အခန်း ၁၈၅

Chapter 185

လေပြင်းများ တဟုန်ထိုး တိုက်ခတ်နေသည်။

အပြင်ဘက်တွင် မိုးများ သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် ခံစားရလေ့ရှိသော ပူအိုက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လေအေးများက မိုးရေစက်များကို ဝေ့ဝဲကာ ဖရဲခင်းစောင့်တဲလေး အရှေ့ရှိ မြေကြီးပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေပြင်မှာ စိုရွှဲပြီး ရွှံ့ဗွက်များ ထနေပြီဖြစ်ရာ တဲလေးထဲရှိ နေရာလွတ်လေးတစ်ခုသာ ခြောက်သွေ့နေဆဲပင်။

ယွီရွေ့ကျူး လက်များမှာ အလွန် လှပလှသည်။ ယခင်က သူမ ဝက်သားနှပ်များ ပြုလုပ်နေစဉ်ဖြစ်စေ၊ ရောင်းချနေစဉ်ဖြစ်စေ လူများ ပထမဆုံး သတိပြုမိသည်မှာ သူမ လှပသော မျက်နှာလေး ဖြစ်ပြီး ထို့နောက်တွင်တော့ သူမ လှပသော လက်ချောင်းလေးများပင်။

သူမ လက်များမှာ သွယ်လျပြီး ဖြူဖွေးကာ လက်ဆစ်လေးများမှာ ကြက်သွန်မြိတ်လေးများကဲ့သို့ တစ်ခုချင်းစီ ထင်ရှားနေပြီး လက်သည်းလေးများမှာ ပန်းပွင့်လေးများအလား ပန်းရောင်သန်းနေသည်။

ထိုကဲ့သို့ လှပသော လက်များမှာ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဝက်သားနှပ်များ ပြုလုပ်ကာ ဓားမကြီး ကိုင်တွယ်ရသည်ထက် စာအုပ်များနှင့် သတင်းစာများ ဖတ်ရှုရန်သာ ပိုမို သင့်လျော်ပုံပေါ်ပြီး ဤသို့သော ကိစ္စမျိုးအတွက်ဆိုလျှင် ပို၍ပင် မသင့်လျော်လှပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့နေသည်။ သူ ခေါင်းငုံ့ထားရာ ရင်ဘတ်မှာ အသက်ရှူနှုန်းနှင့်အတူ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေပြီး ယွီရွေ့ကျူးကို စူးစိုက်စွာ ကြည့်ကာ သူမ ပါးပြင်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ မနမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ယွီရွေ့ကျူး အသားအရေအရောင်မှာ သူနှင့် သိသိသာသာကို ကွာခြားနေပြီး အထူးသဖြင့် အပြင်ဘက်တွင် လေအေးများ တိုက်ခတ်နေချိန်တွင် ပို၍ပင် ထင်ရှားလှသည်။

၎င်းတို့ အဝတ်အစားများမှာ စိုစွတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမမှာ ချမ်းစိမ့်စိမ့် ဖြစ်ကာ သူမ လက်ချောင်းလေးများပင် အနည်းငယ် အေးစက်နေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာမူ အလွန် ပူလောင်နေပြီး သူ့ဈ နဖူးတွင် ချွေးများထွက်ကာ ရင်ဘတ်မှာလည်း ပူနွေးလျက်ပင်။ သူ သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ဖက်ထားချိန်တွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတွေ့မှုမှတစ်ဆင့် သူ့နွေးထွေးမှုများက ကူးစက်သွားတော့သည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ နှစ်ဦးကြားရှိ အပူချိန် ကွာခြားချက်မှာ သိသာထင်ရှားဆဲဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော ထိတွေ့မှုမျိုးတွင် ပိုသိသာသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ တင်းမာသွားပြီး အသက်ရှူနှုန်းများ လျင်မြန်စွာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်လာကာ သူ့ ပါးလွှာသော နှုတ်ခမ်းများက ယွီရွေ့ကျူး ညှပ်ရိုးပေါ်တွင် ပူလောင်စွာ ထိကပ်နေသည်။

