိရတိုင်း စိုးရိမ်နေမိတယ်။

နောင်မှာလည်း သူ့ကို ဆက်သွယ်လို့မရတဲ့ အခြေအနေတွေ၊ ပြီးတော့ သူက သူမကို ရှာမတွေ့တဲ့ အခြေအနေတွေ ရှိလာနိုင်သေးလား။

သူတို့ကမ္ဘာနှစ်ခုကြား သွားလာနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို သူ ရှာတွေ့ခဲ့ပေမယ့် အနာဂတ်ကတော့ မသေချာသေးဘူး။

လူသားတွေဟာ အမြဲတမ်း မသိနားမလည်တဲ့အရာကို ကြောက်ကြပြီး သူမသည်လည်း ခြွင်းချက် မဟုတ်ပေ။

ဒါပေမဲ့ မသိနားမလည်တဲ့အရာကို ကြောက်ရွံ့လို့ လက်လျှော့လိုက်တာ - ဒါဟာ သူမရဲ့ ပုံစံနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ ဒီအခက်အခဲထဲမှာ နစ်မွန်းနေတုန်း စစ်သူကြီး အိမ်တော်ကို ပြန်ရောက်နေတဲ့ ချင်ယွီချွမ်လည်း စိတ်မသက်မသာ ခံစားနေရသည်။

သူ အဲဒီမှာ ပိုကြာကြာ နေနိုင်တယ်၊ အချိန်-နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်က သုံးနာရီအထိ ကြာရှည်ခံတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ ငြင်းပယ်မှုကို ကြားရမှာ ကြောက်လို့ သူ အမြန်ထွက်လာဖို့ကို ရွေးချယ်လိုက်ပြီး သူမကို သေချာ စဉ်းစားဖို့ အချိန်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပန်းရောင် ဝတ်စုံနဲ့ တောက်ပစွာ ပြုံးနေတဲ့ သူမရဲ့ ပုံရိပ်ကို မကြာခဏဆိုသလို သတိရမိသည်။

သုံးရက်အကြာမှာ ရမယ့် အဖြေဟာ သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့ အတိုင်း ဖြစ်မလားဆိုတာကိုတော့ သူ မသိပေ။

နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက် ပြီးဆုံးသွားတာနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူမရဲ့ ပုံမှန် အတန်းချိန်ဇယားကို ပြန်လည်စတင်ခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ရက်အတွင်း ချင်ယွီချွမ်က ဖုန်းမခေါ်သလို မက်ဆေ့ခ်ျလည်း မပို့ခဲ့ဘူး။ နှစ်ယောက်စလုံးဟာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် မနှောင့်ယှက်ဖို့ သဘောတူညီခဲ့ကြတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူမရဲ့ မွေးနေ့က နောက်ဆုံး မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ပြနေတဲ့ စကားပြောခန်းကို ငေးကြည့်ပြီး အချိန်အတော်ကြာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

သူပြောခဲ့တဲ့ သုံးရက်တာ ကာလကုန်ဖို့ နေ့တစ်ပိုင်းပဲ ကျန်တော့တယ်။

သူမဟာ တုံ့ဆိုင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက သူမရဲ့ အခြေအနေကို သတိပြုမိနေကြသည်။

အမြဲတမ်း တည့်တိုးပြောတတ်တဲ့ ရှန်ဟန်ယွဲ့က "ချင်းယီ၊ နင့်မွေးနေ့ကစပြီး နင် နည်းနည်း ထူးဆန်းနေတယ်။ တစ်ခုခု ဖြစ်ထားလို့လား။" ဟု မေးလာသည်။

"မဟုတ်ဘူး၊ နင် ငါ့အတွက် မစိုးရိမ်ပါနဲ့။"

ရှန်ဟန်ယွဲ့က စိုးရိမ်နေပုံရဆဲပင်။ "နင့်မျက်နှာက ဘာမှ မဖြစ်နေဘူးဆိုတာနဲ့ မတူဘူး။ ရာစုနှစ်တစ်ခုကြာ ပြဿနာတစ်ခုနဲ့ ရင်ဆိုင်နေရသလိုမျိုးပဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "တကယ်တော့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူး၊ အသေးအဖွဲလေးတစ်ခုပါ။ ငါကိုင်တွယ်နိုင်တယ်။"

