အခန်း ၉၉

အခန်း ( ၉၉ ) - နှင်းလူတစ်ယောက် ပြုလုပ်ခြင်း

စစ်သူကြီး မျက်စိကျနေတဲ့ မိန်းကလေးကို အဝေးကနေ လှမ်းမြင်လိုက်ရုံနဲ့ သူမကို ရှက်ရွံစေခဲ့သည်။

ရှန်ကျင်းရဲ့ ထိပ်တန်းမိသားစုတွေက အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ ဂုဏ်သိက္ခာရှိပြီး ကြော့ရှင်းမှု မရှိသော်လည်း သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားတဲ့ ဆွဲဆောင်မှု ရှိသည်။

၎င်းသည် ဟန်ဆောင်မှုလည်း မဟုတ်သလို ဟန်မဆောင်ဘဲ ရိုင်းစိုင်းတာလည်း မဟုတ်ဘူး။

အခန်းထဲမှာ မီးသွေးမီးက အချိန်အတော်ကြာ တောက်လောင်နေပြီး ပြတင်းပေါက်တွေနဲ့ တံခါးတွေကို တင်းတင်းပိတ်ထားသည်။ လေဝင်လေထွက် မကောင်းတာကြောင့် ဖုန့်ချင်းယီအတွက် အသက်ရှူကျပ်သလို ခံစားရ၏။

"ချွင်ယွီချွမ်၊ လေကောင်းလေသန့် ဝင်အောင် ပြတင်းပေါက်ကို နည်းနည်း ဖွင့်ပေးပါဦး။"

ပိုင်ဝေ - "မိန်းကလေး ချင်းယီ၊ အပြင်မှာ လေတိုက်တယ်။ ပြတင်းပေါက် ဖွင့်လိုက်ရင် ဒီအထဲမှာ နွေးတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ဖုန့်ချင်းယီက ရှင်းပြပေးသည်။ "မီးသွေးမီးရှို့တဲ့အခါ လေဝင်လေထွက် မရှိရင် အခန်းထဲမှာ အောက်ဆီဂျင် လျော့နည်းသွားနိုင်တယ်။ အောက်ဆီဂျင် လျော့နည်းတဲ့ အခြေအနေမှာ မီးသွေးမီး လောင်ကျွမ်းတဲ့အခါ ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုဒ် ထွက်လာတယ်။"

"ကာဗွန်မိုနောက်ဆိုဒ်ဟာ အဆိပ်အတောက်ရှိတဲ့ ဓာတ်ငွေ့တစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အချိန်ကြာကြာ ရှုရှိုက်မိရင် အဆိပ်သင့်နိုင်တယ်။"

"အဆိပ်သင့်တာ။ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက် ဆိုးရွားတာလား။" ပိုင်ဝေက အနည်းငယ် မယုံကြည်နိုင်သလို ပြန်မေးမိသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက ဆက်ပြောပြသည်။ "နောင်မှာ မီးသွေးမီးရှို့တဲ့အခါ ပြတင်းပေါက်ကို အမြဲဖွင့်ဖို့ မှတ်ထားပါ။ ပြတင်းပေါက်အပြည့် ဖွင့်စရာ မလိုဘူး၊ လေဝင်လေထွက် ရဖို့ လုံလောက်ရုံပဲ။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီဟာ ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ စကားလုံးကြွယ်ဝတဲ့ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်နေစဉ် အများစုကို သူမ နားမလည်သော်ငြား ဖုန့်ချင်းယီသည် အင်မတန် ဉာဏ်ကောင်းပြီး အရည်အချင်းရှိတယ်ဟု သူမ ထင်တာကို မတားဆီးနိုင်ချေ။

"ချင်းယီ၊ မင်း ဒါတွေ အားလုံးကို ဘယ်မှာ သင်ယူခဲ့တာလဲ။"

