အခန်း ၁၆၇

Chapter 167

သူ ယွီရွေ့ကျူး လက်ကို ဆွဲကာ ဝက်သားနှပ်ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ဖောက်သည်များ အပါအဝင် လူတိုင်းကို သူတို့ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင်ပြသပြီး စွန်းမော်ကို ပြုံးပြသည်။

သူ့ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများက အထက်သို့ ကွေးတက်သွားပြီး အလွန်သဘောထားကြီးကာ တည်ငြိမ်နေပုံပေါ်ပြီး သူ့ မျက်နှာအမူအရာမှာ စွန်းမော်ကို ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြဖူးသော အသွင်အပြင်ကို ဖော်ပြနေသည်။

"မင်း ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စွန်းမော်မှာ လန့်ဖြန့်သွားရသည်။

"!"

သူက ဟော်ချန်ယဲ့ကို သတိထားကာ ကာကွယ်လိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ပြီးနောက် သူဌေးမ ခင်ပွန်းမှာ ဘာများဖြစ်နေသနည်း၊ မည်သို့သော ဝေဒနာများ စွဲကပ်နေသနည်းဟု တွေးကာ အနေရခက်စွာ ပြန်ပြုံးပြသည်။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ အနည်းငယ် ပင်ပန်းနေသဖြင့် ခွေးခြေတစ်လုံးကို ရွှေ့ကာ ကောင်တာနောက်တွင် ထိုင်ရင်း စာရင်းစာအုပ်များကို လှန်လှော ကြည့်သည်။

စွန်းရှို့ရှို့က ယွီရွေ့ကျူးထံသို့ လာကာ မနေ့က အရောင်းအ ဝယ်အခြေအနေနှင့် စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပြောပြရန် ရောက်လာသော်လည်း သူမ အကြည့်က ယွီရွေ့ကျူးထံသို့ မတော်တဆ ရောက်သွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ တောင့်တင်းသွားသည်။

ယွီရွေ့ကျူး လည်ပင်းနောက်ဘက်ရှိ ထင်ရှားနေဆဲဖြစ်သော အနီရောင်အမှတ်အသားကို သူမ မြင်လိုက်သည်။

'ဒုက္ခပါပဲ၊ သူ့မှာ အစ်ကို မရှိနိုင်ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ငိုချင်လာပြီ...'

မနေ့က ဆိုင်မှာ အရောင်းအဝယ် တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ခဲ့သည်။

ယွီရွေ့ကျူး ဆိုင်တွင် မရှိခဲ့သော်လည်း ဆိုင် လုပ်ငန်းစဉ်များက စနစ်တကျ အထိုင်ကျနေပြီဖြစ်သည်။ ယွီရွေ့ကျူးက ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်ထုတ်များကို ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးထားပြီး အသားနှပ်ရန်နှင့် ရောင်းချရန်အတွက်ပါ သီးသန့်လူများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူဌေးမ မရှိလျှင်တောင်မှ လုပ်ငန်းများမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မသွားခဲ့ပေ။

ကောင်တာအတွင်းဘက်တွင် ထိုင်ကာ စာရင်းစာအုပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ မနေ့က တစ်ရက်တည်းနှင့်ပင် ငွေတစ်ရာကျော် မြတ်စွန်းခဲ့ကြောင်း သူမ တွေ့ရသည်။

ဖောက်သည်အချို့မှာ ကြိုတင်ငွေဖြည့်ကတ်များကို အသုံး ပြုခဲ့ကြသဖြင့် ငွေများမှာ ကြိုတင်ဝင်ရောက်နေပြီး ထပ်မံသုံးစွဲခြင်း မရှိသေးသောကြောင့်လည်း ဤမျှရရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ်ပါက အရောင်းအဝယ်မှာ ယခုထက်ပင် ပိုမို ကောင်းမွန်နေဦးမည်သာ။

ဆောင်းဦးပေါက်ပွဲတော် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း သတိရမိသဖြင့် သူမ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကိုပင့်လိုက်သည်။

