အခန်း ၂၆၇

အပိုင်း(၂၆၇) လီမျိုးနွယ်စုရွာ။ ချင်လွမ်ဘိုးဘေး

လီမိသားစု၏ အချက်အချာကျသောနေရာတွင်။

စိမ်းလန်းစိုပြည်သောသစ်တောများ၊ ထင်းရှူးနှင့်ဝါးတောများ၊ လှပသောပန်းပင်များ၊ သစ်ကိုင်းများကို သယ်လာသော ငှက်အုပ်များက အာရုံစိုက်မှုကို ယှဉ်ပြိုင်နေသည်။ လမ်းတစ်လျှောက် သာမန်ရွာသားများစွာ နေထိုင်သော မြို့ငယ်လေးများကို တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်သန်းရသည်။

လယ်သမားများက ကြာပွတ်များကို ရိုက်ကာ တေးသီချင်းများ သီဆိုရင်း နဂါးအကြေးခွံများ ထွက်နေပုံရသော သူတို့၏မြည်းလှည်းများကို ညစာစားရန် အိမ်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်လာကြသည်။

သိုင်းပညာလေ့ကျင့်နေသော ကလေးငယ်တစ်ဦးက ပေါင်တစ်သောင်း အလေးချိန်ရှိသော ကြိတ်ဆုံကျောက်ကို မတင်ကာ သူ၏သူငယ်ချင်းများအား ခွန်အားကို ပြသနေပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် ဖုံးကွယ်မထားသော ဂုဏ်ယူမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ငှက်လှောင်အိမ်ကို သယ်ဆောင်လာသော အဘိုးအိုတစ်ဦးက သူ၏အစားအစာများကို ချေဖျက်ရန် လမ်းလျှောက်နေပြီး လှောင်အိမ်အတွင်းရှိ ငှက်များ၏အမွေးများက အစစ်အမှန်မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းနေသော ဇာမဏီအမွေးများ ဖြစ်နေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးက မျက်မမြင် ဖြစ်သော်လည်း ဤသာမန်ရွာသားများက တစ်ခါတစ်ရံတွင် အားကောင်းသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေသောကြောင့် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေသည့် သိမ်မွေ့သော လက္ခဏာများကို သူ သိရှိနိုင်သေးသည်။

လေထုထဲတွင် လတ်ဆတ်သော ကျေးလက်ရနံ့၊ မြေကြီးအနံ့များ ရောနှောကာ၊ ကြက်၊ ဘဲ၊ ဝက်၊ နွား စသည့် တိရစ္ဆာန်များ၏အော်သံများနှင့် ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော အနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။ ဤအရာက နတ်ဘုရားများနှင့် နတ်ဆိုးများ၏ လိုက်ဖက်မှုမရှိသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် အရှိန်အဝါများနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေပြီး အစွန်းရောက်သော စိတ်ခံစားချက် နှစ်မျိုးကို ဖော်ပြနေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုးမှာ တစ်ခဏမျှ အတွေးထဲ နစ်မြုပ်သွား၏။

ဒါက နောက်ထပ် ပစ္စုပ္ပန်ရွာတစ်ခုပဲ မဟုတ်ဘူးလား။

"ဒါက လီမိသားစုရဲ့ အဓိကဧရိယာပါ။ အစစ်အမှန် တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသူတွေနဲ့ လီမိသားစုရဲ့ အဆင့်မြင့်အဖွဲ့ဝင်တွေပဲ ဒီရွာကို ဝင်ခွင့်ရှိပါတယ်။"

"ကမ္ဘာကြီးရဲ့မျက်စိထဲမှာတော့ လီမျိုးနွယ်က ဇိမ်ကျကျနဲ့ မြင့်မြတ်ပြီး အထွတ်အမြတ်ထားရမယ့် အရာလို့ပြောလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်အဓိကအသိုင်းအဝိုင်းထဲမှာတော့ လီမိသားစုရွာဟာ နှစ်ထောင်ချီတိုင် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ ဒါ ချင်လွမ်ဘိုးဘေးက သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတစ်ခုပဲ။ ဘေးအကိုင်းအခက် သွေးသားတွေကိုတော့ သူတို့လိုချင်သလောက် မောက်မာပြီးတော့ အကျင့်ပျက်ခွင့် ပေးထားနိုင်ပေမယ့် သူတို့ စည်းကျော်သွားရင်တော့ သနားညှာတာမှုမရှိဘဲနဲ့ ကွပ်မျက်ခံရလိမ့်မယ်။ တိုက်ရိုက်သွေးသားတွေကိုပဲ လီမိသားစုရွာမှာ ကလေးဘဝကတည်းက ကြီးပြင်းစေပြီးတော့ လရောင်ထွန်လင်းနယ်ပယ် မရောက်မချင်း ရွာကနေ ထွက်ခွင့်မရှိပါဘူး။"

"သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်စိတ်ချရတဲ့တန်ဖိုးတွေကို ပုံဖော်နိုင်ပြီးတော့ မွန်မြတ်တဲ့မိသားစုက သားသမီးတွေရဲ့ အကျင့်ပျက်နေထိုင်မှုပုံစံကနေ လွတ်မြောက်လာတယ်။ သူတို့ရဲ့ အတွင်းစိတ် ရွှေနဲ့ကျောက်စိမ်းတွေကို ဖော်ထုတ်ဖို့အတွက် အပေါ်ယံအရာတွေကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်နိုင်ပြီးတော့ မယိမ်းယိုင်တဲ့ စရိုက်လက္ခဏာအဖြစ် ပုံသွင်းနိုင်မှပဲ သူတို့ကို လီမိသားစုရဲ့ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်လာသူတွေလို့ ခေါ်ဆိုလို့ရတယ်။"

လီတိုင်ယွမ်က ရှေ့မှလမ်းလျှောက်သွားပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ရွာသားများကို နှုတ်ဆက်လေသည်။ သူက ဇာတိမြေသို့ ပြန်ရောက်လာသကဲ့သို့ ကိုယ်ရောစိတ်ပါ အလွန်ပင် သက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသည်။ သူက လမ်းလျှောက်ရင်း မုန့်ချင်ကျိုးကို အရာရာတိုင်း ရှင်းပြနေသည်။

မုန့်ချင်ကျိုက ကပ်ဘေးစွမ်းအားပိုင်နက်မှ အနည်းငယ်မျှကို တိတ်တဆိတ် ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ဦးတည်ချက်အာရုံခံရန် သံလိုက်အိမ်မြှောင်အဖြစ် အသုံးပြုလိုက်သည်။ မှန်ပေသည်။ သူက မြက်ပင်တစ်ပင် သို့မှမဟုတ် သစ်ပင်တစ်ပင်ကိုတောင် မထိခိုက်စေရန်အတွက် ထိုစွမ်းအားကို အလွန်ပင် အားနည်းအောင် လုပ်ထားသည်။

သူက တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ရင်း တစ်ခါတစ်ရံ ခေါင်းညိတ်ပြလေသည်။

"ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးတွေက အပြင်လူတွေကို ရွာထဲဖိတ်ခေါ်လေ့မရှိပါဘူး။ ဒီနေ့ ရှင့်အတွက် ခြွင်းချက်တစ်ခု လုပ်ပေးခဲ့တယ်ဆိုတာက သူတို့က တစ်ခုခုကို ရှာတွေ့သွားလို့ပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ရှင် သတိထားဖို့ လိုတယ်။"

လီတိုင်ယွမ်က မျက်လုံးထောင့်မှ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ထိုစကားများကို တမင်တကာ ပြောလိုက်သည်။ သို့သော် မုန့်ချင်ကျိုး၏အမူအရာမှာ မပြောင်းလဲဘဲ မည်သည့် တင်းမာမှုလက္ခဏာမှ မပြပေ။ အရာအားလုံးကို ဂရုမစိုက်သကဲ့သို့ သူ၏အကြည့်များမှာ ဗလာဖြစ်နေဆဲပင်။

ဒီလိုစိတ်ဓာတ်မျိုးက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့သခင်လေးဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်နဲ့ တကယ် ထိုက်တန်တယ်။

