အခန်း ၁၆၄

Chapter 164

"နေရခက်လိုက်တာ၊ ရှင် ရှေ့မှာ ထိုင်နေတော့ ကျွန်မ ရေချိုးတာ နောက်ကျကုန်ပြီ၊ ရှင်က တော်တော် အလိုက်ကန်းဆိုး မသိတာပဲ"

ဟော်ချန်ယဲ့ "..."

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ခုခံရန် ခွန်အား အနည်းငယ်မျှပင် မကျန်တော့ပေ။ ယွီရွေ့ကျူး လှုပ်ရှားမှုများနှင့်အတူ သူ့ ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း လိုက်ပါယိမ်းထိုးနေပြီး ခါးမှာလည်း အလိုအလျောက်ပင် အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားကာ စည်ပိုင်းထဲမှ ရေများထွက်ကျသွားစေသည်။

ပူတယ်၊ အမှန်ကို ပူလွန်းလှသည်။

စည်ပိုင်းထဲမှ ရေများ အတော်လေး လျှံကျသွားသဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ရေအိုင်လေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

ယွီရွေ့ကျူး လက်ချောင်းလေးများက သူ့ကို ဖွဖွလေး လာရောက်ထိတွေ့နေပြီး ဤအခြေအနေအောက်တွင် သူတို့နှစ်ယောက်သည် တဖြည်းဖြည်း ပိုနီးကပ်သွားကြသည်။

စည်ပိုင်းထဲရှိ လေထုမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့က နေရာပြောင်းရန်၊ ယွီရွေ့ကျူးကို မြန်မြန် ရေချိုးပေးပြီး အပြင်သို့ ခေါ်ထုတ်သွားရန် အလိုအ လျောက်ပင် မတ်တတ်ရပ်မိသည်။

သို့သော် သူ့ သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုက စည်ပိုင်းထဲရှိ ရေများကို လှုပ်ခတ်သွားစေပြီး သူတို့နှစ်ဦးမှာ ထိကပ်နေကြသည်ဖြစ်ရာ အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားမှုကပင်လျှင် ပိုနီးကပ်သွားစေတော့သည်။

ယွီရွေ့ကျူးက သူ့လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်ကာ သူမ ခါးလေးမှာ ရုတ်တရက် ပျော့ခွေသွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ အမောတ ကော ပြိုကျလာသည်။

အရက်ကြောင့် နီမြန်းနေသော သူမ ပါးပြင်များမှာ ယခုအခါ ပိုထင်ရှားလာပြီး သူမအသားအရေ တစ်ခုလုံးမှာ ပန်းရောင်သန်းနေကာ ရေစိမ်ထား၍လား သို့တည်းမဟုတ် အခြားအရာတစ်ခုခုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ခွဲခြားရန်ပင် ခက်ခဲလှသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ဘာလုပ်ရမှန်းမသိအောင် မှင်သက်ရပ်နေမိပြီး ဦးနှောက်ထဲတွင် ဘာအကြံဉာဏ်မှ မရှိတော့ပေ။

သူ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူမိသည်။

သစ်သားစည်ပိုင်း အစွန်းတွင်တင်ထားသော သူ့ လက်မောင်းများမှ လှပသော ကြွက်သားများ ထောင်ကြွနေပြီး ဂျုံရောင် အသားအရေပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ တွဲခိုနေကာ နဖူးထက်တွင်လည်း သွေးကြောများ ထောင်ထနေသည်။

သူ မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ ခေါင်းကို နောက်သို့မော့လိုက်ရာ သူ့ လည်စေ့မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး မေးစေ့မှတစ်ဆင့် ရေစက်များ စီးကျသွားသည်။

"ဟာ့..."

"ရွေ့ကျူး..."