မြို့ပေါ်ရှိ စုန့်ချင်းရှန်းတို့ကဲ့သို့သော လူအများအပြားမှာ ရုံးများတွင် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ ပွဲတော်ရက်များတွင် အစု လိုက်အပြုံလိုက် ဝယ်ယူပြီး လက်ဆောင်များ ဝေငှသည့် အလေ့အထ ရှိ၊ မရှိ သူမ သိချင်သည်။ အကယ်၍ ရှိခဲ့လျှင် အလွန်ကောင်းမွန်မည်ဖြစ်ပြီး မရှိခဲ့လျှင်လည်း သူမဘက်မှ ကြိုတင်၍ လှုံ့ဆော်မှုအချို့ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

ပွဲတော်ရက်များဆိုသည်မှာ အမြတ်အစွန်း အများဆုံးရနိုင်သည့် အချိန်အခါများပင်။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ အလွန် ကျွမ်းကျင်သူဖြစ်သည်။ လမုန့်များအပြင် အခြားသော အလွှာများပါသည့် ကိတ်မုန့်များ၊ နိုင်ငံခြားပေါင်မုန့်များစွာကိုလည်း သူမ ပြုလုပ်နိုင်သည်။

သို့သော် သူမတွင် ဖုတ်ရန်မီးဖို မရှိသဖြင့် စက်တစ်လုံး ဝယ်ယူနိုင်သလို သူမကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

သူမ စဉ်းစားကြည့်သည်။ ပွဲတော်မတိုင်မီ အချိန်အနည်းငယ် ရသေးသဖြင့် မီးဖိုတစ်ခု တည်ဆောက်ရန် သိပ်မခက်ခဲလှပေ။

လမုန့်အဆာများမှာ ရိုးရာအဟောင်းအတိုင်းသာ ရှိသေးသော်လည်း သူမကမူ နောက်ထပ် အဆာအသစ်များစွာကို သိထားသည်။

အလွှာများပါသော မုန့်များ၊ နှင်းဆီအဆာသွင်းမုန့်များ၊ ကြက်ဥအနှစ်၊ ကြာစေ့အနှစ်၊ သစ်သီးအရသာများ...

ထို့အပြင် ယခင်က သူမပြုလုပ်ခဲ့သော ဝက်အူချောင်း အမျိုးမျိုးမှာလည်း ပွဲတော်အတွက် လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးရန် အထူးသင့်လျော်လှသည်။

အရေးကြီးဆုံးမှာ လက်ဆောင်ဘူး ထုတ်လုပ်သည့် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေပြီး အဆင့်မြင့် လက်ဆောင်ဘူးများ ပြုလုပ်ရန် ကြိုတင်ဆက်သွယ်ထားရမည်ဟု ယွီရွေ့ကျူး ခံစားမိသည်။

သို့မှသာ အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခုကို ခိုင်မာစွာ တည်ဆောက်နိုင်ပြီး နောင်နှစ်များအတွက် လမ်းခင်းပေးနိုင်ကာ ယခုနှစ်တွင် အမြတ်အစွန်းကောင်းကောင်း ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သူမ တွေးတောနေမည့်အစား စာရင်းများ၊ ဆိုင် ပတ်ဝန်း ကျင်နှင့် ကုန်ပစ္စည်းများကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးသည်။ ထို့နောက် နောက်ဖေးတွင် အသားနှပ်နေဆဲဖြစ်သော စွန်းမော်နှင့် ခြံဝင်း အကျယ်အဝန်းကို သွားရောက် ကြည့်ရှုပြီးနောက် ဟော်ချန်ယဲ့ကို ဆွဲခေါ်လာသည်။

သူမ လိုအပ်ချက်များနှင့် အကြံဉာဏ်များကို ဟော်ချန်ယဲ့အား ရှင်းပြရာ သူက သေချာစွာ တွေးတောပြီး လျင်မြန်စွာပင် နားလည်သွားခဲ့သည်။

