အခန်း ၉၈

အခန်း ( ၉၈ ) - နှင်းထုပေါ် ခြေချခြင်း

ချင်ယွီချွမ်ဟာ မျှော်လင့်နေတဲ့ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ပြီး "မင်းရဲ့ ကုတ်အင်္ကျီကို သွားဝတ်လိုက်ပါ" ဟု ပြောခဲ့သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ ဝတ်ထားသော ဆွယ်တာကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဒီလို အပြင်ထွက်ရင် တကယ်ကို အေးမှာပဲ ဆိုတာကို သိလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ ကျွန်မကို ခဏစောင့်ဦး။"

သူမ အပေါ်ထပ်ကို အလျင်အမြန် တက်သွားပြီး အိပ်ခန်းထဲမှာ ချိတ်ထားတဲ့ အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်လိုက်ပြီး လည်ရှည်ဖိနပ်တစ်ရံကိုလည်း လဲစီးလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်ဟာ အောက်ထပ်မှာ စိတ်ရှည်ရှည်နဲ့ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ ဖုန့်ချင်းယီ အဆင်သင့်ဖြစ်တော့ သူမ သူ့ဘေးကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ ဘယ်လို သွားကြမှာလဲ။" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က သူမရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"ခဏနေရင် မင်း သိလိမ့်မယ်။"

အဖြူရောင် အလင်းတန်း တောက်ပသွားပြီးနောက် ဖုန့်ချင်းယီဟာ ခမ်းနားတဲ့ ရှေးဟောင်း စာကြည့်ခန်းတစ်ခုထဲ ရောက်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဒါ မယုံနိုင်စရာပဲ။

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ လက်ကို လွှတ်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ စာကြည့်ခန်းကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ စင်ပေါ်က ရှေးဟောင်း စာအုပ်တွေကို ကြည့်ရင်း သူမရဲ့ စူးစမ်းလိုစိတ် တိုးပွားလာခဲ့သည်။

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ရှင့်ရဲ့ စာအုပ်တွေကို ကြည့်လို့ရမလား။"

ချင်ယွီချွမ်က ကုလားထိုင်မှာ ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ "ရတယ်"

ဖုန့်ချင်းယီဟာ စင်ပေါ်က စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ယူပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ စာအုပ်အတွင်းရှိ စာလုံးများသည် ရိုးရာတရုတ်စာလုံးနဲ့ တူပေမယ့် လုံးဝတော့ မတူဘူး။

သူမ စာမျက်နှာ တစ်ခုစီမှာ စာလုံး အနည်းငယ်လောက်ပဲ မှတ်မိနိုင်တယ်။ ဘယ်လောက် ရှက်စရာကောင်းလိုက်လဲ။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ပညာသင်ကြားပြီးနောက် သူမဟာ ရုတ်တရက်ဆိုသလို ဒီမှာ စာမတတ်သူ ဖြစ်သွားတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ စာအုပ်ကို ဂရုတစိုက် စင်ပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူမကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရူးလုပ်တာထက် ကောင်းပေသည်။

"ချွင်ယွီချွမ်၊ ရှင် ကျွန်မကို အလည်အပတ် လိုက်ပြပေးပါလား။"

ချင်ယွီချွမ်က စာကြည့်ခန်းရဲ့ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီက သူ့နောက်ကို လိုက်သွားသည်။

ခြံဝင်းရဲ့ အပြင်အဆင်ဟာ တရုတ်ရိုးရာ ခြံဝင်းအိမ်နဲ့ ဆင်တူတယ်။ စာကြည့်ခန်းက ထွက်လာတော့ သူတို့ ခြံဝင်းထဲကို ရောက်သွားသည်။

ခြံထဲမှ နှင်းများ မပျော်သေးဘဲ လမ်းလျှောက်ဖို့အတွက် သေးငယ်သည့် လမ်းကြောင်းလေးတစ်ခုသာ ရှင်းလင်းထားသည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် နှင်းဖုံးနေသည့် နေရာပေါ်တွင် ခြေချလိုက်ပြီး ရှင်းလင်းသော ခြေရာများကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

ဆက်လက်သွားပေရာ ဖုန့်ချင်းယီဟာ တော်တော် စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ခြံဝင်းထဲက နှင်းဖြူဖြူတွေပေါ်မှာ ပျော်ရွှင်စွာ သူမရဲ့ ခြေရာတွေကို ထင်စေခဲ့သည်။

