အခန်း ၂၁၄

Chapter 214

"တော်တော်လေးလည်း မိုးချုပ်နေပြီပဲ၊ ဒီနေ့တော့ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်ကြတာပေါ့၊ အားလုံးလည်း အိပ်တော့မယ်လေ၊ အိမ်ပြန်ကြတော့၊ ဂရုစိုက် ပြန်ကြဦး"

"အေး၊ ရပါတယ်"

အမျိုးသားများ စတင် ထွက်ခွာသွားကြရာ ယခင်က အသက်ဝင်နေသော လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

"နေ... နေပါဦး"

စွန်းယောင်ကျူက အသက်ရှူမဝသလို မောဟိုက်နေကာ အရက်သောက်ထားသဖြင့် နီမြန်းနေသော မျက်နှာမှာ ယခုအခါ သွေးဆုတ်ကာ ဖြူရော်နေပြီး ဂိမ်းကစားစဉ်က တင်းမာလှသော လေထုကြောင့် သူ့ နဖူးတွင် ချွေးများ စို့လာသည်။

သူက နှုတ်ခမ်းများကို အကြိမ်ကြိမ် သပ်ကာ အသက်ရှူမြန်လျက် မျက်လုံးများက နီရဲကာ လျန်စစ်ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်ပြီး သူ့ မျက်နှာက တောင်းပန်ပုံဖြင့် အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်နေသည်။

"မလုပ်ပါနဲ့၊ မလုပ်ပါနဲ့၊ ဒီလောက် မြန်မြန် ပြီးလို့မရဘူးလေ၊ ငါ မပြီးသေးဘူး၊ ပြန်မရသေးဘူး၊ ငါ့အရင်းတွေ... ငါ့ပိုက်ဆံတွေ..."

အခန်းတွင်းရှိ အမျိုးသားအားလုံးထဲတွင် သူသည် အများဆုံး ရှုံးနိမ့်သူ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူ့ ကနဦး အရင်းအနှီးများသာမက ခရီးစရိတ်များနှင့် စုဆောင်းငွေ အချို့ပါ ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

'အရာအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီ၊ အကုန်ပြောင်သွားပြီ'

ထိုအကြောင်းကို တွေးမိသောအခါ စွန်းယောင်ကျူက သူ့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး မူးဝေကာ မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားသည်။

လျန်စစ် သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး စိတ်မရှည်စွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြသည်။

"ငါတို့ အိမ်ပြန်၊ ထမင်းစားပြီး အိပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်နေပြီ၊ မင်း ရှုံးတာကို ဘာလို့ တခြားလူတွေ အိမ်ပြန်မယ့်လမ်းကို ပိတ်နေရတာလဲ၊ မင်း မပျော်ဘူးဆိုရင်လည်း နောက်တစ်ခါမှ လာကစားလေ၊ ငါတို့ကို ဘာလို့ တားနေတာလဲ"

ထိုသို့ပြောရင်း သူက စွန်းယောင်ကျူကို ပခုံးဖြင့် ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။

စွန်းယောင်ကျူမှာ ခုခံရန် ခွန်အားပင် မရှိတော့ပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ တစ်ယောက်က ပိန်လှီပြီး အားနည်းသော အမျိုးသား ဖြစ်ကာ အခြားတစ်ယောက်မှာ နေ့စဉ် လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော လယ်သမားတစ်ဦး ဖြစ်ရာ ခွန်အား ကွာခြားချက်မှာ အလွန် သိသာထင်ရှားလှသည်။

စွန်းယောင်ကျူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဖင်ထိုင်လျက် လဲကျသွားပြီး ထိတ်လန့်မှုကြောင့် သူ့ မျက်နှာတွင် ချွေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အစောပိုင်းက မြို့ထဲတွင် သူ ပြသခဲ့သော မောက်မာမှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက လျန်စစ် ဘောင်းဘီစကို ဖက်တွယ်ကာ ရူးသွပ်မတတ် ပြာပြာသလဲ တောင်းပန်တော့သည်။

"နောက်တစ်ပွဲပဲကွာ၊ နောက်ဆုံးတစ်ပွဲပဲ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါ အခြေအနေတွေကို သေချာပေါက် ပြောင်းလဲနိုင်မှာပါ၊ ငါရှုံးခဲ့သမျှ အကုန် ပြန်နိုင်မှာ သေချာတယ်၊ ငါ့ကို နောက်တစ်ပွဲလောက် ကစားခွင့်ပေးပါ..."

