အခန်း ၁၆၉

Chapter 169

ယွီရွေ့ကျူးက ယွီရှားလက်ကို ပုတ်ကာ လက်ဆောင်များကို လက်ခံပြီးနောက် ဝက်အူချောင်းများ၊ ဝက်သားနှပ်များနှင့် အခြား ဟင်းလျာများ အပြည့်ပါဝင်သော အိတ်ကြီးတစ်လုံးကို ယွီရှားတို့ထံသို့ ကမ်းပေးသည်။

သူတို့နှစ်ဦး အတန်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် ယွီရှားမှာ စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူတို့ ထွက်သွားချိန်တွင် ကျောက်ကျစ်ဖန် က ဟော်ချန်ယဲ့ သူတို့ကို မမြင်နိုင်တော့ကြောင်း သေချာစေပြီးနောက် မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့် သရော်သည်။

"ငါတို့က သူတို့ကို ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပေးခဲ့တာကို ယွီရွေ့ကျူးက ငါတို့ကို ဒီလောက်လေးပဲ ပေးတာလား၊ သူမ ပိုပြီးတောင် ထည့်မပေးဘူး၊ ဟိုဗီရိုထဲမှာ အများကြီး ရှိနေတာကို မြင်သားပဲ"

ပစ္စည်းများကို သယ်လာသော ယွီရှားက သူ့ကို ဒေါသတကြီး စူးရဲစွာ ကြည့်သည်။

"ရှင် ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ ရွေ့ကျူးက ဘာမှ မရောင်းရတော့ဘူးလို့များ ထင်နေလား၊ ပြီးတော့ ဘယ်လိုလုပ် နှိုင်းယှဉ်လို့ ရမှာလဲ၊ ကျွန်မတို့က သာမန်တောပစ္စည်းတွေပဲ ပေးနိုင်တာ၊ ရွေ့ကျူးက ကျွန်မတို့ကို ဝက်သားနှပ်တွေ၊ ဝက်အူချောင်းတွေ ပေးလိုက်တာလေ၊ ရှင် အဲဒီလို ထပ်ပြောမယ်ဆိုရင် ကျွန်မညီမ ပေးလိုက်တဲ့ အရာတွေကို တစ်လုပ်မှ စားခွင့်မရဘူးလို့သာ မှတ်"

သူမက ဒေါသတကြီးဖြင့် ထွက်သွားရာ ကျောက်ကျစ်ဖန်က နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး သူါ နှုတ်ခမ်းများတွင် မထီမဲ့မြင် ပြုံးနေ သည်။

"အမှိုက်တွေပါပဲကွာ၊ ဝက်သားနှပ် ဟုတ်လား၊ အခု ဝက်သားနှပ်တွေကို တားမြစ်ထားတယ်ဆိုတာ မင်း မကြားဘူးလား၊ မြို့က ဝက်သားနှပ်ဆိုင်မှာဆို အရသာ အရမ်းဆိုးတဲ့ ပုပ်သိုးနေတဲ့ အသားတွေချည်းပဲတဲ့၊ ယွီရွေ့ကျူးကရော ဘယ်လိုဟာမျိုးများ လုပ်နိုင်မှာမို့လို့လဲ..."

ထိုနေ့ညနေ အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ပြင်းပြလှသော မွှေးရနံ့ကြောင့် ကျောက်ကျစ်ဖန်မှာ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

ယွီရှား မကြည့်နေချိန်တွင် သူက အသားတစ်ဖတ်ကို ခိုးယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်သွင်းရာ သူ့ မျက်လုံးများမှာ အံ့အား သင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"အရမ်း အရသာရှိတာပဲ..."

