အခန်း ၂၇၀

အပိုင်း(၂၇၀) ဘိုးဘေး၏သဘောထား၊ မဆင်မခြင်ပြုမူခြင်း

လီကျိရှန်းက အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။

သူက မျက်လုံးများကိုမှိတ်ကာ အိပ်ပျော်သွားပြီး နဖူးတွင် အဖုကြီးတစ်ခု ထွက်နေကာ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်မောကျသွားလေသည်။

"သိပ်ပြင်းထန်တဲ့ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ သုံးလေးရက် အနားယူလိုက်ရင် ပြန်ကောင်းသွားပါလိမ့်မယ်။" လီရွှမ်ကျင်းက သူ၏လက်ကောက်ဝတ်ကိုကိုင်ကာ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီး အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက် ဆေးစာတစ်စောင်ရေးကာ လီကျိရှန်း၏မိဘများထံသို့ ပေးလိုက်သည်။

"ရွာက ဆေးဆိုင်ကိုသွား၊ ဆေးစာအတိုင်း ဆေးသွားယူ၊ ပြီးရင် သုံးရက်ဆက်တိုက် သောက်လိုက်၊ စုစုပေါင်း (၆)ကြိမ် သောက်ရမယ်။"

လီကျိရှန်း၏မိဘများမှာ အလွန်ပင် ကျေးဇူးတင်သွားပြီး လက်ဆောင်များကို အလျင်စလို လက်ခံကာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် ဘေးတွင်ရပ်နေသော အနက်ရောင်ဝတ်လူငယ်ကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်-

"အပြင်လူ... မင်းက လီမိသားစုရွာမှာ တည်းခိုခဲ့တယ်။ ငါတို့ဘိုးဘေး မင်းကို အပြစ်မတင်တာကတင် ကြီးမားတဲ့ကျေးဇူးတစ်ခုပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကလေးကို တိတ်တဆိတ် ဒုက္ခပေးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့ရာဇဝတ်မှုက အပြစ်ပေးခံရဖို့ ထိုက်တန်တယ်။"

စကားပြောရင်းနှင့်ပင်။

သူတို့ထံမှ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဖိအားနှစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး သူတို့က နံနက်ခင်းအလင်းနယ်ပယ် လူနှစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။

လီတိုင်ယွမ်က အေးစက်စွာကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပြဿနာရှာလို့ ရှင် ထိုက်တန်တာကို ရတာပဲ။ ရွာရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို မချိုးဖောက်ဖို့ ကျွန်မ ပြောထားသားပဲ။"

လီမိသားစုရွာရှိလူတိုင်းက ဘိုးဘေးသည် သူ၏လူများကို အလွန် ကာကွယ်တတ်ကြောင်း သိကြသည်။ လီမိသားစု၏ မျိုးဆက်တစ်ဦးကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ရဲသူတိုင်း သူတို့၏ဒေါသကို ရင်ဆိုင်ရမည် ဖြစ်သည်။

"ဘိုးဘေး... ရွာရဲ့စည်းကမ်းတွေအရ ရွာမှာတည်းခိုပြီး လီမိသားစုကို ထိခိုက်နစ်နာအောင်လုပ်တဲ့ အပြင်လူတွေက လျှပ်စီးနဲ့မီးနဲ့ အပြစ်ပေးခံရမယ့် ရာဇဝတ်မှုကို ကျူတော့းလွန်တာပဲ။"

"ဘိုးဘေး... ကျေးဇူးပြုပြီးတော့ ဒီအပြင်လူကို အမှောင်ထောင်ထဲ ပစ်ထည့်ပြီးတော့ နောက်နေ့မှာ တရားစီရင်ဖို့ အမိန့်ပေးပါ။"

လီကျိရှန်း၏မိဘများက တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။

လီတိုင်ယွမ်က မကူညီနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ယွမ်၏ ကံကြမ္မာကို သူ ကြိုမြင်နေရပြီဖြစ်သည်။ ဤမျှကြီးမားသောအမှားကို ကျူးလွန်ခြင်းက သေချာပေါက် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးဆုံးမည် မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်၏သခင်လေး ဖြစ်နေလျှင်ပင် သူ မသေသည့်တိုင် နာကျင်မှု အချို့ကို ခံစားရမည် ဖြစ်သည်။

အကြောင်းမှာ…

စာလိပ်အရ၊ ဘိုးဘေးက ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်သူအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် ရွေးချယ်ရခြင်း၏ အဓိက အကြောင်းရင်းတစ်ခုမှာ သူ၏မျိုးနွယ်စုဝင်များကို ကာကွယ်ရန်ပင်။ သူက သူ၏လူများကို အလွန်အမင်း ကာကွယ်တတ်သူအဖြစ် လူသိများ၏။

