အခန်း ၂၁၂

Chapter 212

သူ လန့်ဖြန့်ကာ လက်ကို ပြန်မရုပ်နိုင်မီမှာပင် သူမပခုံးက သူ့ကို အားကုန် တွန်းသည်။ စွန်းယောင်ကျူမှာ ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ရှဲ့ယင်းယန် ဖြူဖွေးသော မျက်နှာပေါ်မှ စိတ်မရှည်မှုများကို မြင်တွေ့လိုက်ရကာ အားကုန် တွန်းခံလိုက်ရသဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားကာ အနီးနားရှိ တံခါးတစ်ချပ်ကို ဘိုင်းခနဲ ဝင်တိုက်မိသွားတော့သည်။

ထိုအရာက တံခါးကို ကျယ်လောင်သော အသံကြီးဖြင့် ဝင်တိုက်သွားတော့သည်။

ရှဲ့ယင်းယန် ခွန်အားကို သိထားကြသော စွန်းရှို့ရှို့နှင့် အခြားသူများမှာ သူမ လက်မြှောက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်မြင် ကွင်းကို မကြည့်ရက်သဖြင့် မျက်လုံးများကို အုပ်ထားကြသည်။

သို့သော် ဘာမှမသိသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ကြည့်ရှုနေသူများမှာမူ မထီမဲ့မြင်နှင့် သရော်လှောင်ပြောင်မှုများဖြင့် အချင်း ချင်းတီးတိုးပြောဆိုသည်။

'ရှဲ့ယင်းယန်က အသားဖြူဖြူနဲ့ ငယ်ငယ်ချစ်စရာလေးပါ၊ သူ ဘယ်လောက်များ အားရှိမှာမို့လို့လဲ'

'စွန်းယောင်ကျူလို လူက ရှဲ့ယင်းယန်ထက် ခေါင်းတစ်ဝက်လောက် အရပ်ပိုရှည်နေတာတောင် သူမ တွန်းလိုက်တာကို ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူနဲ့ လဲကျသွားပြီး အဝေးကြီးကို လိမ့်သွားရတာ၊ ဒီလောက် ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတာ ကြည့်စမ်း... သူ ဘယ်လောက်တောင် အားနည်းလိုက်မလဲ'

"ကျစ် ကျစ် ဒီလူက အသုံးမကျပါလား..."

လူအများအပြားက လက်ညှိုးထိုးကာ တူညီစွာ တီးတိုး ပြောသည်။

တွန်းခံရမှုနှင့် တံခါးကို ဝင်တိုက်မိမှုကြောင့် သွေးအန်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော စွန်းယောင်ကျူမှာ သူ့ သွေးများ ခေါင်းထဲသို့ ဆန်တက်လာပြီး ပါးပြင်များ နီမြန်းလာသည်ကို ခံစားရသည်။

သူ ရှက်လည်းရှက်၊ ဒေါသလည်း ထွက်နေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေသည်။

အမျိုးသားများဆိုသည်မှာ သူတို့ ပုံရိပ်ကို အလွန် ဂရုစိုက်တတ်သော သတ္တဝါများဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် စကားသာပြောပြီး အလုပ်မလုပ်တတ်သော စွန်းယောင်ကျူကဲ့သို့ လူမျိုးဆိုလျှင် ပိုဆိုးလေသည်။

လူအများအပြား လက်ညှိုးထိုးပြောဆိုခြင်းကို ခံရသဖြင့် သူ ဒေါသထွက်လွန်း၍ သတိလစ်လုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားပြီး ထိခိုက်မိသော ကျောပြင်နေရာမှာလည်း နာကျင်လွန်းလှသည်။

ထိုအချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူးက လျှောက်လာသည်။

"အဲဒီတုန်းက ရှင်က တင်တောင်းငွေ ငါးရာပဲ ပေးခဲ့တာလေ၊ ပြီးတော့ နောက်ပိုင်း ရှင့်အကြွေးတွေဆပ်ဖို့ ယင်းယန်ကို မိသားစုထဲ ဝင်လာခိုင်းခဲ့သေးတယ်

အခု ရှင့်ကို ယွမ်ငွေ တစ်ထောင်ပေးတာက အတော်လေး ရက်ရောနေပြီ၊ ရှင် ယူမလား... မယူရင် ဒီတစ်ထောင်ပါ ဆုံးသွားလိမ့်မယ်"

