အခန်း ၁၉၇

Chapter 197

အဝတ်အစား အသစ်များမှာ ရင်ဘတ်နေရာတွင် အနည်းငယ် တင်းကျပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယွီရွေ့ကျူး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးမှုများက သိသာထင်ရှားသော်လည်း ယခင်အင်္ကျီထက်စာလျှင် များစွာ ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာရှိသည်။

ယွီရွေ့ကျူး သူမ အင်္ကျီကော်လာကိုပြင်လိုက်ပြီး အနည်း ငယ် စိတ်သက်သာရာရသွားတော့သည်။

လည်ပင်းပေါ်တွင် ထိုအထိအတွေ့လေးများ ကျန်ရစ်နေဆဲဟု ခံစားရသော်လည်း အဝတ်အစားလဲလိုက်ခြင်းက ထိုထူး ဆန်းသော ထိတွေ့မှုကို အဆုံးသတ်သွားစေသည်။

သူမ အင်္ကျီကို ဆွဲဆန့်ပြီး မှန်ထဲတွင် ထပ်မံ ကြည့်ရှုကာ လည်ပင်းတွင် အမှတ်အသားများ မရှိကြောင်း သေချာအောင် စစ်ဆေးသည်။ ထို့နောက် ဟော်ချန်ယဲ့ကို စိတ်တိုစွာဖြင့် စူးရဲစွာ အော်ပြောသည်။

"အပြင်ထွက်ပြီး ထမင်းသွားချက်တော့"

ဟော်ချန်ယဲ့က တိတ်ဆိတ်စွာ မျက်လွှာချမိသည်။ သူသည် အရပ် ၁.၉ မီတာကျော် ရှည်လျားသော်လည်း ဤအခိုက် အတန့်တွင် အလွန်တရာ နူးညံ့သိမ်မွေ့နေပုံပေါက်သည်။

"ဟုတ်ပါပြီ"

ယွီရှားနှင့် သူမ ခင်ပွန်းတို့နှင့်အတူ အိမ်တစ်အိမ်တည်းတွင် နေထိုင်ရသဖြင့် သူတို့ အတူတကွ ချက်ပြုတ် စားသောက်ရမည် ဖြစ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူးနှင့် ဟော်ချန်ယဲ့တို့ အိမ်ထဲမှ ထွက်လာချိန်တွင် ယွီရှားနှင့် ကျောက်ကျစ်ဖန်တို့လည်း အပြင်ထွက်လာသည်နှင့် တိုးမိကြသည်။ ယွီရှား ပါးပြင်များမှာ နီမြန်းနေပြီး သူမက အနေရခက်စွာဖြင့် နှုတ်ဆက်သည်။

"ထမင်းချက်မလို့လား ကျူးအာ၊ နင် တစ်နေ့လုံး အလုပ်များထားတာပဲ၊ နားလိုက်ပါ၊ နင့် ယောက်ဖနဲ့ ငါပဲ ချက်လိုက်မယ်၊ ခဏလေးနဲ့ ပြီးမှာပါ"

"ရပါတယ်၊ အတူတူ ချက်ရင် ပိုမြန်တာပေါ့"

ယွီရွေ့ကျူးက သူမ မျက်နှာအမူအရာကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပြီး ယွီရှားကို လှမ်းကြည့်ကာ ထိုဇနီးမောင်နှံက ဘေးခန်းမှ သူတို့ အသံများကို ကြားသွားလားဟုပင် တွေးနေမိသည်။

'အင်း... မကြားလောက်ပါဘူး'

သို့မဟုတ်ပါက ယွီရှားမှာ ဤကဲ့သို့ တုံ့ပြန်မည် မဟုတ်ပေ။ အိမ်ဟောင်းတစ်လုံး ဖြစ်သော်လည်း အသံလုံမှုမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကောင်းပုံရသည်။

မိုးချုပ်နေပြီဖြစ်ပြီး အိမ်ကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် အတော်လေး နောက်ကျနေပြီဖြစ်ရာ သူတို့ လေးယောက် အလုပ်များလာကြသည်။

ဟင်းချက်ခြင်း၊ ဟင်းကြော်ခြင်း၊ အုတ်ခုတင်ကို အပူပေးခြင်း၊ ထင်းခွဲခြင်းအား တစ်ယောက်တစ်လုပ်စီ လုပ်ကြသည်။

ယွီရွေ့ကျူးက ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ကြက်ဥကြော်ပြီးနောက် ခြံထဲသို့ သွားကာ ပဲသီးအနည်းငယ်ခူးပြီး ခရမ်းသီးနှင့် ရောကြော်သည်။