လျန်စစ်က မထီမဲ့မြင် နှာခေါင်းရှုံ့ပြီး သူ့ကို ငုံ့ကြည့်ကာ လက်မောင်းကို ခြေထောက်ဖြင့် ခပ်ဆတ်ဆတ် ကန်သည်။

"မင်းကတော့ ရှုံးလွန်းလို့ ရူးသွားပြီပဲ..."

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူက အခြားအမျိုးသားများ နောက်သို့ လိုက်ကာ အိမ်ထဲမှ ထွက်သွားပြီး စွန်းယောင်ကျူကို နောက်ထပ် တစ်ချက်မျှ လှည့်မကြည့်တော့ပေ။

စွန်းယောင်ကျူ အိမ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး အစောပိုင်းက သောက်ထားသော အရက်အမူးရှိန်များလည်း လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူက အရူးတစ်ယောက်အလား မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ဟာလာဟင်း လင်း ဖြစ်နေသော ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ တီးတိုး ရေရွတ်သည်။

"ကုန်ပြီ... အကုန်ပြောင်ပြီ..."

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် လျန်စစ် ငွေများအားလုံးကို ယွီရွေ့ကျူးထံသို့ ပေးအပ်သည်။

ထိုငွေများကို ချိန်တွယ်ကြည့်ရာ ယွမ်တစ်ထောင်ကျော်ဆိုသည်မှာ နည်းပါးသော ပမာဏ မဟုတ်ဘဲ ငွေစက္ကူ အထပ်လိုက်ကြီးက လေးလံလှသည်။

ယွီရွေ့ကျူး ပြုံးကာ ပြောသည်။

"ရှင်က တကယ်ကို တော်တာပဲ၊ လျန်စစ်၊ ရှင် ဒီလောက်တောင် စွမ်းဆောင်နိုင်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားဘူး၊ ဒီတစ်ခါတော့ အားလုံး ရှင့်ကျေးဇူးတွေချည်းပါပဲ"

ပြီးခဲ့သည့်ညက အဓိက ကစားသမား အနေဖြင့် လျန်စစ် သည် စွန်းယောင်ကျူကို ရင်ဆိုင်ခဲ့စဉ်ကနှင့် မတူတော့ဘဲ သူ့ ခေါင်းကိုကုတ်ကာ အနည်းငယ်ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

"မဟုတ်ရပါဘူး၊ ကျွန်တော်တို့ မွေးမြူရေးခြံက ညီအစ်ကိုတွေကလည်း အများကြီးကူညီပေးခဲ့လို့ပါ၊ သူတို့က လေထုကို အသက်ဝင်အောင် လုပ်ပေးခဲ့လို့လေ၊ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ယွီရွေ့ကျူးက ပြောသည်။

"နှိမ့်ချ မနေပါနဲ့"

သူမက ယွမ်တစ်ထောင်ကို လိပ်ကာ သိမ်းဆည်းသည်။ စွန်းယောင်ကျူ ခရီးစရိတ်များနှင့် စုဆောင်းငွေများ ဖြစ်သည့်အပြင် ယင်းယန် တင်တောင်းငွေလည်း ဖြစ်သော ငွေငါးရာယွမ်ကို ယင်းယန်အတွက် ဖယ်ထားသည်။ ကျန်သည့် ငွေများကိုမူ လျန်စစ်ကို ပေးလေသည်။

ငွေစက္ကူ အတော်များများ ရှိနေသဖြင့် လျန်စစ်မှာ လက်ခံရယူရန် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယွီရွေ့ကျူးက ဆက်ပြောသည်။

"လျန်စစ်၊ ရှင်နဲ့ ရှင့်ညီအစ်ကိုတွေ ဒီငွေတွေကို ခွဲယူလိုက်ကြပါ၊ နည်းတယ်လို့တော့ မပြောနဲ့"

"ဟုတ်..."