စွန်းယောင်ကျူ ခေါင်းမာစွာ ပြန်လည် ချေပပြီး လည်ပင်းကို ဆန့်ကာ ခေါင်းကို မော့သည်။

"ရှဲ့ယင်းယန် မင်း မှာလည်း လစာရှိတယ်လေ၊ ငါ သူ့ကို မေးကြည့်တော့ လင်မယား နှစ်ယောက် ရှာတဲ့ ပိုက်ဆံကို အတူတူ သုံးလို့ ရတယ်တဲ့၊ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံမရှိရင် ရှဲ့ယင်းယန်မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ မင်းတို့ ငါ့ကို ပိုက်ဆံမပေးရင် ငါ ရှဲ့ယင်းယန်ဆီကနေ နေ့တိုင်း တောင်းမှာပဲ၊ အဲဒါ တရားဥပဒေနဲ့ အညီပဲ"

"အဲဒါက ယင်းယန် က ရှင့်ကိုပေးဖို့ ဆန္ဒရှိ၊ မရှိ အပေါ်မှာ မူတည်တယ်လေ၊ သူက ပေးဖို့ ဆန္ဒမရှိရင် သူ့ဆီက ပိုက်ဆံယူလို့ ရမယ် ထင်နေလား၊ ပြီးတော့ ကျွန်မက ယင်းယန် ရဲ့ လစာကို မပေးရသေးဘူး၊ သူ့လစာ အကုန်လုံးကို ချန်ယဲ့က ရှဲ့ချီ နဲ့ အတူတူ သိမ်းထားတာ၊ ယင်းယန် ဘာလိုလို သူ့အစ်ကိုက ဝယ်ပေးတယ်၊ ရှင်က သူ့ဆီကနေ ပိုက်ဆံတောင်းလို့ရမယ် ထင်နေတာလား၊ ရှင် အိပ်မက်မမက်တာ ကောင်းမယ်"

ယွီရွေ့ကျူး သူ့ကို အေးစက်စွာ တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အနည်း ငယ် စိတ်မရှည်တော့သည့်ဟန်ဖြင့် လှည့်ထွက်သွားရန်ပြင်လိုက်ရာ သူ့ကို ယွမ်ငွေ တစ်ထောင်ပင် မပေးချင်တော့သည့်ပုံပေါ်သည်။

စွန်းယောင်ကျူမှာ အံ့ကို ကြိတ်မိရာ သူ့ နှလုံးသားမှာ သွေးထွက်နေသည့်အလားပင်။

ရှဲ့ယင်းယန်က သူ့ကို ပိုက်ဆံ တစ်ပြားမျှ မပေးခဲ့သော်လည်း ရှဲ့ယင်းယန် ငွေများကို သူ့ ကိုယ်ပိုင်ငွေအဖြစ် သူ သတ်မှတ်ထားပြီး ဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အတွင်းစိတ် ပဋိပက္ခ ဖြစ်ပြီးနောက် အဆုံးတွင် သူ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

"ငါ... ကောင်းပြီလေ၊ ယွမ် တစ်ထောင်ဆိုလည်း တစ်ထောင်ပေါ့၊ ငါ့ကို တစ်ထောင်ပေး၊ ပြီးရင် ငါတို့ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ဘာမှ မပတ်သက်တော့ဘူး"

ယွီရွေ့ကျူး ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ထို့နောက် သူမက ကောင်တာမှ ငွေစက္ကူ တစ်ထပ်ကို ယူကာ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားပြီး ခါးကိုင်းကာ ထိုငွေများဖြင့် သူ့မျက်နှာကို ပုတ်သည်။

"သွား ကွာရှင်းလိုက်၊ ကွာရှင်းပြီးရင် ဒီပိုက်ဆံတွေက ရှင့်ဟာပဲ"

စွန်းယောင်ကျူ အရှက်ရမှုကို မြိုသိပ်ကာ အံ့ကို ကြိတ်ပြီး ယိမ်းယိုင်စွာ မတ်တတ်ရပ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူးက ထိုလူနှစ်ယောက် ထွက်သွားသည်ကိုကြည့်ပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို လူစုခွဲကာ ဆိုင်ထဲသို့ ဝင်ရန် လက်ဟန်ပြသည်။

ကွာရှင်းပြီးနောက် စွန်းယောင်ကျူက ယင်းယန်ကို ဆက် လက်နှောင့်ယှက်မည်ကို သူမ မကြောက်ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ယင်းယန် မည်မျှ ခွန်အားကြီးကြောင်းကို လူတိုင်း သိထားကြသည်။ အကယ်၍ စွန်းယောင်ကျူ တကယ် ပြန်လာပါက သူ သေချာပေါက် ဒုက္ခရောက်မည်။

ဟော်ချန်ယဲ့နှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အခြားသူများမှာလည်း အလွယ်တကူ အနိုင်ကျင့်ခံရမည့် သူများ မဟုတ်ပေ။ သူမ ပေးလိုက်သော ယွမ်ငွေ တစ်ထောင်အတွက်ကတော့

'ရဖို့က လွယ်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူ အဲဒါကို ကာကွယ်နိုင်မလား ဆိုတာကတော့ သူ့အစွမ်းအစ အပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်လေ'

...

