အခန်း ၂၀၈

Chapter 208

ရွှမ်ကျစ် ဘေးရှိ ကလေးလေးက ရွှမ်ကျစ် အင်္ကျီကို လှမ်းဆွဲကာ မေးလာသည်။

"ဖေဖေ... ဟော်ချန်ယဲ့ ဆိုတာ ဘယ်သူလဲဟင်"

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်နေကြသော ရွာသားများ မျက်နှာအမူအရာများမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က ထိုကလေးကို ကယ်တင်ခဲ့ပြီး သူ့ကြောင့် မျက်နှာပေါ်တွင် ကြီးမားသော အမာရွတ်ကြီး ရှိနေခဲ့ရသည်ကို ကလေးက ဟော်ချန်ယဲ့ ဆိုသည်မှာ ဘယ်သူမှန်းပင် မသိဘူးတဲ့လား။

လူအများအပြားမှာ ပြောစရာ စကားပျောက်သွားရသည်။

ရွာသားများ ဝိုင်းပယ်ခြင်းကို ခံရသဖြင့် ရွှမ်ကျစ်တို့ မိသားစုအပေါ် အစပိုင်းတွင် သနားစိတ်ဝင်ခဲ့သူ အနည်းငယ်မှာလည်း ယခုအခါ အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လာကြသည်။

ကလေး သဘောထားက မိဘများ သဘောထားကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ကလေးက ဟော်ချန်ယဲ့ကို မသိခြင်းမှာ ရွှမ်ကျစ်တို့ မိသားစုက ဟော်ချန်ယဲ့ ကျေးဇူးများကို ကလေးအား ရှင်းပြမထားကြောင်း ဆိုလိုသည်။

ရွာသူကြီးက သစ်ပင်အောက်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ထိုင်ချပြီး သူ့ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့ဆိုတာ မင်းကို ကယ်ခဲ့တဲ့သူလေ ကလေးရဲ့"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကလေးမှာ မှင်သက်သွားပြီး မျက်တောင်ခတ်ကာ စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ သူ့အဖေ အင်္ကျီကိုသာ လှမ်းဆွဲထားသည်။

ရွှမ်ကျစ်မှာ ရွာသားများနှင့် ဆက်ဆံရေးမှာ သိပ်မကောင်းသဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့၏အခြေအနေကို သူ အကြမ်းဖျင်းသာ သိထားသည်။

သို့သော် ဟော်ချန်ယဲ့က ထွန်စက်မောင်းနိုင်သည်ကို ထောက်ရှု၍ သူ အတော်လေး အဆင်ပြေနေမည်ဟု ခန့်မှန်းမိသည်။

ယခုအခါ အခြေအနေများ ဤမျှ ကွာခြားသွားလိမ့်မည်ဟု ရွှမ်ကျစ် မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။ မျက်လုံး ဒဏ်ရာရကာ ဒုက္ခိတဖြစ်သွားတော့မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့ရသော ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ယခုအခါ ငွေများစွာ ရှာနိုင်နေပြီဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်ကမူ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ခဲ့ရပြီးနောက် ရွာသို့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ပြန်လာခဲ့ရသည်။

ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်က ရွှမ်ကျစ်ကို အနည်းငယ် မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ မနာလိုဖြစ်သွားစေသည်။

ရွာသို့ ပြန်ရောက်ပြီး အိမ်ဆောက်နေစဉ်အတွင်း ဟော်ချန်ယဲ့ မည်သို့ ငွေရှာခဲ့သနည်းဟု သူ တွေးမိသည်။

သူ ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာသော်လည်း ယခင်က နှစ်စဉ် အငှားချထားခဲ့သော လယ်မြေများကို ယခုအခါပြန်လည် ရှင်းလင်းရမည်ဖြစ်ပြီး အိမ်ကိုလည်း ပြန်ဆောက်ရမည်ဖြစ်ရာ လုပ်စရာ အများအပြားရှိသည်။

သို့သော် သူ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေလား တွေးမိသော် လည်း ပတ်ဝန်းကျင် ရွာများရှိ မိသားစုအများအပြားမှာ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမိုချမ်းသာလာပုံရသည်ဟု ခံစားမိသည်။