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ လုံးဝကို နိုးကြားသွားပြီဖြစ်ပြီး သူ့ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေကာ ဤလုပ်ရပ်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းကို ပိုမိုအသက်ဝင်‌စေသည်။

သူ့နှလုံးသားထဲရှိ ရေငတ်နေမှုမှာ အနည်းငယ် သက်သာသွားသော်လည်း ၎င်းသည် ဖိနပ်ပေါ်မှ ယားယံမှုကို ကုတ်နေရသကဲ့သို့ လုံးဝကို မလုံလောက်သေးပေ။

အလိုအလျောက်ပင် သူ လက်သီးကို ဆုပ်ကာ ယွီရွေ့ကျူး ခါးပေါ်သို့ တင်လိုက်မိသည်။

သူ့ နက်မှောင်သော မျက်လုံးများက ယွီရွေ့ကျူးကို စိုက်ကြည့်ကာ စိုစွတ်နေသော ပါးပြင်များက ပိုနီးကပ်လာပြီး ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများက ယွီရွေ့ကျူးကို ထပ်ခါတလဲလဲ မနမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ သူ့ လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း အလျင်စလို ဖြစ်လာတော့သည်။

သူ့လို ရိုးသားသော လူတစ်ဦးအနေဖြင့် ဤမျှ ကြီးမားသော စည်းလွတ်ဘောင်လွတ် ကိစ္စမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု ဟော်ချန်ယဲ့ တစ်ခါမျှ မတွေးဖူးခဲ့ပေ။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ဆဲလ်တိုင်းသည် ဝမ်းမြောက်မှုနှင့် အလျင်စလိုဖြစ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လို့နေသည်။

"ရွေ့ကျူး၊ ရွေ့ကျူး..."

တဆက်တည်းပင် ယွီရွေ့ကျူးဟူသော နာမည်လေးမှာ အလွန်လှပသည်ဟု ဟော်ချန်ယဲ့ တွေးမိသည်။

သူမသည် ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့်လို လှပပြီး သူမ အလှပဆုံး နှလုံးသားမှာ လှပသော ပုလဲလုံးလေးတစ်လုံးဖြင့် အလှဆင်ထားသည့်အလား ဖြူစင်တောက်ပကာ တန်ဖိုးထား ကာကွယ်ပေးရမည့်သူလေးပင်။

သူ ယွီရွေ့ကျူး နာမည်ကို ထပ်တလဲလဲ ခေါ်ဆိုမိပြီး နဖူးထက်တွင် ချွေးစက်များ တွဲခိုနေကာ သူမကို ချော့မော့ရန် ကြိုးစားသည်။

"မင်း နေရခက်ရင် ကိုယ့်ကို ကိုက်လိုက်ပါ ရွေ့ကျူး၊ အဆင်မပြေရင်လည်း ပြောနော် ရွေ့ကျူး၊ ကိုယ့်ကို မကြောက်ပါနဲ့ ရွေ့ကျူးရယ်..."

ယွီရွေ့ကျူးက သဘာဝအားဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့ကို မကြောက်ပေ။ အသိစိတ်ရှိနေချိန်မှာတောင် မကြောက်ခဲ့သည်ကို ယခုလို မူးနေချိန်တွင် မည်သို့ ကြောက်ပါမည်နည်း။

သူမ အသိစိတ်ရှိချိန်တွင် စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားလေ့ရှိသော် လည်း ယခုမူ အရက်မူးနေပြီး သူမ စိတ်များ ဝေဝါးနေပြီဖြစ်ရာ ခံစားချက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသရန် ပိုမိုပွင့်လင်းလာသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့... ရှင် ကျွန်မကို နမ်းတဲ့ပုံစံက ခွေးပေါက်လေးတစ်ကောင်လိုပဲ၊ အမြဲတမ်း လျှာနဲ့လျက်နေတာ၊ အဲဒါ ဘယ်သူသင်ပေးတာလဲ၊ ရှင် ဘာလို့ ကျွန်မကို အဲဒီလို နမ်းရတာလဲ"

"ဟော်ချန်ယဲ့... ရှင်က တအား မိုက်တာပဲ၊ ရှင်က ဘာလို့ အမြဲတမ်း မမောနိုင်မပန်းနိုင် ဖြစ်နေရတာလဲ..."