လီတိုင်ယွမ်က စိတ်ထဲတွင် အမှတ်ပေးလိုက်ပြီး သူ့ကို တိတ်တဆိတ် သဘောကျသွားလေသည်။

ရွာ၏ လမ်းကျဉ်းများက ကွေ့ကောက်ပြီး ဘယ်ညာကွေ့ကာ၊ တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုကို တက်ပြီးနောက်၊ ကျောင်းသားငယ်များ သီချင်းစာအုပ်ကို ကြိုးကြိုးစားစား ရွတ်ဆိုနေသည့်အသံများက နားထဲကို တဖြည်းဖြည်း ရောက်ရှိလာသည်။

ပိုမြင့်မြင့်တက်လေလေ အစောပိုင်းကလေးပညာရေး၏ သာယာသောအသံများက ပိုပိုပြီး ကျယ်လောင်လာလေလေပင်။

အသံများ အရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါတွင် လီတိုင်ယွမ် ရပ်တန့်သွားသည်ကို မုန့်ချင်ကျိုး သတိပြုမိပြီး သူလည်း ရပ်တန့်လိုက်ကာ အသံလာရာသို့ လှည့်ကြည့်သယောင် ဟန်ဆောင်လိုက်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် အသံလာရာဦးတည်ချက်အတိုင်း လိုက်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

"ရောက်ပြီ။"

တောင်ကုန်းငယ်၏ထိပ်တွင် မြက်နှင့်သစ်ပင်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ကျောင်းတစ်ခုက ဆီမီးအိမ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာဖြင့် လင်းထိန်နေလေ၏။

မှင်ပန်းချီကားများ ရေးထိုးထားသော ပညာတတ်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဘေးနှစ်ဖက် ဆံပင်များ ဖြူနေကာ တက်ကြွသောစိတ်ဓာတ်ရှိသည့် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ပြီး အခြားလက်တစ်ဖက်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ရှနေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေလေသည်။

"ကောင်းကင်တာအိုဆိုတာ လေးတစ်လက်ကို ဆွဲဆန့်တာနဲ့ တူတယ်။ မြင့်တဲ့အရာကို မြှင့်တင်ပေးတယ်၊ နိမ့်တဲ့အရာကို ပင့်မပေးတယ်။ ပိုလျှံနေတာကို လျှော့ချပြီး၊ မလုံလောက်တာကို ဖြည့်ဆည်းပေးတယ်။"

"ကောင်းကင်တာအိုဆိုတာက လိုတာထက်ပိုပြီး ပိုလျှံနေတဲ့ သူတွေဆီကနေ ယူပြီးတော့ မလုံလောက်တဲ့ သူတွေကို ပေးကမ်းတာ ဖြစ်တယ်။ လူသားတွေရဲ့ နည်းလမ်းကတော့ အဲဒီလိုမျိုး မဟုတ်ဘူး။ မလုံလောက်တဲ့ သူတွေဆီကနေယူပြီး ပိုလျှံနေတဲ့သူတွေကို ပေးကမ်းတာပဲ။"

"လောကကြီးကိုပေးကမ်းဖို့ ဘယ်သူကများ လိုတာထက်ပိုပြီး ပိုလျှံနေနိုင်မှာလဲ။ တာအိုကို လိုက်နာတဲ့ သူတွေပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဒါကြောင့် ပညာရှိဆိုတာ အသိအမှတ်ပြုခံရဖို့ မကြိုးစားဘဲ လုပ်ဆောင်တယ်၊ သူ့ရဲ့ အောင်မြင်မှုတွေအပေါ်မှာ မရပ်တည်ဘဲ အောင်မြင်မှုတွေကို ရယူတယ်။ ပြီးတော့လည်း ကိုယ်ကျင့်တရား ကောင်းမွန်တယ်လို့ အမြင်ခံရဖို့ မလိုဘူး။"

ပညာရှိကျမ်းစာများ။

အသိပညာမရှိသောလူထုကို အလင်းပြရန်အတွက် ဂန္ထဝင် စာသားတစ်ခုပင်။

မုန့်ချင်ကျိုးမှာ အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး လီယွမ်ခုံးနှင့် သူ၏မြေး လီရှစ်တို့ကို သတိမရဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။

သူတို့လည်း လီမိသားစုရွာက လာတာပဲ။ ဘာလို့ သူတို့ကို ဘယ်လောက်ပဲ သင်ပေးသင်ပေး၊ သူတို့မှာ ဂန္ထဝင်ဗီလိန်တွေလို တူညီတဲ့စရိုက်လက္ခဏာ ရှိနေသေးတာလဲ။