သိသာထင်ရှားသော နေရာမျိုးတွင် အမှတ်အသား တစ်ခုမျှ မကျန်ခဲ့စေရန် သူ မစွန့်စားရဲချေ။

မိုးတိတ်သွားပါက ယွီရွေ့ကျူးကို ရွာထဲသို့ ပြန်လည် ခေါ်ဆောင်သွားရန် သူ စီစဉ်ထားရာ အကယ်၍ တစ်စုံတစ် ယောက်သာ အမှတ်အသားတစ်ခုခုကို မြင်တွေ့သွားပါက သူမအတွက် ကောင်းမည်မဟုတ်ချေ။

သူ မခံစားနိုင်တော့ချိန်တွင် သူမ အသားအရေကို သူ့ နှုတ်ခမ်းများဖြင့် ဖွဖွလေး ထိတွေ့ရုံနှငိ့ ခေါင်းကို နောက်သို့ မော့ကာ သူမ နားရွက်နှင့် လည်ပင်းနောက်ဘက်ကို နမ်းရှိုက်ခြင်းတို့ကိုသာ ပြုလုပ်ရဲပြီး သူမ ဆံပင်များကို အကာအ ကွယ်အဖြစ် အသုံးပြုကာ သူ့ ဆန္ဒများကို ထုတ်ဖော်ရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပူလောင်နေပြီး နှုတ်ခမ်းများကို တင်းကျပ်စွာ စေ့ထားကာ လည်စေ့မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်နေသည်။ ယွီရွေ့ကျူး သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်၍ သူမ လက်ကို ခါယမ်းပြီး မေးသည်။

"မရသေးဘူးလား"

ရွာသားများ ကောလာဟလများမှာ ကောလာဟာလ သက် သက်သာဖြစ်ပြီး မှားယွင်းကြောင်း သေချာသော်လည်း အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဟော်ချန်ယဲ့သာ တကယ်ကို သူ့ စွမ်းအားများကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပါက သုံးညဆိုသည့် စကားလောက် အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းမည် မဟုတ်သော်ငြား အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေဦးမည်ဟု ယွီရွေ့ကျူး ခံစားမိသည်။

ပထမ အကြိမ်နှစ်ခါတုန်းက ဟော်ချန်ယဲ့မှာ အစားမဝသေးသလို ဖြစ်နေခဲ့ရာ သူ့ကန့်သတ်ချက်က ဘယ်လောက်များ ရှိမလဲဟု သူမ တွေးမိသည်။

'အာ...'

'လောလောဆယ်တော့ ငါ မသိချင်သေးဘူး'

ယွီရွေ့ကျူးက ခါးအောက်ပိုင်းကို ပွတ်သပ်မိရာ သူမ အကြည့်များမှာ အလိုအလျောက်ပင် နူးညံ့သွားသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က ယွီရွေ့ကျူး အခြေအနေကို သတိထားမိသည်။ သူက လက်ကို လှမ်းကာ သူမ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူမ အားအများကြီး မစိုက်မိစေရန် တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း အက်ရှရှ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့်ပြောသည်။

"ပြီးတော့မယ်"

သို့သော် ဤပြီးတော့မယ်ဆိုသည်မှာ အတော်လေး ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ဖရဲခင်းစောင့်တဲလေး မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ဖရဲခင်းတွင် စောစောက အနည်းငယ်သာ ရေမြုပ်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အများစုမှာ ရေမြုပ်နေပြီ ဖြစ်သည်ကို ယွီရွေ့ကျူး အကူအညီမဲ့စွာဖြင့် ကြည့်နေရသည်။

မိုးများ သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေပြီး လေများ တဝီဝီ တိုက်ခတ်ကာ ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင် မိုးခြိမ်းသံများ တအုန်းအုန်းမြည်လျက်ပင်။

မိုးခြိမ်းသံများ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ နားအနီးတွင် အမောတကော အသက်ရှူလေသည်။

ကောင်းကင်ကို လင်းထိန်သွားစေသော လျှပ်စီးများ လက်လာချိန်တွင်ပင် ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ နှုတ်ခမ်းများကို မမောနိုင်မပန်းနိုင် ဆက်လက် နမ်းရှိုက်ဆဲပင်။