“ပျော်စရာကောင်းလား” ချင်ယွီချွမ်သည် ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ဘေးတွင် ရပ်နေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အရမ်းပျော်တယ်။ ဒီလောက်ထူတဲ့ နှင်းကို မမြင်ရတာ ကြာပြီ။ ကျွန်မတို့ ဇာတိမြေက နှင်းတွေက ဘယ်တော့မှ အကြာကြီး မခံဘူး။"

"အိမ်တော်ကို မင်းကို ပတ်ပြပေးမယ်။"

ဒါကို ကြားတော့ ဖုန့်ချင်းယီက ချက်ချင်း သူ့ဘေးကို လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ၊ သွားကြစို့။"

ချင်ယွီချွမ်သည် သူမ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ချင်သော်ငြား သူမ၏ လက်များသည် အိတ်ကပ်ထဲ၌ ရှိနေသည်အား မြင်သောအခါ ထိုအကြံအား စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။

ယန်ယန်းသည် ဘေးခန်း၌ ထွက်လာပြီး ချင်ယွီချွမ်နှင့် ဖုန့်ချင်းယီတို့ ဥယျာဉ်စင်္ကြံအတိုင်း ဘေးချင်းယှဉ် လျှောက်သွားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ယန်ချီ၊ မင်း မြင်လား။ အဲဒါ မိန်းကလေး ချင်းယီလို့ ငါထင်တယ်။"

သူ့စကားတွေကို ကြားတော့ ယန်ချီက ဥယျာဉ်စင်္ကြံဘက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီသည် ဆံပင်ကို တစ်ဝက်ထုံးဖွဲ့ထားပြီး သူမ၏ ပခုံးပေါ် ဆံပင်ရှည်များကို ဝဲကျနေကာ အပြာရောင် အင်္ကျီရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သူမက ချင်ယွီချွမ်ဘေးမှာ ကပ်လျှောက်နေသည်။

နှစ်ယောက်သား တခါတရံ တီးတိုးပြောဆိုကြပြီး ချင်ယွီချွမ်က တခါတရံ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စကားတွေကို အာရုံစိုက် နားထောင်ဖို့ လှည့်ကြည့်တတ်သည်။

ယန်ချီ - "မိန်းကလေး ချင်းယီက ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ။"

ယန်ယန်း - "ငါ ဘယ်လို သိမလဲ။ မိန်းကလေး ချင်းယီကို သွားနှုတ်ဆက်လိုက်ဦးမယ်။"

ယန်ယန်း ခြေနှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တုန်း ယန်ချီက သူ့ကို ပြန်ဆွဲလိုက်သည်။ "မင်း အခြေအနေ အချိန်အခါကို မကြည့်တတ်ဘူးလား။ စစ်သူကြီးနဲ့ မိန်းကလေး ချင်းယီတို့က အတူရှိနေကြတာ။ သွားပြီး မနှောင့်ယှက်နဲ့။"

"...ကောင်းပြီလေ၊ ငါ မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ ပိုင်ဝေကို သွားခေါ်လိုက်ဦးမယ်။" မျက်စိတစ်မှိတ်လေးအတွင်းမှာပဲ ယန်ယန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

စစ်သူကြီး အိမ်တော်ရဲ့ ဥယျာဉ်မှာ ပန်းပင်တွေ အများကြီး စိုက်ထားပေမယ့် အခု နှင်းတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတာကြောင့် ဆောင်းရာသီ ရှုခင်းကိုပဲ ခံစားကြည့်ရှုနိုင်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ ညာဘက်ခြမ်းမှာ လျှောက်နေခဲ့ပေမယ့် ရုတ်တရက် နှင်းဖြူရောင် ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကြောင့် အာရုံပြောင်းသွားခဲ့သည်။

ကြောင်လေးဟာ စင်္ကြံရဲ့ အဆုံးမှာ ခွေနေပြီး ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ဆီ အမြန်ပြေးသွားခဲ့သည်။

သို့သော် သူမ ချဉ်းကပ်လိုက်တာနဲ့ ကြောင်လေးဟာ အလန့်တကြား ထွက်ပြေးသွားသည်။

"ကျွန်မ တကယ် အဲဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းလို့လား။" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက အသံထွက် မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ် - "မင်း ကြိုက်လား။"

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "အင်း၊ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ကြိုက်ပုံမရဘူး။"

