အခန်း ၇၂၃

အပိုင်း (၇၂၃)

နောက်တစ်နေ့တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အခန်းကို ရှင်းလင်းကာ ခရီးဆောင်အိတ်များကို အားလုံး ထုပ်ပိုးပြီး သူ၏ အခန်းလေးမှ ထွက်ခွာလာခဲ့၏။

စစ်အရာရှိ လင်လော်သည် ယနေ့ ခွင့်ယူထားပြီး အလုပ်မလာပေ။ လူတိုင်းက အလွန် အံ့ဩနေကြသည်။ အလုပ်ကို အလွန် ကြိုးစားသော သူမသည် တစ်ခါမှ ခွင့်မယူဖူးဘဲ ယနေ့ ဘာကြောင့် အလုပ်မလာသနည်းဟု တွေးနေကြသည်။

ကင်းမှူးလီရွှယ်က မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် ရောက်လာကာ ပြောလိုက်၏။ “ဒါက ရှင် အလုပ် လုပ်ရမယ့် နေရာပဲ။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အများသုံး မြင်းလှည်းစီးပြီး သွားလိုက်။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သားသတ်ရုံမှ သားသတ်သမား အလုပ်သင် မဟုတ်ဘဲ လျန်ယွင် ခရိုင်မြို့တော်၊ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ ဧည့်ကြိုအရာရှိ ဖြစ်နေသည်။

ဧည့်ကြိုအရာရှိ ဆိုသည်မှာ မည်သည့်ရာထူးနည်း။ ထိုရာထူးမှာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ မျက်နှာစာဖြစ်ပြီး လုံခြုံရေး ဝန်ထမ်း မဟုတ်ဘဲ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ ဧည့်ခံရေးဝန်ထမ်းနှင့် ဆင်တူ၏။

နောင်ခေတ်များမှ ကုမ္ပဏီကြီးများ၏ ဧည့်ကြိုကောင်တာနှင့် ဆင်တူပြီး ရုပ်ရည်နှင့် အမူအရာအပေါ် အလွန် မြင့်မားသော တောင်းဆိုချက်များ ရှိသည်။

သို့ပေမည့် ယွင်ကျုံးဟဲ့ သွားရမည့် ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ ဧည့်ကြိုအရာရှိသည်လည်း အင်ပါယာ၏ အစိုးရအလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ အာဏာမရှိဘဲ အနာဂတ် တိုးတက်ရန် အခွင့်အရေး သိပ်မရှိသော်လည်း အင်ပါယာ၏ အစိုးရအလုပ်ဖြစ်ပြီး သားသတ်သမားထက် အဆတစ်ရာ ပိုမို ဂုဏ်သိက္ခာရှိကာ ဤရာထူးသည် ပညာအရည်အချင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ကြီးမားသော တောင်းဆိုချက် မရှိပေ။

ယေဘုယျအားဖြင့် အလွန် ခိုင်မာသော အဆက်အသွယ် မရှိပါက ဤအလုပ်ကို ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ မည်သူက သူ့ကို ဤအလုပ် ရအောင် ကူညီပေးခဲ့သနည်း။

ကင်းမှူးလီရွှယ်က ပြောသည်။ “ရှင့်လို ပြဿနာကောင်လေးအတွက် လူသုံးယောက်က အလုပ် သုံးခု ပေးခဲ့ကြတယ်။ တစ်ခုက တုန်းကျိုး စာသင်ကျောင်းရဲ့ လက်ထောက်၊ နောက်တစ်ခုက စတုတ္ထ တပ်တော်ရဲ့ ထောက်ပံ့ရေး၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုက ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးရဲ့ ဧည့်ကြိုအရာရှိပဲ။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့ ပို၍ပင် အံ့ဩသွားသည်။ ဤအလုပ် သုံးခုစလုံးက အလွန် ဂုဏ်သိက္ခာရှိ၏။

တုန်းကျိုး စာသင်ကျောင်း၏ လက်ထောက် အလုပ်မှာ ကျူ့ယွီယန်က သူ့အတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့ပေမည့် စတုတ္ထ တပ်တော်၏ ထောက်ပံ့ရေး အလုပ်ကို မည်သူ စီစဉ်ပေးခဲ့သနည်း။

ကင်းမှူးလီရွှယ်က ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်ထောင်ဖက်ရှာပွဲမှာ ရှင့်ကို ငြင်းခဲ့တဲ့ တပ်မှူးအဆင့် အမျိုးသမီး စစ်အရာရှိ တစ်ယောက် ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြန်ရောက်တော့ တိတ်တိတ်လေး ရှင့်အတွက် အလုပ် ရှာပေးနေခဲ့တယ်။ ရှင့်ကို အရင် ပြုစုပျိုးထောင်ပေးချင်လို့ နေမှာပေါ့။