စွန်းယောင်ကျူမှာ အလွန် ပျော်ရွှင်နေသည်။

သူက ဘေးရှိ ရှဲ့ယင်းယန်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ရာ နေရောင်အောက်တွင် လှပပြီး ပန်းရောင်သန်းနေသော သူမ မျက်နှာလေးကို သတိထားမိသည်။

လက်ထဲရှိ ငွေစက္ကူထပ်ကို ကိုင်ကြည့်ရာ သူ့နှလုံးသားမှာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး လေသံပင် နူးညံ့သွားတော့သည်။

သူက သူမကို အထက်အောက် သိမ်မွေ့စွာ အကဲခတ်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စကားစသည်။

"တကယ်တော့ မင်းက တော်တော်လေး ကြည့်ကောင်းတာပဲ၊ မဟုတ်ရင် ငါတို့ စွန်းမိသားစုက မင်းကို မြင်မြင်ချင်း ရွေးခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူး

မင်းရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ခွန်အားသာ မရှိရင်၊ ပြီးတော့ အိမ်မှာ မင်းက ငါ့ကို အမြဲတမ်း စူးစူးရဲရဲ မကြည့်ဘူးဆိုရင် ငါ မင်းနဲ့ ဆက်ပေါင်းနိုင်လောက်တယ်"

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အခု ငါတို့ ကွာရှင်းပြီးပြီလေ၊ ငါက မင်း ကောင်းဖို့အတွက် ပြောပြတာပါ၊ မင်းက အခု အသက်ကြီးနေပြီ၊ အရင်ကလည်း အိမ်ထောင်ကျပြီး ကွာရှင်းဖူးတယ်၊

မိန်းမဆန်ဆန်နဲ့ ဘယ်လို နူးညံ့သိမ်မွေ့ရမလဲဆိုတာ တခြားမိန်းမတွေဆီကနေ သင်ယူသင့်တယ်၊ မိန်းမတွေဆိုတာ နူးညံ့သိမ်မွေ့ရမယ်

မင်းလိုမျိုး တောင့်တင်းပြီး ကြမ်းတမ်းနေလို့ မရဘူး၊ မင်း တကယ် ပြောင်းလဲဖို့ လိုတယ်၊ မဟုတ်ရင် မင်းရဲ့ စရိုက်ကို ငါကလွဲပြီး ဘယ်သူက သည်းခံနိုင်မှာလဲ၊ နောင်ကျရင် ဘယ်သူက မင်းကို ယူချင်မှာလဲ... အား"

"ရှီး..."

စွန်းယောင်ကျူမှာ နာကျင်မှုကြောင့် သူ့ဗိုက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသည်။

ရှဲ့ယင်းယန်၏ တွန်းမှုကြောင့် သူ့ ကျောပြင် ဒဏ်ရာရထားပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ သူမက သူ့ဗိုက်ကိုပါ ထိုးပြန်သည်။

ယခုအခါ အရှေ့ရော အနောက်ပါ နာကျင်နေပြီး ကိုင်းထားရမလား၊ မတ်မတ် နေရမလားပင် မသိတော့ပေ။ သူ အလွန် နာကျင်လွန်းသဖြင့် မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျလုမတတ်ပင် ဖြစ်သွားရတော့သည်။

နေရောင်ခြည်က တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး စွန်းယောင်ကျူက မျက်လုံးများကို အနိုင်နိုင် ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့သော ရှဲ့ယင်းယန်က သူ့ကို ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပြုံးပြနေသည်ကို မြင်လိုက်သည်။

သူ မှင်သက်နေစဉ်မှာပင် ရှဲ့ယင်းယန်က သူမ ချစ်စရာကောင်းသော စွယ်သွားလေးများကို ပေါ်အောင် ပြုံးပြကာ သူ့ မျက်နှာကို ဖြတ်ရိုက်ပြီး အားရပါးရ တံတွေးထွေးချလာသည်။