"သူက အမေရဲ့ ခြံဝင်းကို သွားတာ ဖြစ်မယ်။ ငါ မင်းကို အဲဒီကို ခေါ်သွားပြီး ကြည့်လို့ရတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်က သူ့အမေမှာ ကြောင်တစ်ကောင် ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တာကို ဖုန့်ချင်းယီက အနည်းငယ် မှတ်မိတယ်။ သူတို့ ခုနက မြင်လိုက်တဲ့ ကြောင်လေး ဖြစ်ရမယ်။

သို့သော် သူ့အမေဆီကို သွားတွေ့သည်မှာ သိပ်မသင့်တော်ပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ့အိမ်အား လာလည်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘာမှ ပြင်ဆင်မထားရသေးပေ။

"ရပါတယ်၊ နည်းနည်းလောက် လျှောက်ကြည့်ရအောင်။"

"ဒါဆို ကြောင်လေးကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက "မလိုပါဘူး။ နောင်မှာ ပြန်တွေ့ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိမှာ သေချာပါတယ်" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက "နောင်မှာ" ဟု ပြောသည်အား ကြားသောအခါ ချင်ယွီချွမ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်စွန်းများ အနည်းငယ် ကွေးတက်သွားခဲ့သည်။

ဤအချိန်တွင် ယန်ယန်းက ပိုင်ဝေကို လာကြည့်ဖို့ ခေါ်ထားပြီးဖြစ်ကာ ရွှမ်းယွမ်ရှီလည်း သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းလိုက်သည်။

ဖုန့်ချင်းယီအကြောင်း သိချင်တဲ့ နှစ်ယောက်သား အရိပ်ထဲမှာ ပုန်းပြီး တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။

ပိုင်ဝေက "မိန်းကလေး ချင်းယီရဲ့ အဝတ်အစားတွေက အရမ်းလှတယ်၊ ပြီးတော့ တော်တော်လေး နွေးပုံရတယ်။" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။

အဝတ်အစားအကြောင်း ပြောတော့ ယန်ယန်းမှာ ပြောစရာတွေ အများကြီး ရှိတယ်။

"မိန်းကလေး ချင်းယီက စစ်သူကြီးအတွက်တောင် အဝတ်အစား ဝယ်ပေးသေးတယ်။ သူက ခြံဝင်းထဲမှာ ရှိနေရင် မကြာခဏ ဝတ်တယ်။"

"ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက်က ငါတို့ မိန်းကလေး ချင်းယီရဲ့ အိမ်ကို ရောက်သွားတုန်းက သူမက စစ်သူကြီးကို အဝတ်အစားတွေ အများကြီး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။"

သူတို့သုံးယောက်သား သိပ်ပြီး ကောင်းကောင်း မပုန်းနိုင်ကြပေ။ ဥယျာဉ်ကို ပတ်ပြီး ဘာမှ သိပ်စိတ်ဝင်စားစရာ မတွေ့သောအခါ ဖုန့်ချင်းယီသည် ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်နေခဲ့သည်။

စင်္ကြံထောင့်၌ သူမသည် တန်းစီရပ်နေသော သုံးယောက်နှင့် တည့်တည့်တိုးသွားခဲ့သည်။

"ယန်ယန်း၊ ရှင် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ။" ဖုန့်ချင်းယီက မေးလိုက်သည်။

ယန်ယန်းက ပြန်ဖြေသည်။ "နေ့လည်စာစားပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ။ မိန်းကလေး ချင်းယီနဲ့ တိုးမိမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ ဘယ်တုန်းက ရောက်တာလဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီ စကားပြောဖို့ ပြင်နေတုန်း ချင်ယွီချွမ်က ရှေ့ကို တိုးလာပြီး မိတ်ဆက်ပေးသည်။ "ချင်းယီ၊ ဒါက ကိုယ့်အမေ၊ ပြီးတော့ ဒါက ကိုယ့်အမေရဲ့ အစေခံ ပိုင်ဝေ။"

ဖုန့်ချင်းယီသည် သူမ၏ ဖုန်းထဲတွင် ရွှမ်းယွမ်ရှီကို အရင်က မြင်ဖူးပေသော်ငြား လူကိုယ်တိုင်က ပုံရိပ်နှင့် အနည်းငယ် ကွဲပြားပေသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီသည် ကြော့ရှင်းသော အပြာရောင်ဝတ်စုံနှင့် မြေခွေးသားမွေးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူမရဲ့ အလှဟာ သိမ်မွေ့ပြီး အချိန်တွေက သူမရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ အနည်းငယ်သာ အမှတ်အသား ချန်ထားရစ်ခဲ့သည်။