အဲဒီလိုဆိုရင် နောက်ပိုင်း သူက ရှင့်ကို တရားဝင် လက်ထပ်နိုင်မှာလေ။ ရှင့်ရဲ့ ရာထူးက သူ့ထက် အများကြီး နိမ့်နေရင်တောင် အနည်းဆုံးတော့ အလုပ်လက်မဲ့ အဆင့်တစ် နိုင်ငံသားတော့ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ မိဘတွေကိုလည်း ရှင်းပြရတာ အဆင်ပြေသွားမှာပေါ့။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က မေးလိုက်၏။ “ဒါဆို ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးရဲ့ ဧည့်ကြိုအရာရှိ ရာထူးကရော။”

လီရွှယ်က ဖြေသည်။ “လင်လော်က ရှင့်အတွက် စီစဉ်ပေးခဲ့တာ။ သူမရဲ့ ဦးလေးက လျန်ယွင် ခရိုင်ရဲ့ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ရှင် လျှောက်မတွေးနဲ့တော့။ ရှင်က သူ့ကို ငြင်းလိုက်လို့ သူမရဲ့ နှလုံးသားကို အကြွင်းမဲ့ ခွဲလိုက်သလို ဖြစ်သွားပြီ။ ပြန်ဆက်လို့ မရတော့ဘူး။

သူက ရှင့်လို မြင့်မြတ်တဲ့အသွင်ရှိတဲ့သူ တစ်ယောက် တကယ့် သားသတ်သမား ဖြစ်သွားမှာကို မမြင်ချင်လို့၊ ပြီးတော့ သတ္တုတွင်းမှာ ကြီးကြပ်ရေးမှူး သွားလုပ်မှာကိုလည်း မမြင်ချင်လို့ ရှင့်ကို တစ်ဘဝလုံး ဂုဏ်သိက္ခာရှိရှိနဲ့ နေသွားစေချင်လို့ပဲ။”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ စိတ်ထဲ၌ အလွန်အမင်း ကြည်နူးသွားမိ၏။ ‘ရုပ်ချောရင် တကယ်ပဲ ကြိုက်သလို လုပ်လို့ရတာပဲ။ ပညာမတတ်၊ ဘာမှ အောင်မြင်မှု မရှိရင်တောင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို စီစဉ်ပေးမယ့်သူတွေ ရှိနေတာပဲ။ ရုပ်ရည်က ပထမဆုံး ကုန်ထုတ်လုပ်မှု စွမ်းအားပဲလား။ ဒါက မှော်အစွမ်းနဲ့ တူနေပြီ။’

“သွားတော့။ ထွက်သွားတော့။ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် မြင်းလှည်းစီးပြီးသွား။ နောက်ပိုင်း ကျွန်မရှေ့မှာ ထပ်ပေါ်မလာနဲ့တော့။ ရှင့်လို ပြဿနာကောင်လေးတွေက တစ်ယောက်မှ အကောင်း မရှိဘူး။” ကင်းမှူး လီရွှယ်က သူ့ကို နောက်ထပ် တစ်စက္ကန့်လေးတောင် မကြည့်ချင်တော့သည့်အလား လက်ယမ်းကာ မောင်းထုတ်လိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မနေနိုင်ဘဲ ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ အပြင်ပန်းတွင် အေးစက်သော်လည်း စိတ်ထား နွေးထွေးသော ကင်းမှူးလီရွှယ်ကို ဖက်လိုက်ပြီး အက်ကွဲသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။ “အစ်မလီ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အမြဲတမ်း ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ကျုပ်ရဲ့ နှလုံးသားကို နွေးထွေးစေခဲ့တဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”

ထို့နောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ကြီးမားသော အထုပ်ကြီးကို လွယ်ကာ ခြံဝင်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာလာပြီး အပြင်ဘက် လမ်းမပေါ်သို့ ရောက်ရှိကာ အများသုံး မြင်းလှည်းတစ်စီးပေါ်သို့ တက်လိုက်သည်။

မြင်းလှည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ရှုခင်းများကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေ၏။

ထိုအခါမှသာ တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်တွင် မှန်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုနေပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သတိထားမိလိုက်သည်။ တူရှား စံအိမ်ဘက်မှလည်း ယခုအချိန်အထိ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးပေ။

ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် လျန်ယွင် ခရိုင်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးသို့ အရင်သွားပြီး ဧည့်ကြိုအရာရှိ အလုပ်ကို အရင် လုပ်ရမှာဖြစ်သည်။ ထို့နောက်မှ အခွင့်အရေး ထပ်ရှာရပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်၏ စည်းမျဉ်းများက အလွန် တင်းကျပ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အလုပ်ရှိသူများက သဘာဝကျစွာ နေစရာ ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး အလုပ်မရှိသူများ အားလုံးကို ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းများတွင် ထားရှိသည်။

ထို့ကြောင့် မြို့အတွင်းတွင် အလုပ်မရှိဘဲ လေလွင့်နေသူများ မရှိသလို လမ်းဘေးတွင် အိပ်စက်သူများလည်း မရှိဘဲ သူတောင်းစား တစ်ယောက်မှ မရှိပေ။

တည်းခိုခန်းများ ရှိသော်လည်း အားလုံးက အစိုးရကိစ္စဖြင့် လာသူများသာ တည်းခိုခွင့်ရှိပြီး ပထမဆုံး အလုပ် မှတ်ပုံတင်ကို စစ်ဆေးမှာဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကယ်ဆယ်ရေးစခန်းမှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အရှက်မရှိဘဲ ကျူ့ယွီယန်၏ စံအိမ်ကြီးတွင် သွားရောက်မနေထိုင်ပါက တုန်းကျိုးမြို့အတွင်းတွင် သူ နေစရာ နေရာ မရှိတော့ပေ။

လျန်ယွင် ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံး၏ ဧည့်ကြိုအရာရှိ ရာထူးသည် ကောင်းမွန်သော ရာထူးတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အာဏာဗဟိုချက်နှင့် အလွန် ကွာဝေးလှသည်။ မိဖုရား တူရှားဘက်မှသာ အင်ပါယာ၏ အာဏာဗဟိုချက်နှင့် အနီးဆုံး နေရာ ဖြစ်၏။

ယွင်ကျုံးဟဲ့၏ ကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အနီးဆုံး နေရာလည်း ဖြစ်သည်။ သို့ပေမည့် ကံမကောင်းစွာဖြင့် ယခုအချိန်တွင် ထိုဘက်မှ မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမှ မရှိသေးပေ။

‘ဒီအင်ပါယာရဲ့ မိဖုရားအလှလေးက ကျုပ်ရဲ့ အော်ဟစ်သံ ကို မမြင်လိုက်ရလို့များလား။ ဒါမှမဟုတ် မြင်လိုက်ရပေမယ့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်တာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကမ္ဘာပေါ်မှာ ပြိုင်ဘက်ကင်းအောင် ချောမောတဲ့ အမျိုးသားက အရမ်း ထူးချွန်လွန်းလို့ မိဖုရား တူရှားက တခြားအတွေးတွေ အကုန်ဖျောက်ပြီး ကျုပ် တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ သဘောကျသွားတာလား။’

ထိုသို့ဖြင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အများသုံး မြင်းလှည်း တစ်စီးပြီး တစ်စီး ပြောင်းစီးကာ ဧရာမ တုန်းကျိုးမြို့ကြီးမှ ထွက်ခွာပြီး လျန်ယွင် ခရိုင်သို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။ ခရီးစဉ် တစ်ခုလုံး အခမဲ့ဖြစ်ပြီး မိုင်ရာနှင့်ချီ ဝေးကွာသော ခရီးစဉ်လည်း ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် လမ်းခရီးတွင် အစိုးရ စခန်းများကို ဖြတ်သန်းချိန်၌ အလုပ်မှတ်ပုံတင်ကို ပြသပါက အခမဲ့ စားသောက်နိုင်ပြီး အစားအသောက်များကလည်း အလွန် ကောင်းမွန်ဆဲပင် ဖြစ်သည်။

၎င်းသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့အတွက် အသက်သာဆုံး ခရီးစဉ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကြီးမားသော မြင်းလှည်းကြီးက အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် တည်ငြိမ်မြန်ဆန်စွာ ပြေးလွှားနေသည်။ ထို့အပြင် မိုင်တစ်ရာတိုင်းတွင် မြင်းအကြီးစားများကို လဲလှယ်ပေး၏။

တုန်းကျိုးမြို့မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စိုက်ပျိုးရေး ခြံများ၊ မွေးမြူရေး ခြံများ၊ ရွာများနှင့် မြို့ငယ်များကို အများအပြား တွေ့မြင်ခဲ့ရ၏။ တကယ်ကို လှပလှသည်။

