အခန်း ၁၈၇

Chapter 187

ဟော်ချန်ယဲ့က တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး သူမ အခက်အခဲကို လျင်မြန်စွာ နားလည်သွားတော့သည်။ သူမ ချက်ချင်းပင် သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီကာ အပြင်ရောက်ရန် ရေထဲမှ ဖြတ်လျှောက်သွားသည်။

သူ့ ပခုံးကို ဖက်တွယ်ထားသော ယွီရွေ့ကျူးမှာ သူမ ဘေးတွင် ရုန်းကန်အော်ဟစ်နေသော ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ် ဝက်တစ်ကောင်ကို ကြည့်နေရသည်။

သူမ တိတ်တဆိတ် ခေါင်းကို လွှဲဖယ်လိုက်ပြီး အသံတစ်ချက်မျှ မထွက်ဘဲ ထိုအတိုင်းသာ နေလိုက်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ လက်မောင်းခွန်အားမှာ အံ့မခန်း ကောင်းမွန်လှသည်။ သူက ဝက်ကို သယ်နိုင်ရုံသာမက သူမကိုပါ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ပွေ့ချီထားနိုင်သည်။

သူမ အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရာ နောက်ကျိနေသော ရေပြင်နှင့် ရေထဲမှ ဖြတ်လျှောက်နေသော ဟော်ချန်ယဲ့ လှုပ်ရှားမှုများကို သူမ မြင်နေရသည်။

သူ အားစိုက်လိုက်တိုင်း သူ့ ကြွက်သားများက သူမ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းကို လာရောက် ဖိကပ်သည်ကို ယွီရွေ့ကျူး ခံစားမိသည်။

'နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခံစားချက်လေးတစ်ခုပဲ'

ယွီရွေ့ကျူး အဝတ်အစားများမှာ လုံးဝ ခြောက်သွေ့မနေသေးသဖြင့် သူမ အအေးမိသွားမည်ကို ဟော်ချန်ယဲ့ စိုးရိမ်သည်။

ထို့ကြောင့် ရေထဲမှ ခက်ခက်ခဲဲခဲ ဖြတ်လျှောက်ကာ ရွာထိပ်သို့ ရောက်သွားပြီးနောက် သူက ယွီရွေ့ကျူးကို အောက်ချပေးလိုက်ပြီး ဝက်ကို တောင်ပေါ်ရှိ မွေးမြူရေးခြံသို့ ယူသွားသည်။ ယွီရွေ့ကျူးမှာမူ အအေးမမိစေရန် အဝတ်အစားလဲဖို့ အိမ်သို့ ပြန်သွားတော့သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းလာသော ပန်းရောင်နှင့် အဖြူရောင်စပ် ဝက်ကလေးကို မြင်သောအခါ ဝက်ခြေရာများကို ရှာဖွေနေကြသော ဝန်ထမ်းများ အားလုံးမှာ သက်ပြင်းချနိုင်တော့သည်။

တာဝန်ယူရမည်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် ငိုလုမတတ် ဖြစ်နေခဲ့သော ညကင်းစောင့် အမျိုးသားမှာလည်း သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ခု ချလိုက်သည်။

'တကယ်ကို အစ်ကိုဟော်ပါပဲ'

တောင်ပေါ်တွင် ရွှံ့ဗွက်များ ထနေသော်လည်း လူအများအပြားက မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှု ပိုမိုဆိုးရွားလာပြီး ရွာကို ရေလွှမ်းသွားမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပစ္စည်းကိရိယာ အမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်ကာ သူတို့ မိသားစုများကို တောင်ပေါ်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလာကြသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူတို့ကို မတားဆီးခဲ့ပေ။ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် လူများမှာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်ပြီး လေနှင့် မိုးကို ခိုလှုံရန် နေရာတစ်ခု ရှိခြင်းက သူတို့ကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာ ရစေမည်ဖြစ်သည်။

မွေးမြူရေးခြံတွင် ဝန်ထမ်းများ အနားယူရန် နေရာတစ်ခု ရှိပြီးသားဖြစ်သည်။ တောင်ကတုံးမှာ မူလက မြေရိုင်းဖြစ်သော်လည်း ဆောက်လုပ်ရေးများ ပြီးစီးသွားပြီးနောက် အများစုမှာ အတော်လေး ကြည့်ပျော်ရှုပျော် ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကာ မစတင်ရသေးသော နေရာအနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

တောင်ခြေရှိ လူအများအပြားမှာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် ကြိုးစားနေဆဲပင်။

ဤသည်မှာ မလိုအပ်ဟု ဟော်ချန်ယဲ့ ခံစားမိသည်။ သူ့ အတွေ့အကြုံအရ မိုးရွာသွန်းမှုမှာ သိပ်အကြာကြီး ဆက် လက် မတည်ရှိနိုင်ပေ။