"ကျောင်းမှာ သင်ယူခဲ့တာပါ။" ဒါဟာ အခြေခံ ဗဟုသုတပဲ ရှိပေမယ့် သူမကို အရေးစိုက်ခံရတာကြောင့် အနည်းငယ် အပြစ်ရှိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ယွီချွမ်က ပြတင်းပေါက်ကို အနည်းငယ် ဖွင့်လိုက်တော့ လေအေးတွေ အက်ကွဲကြောင်းကနေတစ်ဆင့် အခန်းထဲကို တိုးဝင်လာခဲ့သည်။

အပြင်မှာ နှင်းတွေ ထပ်ကျနေပြန်ပြီဟုထင်တာနဲ့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူမ ထိုင်နေတဲ့ ထိုင်ခုံကနေ ထရပ်လိုက်သည်။

အထဲမှာ ထိုင်ရတာ တကယ်ပျင်းစရာကောင်းတယ်။ မှောင်လာပြီဆိုတော့ တစ်ခုခု လုပ်ရမယ်။

"ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒေါ်လေးရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ နှင်းလူသားလေး ဆောက်လို့ရမလား။" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီ အံ့အားသင့်သွားသည်။ "နှင်းလူသားလား။"

"ဒါက နှင်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ အရုပ်လေးတစ်ခုပါ"ဟု ဖုန့်ချင်းယီက ရှင်းပြသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက နှင်းလူသားဆိုတာ ဘာလဲလို့ မသိပေမယ့် သဘောတူလိုက်သည်။

"မင်း ကြိုက်သလို ဆောက်လို့ရတယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက ချင်ယွီချွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူက ဘာမှကန့်ကွက်တာကို တွေ့တော့ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး ခြံဝင်းထဲသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ပိုင်ဝေက တံခါးပိတ်ဖို့ ပြင်နေတုန်း ရွှမ်းယွမ်ရှီက တားလိုက်သည်။ "မပိတ်နဲ့တော့။ ချင်းယီ ပြောတဲ့ အဲဒီနှင်းလူသားကို ငါ တော်တော် စိတ်ဝင်စားတယ်။"

ချင်ယွီချွမ်ဟာ ရွှမ်းယွမ်ရှီဘေးမှာ ထိုင်ပြီး ဖုန့်ချင်းယီတစ်ယောက် ခြံဝင်းထဲမှာ နှင်းလုံးတွေ လှိမ့်နေတာကို စူးစိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။

သူမက အအေးဒဏ်ကိုလည်း ဂရုမစိုက်သလို သူမရဲ့ လက်တွေ အေးခဲနေသည်ကိုလည်း ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။

"မင်း စိုးရိမ်နေရင် သူ့ကို အဖော်ပြုပေးဖို့ ဘာလို့ မသွားတာလဲ။" ဟု ရွှမ်းယွမ်ရှီက အကြံပြုခဲ့သည်။

ချင်ယွီချွမ်က ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော် သွားရင် သူ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ဒီကနေ ကြည့်နေတာ ပိုကောင်းတယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ နှင်းလုံးဟာ တဖြည်းဖြည်း ကြီးလာတာနဲ့အမျှ ကောင်းကင်က နှင်းပွင့်လေးတွေ တဖြောက်ဖြောက် ကျဆင်းလာတယ်။

ပိုင်ဝေက အပြေးရောက်လာပြီး ကူညီပေးသည်။ “မိန်းကလေး ချင်းယီ၊ ဒီနှင်းလုံးနှစ်လုံးအပြင် ဘာတွေ ထပ်လုပ်ဖို့ လိုသေးလဲ။"

"ဖြစ်နိုင်ရင် မုန်လာဥနီတစ်လုံးနဲ့ သေးငယ်ပြီး လုံးဝိုင်းတဲ့ အနက်ရောင် အရာလေးအချို့ကို ရှာပေးနိုင်မလား။" ဟု ဖုန့်ချင်းယီက တောင်းဆိုလိုက်သည်။

ပိုင်ဝေက ပြန်ဖြေသည်။ "ဟုတ်ကဲ့ မိန်းကလေး ချင်းယီ။ ခဏလေး စောင့်ပါဦး၊ ကျွန်မ ချက်ချင်း သွားရှာလိုက်မယ်။"