သူမ ထိုနေရာ၌ တိတ်တဆိတ် ရပ်နေခဲ့ပြီး တခြားသူတွေများသည် သူမအား ချက်ချင်း ချစ်ခင်စေမယ့် ညင်သာသော ခံစားချက်အား ထုတ်လွှတ်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ ဒေါ်ဒေါ်။ ကျွန်မက ဖုန့်ချင်းယီပါ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက သူမကို သိမ်မွေ့စွာ သတိထားမိသည်။ ကလေးမလေးက တည်ငြိမ်ပြီး ကြော့ရှင်းလှပတဲ့ ရုပ်ရည်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူမရဲ့ သားက အမြင်ကောင်းတယ်။

"အပြင်မှာ လေတိုက်နေတယ်၊ ပြီးတော့ ချင်းယီ မင်း အဝတ်အစား ဝတ်ထားတာ အရမ်းနည်းတယ်။ ဒေါ်လေးနဲ့အတူ နွေးထွေးတဲ့ အခန်းထဲမှာ ခဏလာထိုင်ပါဦး၊ မင်း အအေးမိသွားမှာ စိုးရိမ်တယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူမဘေးက ချင်ယွီချွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ကိုယ့်အမေရဲ့ ခြံဝင်းထဲက မီးသွေးဖိုက အရမ်းနွေးတယ်၊ ပြီးတော့ မင်း ကြိုက်နိုင်တဲ့ မုန့်တွေလည်း ရှိတယ်" ဟု သူ ပြောသည်။

သူမ တကယ်တော့ မအေးဘူး၊ ချိုတဲ့ အစားအစာတွေကိုလည်း သိပ်မကြိုက်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရွှမ်းယွမ်ရှီက သူမထက် အသက်ကြီးပြီး အခု ဖိတ်ကြားလိုက်တော့ ငြင်းပယ်တာဟာ ရိုင်းရာရောက်လိမ့်မယ်။

"ဒါဆိုရင် ကျွန်မ ဒေါ်ဒေါ်ကိုပဲ ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ပြုံးပြီး "ဒီအိမ်တော်က အရမ်းမှိုင်းပျနေတယ်။ ချင်းယီ ရောက်လာတော့မှ ပိုပြီး အသက်ဝင်လာတယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီနောက်ကို လိုက်ပြီး ခြံဝင်းထဲက နွေးထွေးတဲ့ အခန်းကို ရောက်တော့ အထဲဝင်လိုက်တာနဲ့ အပူရှိန်တစ်ခု တိုးဝှေ့လာတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

နွေးထွေးတဲ့ အခန်းထဲက မီးသွေးမီးက တောက်လောင်နေပြီး ပိုင်ဝေက ဖုန့်ချင်းယီအတွက် လက်ဖက်ရည်နဲ့ မုန့်တွေကို ယူလာပေးသည်။

"ချင်းယီ၊ ရှက်မနေနဲ့။ ဒေါ်လေး ဒီအိမ်တော်မှာ မကြာခဏ တစ်ယောက်တည်း နေလေ့ရှိတယ်။ အချိန်ရရင် ဒေါ်လေးကို ပိုပြီး အဖော်ပြုပေးပါဦး။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီရဲ့ စိတ်အားထက်သန်မှုကို တုံ့ပြန်တဲ့အနေနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီက ယဉ်ကျေးစွာ ပြန်ပြောခဲ့သည်။

"အခွင့်အရေးရရင် လာခဲ့ပါ့မယ်။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီဟာ မင်းသမီးတစ်ပါးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိပေမယ့် သူမဆီမှာ မာနထောင်လွှားတဲ့ လက္ခဏာမျိုး မတွေ့ရဘူး။ အဲဒီအစား သူမဟာ အင်မတန် ညင်သာပြီး နွေးထွေးတယ်။

အစပိုင်း စိုးရိမ်စိတ်တွေ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်က သူမအကြောင်း ရွှမ်းယွမ်ရှီကို ပြောပြထားတာ ဖြစ်ရမယ်။

မဟုတ်ရင် သူမလို သူစိမ်းတစ်ယောက်အတွက် ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးဖို့ မလိုဘူး။

ဘေးမှာ ရပ်နေတဲ့ ပိုင်ဝေက ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ အကြည့်ဟာ ဖုန့်ချင်းယီဆီမှာပဲ စွဲကပ်နေတာကို သတိပြုမိပြီး အရင်က သူမ တွေးခဲ့တဲ့ အကြံအစည်တွေဟာ ဒီအချိန်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားပါပြီ။

***