အခြားရွာများတွင် သန်မာသော အမျိုးသားများမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်၍ အလုပ်လုပ်ကြသလို လယ်ထဲတွင် နေကာ လယ်လုပ်ကြသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နေ့ဘက် လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်သော လယ်သမား အနည်းငယ်သာရှိပြီး ညနေခင်း အပန်းဖြေရန် ထွက်လာချိန်တွင် လူအများအပြားရှိနေကာ အားလုံးမှာ ကောင်းမွန်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသည်။

ဤအချက်က ရွှမ်ကျစ်ကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားစေပြီး တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းကြည့်ရာ ရွာထဲရှိ အမျိုးသားများ အားလုံး အနီးအနားရှိတောင်ကတုံးများတွင် သွားရောက် အလုပ်လုပ်နေကြကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

ရွှမ်ကျစ်က မနာလိုစွာဖြင့် မေးမြန်းရာ ရွာသားတစ်ဦးက ပြန်ဖြေသည်။

"သူတို့က ကံကောင်းတာ၊ သူတို့ရဲ့ ခံစားခွင့်တွေက တကယ် မိုက်တယ်၊ ဘောနပ်စ်တွေ ရတယ်၊ ပွဲတော်ရက်တွေဆို လက်ဆောင်တွေ အများကြီးရတယ်

လစာလည်း ကောင်းတယ်၊ အလုပ်ကလည်း သိပ်မပင်ပန်းသလို အိမ်နဲ့လည်း နီးတယ်လေ၊ ပထမဆုံး အလုပ်ရသွားတဲ့ လူစုကတော့ တကယ် ကံကောင်းတာပဲ

ငါ့သားက နောက်ကျသွားလို့ မဟုတ်ရင် ငါ့မိသားစုလည်း အခု ဇိမ်ကျနေလောက်ပြီ"

ရွှမ်ကျစ်မှာ အံ့အားသင့်ကာ ဝမ်းသာသွားပြီး အလျင်စလို မေးသည်။

"ဒါ... ဒါဆိုရင် အဲဒီနေရာမှာ လူခေါ်သေးလား၊ အဲဒီ တောင် ကတုံးကို ဘယ်သူဟာလဲ၊ ငါတို့ရွာက လူပဲလား၊ ငါရော အဲဒီမှာ အလုပ်လုပ်လို့ ရမလား"

ရွာသားက သူ့ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်သည်။

"မင်းလား"

သူက ရယ်မောကာ ခေါင်းခါသည်။

"အဲဒီနေရာက အမြဲတမ်း လူခေါ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ အခု မခေါ်တော့ဘူးနဲ့ တူတယ် ခေါ်ရင်တောင်မှ သတ်မှတ်ချက်တွေက တော်တော် တင်းကျပ်တယ်၊ ပြီးတော့ မင်း... မင်းဆို မရဘူး"

ရွှမ်ကျစ်မှာ ပြာယာခတ်သွားသည်။

"ဘာလို့ မရရမှာလဲ၊ ငါက သန်မာတယ်လေ၊ မြို့ပေါ်မှာ အလုပ်လုပ်တုန်းကဆို ငါတစ်ယောက်တည်း ဘိလပ်မြေတွေ အများကြီး သယ်နိုင်တယ်"

အမှန်တွင် သူ မြို့သို့ သွားပြီး လက်သမားအဖြစ် အလုပ်လုပ်ကာ ဘိလပ်မြေများကို သယ်ယူခဲ့ခြင်းပင်။

ရွာသားက ခေါင်းခါလာသည်။

"ဟင့်အင်း မရဘူး၊ အဲဒီတောင်က... ဟော်ချန်ယဲ့ မိသားစု ပိုင်တာလေ"

ရွှမ်ကျစ်မှာ ခေတ္တမျှ မှင်သက်သွားပြီးနောက် မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားတော့သည်။