သခွားသီး အနည်းငယ် ခူးကာ အအေးသုပ်လည်း လုပ်လိုက်သေးသည်။ သူမ သိပ်များများစားစား မချက်ခဲ့ပေ။ အားလုံးက သာမန် ကျေးလက် အကြော်အလှော်များသာ ဖြစ်ပြီး မခမ်းနားလှပေ။

အရာအားလုံး ချက်ပြုတ်ပြီးသွားသောအခါ သူတို့ လေးယောက်စားပွဲတွင်ထိုင်ကာ အဆုံးတော့ စားရန်အဆင်သင့် ဖြစ်သွားကြသည်။

အိမ်ထဲတွင် ကျေးလက်သုံး စားပွဲဝိုင်းလေးကို ချထားပြီး အထက်မှ မီးရောင်မှာ အားနည်းကာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသဖြင့် အလင်းရောင်မှာ အနည်းငယ် မှိန်ပျပျ ဖြစ်နေသည်။

အိမ်ထဲရှိ နံရံများမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဟင်းချက်ရာမှ ထွက်လာသော မီးခိုးများကြောင့် မည်းနက်နေပြီး အခန်းတစ်ခုလုံးကို ပိုမှောင်မိုက်စေသည်။

ယွီရွေ့ကျူးက အနောက်ဘက် ပြတင်းပေါက်အနီးတွင် ထိုင်နေရာ ယွီရှားနှင့် ယွီရွေ့ကျူးတို့ အရိပ်များက သူမ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ စားပွဲပေါ်သို့ ရှည်လျားစွာ ကျရောက်နေပြီး မူလက မှိန်ပျပျ ဖြစ်နေသော အလင်းရောင်ကို ကွယ်သွားစေသဖြင့် အစားအစာများကို မြင်ရရန် ပို၍ပင် ခက်ခဲလေသည်။

တစ်နေ့လုံး နေပူထဲတွင် ရှိနေခဲ့သဖြင့် သူမ အစားအသောက် သိပ်မပျက်သော်လည်း ယခုအခါ ပိုလို့ပင်မစားချင်တော့ပေ။

ယခင်က ဟော်ချန်ယဲ့နှင့် အတူရှိစဉ်က သူတို့နှစ်ဦး ရေချိုးပြီးနောက် လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် စားသောက်လေ့ရှိသည်။

ဤအလေ့အကျင့်မှာ အချိန်အတော်ကြာ ကိန်းအောင်းနေခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ယွီရွေ့ကျူးမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားမှုအပေါ် အသားမကျ ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် သူမ ဘာမှမပြောဘဲ ပဲသီးတစ်တောင့်ကို ကောက်ယူကာ ဖြည်းညင်းစွာ ဝါးစားနေသည်။

သူမနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသူမှာ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ကျောက်ကျစ်ဖန်ပင်။

တစ်နေ့လုံး ခေါင်မိုးပေါ်တွင် အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီး အချိန်အတော်ကြာ နေပူထဲတွင် ရှိနေခဲ့ရသော်လည်း သူ့ ခံတွင်းကိ မထိခိုက်ပုံရပေ။

ကျောက်ကျစ်ဖန် မှာ ယခုအခါ လျှပ်စီးလက်သည့်အလား အလွန် မြန်ဆန်စွာ စားသောက်ပြီး သူ့ နှုတ်ခမ်းများမှာ ဆီများဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေကာ ပါးစပ်ထဲတွင် အပြည့်အမောက် ထိုးသိပ်ထားပြီး ပန်းကန်ထဲသို့ အစား အစာများကို ဆက်လက် ပုံထည့်နေသည်။

သူ့ ပန်းကန်ထဲတွင် အစားအစာများ အပြည့်အမောက် ရှိနေခြင်းက ယွီရွေ့ကျူးနှင့် ဟော်ချန်ယဲ့တို့ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားတော့သည်။

ယွီရှားမှာ ကျောက်ကျစ်ဖန် စားသောက်ပုံ အလေ့အကျင့်ကို ကျင့်သားရနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူ စားသောက်နေသော အသံများကို ကြားရသောအခါ ရှက်ရွံ့မှုကို မထိန်းနိုင်တော့ပေ။

"ကျောက်ကျစ်ဖန် ... ဖြည်းဖြည်း စားပါ၊ ဘယ်သူကမှ ရှင့်ဆီက လုမစားပါဘူး"

