အခန်း ၂၄၀

Chapter 240

အပြင်ဘက်တွင် နှင်းပွင့်လွှာများ ကြွေကျဆင်းလာပြီး မြေပြင်ပေါ်၌ ဖြူလွှလွှ နှင်းလွှာပါးပါးလေး တစ်ထပ် လျင်မြန်စွာ စုပုံစေကာ တဖြည်းဖြည်း ပိုထူထပ်လာမည့်ပုံ ပေါ်သည်။

သို့သော်လည်း အိမ်အတွင်းပိုင်းတွင်တော့ အပူချိန်က အတော်လေး မြင့်မားနေသည်။

အသစ် ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော အိမ်နံရံများတွင် အက်ကွဲကြောင်းများ မရှိတော့သဖြင့် အေးစက်လှသော လေစိမ်းများလည်း အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်တော့ချေ။ မီးဖိုထဲတွင် ကျောက်မီးသွေးများက တဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေပြီး အနွေးဓာတ်ကို ဖြာထွက်စေသည်။

အခန်းတွင်းရှိ အနွေးဓာတ်ကြောင့် ယွီရွေ့ကျူး၏ ပါးပြင်လေးများမှာ ဟော်ချန်ယဲ့ စကားများကို ကြားရချိန်တွင် ခေတ္တမျှ အံ့ဩမှင်တက်သွားသည်။ သူ့ နှုတ်ခမ်းဖျားမှ ထိုသို့သော စကားမျိုး ထွက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ။

သူမ မှင်တက်နေဆဲမှာပင် ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ အနားသို့ တိုးကပ်လာသည်။

ဆိုဖာက အတော်လေး ရှည်လျားပြီး သူမက မူလက အစွန်ဘက်တွင် ထိုင်နေခဲ့ကာ ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ ခြေထောက်များကို ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် ခြေချောင်းများ ကွေးထားခဲ့ရသည်။

ယခုအခါ သူမက သူ့ထံမှ ရှောင်ဖယ်ရန် ကြိုးစားရင်း အလိုအလျောက်ပင် နောက်သို့ ဆုတ်မိသည်။ သူမက သူ့ကို လက်ဝါးဖြင့် တွန်းဖယ်ပြီး ငြင်းဆိုသည်။

"မရဘူး၊ ဗိုက်ထဲမှာ ကလေးရှိတယ်လေ"

ကလေးမှာ သိပ်မကြီးသော်လည်း သူမ ဗိုက်ထဲတွင် သက်ရှိသွေးသားလေး တစ်ခု ရှိနေသည်ဟူသော အသိက တစ်ချိန်လုံး စောင့်ကြည့်ခံနေရသည့်အလား ခံစားရပြီး သူမကို ရှက်ရွံ့သွားစေသည်။

သူမ ဆန့်ထုတ်လာသော လက်လေးက ဟော်ချန်ယဲ့ ပါးလျသော နှုတ်ခမ်းများပေါ်သို့ ကျရောက်သွားပြီး သူ့ကို နှုတ်ဆိတ်သွားစေရန်နှင့် ဆက်လက်၍ ပေါက်ကရတွေ မပြောစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူးက သူ့ အာရုံကို လွှဲပြောင်းရန်နှင့် စကားလမ်းကြောင်းလွှဲရန် ပြင်ဆင်သည့်အနေဖြင့် လည်ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်သေးသည်။

သို့သော် ဟော်ချန်ယဲ့ အကြည့်များက သူမထံတွင်သာ စူးစိုက်လာပြီး ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် သူမကို တစ်ကောင်လုံး ဝါးမျိုပစ်ချင်နေသည့်အလား ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ပြင်းပြမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် သူက ပါးစပ်ကို ဟကာ သူမ လက်ချောင်းလေးကို ငုံထည့်ပြီး လျှာဖြင့် လျက်တော့သည်။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူမ လက်ချောင်းထိပ်လေးမှ ရရှိလာသော အနွေးဓာတ်က စောစောက ဟော်ချန်ယဲ့ အင်္ကျီအတွင်းမှ ခံစားခဲ့ရသော အနွေးဓာတ်ထက် များစွာ သာလွန်ပြီး လွန်ကဲနေသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။