လမုန့်ဆိုသည်မှာ ဆောင်းဦးပေါက်ပွဲတော် နေ့ရက်ရောက်မှ ရောင်းချ၍ရသော အရာမျိုးမဟုတ်ပေ။

ဆောင်းဦးပေါက်ပွဲတော်သည် မိသားစုများ ပြန်လည်ဆုံစည်းရာ နေ့တစ်နေ့ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း အိမ်ပြန်သွားကြသဖြင့် ပွဲတော်နေ့တွင် လူဟူ၍ သိပ်မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် လမုန့်များကို ကြိုတင်ရောင်းချရန် လိုအပ်သည်။

သို့ဖြစ်ရာ ယွီရွေ့ကျူးနှင့် ဆိုင်တွင်းရှိ လူများမှာ လျင်မြန်စွာပင် အလုပ်များလာကြသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က မြေမီးဖိုကို တည်ဆောက်ပြီးစီးနေပြီဖြစ် သည်။ အောက်ခြေကို အုတ်ခဲများဖြင့် ခင်းကျင်းထားသဖြင့် ထင်းများကို အောက်မှ ထိုးထည့်ကာ မီးမွှေးနိုင်လေသည်။ အပေါ်ဘက်တွင်မူ လမုန့်မုန့်ညက်များ ထားရှိရန် နေရာဖြစ်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က လမုန့်ဗန်း နှစ်ဗန်းစာ ဝင်ဆံ့လောက်အောင် မီးဖိုတစ်ခုလို ကြီးမားကျယ်ဝန်းသော နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

သူမ စိတ်ကူးထဲတွင် အရသာကွဲပြားသော အဆာအမျိုးမျိုး ရှိနေသော်လည်း သုတေသနအနည်းငယ် လုပ်ကြည့်ပြီးနောက် ရွာနှင့် မြို့ပေါ်တွင် လူကြိုက်အများဆုံးနှင့် အရောင်းရဆုံး အဆာများမှာ အစေ့အဆန်ငါးမျိုး၊ ပဲနီလေးအနှစ်နှင့် နှမ်းမည်းတို့ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိလိုက်သည်။

သို့သော်လည်း တူညီသော အဆာများပါသည့် လမုန့်များ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ ဈေးနှုန်းနှင့် အရသာများမှာ ကွဲပြားခြားနားနိုင်သည်။ အဆာများနှင့် မုန့်သားအလွှာမှာ အဓိက သော့ချက်ပင်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ယွီရွေ့ကျူးမှာ အတွေ့အကြုံရင့်ကျက်သူဖြစ်ပြီး အရသာရှိသော လမုန့်များကို မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ထို့အပြင် သူမက ငွေကြေး သုံးစွဲရန်လည်း ဝန်မလေးသူဖြစ်ရာ ဈေးသို့သွား၍ ဆိုင်ခန်းတစ်ခုချင်းစီမှ ပါဝင်ပစ္စည်းများကို သေချာစွာ စစ်ဆေးကာ အကောင်းဆုံးသော အစေ့အဆန်များနှင့် အခြား လိုအပ်သည်များကို ရွေးချယ်ဝယ်ယူပြီးမှသာ အဆာသွင်းရန်နှင့် လမုန့်များ ထုပ်ပိုးရန် ပြန်လည် သယ်ဆောင်လာသည်။

အမှန်တွင်မူ ၎င်းမှာ အလွန် ရိုးရှင်းလှသည်။ အဆာများကို ဘောလုံးပုံစံ လုံးသွင်းပြီး မုန့်ညက်ဖြင့် ပြန်လည် ထုပ်ပိုးလိုက်ရုံသာဖြစ်ရာ ဖက်ထုပ်လုပ်ရသည်ထက်ပင် များစွာ လွယ်ကူသေးသည်။

ထုပ်ပိုးပြီးသွားသောအခါ ကြိုတင်ပြုလုပ်ထားသော ပုံစံခွက်ဖြင့် ဖိနှိပ်ကာ မုန့်ဖုတ်ဗန်းပေါ်တွင် တင်၍မြေမီးဖိုထဲသို့ တွန်းသွင်းလိုက်ရုံပင်။

ပူနွေးနေသော လမုန့်များ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် လမုန့်စားရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သော ယွီရွေ့ကျူးပင်လျှင် မွှေးပျံ့လှသော ရနံ့ကြောင့် မနေနိုင်တော့ဘဲ တစ်ဖဲ့ဖဲ့ယူကာ ပူပူနွေးနွေးပင် စားမိသည်။

အစေ့အဆန်ငါးမျိုး အရသာမှာ မွှေးကြိုင်ချိုမြိန်လှပြီး ပူပူနွေးနွေး စားလိုက်ချိန်တွင် အစေ့အဆန် တစ်ခုချင်းစီ အရသာမှာ ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်သွားသည်။