"ဂါရဝပြုပါတယ် ဘိုးဘေး။"

လီတိုင်ယွမ်က အခြားသူများကို ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့သော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားက အလျင်စလို ပြန်မဖြေဘဲ ပုဂ္ဂလိကကျောင်းရှိ ကလေးများကို ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့ဘာသာမင်း အရင်လေ့လာနေ။ ငါ နောက်မှ မင်းတို့ကို ပြန်လာစစ်မယ်။"

ထိုမျှပင်။

လီရွှမ်ကျင်က ကျောင်းမှထွက်လာပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အနီးအနားရှိ မဏ္ဍပ်တစ်ခုသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ လက်ဖက်ရည်ခွက်တစ်စုံ ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက်တွင် သူက လေထဲတွင် လက်ကောက်ဝတ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး လှုပ်ခတ်လိုက်ရာ လက်ဖက်ပင်တစ်ပင်မှ အရွက်အချို့ လက်ဖက်ရည်အိုးထဲ ကျဆင်းသွားလေသည်။ ထို့နောက် လက်ဖက်ပင်ကြီး ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လက်ဖက်ရည်အိုးထဲရှိရေက မီးမလိုဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဆူပွက်လာပြီး မွှေးကြိုင်သော လက်ဖက်ရည် ရနံ့ကို ထုတ်လွှတ်ပေးလေသည်။

"ထိုင်ပါဦး။"

လီရွှမ်ကျင်းက မှိန်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။ "တိုင်ယွမ်... မင်း ရွာကို မပြန်လာတာ တော်တော်ကြာပြီပဲ။ နှစ်(၁၀၀)မှ တစ်ခါပဲမှည့်တဲ့ ဒြပ်ငါးပါး တာအိုလက်ဖက်ရည်က မင်းရဲ့စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပြန်ရရှိစေဖို့နဲ့ ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေတဲ့ စိတ်ခံစားမှုတွေကိုတည်ငြိမ်စေဖို့ အသင့်ဖြစ်နေတာ တိုက်ဆိုင်တာပဲ။"

လီတိုင်ယွမ်က နီရဲရဲနှုတ်ခမ်းလေးများကိုစေ့ကာ ကျက်သရေရှိစွာ ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကောက်ကိုင်ကာ တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကြီးရဲ့ သွန်သင်ချက်တွေက မှန်ကန်ပါတယ်။ မိသားစု(၅)ခု ငြိမ်းချမ်းရေး သဘောတူညီချက် ရပြီးတဲ့နောက် အနာဂတ်မှာ ဘေးဒုက္ခတွေ ထပ်မဖြစ်အောင် တားဆီးဖို့နဲ့ ကျွန်မရဲ့စိတ်ကို အားဖြည့်ဖို့အတွက် ကျောင်းကိုလာခဲ့ပါ့မယ်။"

လီရွှမ်ကျင်း၏အကြည့်များ အနည်းငယ် စူးရှသွားပြီးနောက် တစ်ခဏအကြာတွင် သူ၏မျက်မှောင်များ အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားလေသည်။

"မလိုပါဘူး။"

"မင်းက လီမိသားစုရွာက မဟုတ်ဘူး။ မိသားစု(၅)ခု ငြိမ်းချမ်းရေးသဘောတူညီချက် ရပြီးရင် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင်နေရာကိုပဲ ပြန်သွားသင့်တယ်။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီတိုင်ယွမ်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

တကယ်ပဲ။

ငါက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ကိုတာ သေချာတယ်။ ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး သံသယဖြစ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဘိုးဘေးက အဖြေပေးပြီးသားပဲ။

ဒါဆို...