ယွီရွေ့ကျူးက သူ့ သွားများဖြင့် ညင်သာစွာ ကိုက်ခဲမှုနှင့် သူမ လက်ချောင်းထိပ်ကို လာရောက် ပွတ်တိုက်နေသည့် လျှာ အထိအတွေ့ကို ရှင်းလင်းစွာ ခံစားရသည်။

သူ့ ညင်သာသော ထွေးပိုက်မှုက ယွီရွေ့ကျူး ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်တက်သွားစေသည်။ သူမ အလိုအလျောက်ပင် လက်ချောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်ပြီး စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် ဂနာမငြိမ်ဖြစ်ကာ ဟော်ချန်ယဲ့ ကိုယ်ပေါ်တွင် ပွတ်သပ်မိသည်။

"ဘာလို့ ဟော်ချန်ယဲ့က တကယ်ကြီးကို အောင့်အီးသည်းခံထားရသလို ခံစားနေရတာလဲ၊ ဒီပုံစံကြီးက သူ ငါ့ကို တကယ်ကြီး ဝါးမျိုပစ်ချင်နေတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်"

"အင်း၊ ကိုယ် မင်းကို တကယ် စားပစ်ချင်နေတာ ရွေ့ကျူး"

ဟော်ချန်ယဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး သူ့ ကျီစယ်ချင်နေသော အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင်မှ သူမ စိတ်တွင်းခံစားချက်များကို အမှတ်တမဲ့ ဖွင့်ဟပြောဆိုမိသွားကြောင်း ယွီရွေ့ကျူး သဘောပေါက်သွားသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမကို ကိုင်းညွတ်၍ ဖက်လာသည်။ အခန်းတွင်းရှိ သက်တောင့်သက်သာရှိသော အပူချိန်နှင့် သူတို့ ရင်းနှီးသော အထိအတွေ့မှ ရရှိလာသည့် အနွေးဓာတ်တို့ ပေါင်းစပ်သွားမှုက ယွီရွေ့ကျူးကို မျက်လုံးလေး မှေးစင်းသွားစေသည်။

ထို့နောက် သူမ နားနားဆီမှ ဟော်ချန်ယဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

သူ့ကိုယ်ပေါ်မှ ဆပ်ပြာနံ့သင်းသင်းလေးနှင့်အတူ ရောယှက်လာသော ဩရှရှနှင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် သူ့အသံလေးမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲသော်လည်း စကားလုံးများ အဓိပ္ပာယ်က ယွီရွေ့ကျူးကို သူမ နားကြားလွဲသွားသလားဟုပင် ထင်မှတ်သွားစေသည်။

"ကလေးက ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး၊ သူ့ကို အနီးကပ် နှုတ်ဆက်ဖို့ အခွင့်ကောင်းလေးပဲ"

'အနီးကပ်... နှုတ်ဆက်ဖို့'

ယွီရွေ့ကျူး "???"

'မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါက အရင်တုန်းက လေးလေးနက်နက် နေတတ်တဲ့ ဟော်ချန်ယဲ့ ပြောမယ့်စကားမျိုးလား၊ သူ ဘာတွေပြောနေလဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင်ရော သိရဲ့လား'

ယွီရွေ့ကျူး ဇဝေဇဝါဖြစ်နေသော အခြေအနေတွင် ဟော်ချန်ယဲ့က တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားရင်း မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါသော မျက်ဝန်းများဖြင့် သူမ ဗိုက်ကလေးကို ကိုင်းညွတ်နမ်းရှိုက်သည်။

အဆုံးတွင်တော့ ယွီရွေ့ကျူး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားတော့သည်

'ကောင်းပြီလေ၊ ဒီတစ်ခါတော့ ငါလည်း မသာယာနိုင်စရာ အကြောင်းမှ မရှိတာပဲ"

အမှန်ပင် သူတို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး မနေဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အတော်လေး ကြာသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခင်က သူတို့တွင် အချိန် သိပ်မရှိခဲ့သလို နောက်တော့လည်း မမျှော်လင့်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ရလာသည်။

သူတို့ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိကြဘဲ ကလေးနှင့် သူမကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြပေ။