ပိုင်ဝေဟာ ဖုန့်ချင်းယီ တောင်းဆိုထားတဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ အလျင်အမြန် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။

နှာခေါင်းနဲ့ မျက်လုံးတွေ ထည့်ပြီး လက်တွေအတွက် သစ်ကိုင်းနှစ်ခု ချိုးပြီးတဲ့နောက် ရိုးရှင်းတဲ့ နှင်းလူသားလေး တစ်ခု ပြီးစီးသွားတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီဟာ အိမ်ထဲကို ပြန်လျှောက်လာရင်း သူမရဲ့ လက်တွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ လက်တွေ တကယ်ပဲ အေးခဲနေပေသည်။

"ဒီကိုလာပြီး မီးလှုံလိုက်လေ"

ချင်ယွီချွမ်က လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ သူ့စကားတွေကို ကြားတော့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ သူ့ဘေးမှာ ထိုင်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ ဆောက်ထားတဲ့ နှင်းလူသားလေး ချစ်စရာ မကောင်းဘူးလား။" ဟု သူမက မေးသည်။

"နည်းနည်း မိုက်မဲပုံပေါက်တယ်" ဟု သူက ပြန်ဖြေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

"ဘယ်လို အရူးပုံပေါက်တာလဲ။ နှင်းလူသားတွေ အားလုံး အဲဒီလို ပုံစံနဲ့ပဲ ရှိတာပဲ။ ဦးထုပ်နဲ့ လည်စည်းနဲ့ဆိုရင် ပိုပြီး လှလိမ့်မယ်။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီဟာ သူတို့ရဲ့ စကားပြောဆိုမှုကို ပြုံးပြီး နားထောင်နေရင်း ဒီလို ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နေ့ရက်တွေ ထာဝရ တည်တံ့နိုင်ရင် ကောင်းမယ်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

ချင်ယွီချွမ်ဟာ သူ့ရဲ့ ပုံမှန် အေးစက်တဲ့ မျက်နှာကို ဆက်လက် ထိန်းသိမ်းထားပေမယ့် သူ ပျော်ရွှင်နေတယ်ဆိုတာ သူမ ခံစားမိသည်။

သူ လိုချင်တဲ့ အတိုင်းအတာကို ရောက်သွားပုံရတယ်။ ရှေ့ဆက်သွားမယ့် လမ်းကြောင်းက သူ့အတွက် ချောမွေ့မယ်လို့ သူမ မျှော်လင့်တယ်။

"ချင်းယီရေ၊ ညနက်နေပြီ။ ဒီည အိပ်ပြီး မနက်မှ အိမ်ပြန်ပါလား။" ရွှမ်းယွမ်ရှီက အကြံပြုသည်။

ဖုန့်ချင်းယီ ပြန်မဖြေခင် ချင်ယွီချွမ်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "သူမ မနက်ဖြန် အတန်းရှိတယ်။"

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ပိုင်ဝေကို ခေါ်ပြီး သူမရဲ့ အခန်းက သစ်သားသေတ္တာတစ်ခု ယူလာခိုင်းသည်။

သေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်တော့ ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ရွှမ်းယွမ်ရှီက ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

"ချင်းယီရေ၊ ဒီနေ့ မင်းရဲ့ လာလည်တာ အရမ်းရုတ်တရက်ဆန်တော့ ဒေါ်လေးတို့ ဘာမှ မပြင်ဆင်ထားမိဘူး။ ဒေါ်လေးမှာ မင်းကို ပေးစရာ သိပ်မရှိဘူး။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီလက်ကောက်က မင်းနဲ့ လိုက်ဖက်လို့ ဒေါ်လေး မင်းကို ပေးချင်တယ်။ နောက်တစ်ခါ လာလည်ရင် မင်းလို အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်အတွက် ပိုပြီး သင့်တော်တဲ့ လက်ဆောင်တွေ ရှာထားပေးမယ်။"