ကျောက်ကျစ်ဖန် မျက်လုံးများမှာ သီးသွားသဖြင့် မျက်ဖြူ လန်လုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားသော်လည်း သူက အစားအစာများကို အတင်းမျိုချကာ ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ၊ ငါ ဗိုက်ဆာနေတာလေ၊ နည်းနည်း မြန်မြန် စားလို့ မရဘူးလား၊ မင်းဟာ မင်း စားစရာရှိတာ စားစမ်းပါ၊ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

သူ စကားပြောနေစဉ် ကြက်ဥကြော် ပန်းကန်ကိုသာ စိုက်ကြည့်နေပြီး သူ့ ပန်းကန်ထဲသို့ ပိုထည့်ရန်ကြိုးစားလေသည်။

ယွီမိသားစုအိမ်မှ ကြက်များမှာ ပိန်ပိန်ပါးပါးလေးများသာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းမှုကြောင့် အချို့မှာ အမွေးအမြောက်အမြား ကျွတ်သွားကာ ကတုံးဖြစ်နေကြပြီး ဥလည်း သိပ်မဥပေ။

ယွီရွေ့ကျူးက ကြက်ခြံထဲမှ သေးငယ်သော ကြက်ဥ သုံးလုံးသာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။ သူမက ရေအနည်းငယ်ထည့်ကာ ခလောက်ပြီး ကြော်လိုက်ကာ ကြက်သွန်မြိတ်နှင့် ရောကြော်ထားသည်။ ကြက်ဥထက် ကြက်သွန်မြိတ်ကသာ ပိုများ သည်။

ယနေ့ခေတ်က ယွီရွေ့ကျူး ယခင်ကမ္ဘာနှင့် မတူဘဲ ကြက်ဥမှာ လူများ စားရသည်ကို ငြီးငွေ့နေသော အရာမျိုး မဟုတ်ပေ။

၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များတွင် သယံဇာတများ ရှားပါးပြီး ကြက်ဥမှာ လျှို့ဝှက် သိမ်းဆည်းထားရသော တန်ဖိုးကြီး ကုန်ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ငွေရရန် ရောင်းချခြင်းမှလွဲ၍ တစ်စုံတစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်ချိန်တွင်သာ အားဖြည့်စာအဖြစ် စားသုံးလေ့ရှိသည်။

ကျောက်ကျစ်ဖန်မှာ အစားကြီးသူဖြစ်ပြီး အကောင်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းများကိုသာ စားကာ ယွီရှားကို လျစ်လျူရှုပြီး ကြက်ဥများကိုသာ အငမ်းမရ စားသောက်နေသည်။

ယွီရှားမှာ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သို့သော် သူမ ဘာမှမပြောနိုင်မီ ဟော်ချန်ယဲ့က သူ့ တူဖြင့် လှမ်းယူကာ ကျောက်ကျစ်ဖန် မယူနိုင်မီ ကြက်ဥကို လုယူပြီး ယွီရွေ့ကျူး ပန်းကန်ထဲသို့ ထည့်ပေးသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ "စားလိုက် ရွေ့ကျူး"

ထို့နောက် သူ နောက်တစ်ဖတ်ကို ထပ်ယူသည်။

"ကိုယ့်ဟာလည်း မင်းကို ပေးမယ် ရွေ့ကျူး"

ကျောက်ကျစ်ဖန်မှာ သူ့ အစားအစာများအပေါ် အလွန် တွယ်တာသူ ဖြစ်သည်။ သူ့ အစားအစာများကို တစ်စုံတစ် ယောက် လုယူသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိန်ဆဲချင်လာသော်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ခေါင်းငုံ့သွားပြီး စကားတစ်ခွန်းမျှ မဟရဲတော့ပေ။

ပန်းကန်ထဲတွင် ကြက်ဥတစ်ဖတ် ကျန်သေးသည်ကို မြင်သောအခါ သူက လှမ်းယူရန် ပြင်သည်။

'နောက်ဆုံး တစ်လုတ်တော့ စားရမှာပဲ'

သို့သော် သူ မယူနိုင်မီမှာပင် ယွီရွေ့ကျူးက လျင်မြန်စွာ လက်ဆန့်ထုတ်ကာ သူမ တူဖြင့် ပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ဥကို လုယူသွားတော့သည်။

ကျောက်ကျစ်ဖန် မှာ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မနေနိုင်ဘဲ ဒေါသထွက်လာသည်။

"ယွီရွေ့ကျူး... မင်းက အဲဒီလောက်တောင် လောဘကြီးရလား၊ မင်းဆီမှာ အများကြီး ရှိနေပြီပဲဟာကို၊ ဘာလို့ အကုန်လုံး မင်းကိုပဲ ပေးမနေတာလဲ"

ယွီရွေ့ကျူး သူ့ကို စူးရဲစွာ ကြည့်သည်။

"ရှင့်အလုပ် ရှင်လုပ်"

ထို့နောက် သူမ မတ်တတ်ရပ်ကာ စားပွဲကို ဖြတ်၍ ကြက်ဥကို ယွီရှား ပန်းကန်ထဲသို့ထည့်ပေးလိုက်သည်။

ယွီရှားမှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး အနည်းငယ် ပြာယာခတ်သွားသည်။

"ကျူးအာ၊ နင်ပဲ စားပါ၊ ငါက မလိုပါဘူး..."