ကျယ်ပြန့်သော မြက်ခင်းပြင်များ၊ မရေမတွက်နိုင်သော နွားများနှင့် သိုးများ၊ ကျယ်ပြန့်သော စိုက်ပျိုးမြေများက အလွန် သပ်ရပ်နေသည်။ တကယ့်ကို ယူတိုးပီးယား ကဲ့သို့သော ကမ္ဘာတစ်ခုပင်။

သေချာပေါက် လယ်ကွင်းများတွင် အလုပ် လုပ်နေသော လယ်ကျွန်များကိုတော့ လျစ်လျူရှုတတ်ရန် သင်ယူရမှာ ဖြစ်သည်။

တာ့ယင် အင်ပါယာတွင်ဖြစ်စေ၊ တာ့ကျိုး အင်ပါယာတွင်ဖြစ်စေ မြို့ပြင်သို့ ထွက်လိုက်သည်နှင့် လမ်းခရီးက လုံခြုံမှု မရှိတော့ပေ။ တောင်ပုန်း ဓားပြများနှင့် လမ်းဓားပြများ ရှိသောကြောင့် သာမန်လူများ ညဘက် ခရီးမသွားရဲကြပေ။

သို့ပေမည့် ဤနေရာတွင်မူ လုံခြုံသည်ဟုပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။ တကယ့်ကို လမ်းပေါ်ကျနေသော ပစ္စည်းကို ကောက်ယူသူ မရှိသလို ညဘက် တံခါးပိတ်အိပ်ရန်ပင် မလိုပေ။ အင်ပါယာ၏ လက်နက်ကိုင် တပ်ဖွဲ့များက အရာအားလုံးကို ဖိနှိပ်ထားသည်။

အင်ပါယာ၏ ဥပဒေက အလွန် တင်းကျပ်သည်။ လုယက်သူများကို သေဒဏ်ပေးပြီး သူခိုးများကို လက်နှစ်ဖက် ဖြတ်ပစ်သည်။ မုဒိမ်းကျင့်သူများကို သင်းကွပ်ပစ်၏။

လျန်ယွင် ခရိုင်မြို့တော်နှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာခဲ့၏။ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် တုန်းကျိုးမြို့ရှိ တူရှား စံအိမ်ဘက်သို့ မနေနိုင်ဘဲ လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။

‘မိဖုရား တူရှား... ခင်ဗျား ကျုပ်ရဲ့ အော်ဟစ်သံ ပန်းချီကားကို မြင်လိုက်ရရဲ့လား။ အဲဒါက ခင်ဗျားကို မဆွဲဆောင်နိုင်ဘူးလား။’

မြင်းလှည်းက ဆက်လက် ပြေးလွှားနေပြီး လျန်ယွင်ခရိုင် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးရုံးနှင့် တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် အင်ပါယာ၏ အာဏာဗဟိုချက်နှင့် တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသည်ဟု ခံစားရ၏။

သို့ပေမည့် ဤနေရာမှ တုန်းကျိုးမြို့ကို လုံးဝ မမြင်ရတော့သလို တူရှားစံအိမ်ကိုလည်း မမြင်ရတော့ပေ။ လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် မွေးမြူရေးခြံများနှင့် စိုက်ပျိုးရေးခြံများသာ ရှိတော့သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မျက်စိမှိတ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ အနားယူနေလိုက်သည်။ မြင်းလှည်းအတွင်းတွင် စုစုပေါင်း လူငါးဦးသာ ရှိပြီး သုံးဦးမှာ လျန်ယွင်ခရိုင်သို့ တာဝန်ထမ်းဆောင်ရန် သွားမည့် အင်ပါယာ၏ အစိုးရ ဝန်ထမ်းများ ဖြစ်ကြပြီး နောက်တစ်ဦးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ကာ မည်သည့် အရာရှိ၏ မိသားစုဝင် ဖြစ်သည်ကို မသိရပေ။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူမသည် ယွင်ကျုံးဟဲ့ကို မကြာခဏ ခိုးကြည့်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် သူမ အနေရခက်မည်စိုး၍ မျက်စိမှိတ်ကာ အိပ်ချင်ယောင် ဆောင်နေလိုက်သည်။

အချိန်မည်မျှ ကြာသွားသည် မသိရပေ။ ရုတ်တရက် ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြင်းခွာသံများကြောင့် လန့်နိုးသွားသည်။ အများသုံး မြင်းလှည်းမှာ တားဆီးခံလိုက်ရ၏။

အမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ်ချုပ်တစ်ဦးက ရှေ့ထွက်လာကာ မေးလိုက်သည်။ “ယွင်ကျုံးဟဲ့ မြင်းလှည်းပေါ်မှာ ရှိလား။”

ယွင်ကျုံးဟဲ့က အမြန် ဖြေလိုက်၏။ “ရှိပါတယ်။”

“ဆင်းခဲ့...” ထိုအမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ်ချုပ်က ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့သည် မြင်းလှည်းပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့၏။

ထိုအမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ်ချုပ်က ပြောလိုက်သည်။ “ခရီးစဉ် နှောင့်နှေးသွားစေတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါတယ်။ ဆက်သွားကြပါ။”

ထို့နောက် အများသုံး မြင်းလှည်းသည် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးအတိုင်း ဆက်လက် ထွက်ခွာသွား၏။

သူ့ကို လာရောက် တားဆီးသူများမှာ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော မြင်းတပ်တစ်တပ်လုံး ဖြစ်နေကြောင်း ယွင်ကျုံးဟဲ့ တွေ့ရှိလိုက်ရ၏။ အလွန် ခမ်းနားသော မြင်းတပ်ပင် ဖြစ်သည်။

မြင်းတစ်ကောင်စီတိုင်းသည် အရပ် နှစ်မီတာကျော်ရှိပြီး မြင်းစီးသူရဲကောင်းတိုင်းသည် သပ်ရပ်ခမ်းနားသော သံချပ်ကာအင်္ကျီများကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သွားအထိ လက်နက် တပ်ဆင်ထား၏။

တာ့ယန် အင်ပါယာသစ်၏ သံချပ်ကာအင်္ကျီ ထုတ်လုပ်မှု နည်းပညာသည် အမြင့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ်မျှ လေးလံထိုင်းမှိုင်းခြင်း မရှိဘဲ အလွန် ပေါ့ပါးသွက်လက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ကိုက်ညီ သောကြောင့် မြင်းစီးသူရဲကောင်း တစ်ယောက်စီတိုင်းသည် အရပ်ရှည်ပြီး ခန့်ညားသူရဲကောင်းဆန်ပုံ ရသည်။

အရပ် တစ်ဒသမကိုးမီတာ၊ နှစ်မီတာခန့်ရှိသော အရပ်ရှည်ရှည် မြင်းစီးသူရဲကောင်းများကို ဤနေရာတွင် နေရာတိုင်း၌ တွေ့မြင်နိုင်၏။

“မြင်းလှည်းပေါ် တက်။” ထိုအမျိုးသမီး စစ်ဗိုလ်ချုပ်က ပြောလိုက်သည်။

ယွင်ကျုံးဟဲ့ မြင်းလှည်းတစ်စီးပေါ်သို့ တက်သွားသည်။ ထိုမြင်းလှည်းသည် အနက်ရောင်ဖြစ်သော်လည်း အတွင်းပိုင်းတွင်မူ ပို၍ ခမ်းနားသည်။ ထိုင်နိုင်ရုံသာမက အိပ်၍ပင် ရနိုင်၏။

နူးညံ့သော အိပ်ရာ၊ အမွှေးတိုင်များ၊ စျေးကြီးသော မီးသွေးများက အတွင်းပိုင်းကို နွေဦးပေါက်ကဲ့သို့ နွေးထွေးစေသော်လည်း မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်မှ မရှိပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အထူးပြုလုပ်ထားသော မီးခိုးခေါင်းတိုင် ပါရှိပြီး မီးခိုးမထွက်သော မီးသွေးများ အသုံးပြုထားသောကြောင့်ပင်။

မြင်းလှည်းအတွင်းတွင် မုန့်နှင့် သစ်သီး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ၊ ပန်းများနှင့် အရက်များ ရှိနေသည်။ ဤခမ်းနားသော မြင်းလှည်းသည် အဝေးပြေးလမ်းမကြီးပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေပြီး ထိပ်တန်း မြင်းတပ်တစ်တပ်က အဝေးပြေး လမ်းမကြီး၏ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ရင်း တူရှား စံအိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားနေသည်။

ယနေ့သည် စံအိမ်ဖွင့်ရက် မဟုတ်သောကြောင့် အလွန် တိတ်ဆိတ်နေသည်။ စံအိမ်တံခါး ပွင့်သွားပြီး မြင်းလှည်းက စံအိမ်၏ ကွင်းပြင်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် မောင်းနှင်သွားကာ ဖြည်းညင်းစွာ ရပ်တန့်သွား၏။

“ဆင်းတော့...”