ယခု အခြေအနေတွေ တည်ငြိမ်သွားပြီဖြစ်ရာ အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ သို့သော် အတော်လေး ထူးဆန်းသည်။

ယွီရွေ့ကျူးကို ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းစေရန် ကူညီပေးချိန်တွင် သူမက အလိုအလျောက်ပင် လက်လှမ်းကာ သူမ ဗိုက်ကလေးကို ကိုင်ကြည့်မိသည်။

သူမတွင် အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိခဲ့ဘဲ ဤမျှ မြန်မြန်ဆန်ဆန်နှင့် ခက်ခဲသော ကိုယ်ဝန်မျိုး ရလာလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမ ကြယ်သီးများကို ဖြုတ်ပေးချိန်တွင် သူမက အလိုအ လျောက်ပင် ဟော်ချန်ယဲ့ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူ့အား ပြောသည်။

"ဖြည်းဖြည်း လုပ်နော်၊ ရှင့်ကြောင့် ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျသွားရင် အရမ်းရှက်စရာကောင်းမှာ ဟော်ချန်ယဲ့"

ဟော်ချန်ယဲ့က ယွီရွေ့ကျူး အပေါ်သို့ ကိုင်းညွတ်လာချိန်တွင် သူ့ လည်စေ့က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားသည်။ သူ့ ကြမ်းတမ်းသော လက်ချောင်းများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။

သူက နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး လှုပ်ရှားနေသော ယွီရွေ့ကျူး နှုတ်ခမ်းလေးများကိုသာ သူ မြင်နိုင်သည်။

ကလေးဟူသော ဝေဝါးဝါး စကားလုံးလေးမှလွဲ၍ သူမ ဘာပြောနေသည်ကို သူ မကြားတော့ချေ။

သူ ခပ်တိုးတိုးသာ တုန့်ပြန်မိသည်။

ထို့နောက် မစောင့်နိုင်တော့သည့်အလား ကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်ကာ ယွီရွေ့ကျူး နီရဲသော နှုတ်ခမ်းများကို အလောတကြီးနှင့် ပြင်းပြစွာ နမ်းရှိုက်တော့သည်။

ယွီရွေ့ကျူး နှုတ်ခမ်းလေးများက ချိုမြိန်နေကြောင်း ဟော်ချန်ယဲ့ သိထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ယနေ့ မနက်တွင် သူမ အိပ်ရာနိုးပြီး သစ်သီးစားထားသောကြောင့်လားမသိ သူမ နှုတ်ခမ်းများက ထူးထူးခြားခြား ချိုမြိန်လှသည်။ ဟော်ချန်ယဲ့က သစ်တော်သီး သင်းပျံ့သော အချိုဓာတ်လေးကိုပင် မြည်းစမ်းမိသည်။

သူ မဝနိုင်အောင် ဖြစ်နေရသော်လည်း အခြားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် မြှူဆွယ်မှုများက သူ့ကို ဆွဲဆောင်ပြန်သည်။ သူမ နီရဲနေသော လျှာဖျားလေးမှ တွန့်တိုစွာဖြင့် ခွာပြီးနောက် သူ့ လက်ချောင်းများ တုန်ယင်နေလျက် ယွီရွေ့ကျူး အင်္ကျီပေါ်ရှိ ကြယ်သီးအားလုံးကို အဆုံးတွင် ဖြုတ်ချတော့သည်။

သူမကို ကြည့်ရန် အောက်သို့ ကိုင်းညွတ်ချိန်တွင် ဟော်ချန်ယဲ့ နှလုံးသားမှာ တဒိတ်ဒိတ် ခုန်လာပြီး သူ့ အသက်ရှူနှုန်းများလည်း မြန်ဆန်လာသည်။

သူ သူမကို ဂရုတစိုက် ထိတွေ့ရန် လက်ကို ဖြည်းညင်းစွာ မမြှောက်မီ ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်အလား အေးခဲသွားလုမတတ်ပင်။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ အလွန် အသားဖြူသူ ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ဝန်ရပြီးကတည်းက သူမ အပြင် သိပ်မထွက်ဖြစ်တော့ဘဲ အိမ်ထဲတွင်သာ လအတော်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ရသဖြင့် သူမကို ပို၍ပင် ဖြူဖွေးလာစေသည်။