ယွီရွေ့ကျူး "တခြားလူတွေလည်း ရကြတယ်လေ၊ အစ်မလည်း စားလိုက်ပါ"

ယွီရှားမှာ သူတို့လင်မယား ဆက်ဆံရေးကြောင့် မနာလိုဖြစ်မိသလို သူမက နှုတ်ခမ်းကိုစေ့ကာ စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး ယွီရွေ့ကျူးကို ပြုံးပြချိန်မှာပင် နောက်ထပ် တူတစ်စုံက လှမ်းလာပြီး သူမ ပန်းကန်ထဲမှ ကြက်ဥကို ကျွမ်းကျင်စွာ လုယူသွားသည်။

ကျောက်ကျစ်ဖန်က ကြက်ဥကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်ကာ အားရပါးရ စားသောက်ပြီး တမင်တကာပင် နှုတ်ခမ်းကို သပ်လျက် ယွီရှားကို အောင်နိုင်သူ အကြည့်ဖြင့် စောင်းကြည့်လာသည်။

"မင်းက ဘာလို့ ကြက်ဥ စားရမှာလဲ၊ အိမ်မှာလည်း မင်း ဘယ်တုန်းကမှ ကြက်ဥ မစားဘဲနဲ့ အခုမှ လာပြီး တောင်းဆိုနေတာလား၊ ငါက မိသားစုရဲ့ ထောက်တိုင်လေ၊ ဒါကြောင့် အကောင်းဆုံးတွေ အကုန်လုံးက ငါ့ဟာ ဖြစ်သင့်တယ်၊ မင်းလို မိန်းမတစ်ယောက်က စားရင် အလကားပဲ၊ ငါက မတူဘူး၊ ငါက ယောက်ျားလေ"

ယွီရှား နှလုံးသားမှာ ဒေါသ ကြောင့်တဒိတ်ဒိတ် ခုန်သွားသည်။

သူမ အလိုအလျောက်ပင် တစ်ဖက်သို့ မော့ကြည့်ရာ ယွီရွေ့ကျူး မျက်နှာမှာ တင်းမာနေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်နေကာ ဟော်ချန်ယဲ့လည်း ကျောက်ကျစ်ဖန် ကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

ထိုသည်မှာ သူမ အိမ်မှာ အမြဲတစေ ဆက်ဆံခံရသော သဘောထားမျိုး ဖြစ်သော်လည်း သူမ အနေရခက်လာပြီး ရင်ထဲတွင် ချဉ်စူးစူး ခံစားချက်ကြီး ဖြစ်လာသည်။

ယွီရှား မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ခေါင်းငုံ့သွားကာ ဟော်ချန်ယဲ့နှင့် ယွီရွေ့ကျူးတို့ကို မော့မကြည့်ရဲတော့ချေ။

သူမ ရှက်ရွံ့မိသည်။

'သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက အိမ်ထောင်ဖက် ရှာခဲ့ကြတာပဲကို၊ သူမက ဘာလို့ ဒီလို အသုံးမကျတဲ့ လူမျိုးကို ရွေးခဲ့မိတာလဲ၊ အထူးသဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့ နဲ့ ယှဉ်ကြည့်လိုက်ရင် တစ်ယောက်က သူ့ဇနီးကို အကောင်းဆုံး အစားအစာတွေ ဦးစားပေးပြီး အရာအားလုံးကို သူမအတွက် ချန်ထားပေးတယ်၊ နောက်တစ်ယောက်ကကျတော့ သူ့ဇနီး ပန်းကန်ထဲက အစားအစာတွေကို အတင်း လုယူတယ်'

ကျောက်ကျစ်ဖန်သည်တော့ ဂရုစိုက်ပုံမပေါ်ပေ။ ယွီရှား ခေါင်းငုံ့သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ၎င်းမှာ သူမ ပုံမှန် အရှုံးပေးသော ကိုယ်ဟန်အနေအထားဟုသာ သူ ထင်မှတ် သည်။

အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ သူမ အစားအစာများကို မစားသည်ကို မြင်သောအခါ သူမပန်းကန်ကို ဆွဲယူလေသည်။