မိုးခြိမ်းသံနှင့် မိုးရွာသွန်းမှုများကြောင့် သူမ အနည်းငယ် တုန်ရီသွားပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားသောအခါ သူက သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်ပြီး လေတိုက်၍ အနည်းငယ် ခြောက်သွေ့နေပြီဖြစ်သော သူ့ အပေါ်ထပ်အင်္ကျီကို သူမအပေါ်သို့ လွှမ်းခြုံပေးကာ သူ့ ပွေ့ဖက်မှုထဲတွင် ကာကွယ်ပေးထားသည်။

သူမ ကြားရသမျှမှာ ဟော်ချန်ယဲ့ အသက်ရှူသံများနှင့် သူ့ လျင်မြန်သော နှလုံးခုန်သံများသာ ဖြစ်သည်။

မိုးခြိမ်းသံများမှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားပြီး ဆူညံသံများကို ဖုံးကွယ်သွားတော့သည်။

အရာအားလုံး အဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားသောအခါ ယွီရွေ့ကျူးမှာ အံ့အားသင့်ကာ မှင်သက်မိသည်။

သူမက လက်ကို ပြန်ရုပ်ပြီး ဟော်ချန်ယဲ့ နူးညံ့ကာ တင်းရင်းသော ရင်အုပ်ကြွက်သားများပေါ်တွင် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူမ လက်ချောင်းများမှာ တောင့်တင်းနေပြီး လက်ကောက် ဝတ်များ ကိုက်ခဲဆဲဖြစ်ကာ လက်ဖဝါးများမှာလည်း ပွန်းပဲ့လုမတတ်ဖြစ်နေသည်။ သူမ နူးညံ့သော အသားအရေမှာ ဤကဲ့သို့ ဆက်ဆံခံရသဖြင့် သနားစရာ ကောင်းလွန်းသည်။

ထိုအချိန်တွင်မှ သူမ သဘောပေါက်သွားသည်။ ယခင်က အချိန်အများစုတွင် သူမက သတိလစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် အိပ်ပျော်နေခြင်းဖြစ်ပြီး ဟော်ချန်ယဲ့ တစ်ယောက်တည်းသာ အလုပ်လုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ယခု ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ လုပ်ဆောင်ကြည့်သောအခါ ဟော်ချန်ယဲ့မှာ မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းကြောင်း သဘောပေါက် သွားလေသည်။

သူမလည်း ဟော်ချန်ယဲ့ ရင်ဘတ်တွင် မျက်နှာအပ်ကာ သူ့ လှပသော ဝမ်းဗိုက်ကြွက်သားများကို ပွတ်သပ်ရင်း ညည်းတွားသည်။

"အကုန်လုံး ရှင့်အမှားပဲ ဟော်ချန်ယဲ့၊ ကျွန်မ လက်တအား နာနေပြီ"

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မည်သည့် ရွံရှာမှုမျှ မရှိဘဲ နမ်းရှိုက်ပြီးနောက် တွေဝေစွာဖြင့် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချသည်။

သူ့ ဂျုံရောင် အသားအရေမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းစိုင်းပုံပေါက်သော်လည်း မျက်နှာမှာ နီမြန်းနေသဖြင့် သူ့ကို ထူးခြားသော ဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ပေးစွမ်းသည်။

သူက နှုတ်ခမ်းကို စေ့ကာ သူမကို တွေဝေစွာ မော့ကြည့်ပြီး မေးသည်။

"ဒါဆို... ကိုယ် မင်းကို ပြန်ပေးဆပ်ရမလား"

ယွီရွေ့ကျူး "?"