ချွီကျင်းချိုးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "တစ်ခုခုရှိရင် ငါတို့ကို ပြောပြလို့ရတယ်။ ငါတို့က နင့်ကို အကြံဉာဏ်တချို့ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်။"

"မင်းတို့ရဲ့ စိုးရိမ်မှုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ တကယ် အဆင်ပြေပါတယ်။ မင်းတို့ စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။"

တကယ်တော့ သူမဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အရာအားလုံးကို တော်တော်လေး တွက်ဆပြီးသားပါ။ နောင်မှာ ဘာဖြစ်လာမလဲဆိုတာက နောင်မှ သိရမယ့်ကိစ္စပဲ။

သူမ လုပ်နိုင်တာကတော့ လက်ရှိမှာ ကောင်းကောင်းနေထိုင်ပြီး ဒီရိုးရှင်းတဲ့ နေ့ရက်တွေကို ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းဖို့ပဲ။

အနာဂတ်ရောက်လာမှကိုင်တွယ်လို့ရတယ်။

အဲဒီညနေ သူမရဲ့ ဗီလာကို ပြန်ရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူမရဲ့ ဖုန်းကို ငေးကြည့်ရင်း ထိုင်နေခဲ့သည်။

သူ သူမကို ဖုန်းခေါ်လာလိမ့်မယ်လို့ထင်တယ်။

မျှော်လင့်ထားသလိုပဲ ဖုန့်ချင်းယီဟာ မကြာခင် ချင်ယွီချွမ်ဆီက ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။

အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ဖုန့်ချင်းယီဟာ ဗီဒီယိုဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို ဖြေကြားလိုက်သည်။ သူတို့ဟာ ဖန်သားပြင်တစ်ဖက်စီကနေ အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်စွာ ငေးကြည့်နေကြသည်။

ချွင်ယွီချွမ်: "မင်း..."

ချင်းယီ: "အရင်က..."

သူတို့ရဲ့ အသံတွေ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဖုန့်ချင်းယီဟာ အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ဆံပင်ကို နားနောက်ကို သပ်တင်လိုက်သည်။ "ရှင် အရင်ပြောပါ။"

"ထမင်းစားပြီးပြီလား။"

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ စကားတွေကို ကြားတော့ ဖုန့်ချင်းယီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ဒါဟာ စကားစမြည်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စတင်ဖို့ သူ့ရဲ့ နည်းလမ်းလား။

"ဟုတ်ကဲ့၊ စားပြီးပါပြီ။"

"အင်း၊ ခုနက ဘာပြောမလို့လဲ။"

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ မျက်နှာက ဘာကိုမှ ဖော်ပြမနေဘဲ ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူ ဘာတွေ တွေးနေလဲဆိုတာ မသိနိုင်ဘူး။

"ကျွန်မ ကျွန်မ ဘာမှ ပြောမလို့ မဟုတ်ဘူး။"

ချင်ယွီချွမ်ဟာ ဖန်သားပြင်ပေါ်က မိန်းကလေးကို ကြည့်ပြီး "သုံးရက်တာ ကာလကုန်သွားပြီ။ မင်းကိုယ့်ကို အဖြေပေးဖို့ အချိန်တန်ပြီ။"

ဖုန့်ချင်းယီဟာ ချင်ယွီချွမ်ကို ခိုးကြည့်ပြီး သူမရဲ့ အသံက ပိုတိုးသွားသည်။

"ရှင်နဲ့ အတူရှိဖို့ ကျွန်မ ဆန္ဒရှိတယ်။"

ဒီစကားကို ပြောပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီဟာ စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူမရဲ့ အဝတ်အစားရဲ့ အောက်နားကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။

ဒါဟာ ရိုးရှင်းတဲ့ စကားစုတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေမယ့် သူမရဲ့ ရဲရင့်မှုအားလုံးကို သုံးလိုက်ရသလို ခံစားရတယ်။

သူနဲ့ အတူရှိရတာ၊ ဖုန်းကနေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ သူမ ပျော်ရွှင်နေတယ်လို့ ခံစားရတယ်။