ရွာသားများ လုပ်ရပ်များမှာ သူတို့ ကိုယ်ပိုင် စိတ်သက်သာရာ ရမှုအတွက် သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။

သူက ယွီရွေ့ကျူးဆီသွားရန် တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

သူတို့ အိမ်သို့ မရောက်မီမှာပင် လူများ အဝတ်လျှော်လေ့ရှိသော ရွာထိပ်ရှိ ရေမြောင်းကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ရုတ်တရက် ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားသံများနှင့် အော်ဟစ်ငိုယိုသံများကို ကြားလိုက်ရသည်။

"သားလေး၊ ငါ့သားလေး...၊ တစ်ယောက်ယောက် ငါ့သားလေးကို ကယ်ကြပါဦး..."

"ဟော်ချန်ယဲ့၊ ဟော်ချန်ယဲ့ ဘယ်မှာလဲ၊ သူ ဘယ်သွားတာလဲ၊ ငါ့ရဲ့ ချိုးရှန်း လေးကို ကယ်ပါဦး၊ မြန်မြန်၊ မြန်မြန်..."

"ကယ်ကြပါဦး၊ သူ မျောပါသွားတော့မယ်၊ ကယ်ကြပါဦး"

"..."

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် ရွာသားများမှာ မူလကတည်းက စိုးရိမ်ပူပန်ကာ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီး လူအများအပြားက သူတို့နောက်သို့ လိုက်ကာ မိသားစုများကို တောင်ပေါ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားကြသဖြင့် အထိတ်တလန့် ဖြစ်မှုမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာတော့သည်။

ရွာမှာ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး တွန်းထိုးကာ ကျရောက်လာတော့မည့် ရေဘေးမှ လွတ်မြောက်ရန် သူတို့၏ ပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်နေသည်။

လူအများအပြား ရှိနေသဖြင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။ လူအုပ်ကြီးမှာ တွန်းထိုးနေကြပြီး အထူးသဖြင့် ရေစီးသန်သော အဝတ်လျှော်သည့် ရေမြောင်းနေရာတွင် ပို၍ ဆိုးရွားလေသည်။

ထိုနေရာတွင် ရေထဲသို့ မကျစေရန် သတိထားဖို့ လူအများက အမြဲတမ်း သတိပေးလေ့ရှိသော်လည်း ယခုအခါ မိုးသည်း ထန်စွာ ရွာသွန်းမှုနှင့် မြစ်ကမ်းပါး ကျိုးပေါက်မှုတို့ကြောင့် ရေစီးမှာ အထူးသဖြင့် ကြမ်းတမ်းလေသည်။

ကလေးမှာ မတော်တဆ ကုန်းလျှောမှ ပြုတ်ကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် လူအများအပြား ရှိသော်လည်း အများစုမှာ တောင်ပေါ်သို့ တက်ရန် အလုပ်များကြပြီး အမျိုးသမီး၏ အကူအညီတောင်းသံများမှာ လွှမ်းမိုးခံလိုက်ရသည်။

သူမ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများက သူမ အော်ဟစ်သံများကို ကြားသော်လည်း တုံ့ဆိုင်းနေကြသည်။

ရေစီးမှာ ကြမ်းတမ်းပြီး အန္တရာယ်များလှသည်။ ကလေးမှာ ကျောက်တုံးများကို ဖက်ထားနိုင်သေးသော်လည်း လူကြီးများ ရေထဲသို့ ဆင်းသွားပါက ချက်ချင်းမျောပါသွားနိုင်သည်။

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုနှင့် အခြေအနေမှာ အလွန် အရေးပေါ် ဖြစ်နေသဖြင့် လူတိုင်းမှာ ခိုလှုံရန် တောင်ပေါ်သို့ အပြေးအလွှား သွားနေကြရာ သူတစ်ပါး ကလေးကို ဂရုစိုက်ရန် သူတို့ဇနီးနှင့် ကလေးများကို မည်သူက စွန့်လွှတ်ရဲမည်နည်း။

'သူတို့ ကလေးကို အဲဒီလောက် စိတ်ပူနေရင် ဘာလို့ကိုယ် တိုင် ဆင်းမကယ်တာလဲ'

ထို့ကြောင့် အမျိုးသမီး အကူအညီတောင်းသံများ ပိုမိုကျယ်လောင်လာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင်ပင် ဒူးထောက်သော်လည်း သူမကို ကယ်တင်ရန် အောက်သို့ ခုန်ဆင်းရဲသူ အနည်းငယ်သာရှိပြီး အားလုံးမှာ တုံ့ဆိုင်းကြလေသည်။

လူအများအပြားက သစ်ကိုင်းများ၊ တုတ်များနှင့် ကြိုးများကို သွားရောက် ရှာဖွေကြသော်လည်း ကလေးမှာ ရှင်းလင်းစွာပင် အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။