သူမ ဘာမှမတုံ့ပြန်နိုင်မီ အရပ် ၁.၉ မီတာကျော် ရှည်လျားသော အမျိုးသားကြီးမှာ ဒူးထောက်ချကာ သူမအနီးသို့ တိုးကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

အမှန်ကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့လွန်းလှသည်။

ယနေ့ ယွီရွေ့ကျူးမှာ ညအိပ်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အပြင်မထွက်မီ အဝတ်အစားလဲရန် အချိန်မရခဲ့ပေ။

ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော အပေါ်ထပ်အင်္ကျီမှာ သူမကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ဘဲ သူမ ခါးနှင့် သွယ်လျသော ခြေတံများကို ပေါ်လွင်စေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ ပေါင်ပေါ်တွင် ထိုင်စဉ်က အဆင်ပြေကာ သူက ကာကွယ်ပေးထားသဖြင့် ကိစ္စမရှိပေ။ သို့သော် ဟော်ချန်ယဲ့ ဒူးထောက်ချပြီး သူမက ဖရဲခင်းစောင့်တဲလေး အောက်ရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရချိန်တွင် အနည်းငယ်မျှ လှုပ်ရှားသည်နှင့် သူမ ဘောင်းဘီမှာ ဘေးနှစ်ဖက်စလုံးသို့ လိပ်တက်သွားသည်။

ယွီရွေ့ကျူးက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ ဟော်ချန်ယဲ့ဆံပင်များကို လှမ်းဆွဲမိပြီး သူ့ဆံပင်များ မည်မျှ ရှည်လာကြောင်းနှင့် ဆွဲကိုင်ရ မည်မျှ လွယ်ကူကြောင်းကို ခံစားမိသဖြင့် အံ့သြသွားတော့သည်။

'သူက ချယ်ရီသီး အရိုးကို လျှာနဲ့ထုံးတဲ့ လေ့ကျင့်ရေးမျိုးများ လုပ်ခဲ့တာလား'

'သူက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်တောင်... '

'ဒီလောက်တောင်...'

ယွီရွေ့ကျူးက ဖရဲခင်းစောင့်တဲလေး အောက်ရှိ ကုလားထိုင်နောက်ကျောကို ပွတ်သပ်ရင်း လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ တဲအမိုးကိုသာ မော့ကြည့်မိသည်။ အမိုးကို ပလတ်စတစ်စများ ထပ်ကာ သက်ကယ်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုးများ သဲကြီးမဲကြီး ရွာသွန်းနေသဖြင့် ပတ်လည်ရှိ ပလတ်စတစ်စများပေါ်မှ သက်ကယ်များ တစ်လျှောက် ရေကြောင်းများ စီးကျနေပြီး မြေကြီးပေါ်ရှိ ရေအိုင်များနှင့် ပေါင်းစပ်ကာ ဖရဲခင်းစောင့်တဲလေး ပတ်လည်ရှိ မြေနေရာကို ပိုလို့စိုရွှဲသွားစေသည်။

မိုးတိတ်သွားချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦး အပြင်သို့ ထွက်ရန် မလွယ်ကူနိုင်တော့ကြောင်း ယွီရွေ့ကျူး ကြိုတင် တွေးနိုင်သည်။ မိုးရေများမှာ သူတို့ ခြေသလုံးများအထိပင် ရောက်ရှိနိုင်သည်။

မြစ်ကမ်းပါးများ ရေလျှံနေကြောင်း သူမ ကြားထားသဖြင့် ရွာထဲတွင် ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်ငန်းများ လုပ်ဆောင်နေပြီလား သို့မဟုတ် မြေနိမ့်ပိုင်းတွင် နေထိုင်သူများမှာ ခိုလှုံရာ ရှာဖွေနေကြပြီလားဟု တွေးမိသည်။

သူမ စိတ်များ လွင့်မျောနေသည်ကို သတိထားမိသောအခါ ယွီရွေ့ကျူး သူမရှေ့တွင် ဒူးထောက်နေသော ဟော်ချန်ယဲ့ကို အာရုံစိုက်မနေတော့ဘဲ ဟိုတွေးဒီတွေး လျှောက်တွေးရန် ကြိုးစားသည်။

'ဘာလို့လဲဆို အရမ်း အာရုံစိုက်မိရင် ပိုပြီးတော့တောင် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လေ'

ယွီရွေ့ကျူးမှာ ဒေါသထွက်မိသည်။

'ဘာလို့ ဟော်ချန်ယဲ့က ဒီလောက် ဒုက္ခပေးရတာလဲ၊ သူမကျတော့ ဒီလောက် လွယ်ကူနေတာကို... ဒီခါးသီးမှုကို ဟော်ချန်ယဲ့လည်း မြည်းစမ်းကြည့်ခိုင်းရမယ်'