"ဟော်ချန်ယဲ့၊ ရှင့် ကြွက်သားတွေက အကြီးကြီးပဲ၊ ကိုင်ကြည့်ရတာလည်း တအားမာပြီး တငနေတာပဲ၊ တခြားလူတွေရဲ့ ကြွက်သားတွေကျတော့ ဘာလို့ ပျော့ဖတ်နေပြီး ရှင့်ကျမှ ကွာခြားနေရတာလဲ"

"ဟော်ချန်ယဲ့..."

သူမ စကားများကြောင့် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ မျက်နှာပူသွားပြီး ဘယ်လို ပြန်ပြောရမှန်းပင် မသိတော့ပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့ကို ပိုပြာယာခတ်သွားစေသည်မှာ ယွီရွေ့ကျူးက မကြာမီမှာပင် စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ သူမ ပြတ်တောင်း ပြတ်တောင်း ထွက်ပေါ်လာသော အသံများက သူ့ကို ပိုမျက် နှာပူသွားစေခြင်းပင်။

သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်ထားကာ လက်မောင်းများကို သူ့ပခုံးပေါ်တွင် တင်ထားပြီး ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းနေသည်။

သူမ စကားသံများမှာ ငိုနေသည့်အလား တိမ်ဝင်နေပြီး မျက်လုံးများမှာ စိုစွတ်နေသော်လည်း သူမကိုယ် သူမ နှစ်သိမ့်နေပုံလည်း ပေါ်သည်။

သူမ ပုံစံမှာ အတော်လေး သနားစရာကောင်းနေပြီး သူမ ပြုလုပ်လာသော အသံများမှာလည်း ထိန်းချုပ်ထားဟန် လုံးဝမရှိပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့က ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ကာ သူမ မျက်လုံးများပေါ်ရှိ မျက်ရည်စများကို မနမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ထို့နောက် နားရွက်များ နီရဲနေပြီး အက်ရှနေသောအသံဖြင့် ချော့မော့ သည်။

"ရွေ့ကျူး၊ အရမ်း အသံမကျယ်နဲ့၊ တစ်ယောက်ယောက် ကြားသွားလိမ့်မယ်"

မှောင်နေပြီဆိုသော်လည်း သိပ်မမှောင်သေးဘဲ အိမ်နီးချင်း အများအပြားမှာလည်း နိုးနေကြဆဲပင်။ ကြားထဲတွင် ခြံစည်းရိုးတစ်ခုသာ ခြားထားသဖြင့် သူတို့ ဘာလုပ်နေသည်ကို ၎င်းတို့ ကြားသွားနိုင်ခြေအလွန်များသည်။

ယွီရွေ့ကျူး မျက်ရည်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားရင်း နီမြန်းနေသော သူမ ချစ်စရာ မျက်နှာလေးကို မြင်တွေ့ရရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ထိုသို့ ပြောလိုက်ခြင်းပင်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ယွီရွေ့ကျူးက သူမ စိုစွတ်နေသော ဆံပင်မည်းများကို နောက်သို့ သပ်တင်ပြီး သူ့ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်ကာ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောသည်။

"ကြားတော့ရော ဘာဖြစ်လဲ၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို သူတို့လည်း မလုပ်ဘူးလို့ ကျွန်မတော့ မယုံဘူး၊ လူတိုင်း လုပ်နေကြတဲ့ကိစ္စကို ဘာရှက်စရာရှိလို့လဲ"

သူမက ခေါင်းငုံ့ကာ ဟော်ချန်ယဲ့ ပါးပြင်ကို နမ်းပြီး သူမ အသံမှာ တိမ်ဝင်သွားသည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မြန်မြန် ပြီးသွားတဲ့သူကသာ မျက်နှာပူရမှာပဲ၊ ဟော်ချန်ယဲ့... ရှင် ပိုကြိုးစားရမယ်နော်၊ ဒါမှ မနက်ဖြန်ကျရင် ဘယ်သူမှ ကျွန်မတို့ကို မစနောက်နိုင်မှာ၊ သူတို့က ကျွန်မတို့ကို အားကျနေရမှာ"

ဟော်ချန်ယဲ့ "ရှီး..."

ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးကို ဤကဲ့သို့ နားလည်နိုင်မည်ဟု မမျှော် လင့်ထားဘဲ သူ စုပ်သပ်မိသော်လည်း ၎င်းမှာ အတော်လေး အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကိုတော့ ဝန်ခံရမည်ပင်။

ထိုသို့ တွေးမိသောအခါ တစ်ခါမျှ မမောပန်းဖူးသော ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ပိုအားအင်ပြည့်ဝလာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ သူမအနီးသို့ တိုးကပ်သွားရာ သူ့ မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေပြီး ယွီရွေ့ကျူး ပေါက်ကရ စကားများကြောင့် လျင်မြန်စွာပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားတော့သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ သူတို့အားလုံးကို အားကျသွားအောင် လုပ်လိုက်ကြတာပေါ့"

ယွီရွေ့ကျူးက သူ့ခါးကို မှီချပြီး ဗိုက်ခေါက်ကြွက်သား ရှစ်ခုနှင့် V ပုံစံကြွက်သား အကွေးအကောက်များကိုပွတ်နေသည်။ သူမ အလိုအလျောက် မျက်လုံးလေးမှေးကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို ကွေးညွတ်လိုက်ပြီး သူ့အနီးသို့ တိုးကပ်သွားသည်။

"အရမ်းကောင်းတာပဲ... ချန်ယဲ့ကောကော..."

ဟော်ချန်ယဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တောင့်တင်းသွားပြီး သူ့ နားရွက်များမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲလာတော့သည်။

"ရွေ့ကျူး၊ မင်း ကိုယ့်ကို ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ..."

"ချန်ယဲ့ကောကောလေ၊ ဆရာဝန်ချင်ဆို ရှင့်ကို အစ်ကိုချန်ယဲ့လို့ ခေါ်တာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဘာလဲ... သူပဲ ခေါ်လို့ရပြီး ကျွန်မက ခေါ်လို့ မရဘူးလား"

ယွီရွေ့ကျူးမှာ အမှန်ကို အရက်မူးနေပုံရပြီး ချင်စုလန် တစ်ခါ နှစ်ခါမျှသာ ခေါ်ခဲ့ဖူးသော နာမည်ကိုပင် ကလေးဆန်ဆန် မှတ်ထားကာ ယခု ထုတ်ပြောမိခြင်းပင်။

သူမ မျက်နှာလေးမှာ မော့နေပြီး အနည်းငယ် မာနကြီးနေပုံ ပေါ်သည်။ နမ်းရှိုက်ခံထားရမှုကြောင့် သူမ ပါးပြင်များ နီမြန်းနေပြီး မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ စိုစွတ်နေခြင်းသာ မရှိပါက သူမ မာနကြီးသော အမူအရာမှာ ပိုယုံကြည်နိုင်ဖွယ် ရှိပေလိမ့်မည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ဘာမျှမပြောဘဲ ယွီရွေ့ကျူးက သူ့ကို ချန်ယဲ့ကောကောဟု ထပ်တလဲလဲ ခေါ်နေသည်ကို နားထောင်ရင်း သူ့ သွေးကြောများ ပိုမိုမြန်ဆန်စွာ စီးဆင်းလာကာ နှလုံးတဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပြီး ရင်ထဲရှိ သာယာကြည်နူးမှုများမှာလည်း ပိုမိုပြင်းထန်သွားသည်။

သူ နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူရင်း လည်စေ့မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည်ဖြစ်နေပြီး လည်ချောင်းများခြောက် သွေ့လာကာ ယွီရွေ့ကျူး ခါးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ရင်း သူမကို ရုတ်တရက် လှန်ချကာ သူကိုယ်တိုင် စည်ပိုင်းထဲတွင် ထိုင်လျက် သူမကို ဖိထားတော့သည်။