ထို့နောက် တည်ဆောက်ရေး ပြင်ဆင်ရန် အနီးအနားမှ ဘိလပ်မြေနှင့် အုတ်ခဲများကို သွားရောက် ဝယ်ယူခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ကိုယ်ပိုင်စားသုံးရန် သေးငယ်သော လုပ်ငန်းလေး မဟုတ်ဘဲ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သမျှ ကြီးမားသော မီးဖိုတစ်ခု လိုအပ်လေသည်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အပူချိန် ညီညာနေရန် ဖြစ်သည်။

သို့မဟုတ်ပါက လမုန့်များ အလွယ်တကူ တူးသွားနိုင်ပြီး သို့တည်းမဟုတ် ကျက်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤအရာအတွက် အတော်လေး ကျွမ်းကျင်မှု လိုအပ်ပေမည်။

ယွီရွေ့ကျူးက တာဝန်ခွဲဝေပေးပြီးပြီ ဖြစ်ရာ ဟော်ချန်ယဲ့ ဘာလုပ်လုပ် သူမ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။ နောက်မှ သွားရောက် စစ်ဆေးရန်သာ လိုအပ်တော့သည်။

ထို့အပြင် သူမအနေဖြင့် လမုန့်များနှင့် ဝက်အူချောင်းများအတွက် ထုပ်ပိုးပစ္စည်းများ စီစဉ်ရန်နှင့် လိုအပ်သည့် ပစ္စည်းများ ဝယ်ယူရန် အနီးနားရှိ ဈေးသို့ သွားရန် လိုအပ်သေးသည်။

မူလက ဟော်ချန်ယဲ့သည် ယွီရွေ့ကျူးကို မြို့သို့ ခေါ်လာခြင်းမှာ အထူးသဖြင့် စွန်းမော်ကို အနည်းငယ် ကြွားလုံးထုတ်ပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ မည်သည့်အရာကိုမျှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ ယွီရွေ့ကျူး ပေးအပ်သော တာဝန်များဖြင့်သာ အလုပ်ရှုပ်နေသည်။

သူမ အတိတ်ခေတ်ကာလတွင်မူ ယွီရွေ့ကျူးမှာ လမုန့်များကို သိပ်မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ လူများတွင် အခြားသော အရသာရှိသည့် အစားအစာများစွာ ရှိနေပြီးဖြစ်ရာ လမုန့်များမှာ သင်္ကေတတစ်ခု အနေဖြင့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ထို့ပြင် အရသာ နှစ်သက်မှုများကြောင့် လမုန့်ဟူသော အမည်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားရင်း အရသာ ပိုမိုကောင်းမွန်လာစေရန် နည်းဗျူဟာများနှင့် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို တီထွင်လာခဲ့သည်။

သို့သော် ယနေ့ခေတ်တွင်မူ လူများမှာ ထိုမျှ ထူးခြားဆန်းပြားသော အစားထိုးစရာများ မရှိကြပေ။ ဆောင်းဦးပေါက်ပွဲတော်တွင် လမုန့် စားရခြင်းမှာ တစ်နှစ်တာလုံး အကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုပင်။

ထိုချိုမြိန်သော အရသာမှာ အိမ်မှ ချဉ်စူးစူး၊ ကြမ်းတမ်းသော ပြောင်းဖူးမုန့်များထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်လှသည်။

နောင်ခေတ်များတွင် လူအများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ကြမည့် အတွင်းမှ အနီနှင့် အစိမ်းရောင် သစ်သီးခြောက်လေးများပင်လျှင် ယခုခေတ် ကလေးများအတွက်မူ အလွန် ဂရုတစိုက်နှင့် ပျော်ရွှင်စွာ စားသုံးရသော အရာများ ဖြစ်နေသည်။ တချို့မိသားစုများဆိုလျှင် ခွဲဝေစားရန်ပင် မလောက်ငှအောင် နည်းပါးစွာသာ ဝယ်ယူနိုင်ရှာသည်။