သို့သော်လည်း။

လီရွှမ်ကျင်းက မုန့်ချင်ကျိုးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အကူအညီမဲ့စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"လူငယ်လေး... မင်း သွားရမယ့်အချိန်ရောက်ပြီ။"

"ဒါကို မတော်တဆအမှားတစ်ခုလို့ ငါ မှတ်ယူလိုက်မယ်၊။ ဒါပေမဲ့ မင်း ရွာမှာတော့ ဆက်နေလို့ မရဘူး။ မဟုတ်ရင် လူထုရဲ့ ဒေါသကို ငါ ငြိမ်သက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီတိုင်ယွမ် အတော်လေး အံ့အားသင့်သွားပြီး ဘိုးဘေးကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။

လီကျိရှန်း၏မိဘများပင် သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်ကို မှားယွင်းသွားသည်ဟု ထင်လိုက်ကြသည်။

အမြဲတမ်း ကာကွယ်တတ်တဲ့ ဘိုးဘေးက ဒီနေ့ အပြင်လူတစ်ယောက်ကို သက်ညှာမှု ပြလိုက်တာလား။ နေက အနောက်ဘမကား ထွက်လာလို့လား။

"ကောင်းပါပြီလေ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးက အတော်လေး ထူးခြားတဲ့ပုံပဲ။"

မုန့်ချင်ကျိုးက နက်နဲသောအဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ပါဝင်နေသည့် သိမ်မွေ့သော မှတ်ချက်တစ်ခုကို ပြောပြီး သာယာသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာစေရန် လက်ချောင်းဖြင့် လေးကြိုးကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တီးခတ်လိုက်သကဲ့သို့ ပြုမူလိုက်သည်။

လေထုထဲတွင် မကြာခင် ရောက်ရှိလာတော့မည့် ဘေးဒုက္ခတစ်ခု၏ ခံစားချက်က ပျံ့နှံ့လာ၏။

ထိုအခြေအနေကို မြင်သောအခါ လီကျိရှန်း၏မိဘများက ငြင်းခုံချင်သော်လည်း လေးကြိုးမှ ထွက်ပေါ်လာသော တာအိုအနှစ်သာရကို မြင်တွေ့ရပြီး သူတို့ဘိုးဘေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော သဘောထားကို သတိပြုမိသောအခါ သူတို့ တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။

လီရွှမ်ကျင်းက လေးနှင့်မြားကို စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူ၏အသံ ရုတ်တရက် အေးစက်သွားသည်။

"သူက မင်းရှာနေတဲ့သူ မဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့အချိန်တွေကို အလကား မဖြုန်းတီးနဲ့။ ဒါက နောက်ဆုံး အကြိမ်ပဲ။ ငါ မင်းကို သတိပေးလိုက်မယ်။ ငါ့လူတွေက ငါ့ရဲ့ အားနည်းချက်ပဲ။ တကယ်လို့ ဒါမျိုး ဒုတိယအကြိမ် ထပ်ဖြစ်ရင် ငါ မင်းကို ခွင့်လွှတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ...

မုန့်ချင်ကျိုး တိတ်ဆိတ်နေလိုက်၏။

တစ်ဖက်လူ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အသည်းအသန်လုပ်ရပ် သို့မဟုတ် တမင်တကာငြင်းဆိုမှုတစ်ခုဟု သူ မယုံကြည်ပေ။

လီကျိရှန်းက လေးကြိုးကို ဆွဲခဲ့သော်လည်း ကပ်ဘေးနှင့် ဘေးဒုက္ခကို မဖြစ်စေခဲ့သလို ချင်လွမ်ဘိုးဘေး၏ အဓိကတာအိုနိယာမများ၏ ကာကွယ်မှုကိုလည်း မခံခဲ့ရပေ။ ၎င်းမှာ အလွန် ထူးဆန်းနေ၏။

"ကြည့်ရတာ လီမိသားစုရွာမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာပဲ။"

မုန့်ချင်ကျိုးက တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် လက်ယှက်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အလောတကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ တောင်းပန်ပါတယ်။ အခု သွားပါတော့မယ်။"

လီရွှမ်ကျင်းက သတိထားနေပြီ ဖြစ်သည်။ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် ဆက်နေခြင်းက အချိန်ဖြုန်းခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ဤမျှသာ။

လီတိုင်ယွမ်နှင့် မုန့်ချင်ကျိုးတို့က လီမိသားစုရွာမှ အတူတကွ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။

တံခါးရှေ့တွင်။

လီရွှမ်ကျင်းက လက်ကိုနောက်ပစ်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ယခင်က ဒေါသများအားလုံး လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။ သူက မျက်လုံးကို မှေးစင်းကာ ပုံရိပ်နှစ်ခု ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မုန်တိုင်းတစ်ခု တိုက်ခတ်နေလေသည်။

သူ၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားပြီး စကားလုံး အနည်းငယ်ကို တိုတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကင်စောင့်ကြည့်သူ..."