ဖုန့်ချင်းယီက အလျင်အမြန် ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ "ဒေါ်ဒေါ်၊ ဒါက အရမ်းတန်ဖိုးကြီးတယ်။ ကျွန်မ လက်မခံပါရစေနဲ့။"

ရှန်ကျင်းက လူတွေကြားမှာ လက်ဆောင်ပေးခြင်းဟာ ဒီလောက် အဖြစ်များတာလား။

တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ ဒီလက်ကောက်ဟာ သာမန်မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ရှင်းလင်းနေတယ်။

ဖုန့်ချင်းယီရဲ့ ငြင်းပယ်မှုကို လျစ်လျူရှုပြီး ရွှမ်းယွမ်ရှီက သူမ၏ လက်မှာ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်သည်။

"ဒါက သာမန်ပစ္စည်းတစ်ခုပါ၊ သိပ်ပြီး တန်ဖိုးမရှိဘူး။"

ဒီသားအမိရဲ့ အမြင်မှာ တကယ်ပဲ ဘာမှ တန်ဖိုးမရှိပုံပဲ။

ဖုန့်ချင်းယီက အကူအညီတောင်းဖို့ ချင်ယွီချွမ်ကို လှမ်းကြည့်ပေမယ့် သူက ရိုးရိုးလေး "သက်ကြီးရွယ်အိုတွေက လက်ဆောင်ပေးရင် မငြင်းရဘူး" ဟု ပြန်ဖြေလာသည်။

ရွှမ်းယွမ်ရှီက ပြုံးပြီး "ပထမဆုံး တွေ့ဆုံမှုရဲ့ ဓလေ့ထုံးစံပဲ။ ဒေါ်လေး မင်းကို သဘောကျလို့ ပေးတာပါ။ နောင်မှာ ချင်းယီ အားရင် ဒေါ်လေးကို ပိုပြီး အဖော်ပြုပေးပါ" ဟု ပြောလာခဲ့သည်။

"ကျေးဇူးပါ ဒေါ်ဒေါ်။"

နောင်မှာ ပိုက်ဆံရှာဖို့ သူမ ပိုကြိုးစားရမယ့်ပုံပဲ၊ မဟုတ်ရင် ဒီလို ကျေးဇူးတရားကို ဘယ်တော့မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပေ။

ရွှမ်းယွမ်ရှီရဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ပူပူနဲ့ မုန့်တွေ စားပြီးနောက် ချင်ယွီချွမ်က ဖုန့်ချင်းယီကို စာကြည့်ခန်းကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးသည်။

သူတို့ အိမ်တော်ကို ရောက်တုန်းက ညနေစောင်းနေပြီဖြစ်ပြီး အခု အပြင်ဘက် ခြံဝင်းက မှောင်မည်းနေပြီ။

ချင်ယွီချွမ်က စာကြည့်ခန်းထဲက ဖယောင်းတိုင်တွေကို ထွန်းညှိလိုက်သည့်အခါမှာ နွေးထွေးတဲ့ အလင်းရောင်က သူ့ကို ပိုပြီး သိမ်မွေ့တဲ့ပုံ ပေါ်စေသည်။

ဖုန့်ချင်းယီက စားပွဲဘေးမှာ နာခံမှုရှိရှိ ရပ်နေပြီး ဆုံးမခံရဖို့ စောင့်နေတဲ့ ကျောင်းသားတစ်ယောက်နဲ့ တူနေတယ်။

သူမကို ဒီလိုမြင်တော့ ချင်ယွီချွမ်ဟာ အတော်လေး ရယ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားမိသည်။ "ကိုယ်နဲ့ နှစ်ယောက်တည်း အတူရှိတာကို ကြောက်နေတာလား။"

ဖုန့်ချင်းယီ - "မဟုတ်ဘူး”

သူမက သူ့နှင့် ဘယ်လို အဆင်ပြေအောင် နေထိုင်ရမလဲဆိုတာ သေချာမသိသေးလို့ပါ။

"မကြောက်ရင် ခဏထိုင်ဦး။ ချင်းယီ၊ ကိုယ်တို့ အတူရှိနေတဲ့အခါ ဒီလောက် စိတ်ထဲထည့်နေစရာ မလိုပါဘူး။ မင်းရဲ့ စိတ်ထဲရှိတဲ့အတိုင်း လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပြောဆိုနိုင်တယ်။"