ယွမ်ဆိုတဲ့သခင်လေးရဲ့သရုပ်က တစ်ခုခု မှားနေပြီ။

ထိုအချက်ကို တွေးမိလိုက်သောအခါ လီတိုင်ယွမ်က ယွမ်၏ လိမ်လည်မှုများကို ဖော်ထုတ်ပြီး သူ၏ သရုပ်မှန်ကို ဖော်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လီရွှမ်ကျင်း ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ် လူငယ်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိတ်ဆွေတစ်ယောက် အဝေးကြီးကနေ ရောက်လာတယ်။ ထိုင်ပြီးတော့ လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် သောက်ပါဦး။ ခရီးအဝေးကြီးလာခဲ့ရတော့ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့။ တိုင်ယွမ်ကို ကယ်တင်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ငါ အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် မင်း လီမိသားစုထဲကို ဝင်ရောက်လာတာကို ငါ ခွင့်ပြုလိုက်မယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း လီမိသားစုရွာထဲမှာတော့ မင်း ပုန်းအောင်းနေစရာ မလိုပါဘူး။"

မုန့်ချင်ကျိုးက မျက်မှောင် အနည်းငယ်ကြုတ်သွားပြီး ဘာမှမပြောဘဲ တိုက်ရိုက် ထိုင်လိုက်ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကိုယူ၍ တစ်ကျိုက်တည်း အကုန်သောက်လိုက်ပြီး ခွက်ကိုချထားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"ပြောပါ။"

"ခင်ဗျား ကျွန်တော့်ကို ဘာလို့ဆင့်ခေါ်တာလဲ။"

လီရွှမ်ကျင်း၏အကြည့်များမှာ အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ်၏မျက်လုံးများကို နက်နက်စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး ထို့နောက် သူက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ မင်းရဲ့သရုပ်မှန်ကို စူးစမ်းချင်လို့ တွေ့ချင်တာပါ။ မင်း လီမိသားစုရွာထဲ ခြေချလိုက်တာနဲ့တပြိုင်နက် မင်းနဲ့ပတ်သက်တာ အားလုံးကို ငါ မြင်တွေ့နိုင်လိမ့်မယ်။"

"ထင်ထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့လာတယ်။ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်က အတုအယောင်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြီးတော့ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ အဆင့်မြင့်နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ နတ်ဘုရားမီးပွားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ တကယ်လို့ ငါတို့တွေက လီမိသားစုရွာထဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် မင်းရဲ့အရှေ့မှာ မတ်တတ်ရပ်နေရင်တောင် ဒါကို ငါ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တယ်။"

"နတ်ဘုရားတစ်ပါးရဲ့ နတ်ဘုရားအနှစ်သာရကို ဖမ်းယူနိုင်ဖို့ဆိုတာ မင်းက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်က ဖြစ်ရမယ်။ ဒါမှမဟုတ်..."

ထိုအကြောင်း ပြောရရင်း...

လီရွှမ်ကျင်း ရပ်တန့်သွားပြီး လီတိုင်ယွမ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စကားဆက်မပြောတော့ပေ။

မုန့်ချင်ကျိုးက အမူအရာမပြောင်းဘဲ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော်လည်း ၎င်းက အပိုင်းပိုင်းအစအနများ ဖြစ်သွားသည်အထိ ဆက်လက်ညှစ်ထားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

"လီမိသားစုရွာမှာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတယ်။ အဲဒီအကြောင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေအနေကို ခင်ဗျားသိတယ်လို့ ဘာက ဒီလောက်သေချာစေတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိချင်တယ်။"

လီရွှမ်ကျင်း ရယ်လိုက်သည်။

"သေချာတာပေါ့။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့..."

"ချင်လွမ်ဘိုးဘေးကြောင့်ပဲ။"

"ဧကရာဇ်နန်းတော်ရဲ့ မဏ္ဍိုင်လေးခုလုံးက ကောင်းကင်နယ်ပယ်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရှိနေကြတယ်။ လီမိသားစုရွာဆိုတာက ချင်လွမ်ဘိုးဘေးရဲ့ အတွင်းစကြဝဠာထဲကနေ ထုတ်ယူထားတဲ့ အဓိက တာအိုနိယာမ တစ်ခုပဲ။ ဒီနေရာမှာ ငါက ကောင်းကင်ထောက်တိုင် အစောပိုင်းအဆင့်မှာပဲ ရှိနေပေမယ့် ကောင်းကင်နယ်ပယ်ကို ခြေတစ်လှမ်းလှမ်းထား တဲ့ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့အဆင့်ကို သုံးနိုင်တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါ့ရဲ့အမြင်အာရုံက ကောင်းနေတာပေါ့။"

…