ညမိုးချုပ်ချိန်တွင် ရွှမ်ကျစ် အိမ်ပြန်ရောက်လာပြီး ရွာသားများပြောပြသော သတင်းများက သူ့ စိတ်ထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ ယခုအခါ သူဌေးကြီး တစ်ဦးဖြစ်နေပြီး သားသတ်ရုံ တစ်ခု၊ မွေးမြူရေးခြံ တစ်ခုနှင့် မြို့ပေါ်တွင် ဆိုင်နှစ်ဆိုင် ပိုင်ဆိုင်ကာ အလွန်အောင်မြင်နေကြောင်း သူ ပြောခဲ့သည်။

ရွာထဲရှိ အမျိုးသား အများအပြားမှာ ဟော်ချန်ယဲ့အတွက် အလုပ်လုပ်နေကြပြီး မြို့ပေါ်ရှိ စက်ရုံအလုပ်ထက်ပင် ပိုကောင်းလေသည်။

"ပြီးပြီ၊ အားလုံး ပြီးသွားပြီ..."

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ရွှမ်ကျစ် မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေသည်။ သူက အခြေအနေကို ဇနီးနှင့် ကလေးများကို ရှင်းပြရာ သူတို့အားလုံးမှာ မယုံကြည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ ဤမျှ ချမ်းသာလာလိမ့်မည်ဟု သူတို့ တစ်ခါမျှ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူတို့ ငွေအများကြီး ရှာချင်ပါက သူ့ကိုအားကိုးရတော့မည်။ ယခင်က သူတို့ အထင် သေးကာ လှောင်ပြောင်ခဲ့သော အမျိုးသားကိုတဲ့လား။

ရွှမ်ကျစ်မှာ နောင်တရမိသည်။ သူ မြို့ပေါ်တွင် ရှိသမျှငွေများကို လောင်းကစား လုပ်ကာ ရှုံးသွားပြီး ကြွေးရှင်များ လိုက်ဖမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပါက သူ ရွာသို့ ဘယ်သောအခါမျှ ပြန်လာမည် မဟုတ်ပေ။

ယခုကဲ့သို့ အနေရခက်သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေမည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း။ တစ်ညလုံး စဉ်းစားခန်း ဝင်ပြီးနောက် ရွှမ်ကျစ်က အံ့ကို ကြိတ်လိုက်တော့သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် သူက ကလေးကို ခေါ်ကာ ဟော်ချန်ယဲ့ကို ရှာရန် အလျင်စလို ထွက်လာသည်။

ယွီရွေ့ကျူးနှင့် ဟော်ချန်ယဲ့တို့ မြို့သို့ မသွားမီမှာပင် သူက အနေရခက်စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ကာ တောင်းပန်သည်။

"ချန်... ချန်ယဲ့... အဲဒီတုန်းက ငါ မှားသွားပါတယ်..."

ယွီရွေ့ကျူးမှာ မနေ့ညက ကောင်းစွာ အိပ်ပျော်ခဲ့သဖြင့် ရွှမ်ကျစ် လက်ရှိ အခြေအနေကို ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်နေသဖြင့် သူ့ ဗလုံးဗထွေး ပြောဆိုမှုများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဤအရှက်မရှိပြီး ယုတ်မာသော အမျိုးသားကိုသာကြည့်နေ သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က ရွှမ်ကျစ် ချီထားသော ကလေးငယ်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရာ မီးထဲမှ သူ ကယ်တင်ခဲ့သော ကလေးဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိသွားသည်။

အကြိမ်အနည်းငယ် ကြည့်ပြီးနောက် သူ့ အမာရွတ်များကဲ့သို့ အမာရွတ်များမရှိကြောင်း တွေ့ရသဖြင့် မျက်နှာအမူအရာ မပျက်ဘဲ ခေါင်းညိတ်ကာ ပြန်ပြောသည်။

"အင်း၊ နားလည်ပြီ... မင်း သွားလို့ရပြီ"

ရွှမ်ကျစ်မှာ သူ့ ခံစားချက်များကို နားမလည်နိုင်ဖြစ်ကာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။ သူ နောက်ထပ် တစ်ခုခု ပြောချင်သေးသည်။

သနားစရာကောင်းအောင် ဟန်ဆောင်ချင်ပြီး ဤနှစ်များတစ်လျှောက်လုံး သူ မည်မျှအပြစ်ရှိသလို ခံစားခဲ့ရကြောင်းကို ပြောပြချင်သည်။