အမျိုးသမီးမှာ ပိုစိုးရိမ်ပူပန်လာပြီး ဟော်ချန်ယဲ့ နာမည်ကို ထပ်တလဲလဲ ခေါ်ကာ သူမမျက်လုံးများက သူ့ကို အသည်းအ သန် ရှာဖွေလေသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့ ဘယ်မှာလဲ၊ ဟော်ချန်ယဲ့ ဘယ်မှာလေ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး ငါ့ကလေးကို ကယ်ပါဦး၊ သူ့အကြောင်း မကောင်းပြောတာတွေ၊ သူ့ အမာရွတ်တွေ အကြောင်းကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူးလို့ ငါ ကတိပေးပါတယ်၊ ငါ မှားသွားပါတယ်၊ ငါ မှားသွားပါတယ်၊ ငါ့ကလေးကို ကယ်ပါဦး၊ ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်ပါဦး ဟော်ချန်ယဲ့..."

သူ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ငိုကြွေးနေသော အမျိုးသမီးမှာ မြစ်ကမ်းဘေးတွင် အဝတ်လျှော်နေစဉ် ယွီရွေ့ကျူးကို သူါ အမာရွတ်များနှင့် ပတ်သက်၍ လှောင်ပြောင်ခဲ့သူဖြစ် ကြောင်း ဟော်ချန်ယဲ့ ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသည်။

ထိုစဉ်က ယွီရွေ့ကျူးမှာ ဒေါသထွက်ကာ သူမနှင့် အငြင်းပွားခဲ့ပြီး အဝတ်ပင် မလျှော်တော့ဘဲ အိမ်သို့ ဒေါသတကြီး ပြန်သွားခဲ့သည်။

သူ သူမကလေးကို ယခင်က တစ်ကြိမ်ကယ်တင်ပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း ထိုနောက်ပိုင်းတွင် သူမက မည်သည့်ကျေးဇူး တင်မှုမျှ မပြသခဲ့ဘဲ သူ မပါဘဲနှင့်လည်း သူမ ကလေး အသက်ရှင်နိုင်မည်ဟုပင် ယုံကြည်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စများကို ဟော်ချန်ယဲ့ ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်ပြီး ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ဘယ်တော့မှ ဝင်မပါတော့ဟု တွေးထားဖူးသည်။ သို့သော် ၎င်းမှာ လူ့အသက်တစ်ချောင်း ဖြစ်နေသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ အမျိုးသမီးက ဟော်ချန်ယဲ့ကို မြင်သွားတော့သည်။ သူမက ငိုကြွေးရင်း လူအုပ်ကို ဖြတ်ကာ သူ့ အဝတ်အစားများကို လာဆွဲပြီး ဒူးထောက်ကာ အကူအညီတောင်းတော့သည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ကယ်ပါဦး၊ သူ့ကို ကယ်ပါဦး၊ မင်းက ငါတွေ့ဖူးသမျှထဲမှာ သဘောအကောင်းဆုံး လူပါ၊ မင်းက အရင်က ဒီလိုကိစ္စတွေကို ဂရုမစိုက်ခဲ့ဘူးလေ... အခု မင်း အဆင်ပြေနေပြီဆိုတော့ ငါ့အပေါ် အငြိုးမထားပါနဲ့၊ ငါ့ကလေးကို ကယ်ပါဦး"

ဟော်ချန်ယဲ့က နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်စစေ့ကာ သူ့အဝတ် အစားများကို ဆွဲဖယ်လိုက်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မြစ်ကမ်းပါးသို့ ပြေးသွားရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဗွမ်းခနဲ အသံတစ်ခုကို ဦးစွာကြားလေသည်။

ထို့နောက် ရွာသားများထံမှ အသက်ရှူမှားသံများကို သူ ကြားလိုက်သည်။

သူ့ မျက်ခုံးများမှာ ပြင်းထန်စွာ တွန့်ချိုးသွားသည်။ သူ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လျင်မြန်စွာ လှမ်းပြီး အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်ရာ သူလည်း အသက်ရှူရပ်သွားတော့သည်။ သူ့ လက်ဝါးကြီးများမှာ တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်မိလေသည်။

အောက်ဘက်ရှိ ရေစီးကြမ်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်နေသူကို သူ စူးစိုက်ကြည့်မိသည်။ သူမ ရှည်လျားပြီး ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ဆံပင်များမှာ စိုရွှဲနေကာ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းနေပြီး ပန်းရောင်သန်းကာ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာတစ်ခုကို မြင်နိုင်သည်။

ပက်ဖြန်းနေသော ရေများက သူ့ အမြင်အာရုံ အချို့ကို ဖုံးကွယ်လာသော်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့ သူမကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိသည်။

'အဲဒါ ယွီရွေ့ကျူး ပဲ'