တောက်ပသော အနီရောင် ပန်းပွင့်ပုံ အင်္ကျီလေးက သူမ အသားအရေကို နို့ရည်များကဲ့သို့ အထင်မှားနိုင်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော သင်းပျံ့သည့် နို့ရနံ့လေးကိုပင် ရှူရှိုက်မိသည်။

ထိုချိုမြိန်သော ရနံ့လေးနှင့် ရောယှက်သွားချိန်တွင် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ မူးဝေလာသလို ခံစားရပြီး သူ့ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း တင်းမာသွားကာ သူ့ အသက်ရှူသံများလည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားသည်။

"ရွေ့ကျူး..."

ဟော်ချန်ယဲ့က လက်မြှောက်ကာ သူမ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူတို့ လက်ချောင်းများ ယှက်နွှယ်လေသည်။ သူ့ တဟုန်ထိုး တက်လာသော အချစ်များက ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ထိတွေ့ခံစားနိုင်လောက်အောင်ပင် ဖြစ်တည်လာသည်။ သူက ကိုင်းညွတ်ပြီး ယွီရွေ့ကျူးကို ဦးစွာ ဂရုတစိုက် ပြုစုသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က ယွီရွေ့ကျူး အသံကို ကြားရသည်ကို မြတ်နိုးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမ အသံလေးက နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ချွဲနွဲ့ချိန်တွင် ကုန်စုံဆိုင်မှ ရောင်းသော နို့သကြားလုံးလေးလို ချိုမြိန်ကာ သူ့ နှလုံးသားကိုပါ ချိုမြိန်သွားစေသည်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ ထိုအသံလေးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် သူ ရေဆာလောင်နေချိန်တွင် ဖြစ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူး အသံလေးက အနည်းငယ် တုန်ယင်တတ်ပြီး သူမ လက်ချောင်းထိပ်လေးများက သူ့ ဆံပင်များကြားထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ သူမ တောင့်တင်းသွားချိန်တိုင်း အလိုအလျောက်ပင် တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်မိတတ်သည်။

ဟော်ချန်ယဲ့မှာ မသက်မသာ မဖြစ်မိသည့်အပြင် ယွီရွေ့ကျူးကို အလွန်တရာ ချစ်စရာကောင်းနေသည်ဟုပင် ထင်လေသည်။

မကြာသေးမီက ဤရိုးရှင်းသော လုပ်ရပ်ကို သူတို့ အကြိမ်ကြိမ် ဖြတ်သန်းခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ယွီရွေ့ကျူးမှာ ကျင့်သားရနေသင့်သည်။

သို့သော် အမှန်တွင်မူ သူမက ပို၍လွယ်ကူစွာ စိတ်လှုပ်ရှားလာတတ်ပြီး အထူးသဖြင့် အလွန် လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာသော ဟော်ချန်ယဲ့ကြောင့်ပင်။

ယွီရွေ့ကျူးက သူ့ကို ချယ်ရီသီးရိုးတံတစ်ခု ပေးလိုက်လျှင်ပင် သူက ၎င်းကို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အထုံးတစ်ခုအဖြစ် ထုံးပစ်နိုင်လောက်သည်ဟုပင် သူမ သံသယဝင်မိသည်။ သူ့ လျှာ လှုပ်ရှားမှုများက အံ့မခန်းဖြစ်ပြီး ပန်းပွင့်ပုံသဏ္ဌာန်ပင် ဖန်တီးနိုင်လောက်သည်။

ထိုနေ့မနက်က ယွီရွေ့ကျူး ရေသိပ်မသောက်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုတော့ သူမ ဆက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမက ဟော်ချန်ယဲ့ လက်ကို ဆွဲကိုင်ကာ အဆက်မပြတ် ရိုက်ထုတ်ရင်း ပြောသည်။

"မလုပ်နဲ့၊ ဖယ်တော့..."

သို့သော် ဟော်ချန်ယဲ့က ဖယ်ခွာမသွားသည့်အပြင် သူ့ နှုတ်ခမ်းများ စိုစွတ်ကာ ပါးပြင်များပါ စိုရွှဲသွားသည်အထိ ပို၍ပင် တိုးကပ်လာသည်။