သူက မျက်ရည်တစ်စက်လောက် ထွက်လာအောင် ညှစ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း မျက်ရည်ပင် မထွက်လာမီ ဟော်ချန်ယဲ့က သူတို့ကို လုံးဝလျစ်လျူရှုကာ ထွန်စက်မောင်းထွက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ မှင်သက်စွာဖြင့် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

'ဟော်ချန်ယဲ့က အရင်တုန်းက လှည့်စားရ လွယ်ကူပြီး အထူးသဖြင့် စိတ်ထားကောင်းသူ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငါ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှတ်မိပါတယ်

ပြီးတော့ ကလေးကို ခေါ်လာရင် ဟော်ချန်ယဲ့ရဲ့ စိတ်ကို ပျော့ပျောင်းသွားစေမယ်လို့ ထင်ခဲ့တာလေ၊ ဘာလို့ ဒီလောက် အေးစက်နေရတာလဲ'

ဟော်ချန်ယဲ့ ကြင်နာမှုက မည်သို့ဖြစ်စေ နှစ်များကြာပြီးနောက် သူ မျက်နှာပေါ်က အမာရွတ်ကိုဂရုမစိုက်တော့ဘူးလား။

ဟော်ချန်ယဲ့ သူ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်ကို ဂရုမစိုက်တော့ကြောင်းကို ရွှမ်ကျစ် မသိရှာပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့အတွက် သူ့ အတွင်းစိတ် ပဋိပက္ခများ အားလုံး ပြေလည်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဟော်ချန်ယဲ့က အရာအားလုံးတွင် အကြောင်းနှင့် အကျိုး ရှိသည်ဟု ယုံကြည်သည်။

သူ့ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမာရွတ်သာ မရှိခဲ့ပါက ရွေ့ကျူးနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ အမာရွတ်သာ မရှိပါက ရွေ့ကျူး သူ့အား ဤမျှလောက် သဘောကျမည် မဟုတ်ပေ။

သို့သော် ထိုသို့ တွေးမိသော်လည်း ရွှမ်ကျစ်တို့ မိသားစုက သူ့အပေါ် ပြုမူခဲ့သည်များကို ဟော်ချန်ယဲ့ မေ့ပစ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ မုန်းမိသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရွှမ်ကျစ်မှာ တစ်နေ့လုံး တွေဝေပြီး ဟော်ချန်ယဲ့ တိကျသော သဘောထားကို မသိခဲ့ပေ။ သို့သော် နောက်တစ်နေ့တွင် ရွာမှ သတင်းကောင်းတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ မွေးမြူရေးခြံကို တိုးချဲ့ရန် လိုအပ်သဖြင့် ရွာမှ အလုပ်သမား ဆယ်ဦး ခေါ်ယူကြောင်းပင်။

ရွာသားများမှာ ဝမ်းသာအားရဖြင့် တောင်ပေါ်သို့ အပြေး အလွှား တက်သွားကြပြီး နေရာတစ်နေရာအတွက် အလုအ ယက် ဖြစ်ကြတော့သည်။ ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေပါက အခွင့်အ ရေး ပိုရနိုင်မည်ဟု တွေးကာ ရွှမ်ကျစ်က အလျင်စလို တိုးဝှေ့သွားသည်။

သို့သော် မှတ်ပုံတင်ဖောင် ဖြည့်ရန် အချိန်ရောက်လာသော အခါ အခြားသူများ အားလုံး ရရှိသွားသော်လည်း ရွှမ်ကျစ်က သူ့ဖောင်ကို ယူရန် လက်လှမ်းချိန်တွင် ဖောင်ကို စစ်ဆေးနေသူက သူ့ကိုမှတ်မိသွားပြီး လျင်မြန်စွာပင် မထီမဲ့မြင် လေသံဖြင့်ပြောသည်။

"ငါတို့ ဒီမှာ ကျေးဇူးကန်းတဲ့ လူတွေကို အလုပ်မခန့်ဘူး"

နှစ်များတစ်လျှောက် ရွှမ်ကျစ်အတိတ်က လုပ်ရပ်များကို ရွာထဲရှိ လူတိုင်းက ရှင်းလင်းစွာသိထားကြသည်။