သူမအပေါ် အရမ်းကောင်းတာမို့ ဒီအခွင့်အရေးကို လက်လွတ်မခံချင်ဘူး။

ညင်သာတဲ့ အသံဟာ ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ နားထဲကို ရောက်သွားပြီး တစ်ခဏတာမှာပဲ ပန်းတွေ ပွင့်တာကို ကြားနိုင်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ့စကားလုံးတွေနဲ့ ဖော်ပြလို့မရအောင် ဝမ်းသာပြီး အခုချက်ချင်း သူမကို တွေ့ချင်နေမိသည်။

အချိန်နေရာကူးပြောင်းစက်ဝန်းမှာ တစ်ခါသုံးပြီးတိုင်း သုံးရက်ကြာ အသုံးပြုလို့ မရသည့် အခြေအနေရှိပြီး အခု ပြန်သုံးဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပြီ။

ဒီအချိန်ထက် သူမကို ပိုပြီး မြင်ချင်တဲ့အချိန် မရှိခဲ့ဘူး။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ ရုတ်တရက် အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတဲ့ ဖုန်းကို အနည်းငယ် စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ ကြည့်နေမိသည်။ သူက ဘာမှ မပြောဘဲ ဖုန်းချသွားတယ်။ အဲဒါ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။

ဖုန့်ချင်းယီ စဉ်းစားနေတုန်း ချင်ယွီချွမ်ဟာ သူမ နံဘေးမှာ လေထဲကနေ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။

"ရှင် ရှင် ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။" ဒီရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာမှုက အနည်းငယ် ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီကို သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "ဒါက တကယ် ဟုတ် မဟုတ် သေချာအောင် လုပ်ချင်လို့ လာတာ။"

ဒါဟာ သူတို့ရဲ့ ဒုတိယမြောက် ပွေ့ဖက်မှုပဲ။ ပထမအကြိမ်ရဲ့ အနေရခက်မှုနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ရင် ချင်ယွီချွမ်ဟာ အခုအချိန်မှာ ပိုပြီး သဘာဝကျလာခဲ့တယ်။

"ရှင် ကျွန်မကို ဒီလို ဘယ်အချိန်ထိ ဖက်ထားမှာလဲ။"

ချင်ယွီချွမ်ဟာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လက်တွေကို လျှော့လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထောင့်တွေက ပြုံးရွှင်စွာ ကွေးညွှတ်သွားခဲ့သည်။ "ချင်းယီ၊ ဒီနေ့ကိုယ် အရမ်းပျော်တယ်။"

အသက် ၂၀ ပြည့်ပြီး သုံးရက်အကြာမှာ ချောမောတဲ့ ရည်းစားတစ်ယောက် ရခဲ့တဲ့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ အခြေအနေကို အနည်းငယ် လက်တွေ့မကျဘူးလို့ ခံစားနေရဆဲပဲ။

သူမက သူ့ရဲ့ ဝန်ခံချက်ကို လက်ခံလိုက်ပြီး အခု သူမဟာ ရည်းစားရှိတဲ့သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားပြီ။ ဒီခံစားချက်က လုံးဝ မဆိုးဘူး။

"နောင်မှာ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပေးပါနော်၊ ကျွန်မရဲ့ ရည်းစားလေး။"

ချင်ယွီချွမ်ဟာ ဖုန့်ချင်းယီဘေးမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အကြည့်ဟာ သူမဆီက ဘယ်တော့မှ မခွာဘူး။

အဲဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ အကြည့်အောက်မှာ အနေရခက်လာတဲ့ ဖုန့်ချင်းယီက "ဘာလို့ အဲဒီလို စိုက်ကြည့်နေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူမရဲ့ မေးခွန်းကို မဖြေဘဲ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။

"မင်းကိုယ့်ရဲ့ နေရာကို လာလည်ချင်လား။"

"ရှင် ကျွန်မကို တကယ် ခေါ်သွားနိုင်လား။" သူက အဆင့်မြင့် နည်းပညာတစ်ခုခုကို ဖွင့်လိုက်တာလား သူမ တွေးမိတယ်။

ချင်ယွီချွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြီး "ဟုတ်တယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"ဒါဆို ချက်ချင်း သွားကြရအောင်။ မြန်မြန်၊ ကျွန်မကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပေး။"

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ ဘယ်မှာ နေလဲဆိုတာကို မြင်တွေ့ချင်တဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုတွေနဲ့ အစားထိုးခံလိုက်ရတယ်။

***