"ထွီ၊ တကယ်ပါပဲ၊ တောဝက်တွေတောင် အခုဆို မတ်မတ် လမ်းလျှောက်ပြီး စကားပြောတတ်နေပြီ၊ ရှင့် ပါးစပ်က နံလိုက်တာ၊ ပုပ်နေတဲ့ ပြောင်းဖူးတွေ ဘယ်လောက်တောင် စားထားတာလဲ"

စွန်းယောင်ကျူ မတုံ့ပြန်နိုင်မီမှာပင် သူ့ ဦးနှောက်မှာ ဝီခနဲ ဖြစ်သွားပြီးနောက် ပါးပြင်တစ်ခုလုံး၊ နှာတံ အပါအဝင် ချက်ချင်းပင် ရောင်ရမ်းလာကာ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လဲကျသွားတော့သည်။

အောက်သို့ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ သွားများ ကျွတ်ကျသွားသည်ကို မြင်လိုက်သည်။ သူ့ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာပြီး ကြောက်လန့်တကြား မော့ကြည့်ရာ ရှဲ့ယင်းယန်မှာ ပျော်ရွှင်နေသော ယုန်ငယ်လေး တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကွာရှင်းစာချုပ်ကို အမြင့်သို့မြှောက်ကာ အောင်ပွဲခံရင်း ခုန်ပေါက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို တွေ့လေသည်။

သူမက ကွာရှင်းရခြင်းအတွက် မည်သည့် နောင်တ၊ ရှက်ရွံ့မှုမျှ မရှိသည့်အပြင် သူ့ကိုပင် ကွာရှင်းချင်နေပုံပေါ်သည်။

စွန်းယောင်ကျူ မျက်နှာမှာ တစ်ဖက်တည်းသာ အရိုက်ခံရသော်လည်း အခြားတစ်ဖက်မှာလည်း ယခုအခါ ထုံကျဉ်ကာ နာကျင်နေပြီး သူမက အခြားတစ်ဖက်ကိုပါ ပြင်းပြင်းထန် ထန် ရိုက်သည့်အလားပင်။

...

စွန်းယောင်ကျူ အိမ်မှာ ထောင်ဟွာရွာတွင် မရှိပေ။ သူက ရွာအစွန်ရှိ အိမ်ငယ်လေး တစ်လုံးတွင် နေထိုင်နေပြီး မည်သူမျှ အသုံးမပြုသော နေရာကို ငှားရမ်းကာ ဖြစ်သလို နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း သူက ရှဲ့ယင်းယန်တို့နှင့်အတူ မြို့သို့ သွားပြီး ညနေတွင် ပြန်လာလေ့ရှိသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူက ဟော်ချန်ယဲ့ အဒေါ် ယန်ချိုးကျွီးနှင့် သူ့ဝမ်းကွဲ ဟော်ပေါင်ကျူးအပြင် ဆွေမျိုးများ အားလုံးတို့ကို သွားတွေ့ကာ သူတို့အိမ်တွင် ထမင်းစား၊ သောက်စားပြီး ခေတ္တမျှ စကားစမြည် ပြောဆိုလေ့ရှိသည်။

ယွီရွေ့ကျူးထံမှ ငွေများ ရရှိပြီးနောက် စွန်းယောင်ကျူမှာ အလွန်ဝမ်းသာပျော်ရွှင်ပြီး အချိန်မဆွဲဘဲ နောက်တစ်နေ့တွင် အိမ်ပြန်ရန် ကားစီးသွားတော့မည်ဟု တွေးမိသည်။

ငွေများမှာ သူ မျှော်မှန်းထားသလောက် များပြားခြင်း မရှိဘဲ ယွမ်ငွေ ငါးထောင်ထက် နည်းပါးသော်လည်း ယွမ်ငွေ တစ်ထောင်ဆိုသည်မှာ အတော်လေး များပြားသော ပမာဏပင်။

သူ ဇနီးတစ်ယောက်ကို အလကားရခဲ့ပြီး ကွာရှင်းလျှင်တောင်မှ သူမထံမှ ငွေရနိုင်သေးသည်။ စွန်းယောင်ကျူကို ဘယ်သူက မနာလို မဖြစ်ဘဲ နေမည်နည်း။ သူ့ စွမ်းရည်ကို ဘယ်သူက မချီးကျူးဘဲ နေမည်နည်း။

သူ ငွေရသွားကြောင်း ဟော်မိသားစုက သိသွားပြီး ထိုညနေတွင် သူ့ အဒေါ် ယန်ချိုးကျွီးက သူ့အတွက် ဟင်းလျာအချို့ ချက်ပြုတ်ကာ အောင်ပွဲခံရန် ဝိုင်အချို့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။