မုန့်သားအလွှာမှာ ကြွပ်ရွပြီး နူးညံ့ကာ တစ်ကိုက်ကိုက်တိုင်း ပို၍ပို၍ မွှေးပျံ့လာပြီး စွဲလမ်းသွားစေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ အချိုတည်းရသည်ကို သိပ်ပြီး နှစ်သက်သူ မဟုတ်သော်လည်း တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြီးနောက် ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားကာ ဒုတိယမြောက် တစ်ဖဲ့ကို လျင်မြန်စွာ ကောက်ယူမိသည်။

သူက တစ်ခုခုကို ဝါးနေရင်း ယွီရွေ့ကျူးကို မျက်လုံးမှေးကြည့်ကာ ဤမျှ အရသာရှိသော အရာကို မည်သို့ သင်ယူတတ်မြောက်လာသနည်းဟု တွေးနေမိသည်။

'သူမ တစ်ယောက်ယောက်ဆီမှာများ သင်ယူခဲ့တာလား၊ သူမကြည့်ရတာ အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိနေသလိုပဲ၊ တူညီတဲ့ အရာတွေကို လုပ်ရင်တောင် လုပ်တဲ့ဟာက အမြဲတမ်း ပိုပြီး အရသာရှိနေတာပဲ'

'ယွီမိသားစုဝင်တွေ အားလုံးကပဲ ဒီလို ကျွမ်းကျင်မှုတွေ ရှိနေကြတာလား၊ ဒါမှမဟုတ်...'

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ သူ့ အတွေးများကို စီစဉ်နေဆဲဖြစ်ရာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်နေစဉ် နောက်ဖေးမှ အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်သံများနှင့် ရွှင်လန်းတက်ကြွသော အသံများကြောင့် လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။

စွန်းရှို့ရှို့နှင့် အခြားသူများက သူတို့ အကြိုက်ဆုံး လမုန့်အဆာများကို ယူငင်စားသုံးလိုက်ရာ တစ်ကိုက် ကိုက်မိသည်နှင့် အံ့သြချီးကျူးသံများမှာ စကားဖြင့်ပင် ဖော်ပြ၍ မရနိုင်တော့ပေ။

"အရမ်း အရသာရှိတာပဲ"

ယွီရွေ့ကျူးက လက်ခုပ်တီးပြီး လက်ကိုသုတ်ကာ ပြုံးသည်။

"ကဲ... စားလို့လည်း ပြီးပြီဆိုတော့ ငါတို့ အလုပ်စလုပ်ကြရအောင်"

လမုန့်များကို ပုံမှန်အားဖြင့် အချိန်ကြာမြင့်စွာ သိမ်းဆည်းထားနိုင်သော်လည်း အမှတ်တံဆိပ်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန်နှင့် သာမန် လမုန့်အလွတ်များနှင့် ကွဲပြားစေရန် ယွီရွေ့ကျူးက အထူးမှာယူထားသော ထုပ်ပိုးမှုများကို ပြုလုပ်ထား သည်။

အပြင်ဘက် လက်ဆွဲအိတ်များနှင့် အတွင်းဘက် တစ်ခုချင်းစီ ထုပ်ပိုးမှုများ၊ ထိုအရာတို့ကို စက်ရုံမှ ပုံထားပြီး လမုန့်များကို ပြန်မထည့်မီ တစ်ခုချင်းစီ သေချာစွာ စီစဉ်ထားရမည်။

"ဟုတ်"

လမုန့်စားရင်း နောက်ဖေးမှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံများမှာ လျင်မြန်စွာပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ဘူးများစီရန် စုဝေးလာကြချိန်တွင် လူတိုင်းက ညည်းညူမိကြတော့သည်။

နောက်တစ်နေ့တွင် ယွီရွေ့ကျူး လမုန့်များမှာ ဈေးကွက်သို့ ပထမဆုံး ရောက်ရှိလာသည်။

နောက်ဖေးရှိ မီးဖိုမှာ ဆက်လက် ဖုတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရှေ့ဘက်ဆိုင်ခန်းရှိ သီးသန့်စင်တစ်ခုတွင်မူ အရသာအမျိုးမျိုးရှိသော လမုန့်များကို ခင်းကျင်းပြသထားသည်။