...

...

"မနေ့ညက ဘိုးဘေး ရှင့်ကို အတိအကျ ဘာတွေပြောလိုက်တာလဲ။"

လီတိုင်ယွမ်က စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"သူက ငါ့ကို ပါရမီရှင်လူငယ်တစ်ယောက်လို့ထင်ပြီး လီမိသားစုထဲ ဝင်လာအောင် သိမ်းသွင်းချင်တာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆိုလိုက်တယ်။"

မုန့်ချင်ကျိုးက ချက်ချင်းပင် လုပ်ကြံပြောဆိုလိုက်သည်။

သူက စိတ်ထဲမှ လှောင်ပြောင်လိုက်၏။

ငါ ဘာပြောခဲ့လဲ သိလား။ မင်းနဲ့လီရွှမ်ကျင်းက တစ်ဖက်တည်းကလို့ပြောတယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ လက်ပါးစေတွေလို့ ငါပြောခဲ့တာ။

အဲဒါလည်း သိပ်မမှန်သေးဘူး။

လီရွှမ်ကျင်းက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ လက်ပါးစေဖြစ်ပြီးတော့ မင်းက ကောင်းကင်ကြည့်ဆောင်ရဲ့ တရားဝင်နန်းဆောင်သခင်ပဲ။

ဒီလိုတာဝန်မျိုးကို ထမ်းဆောင်ဖို့အတွက် အနည်းဆုံး ကောင်းကင်စောင့်ရှောက်သူ (၁၀)ယောက် လိုအပ်လိမ့်မယ်။ ကောင်းကင်စောင့်ရှောက်သူ စုစုပေါင်း (၁၀)ယောက်ရှိပြီးတော့ သူတို့ကို မဟာနန်းဆောင်သခင် (၁၀)ယောက်လို့ စုပေါင်းခေါ်ဝေါ်ကြတယ်။

အဲဒီအထက်မှာတော့ အဓိကစောင့်ရှောက်သူ (၃)ယောက်နဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်(၂)ယောက် ရှိပြီးတော့ တစ်ယောက်က အကြီးအကဲဖြစ်၊ တစ်ယောက်က ဒုတိယအကြီးအကဲပဲ။

အဓိကတပ်စခန်းမှူးနဲ့ ဒုတိယ တပ်စခန်းခေါင်းဆောင်တွေရဲ့ ခွန်အားကတော့ မရှင်းလင်းသေးဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ မူရင်းဝတ္ထုထဲမှာ ဒီလူတွေက ဘယ်တော့မှ လှုပ်ရှားလေ့မရှိဘဲနဲ့ သူတို့ရဲ့ ဇာတ်လမ်းတွေက အမြန်ပြီးဆုံးသွားလို့လေ။

"အင်း..."

လီတိုင်ယွမ် သံသယဝင်သွား၏။

ဘိုးဘေးကြီး၏သဘောထားမှာ အလွန်ထူးဆန်းနေပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေမည်ကို သေချာနေသည်။ သို့သော် ယွမ်က ဆက်ပြောရန်ဆန္ဒမရှိဘဲ သူကလည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်နိုင်သဖြင့် သည်းခံနေရုံသာ ရှိတော့သည်။

"စုချင်ချိုးကို ရှာပေး။"

မုန့်ချင်ကျိုးက တိုက်ရိုက်အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

လီတိုင်ယွမ်က သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ။"

ထို့နောက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားသကဲ့သို့ပင် သူက တွန့်ဆုတ်စွာ ပြန်ဖြေလိုက်ပြီး ဟိုမေးဒီမေးလုပ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ချင်ကျိုးကို လီရှောင်၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။

ယခုအခါ။

စုချင်ချိုးက လီမိသားစုမှ မနေ့ညက သူ့ကိုပေးခဲ့သော လက်ဆောင်များကို စစ်ဆေးနေပြီး၊ တစ်ခုချင်းစီကိုဖွင့်ကာ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြည့်ရှုနေလေသည်။

"ဟွန့်... ကောင်းကင်ပြည်နယ်က မိသားစုကြီး(၅)ခုက သင့်လျော်တဲ့ လက်ဆောင်တွေတောင် မပေးနိုင်ဘူး။ အန္တိမအဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာတွေကိုပဲ ပေးနေတာ။ လက်ဆောင်သေးသေးလေးတွေအတွက် ရှက်တောင် မရှက်ကြဘူး။"