လျန်စစ်က နည်းသည်ဟု ညည်းတွားမည် မဟုတ်ပေ။ သူက ပျော်ရွှင်စွာ လက်ခံပြီး မနေနိုင်ဘဲပြောသည်။

"အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော် မြို့ထဲမှာ မရှိနေတာ ကံကောင်းသွားတယ်၊ မဟုတ်ရင် အဲဒီ စွန်းယောင်ကျူဆိုတဲ့ကောင်ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းကြီး ရိုက်နှက်မိမှာ

ယင်းယန်က ကျွန်တော့် ညီမအရင်းလေးလိုပဲလေ၊ ဒီကောင်က သူ့ကို တကယ် ဒုက္ခပေးခဲ့တာ

ကံကောင်းလို့ အခု အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီ၊ စွန်းယောင်ကျူ ဆိုတဲ့ကောင်ကတော့ တကယ်ကို အသုံးမကျတဲ့ကောင်ပဲ"

"သူ ဒီမှာ ပိုက်ဆံ သိပ်အများကြီး ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ထင်ထားတာ၊ သူ့ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ရအောင် တခြားနည်းလမ်း ရှာရမယ်လို့ တွေးထားခဲ့တာ

ဒီလောက် ချောချောမွေ့မွေ့ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး၊ ဒီစွန်းယောင်ကျူ ကတော့ တကယ်ကို..."

လျန်စစ် ခေါင်းယမ်းမိသည်။

"အဲဒီတုန်းက သူ ယင်းယန်းကို တကယ် နှမြောစရာကောင်းလောက်အောင် ဖြုန်းတီးပစ်ခဲ့တာပဲ"

သို့သော်လည်း ကိစ္စမရှိတော့ပေ။ ယခုအခါ အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူးက မနက်စောစော အလုပ်သွားရာ ဆိုင်ကောင် တာ အနောက်တွင် ရပ်နေသော ယင်းယန်ကို တွေ့လေသည်။ သူမက အသားဖြူကာ နုနယ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ပိုတက်ကြွနေပုံရသည်။ မနေ့က ဖြစ်ရပ်များက သူမအပေါ် မည်သည့် သက် ရောက်မှုမျှ မရှိခဲ့ပုံပင်။ သူမက ပိုတောက်ပနေသည်။

"အစ်မရွေ့ကျူး"

ယင်းယန်က ယွီရွေ့ကျူးကို မျက်လုံးလေးများ မှေးကျသွားသည်အထိ ပြုံးပြလာသည်။ နေမင်းကြီးက တောက်ပစွာ ထွန်းလင်းနေပြီး အရာအားလုံးမှာ ပြီးပြည့်စုံနေသည်။

ထောင်ဟွာရွာမှ စွန်းယောင်ကျူ အဖို့တော့ အလွန်ဆိုးရွား သော အချိန်ကာလတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်သည်။ သူက မိုးလင်းသည်အထိ တလူးလူးတလွန့်လွန့် ဖြစ်နေပြီး သူ့ ဗိုက်က တဂွီဂွီ မြည်နေကာ ခေါင်းများလည်း ချာချာလည်နေတော့သည်။

သူ့ အိတ်ကပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ သူ တောင်းယမ်းရရှိထားသော ငွေများအားလုံး ပျောက်ဆုံးနေပြီဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် သွေးဆုတ်ကာ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်လေသည်။ သူ နောက်တစ်ကြိမ် မေ့လဲလုမတတ် ဖြစ်သွားရသည်။

သူ အံကြိတ်ကာ အဆုံးတွင် မတ်တပ်ရပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။

သူ့ အိမ်မှာ ထောင်ဟွာရွာနှင့် အတော်လေး အလှမ်းဝေးလှသည်။ ပိုက်ဆံမရှိဘဲ သူ ကားခပင် တတ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူ ဘယ်လို အိမ်ပြန်ရမည်နည်း။ သူ တစ်လမ်းလုံးလမ်း လျှောက်ပြန်ရမည်တဲ့လား။

'ဘုရားရေ... ငါ့ဘဝက တကယ်ကို သနားစရာ ကောင်းလွန်းပါလား'