"မင်းတို့ကမ္ဘာမှာ စုံတွဲတွေ ဘယ်လို ဆက်ဆံကြလဲဆိုတာ သေချာမသိဘူး။ ကိုယ် တစ်ခုခု အမှားလုပ်မိပြီး မင်းကို မကျေနပ်တာ ဒါမှမဟုတ် မင်းကို အဆင်မပြေဖြစ်စေတာရှိရင် ကိုယ့်ကို တိုက်ရိုက်ပြောပြပါ။"

ချင်ယွီချွမ်ရဲ့ စကားတွေဟာ အင်မတန် စိတ်ရင်းမှန်နဲ့ ပြောတာဖြစ်ပြီး အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခုကို ဆွေးနွေးနေသလိုပါပဲ။

ဖုန့်ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြီး "ကောင်းပြီ" ဟု ပြန်ဖြေသည်။

"အခု ညနက်နေပြီ။ မင်း ပြန်ပြီး အနားယူသင့်တယ်" ဟု သူ ပြောသည်။

ပြန်သွားမယ့်အကြောင်းကိုရောက်တော့ ဖုန့်ချင်းယီဟာ ချင်ယွီချွမ်ကို လှမ်းကြည့်ပြီး "ရှင် ကျွန်မကို ဒီကို ဘယ်လို ခေါ်လာတာလဲ။" ဟု မေးလိုက်သည်။

ချင်ယွီချွမ်က ရှင်းပြသည်။ "ကိုယ့်ဖုန်းထဲမှာ မတူညီတဲ့ အချိန်-နေရာ နှစ်ခုကို ဆက်သွယ်ပေးနိုင်တဲ့ အချိန်-နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင် တစ်ခု ရှိတယ်။"

"ဘာလို့ ကျွန်မမှာ အဲဒါ မရှိတာလဲ။ ရှင်က ဘယ်လို ရတာလဲ။"

သူတို့ရဲ့ ဖုန်းလုပ်ဆောင်ချက်တွေ ဘာလို့ မတူတာလဲ။

"နောက်ဆုံး အဆင့်မြှင့်မှုကစပြီး လုပ်ဆောင်ချက်အသစ်တချို့ ရလာတယ်။ အများစုကိုတော့ ကိုယ် အခုထိ နားလည်အောင် ကြိုးစားနေတုန်းပဲ။"

"အချိန်-နေရာကူးပြောင်းခြင်းအစီအရင်က အသစ်ပေါ်လာတဲ့ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်စတိုးဆိုင်မှာ ရောင်းချတဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခုပဲ။"

ဖုန့်ချင်းယီက "အဲဒါကို ဝယ်ဖို့လည်း အမှတ်တွေ လိုသေးလား။" ဟု မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ အမှတ်ရယူတဲ့ နည်းလမ်းက မင်းနဲ့ အတူတူပဲ" ချင်ယွီချွမ်က ဘာကိုမှ ဖုံးကွယ်ဖို့ မရည်ရွယ်ထားဘူး။

"ဒါဆို ရှင့်ဆီမှာ အစကတည်းက ဒီအကြံရှိရင် ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြိုမပြောတာလဲ။”

အဲဒီလိုဆိုရင် အရာအားလုံး အဓိပ္ပာယ်ရှိသွားလိမ့်မယ်။ သူက အချိန်ကို ကြိုတင် စီစဉ်ထားပြီး အဲဒီနေ့ကို စောင့်နေခဲ့တာ၊ သူမကတော့ ဘာမှ မသိဘူး။

ချင်ယွီချွမ်က ညင်သာစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "မင်းလည်း တော်တော် မအဘူးပဲ။"

"ရှင် အရမ်းလွန်သွားပြီ။" သူမ လှည့်စားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

***