"ကျွတ်…"

"ဒါကို ဘယ်သူပို့လိုက်တာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ အဆင့်နိမ့်ဝိညာဉ်ရတနာ ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဘယ်လိုများ ပေးရဲရတာလဲ။ တောက်။"

"သခင်လေးက အနည်းဆုံး ကောင်းကင်အဆင့် ပစ္စည်းမှန်သမျှကို ငါ့ဆီ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပစ်ပေးပြီးတော့ ခဏနေရင် ဧကရာဇ်အဆင့်နတ်ဘုရားဓား တစ်လက်တောင် ပို့ပေးဦးမှာ။ ဒီလီမိသားစုဝင်တွေက တကယ်ကို ဘာမှ နားမလည်ကြဘူးပဲ။"

"ဟမ်... ကောင်းကင်အဆင့် ထွက်ပြေးအတတ်။ ဒါကို ဘယ်သူပေးတာလဲ။ မဆိုးဘူး၊ မဆိုးဘူး။ တော်တော် စဉ်းစားဉာဏ်ရှိတာပဲ။"

စုချင်ချိုးက လက်ဆောင်များကို ရွေးချယ်ရင်း သူ့ဘာသာ တီးတိုးရေရွတ်နေပြီး နတ်ဘုရားအဆင့် အောက်ရှိ အရာအားလုံးကို အမှိုက်များကဲ့သို့ စွန့်ပစ်လိုက်ကာ နတ်ဘုရားအဆင့်အထက်ရှိ အရာများကိုသာ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ တွန့်ဆုတ်စွာ ထည့်လိုက်လေသည်။

တံခါးရှေ့တွင်။

လီတိုင်ယွမ်က မုန့်ချင်ကျိုးကို ကြည့်လိုက်မိသည်။

စုချင်အာပြောတဲ့ သခင်လေးဆိုတာ သူလား။ သူက ဧကရာဇ်အဆင့်ကို ထားလိုက်တော့၊ အနည်းဆုံး နတ်ဘုရားအဆင့်ရှိတဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာ နည်းနည်းလေးကိုတောင် အလွယ်တကူ ရနိုင်တဲ့သူလား။

လီမိသားစု၏ ဧကရာဇ်အဆင့် ဝိညာဉ်ရတနာများမှာ အလွန်ပင် အဖိုးတန်သော်လည်း ဤသို့သော အသုံးအဖြုန်းကြီးမှုမှာ အံ့မခန်းဖြစ်ပေသည်။

ဒီသခင်သေးနဲ့ အစေခံရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ သူတို့က အဲဒါတွေကို တန်ဖိုးမရှိတဲ့ အမှိုက်တွေလို ဘယ်လိုများ သဘောထားနိုင်ရတာလဲ။

"အဟမ်း အဟမ်း..."

မုန့်ချင်ကျိုး အနည်းငယ် မျက်နှာနီသွားပြီး လက်သီးကိုဆုပ်ကာ ပါးစပ်ကိုအုပ်၍ ချောင်းဟန့်ကာ ထိုကောင်မလေးကို သတိပေးလိုက်သည်။

လက်ဆောင်တစ်ခုကို လက်ခံပြီးတော့ အဲဒီလူရဲ့ ရှေ့မှာ ဝေဖန်တာက မကောင်းဘူးလေ။

အသံကြားသောအခါ စုချင်ချိုးက အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိသွားသလို ချက်ချင်းပင် လက်ဆောင်အားလုံးကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သခင်လေး ပြန်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သဘောပေါက်သွားသည်။ မျက်လုံးထောင့်မှ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အနည်းငယ် အေးစက်သောအမူအရာဖြင့် လီတိုင်ယွမ်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် အနေခက်စွာ ခေါင်းကုတ်လိုက်၏။

"သခင်လေး... ပြန်လာပြီပဲ။"

"အင်း။"

"အချိန်ကိုက်ပဲ။ မင်းရဲ့ဓားကိုယူပြီး ငါနဲ့လိုက်ခဲ့။"

"ဘယ်ကိုလဲ။"

မုန့်ချင်ကျိုးက တည်ငြိမ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ "ပြဿနာသွားရှာမလို့။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စုချင်ချိုးက ချက်ချင်း တက်ကြွသွားပြီး ဓားကိုဆွဲထုတ်ကာ အလျင်စလို လိုက်သွားလေသည်။

"ဟေး... ခဏနေဦးလေ။" လီတိုင်ယွမ်၏မျက်လုံးများ အပြင်းအထန် တုန်ခါသွားပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက သူတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မရပ်တန့်နိုင်သဖြင့် နောက်သို့လှည့်ကာ ပြေးလိုက်သွားတော့သည်။

…