အခန်း ၂၄၂

Chapter 242

ထောင်ဟွာရွာတွင် အချို့လူများက နွားမွေးမြူကြပြီး များသောအားဖြင့် အပြင်သို့ စားကျက်ချလေ့ရှိသည်။

သို့သော် ၎င်းတို့ကို ခိုင်းနွားများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ထားကြသဖြင့် အရိုးနှင့်အရေသာ ကျန်သည်အထိ ပိန်ချုံးနေတတ်ပြီး အလုပ်လည်း လုပ်ရသေးသောကြောင့် နို့ထွက်လေ့ သိပ်မရှိကြပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ် နို့သောက်ဖူးသည်မှာ သူ့ မိဘများ သက်ရှိထင်ရှားရှိစဉ်က ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

ရွာမှ ဈေးသည်တစ်ဦးက သိုးတစ်ကောင် ခေါ်လာရာ ရွာသားများက ပန်းကန်လုံးများနှင့် ဇလုံများကို ယူဆောင်လာကာ လိုသလောက် ငွေပေး၍ ခံယူခဲ့သည်။

ထိုစဉ်က ဟော်ချန်ယဲ့သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တစ်ငုံ သောက်ကြည့်ခဲ့သော်လည်း အရသာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူက မကြိုက်သဖြင့် အမြန်ပင် ပြန်ချထားခဲ့သည်။

ယခုတော့ ပါးလျသော သူ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်ရှိ စိုစွတ်သော အရာလေးကို လျက်ရာ သူ့နက်မှောင်သော မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ကျုံ့ဝင်သွားပြီး အသက်ရှူနှုန်းများလည်း မြန်ဆန်လာသည်။

"ရွေ့ကျူး..."

သူက အက်ရှရှအသံဖြင့် ခေါ်ပြီး ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားသည့်အလားပင်။

အတန်ကြာပြီးနောက် သူလည်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး သူ့နက်မှောင်သော မျက်ဝန်းများက ယွီရွေ့ကျူး ရင်ဘတ်ပေါ်တွင် စူးစိုက်လာတော့သည်။

မူလကတည်းက ဖြူဖွေးနေသော သူမ အသားအရေမှာ စောစောက လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် ပန်းသွေးရောင် သန်းနေပြီး ယခုအခါ ထိုအမှတ်အသားလေးက သူမ အသားအရေပေါ်တွင် အလွန် သိသာထင်ရှားစေသည်။

"အရမ်းချိုတာပဲ"

သူက ရှေ့သို့ ကိုင်းညွတ်ပြီး သန်မာသော သူ့ လက်မောင်းများက ယွီရွေ့ကျူး ခါးကို ဖိကပ်ထားကာ တံတွေးမျိုချမိသဖြင့် သူ့ လည်စေ့မှာ နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သွားသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးများ ပိုမို ထွက်လာပြီး ဂျုံရောင်အသားအရေမှာ မီးလောင်နေသည့်အလား ပူလောင်ဘာသည်။

ယွီရွေ့ကျူးမှာ သူ့ စကားများကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူ့ကို တွန်းဖယ်ကာ သူမ ရင်ဘတ်ကို လက်မောင်းများဖြင့် ကွယ်ထားသည်။

သူမ အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ကမန်းကတန်း ဆွဲယူပြီး ရှက်သွေးဖြာနေသော ပါးပြင်များဖြင့် သူ့ကို ကျောခိုင်းသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့ ရှင် ပြောင်းလဲသွားပြီ၊ ဒီလိုစကားမျိုး ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်ရတာလဲ"

"တကယ် ပြောတာပါ ရွေ့ကျူးရယ်..."

သူ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်သို့ စင်ကျလာသော တစ်စက်တည်းသော အရည်လေး ဖြစ်သော်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့က ၎င်းမှာ ယခင်က သူ သောက်ဖူးသော ဆိတ်နို့ထက် များစွာပိုကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ချိုမြိန်ပြီး အရသာရှိလွန်းသည်။

သူက နှုတ်ခမ်းကိုသပ်ပြီး ပိုမို တိုးကပ်လာကာ ယွီရွေ့ကျူးကို ချော့မြှူလေသည်။

"မင်းလည်း မြည်းကြည့်ပါလား ရွေ့ကျူး၊ မင်း ကိုယ်သင်းနံ့လေးက အရမ်းမွှေးနေလို့ပဲလား မသိဘူး၊ မင်းဟာလေးက... ချိုနေတာပဲ"

'သူ ဒီလိုစကားမျိုး ဘယ်လိုလုပ် ပြောထွက်တာလဲ'

ယွီရွေ့ကျူးက ဟော်ချန်ယဲ့ကို ဆက်မကြည့်ချင်တော့ပေ။ သူမ မျက်လုံးများကို တင်းတင်းမှိတ်ကာ ရင်ဘတ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ သူမ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးလာပြီး ဤအခြေအနေကြောင့် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေရသည်။

'ငါ့မှာ ဘယ်လိုလုပ် ရုတ်တရက်ကြီး နို့ထွက်လာရတာလဲ၊ ကလေးမွေးပြီးမှပဲ ပြောင်းလဲသွားမယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ၊ ပြီးတော့ ရင်သားတွေ တင်းလာပြီး နို့ထွက်ဖို့ ခက်မယ်လို့ ကြားဖူးထားတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ငါ့ကျမှ ဘယ်လိုလုပ်... ဒီလောက် လွယ်လွယ်ကူကူ ထွက်လာရတာလဲ'

စောစောက ဟော်ချန်ယဲ့ နှုတ်ခမ်းပေါ်ရှိ အမှတ်အသားများကို တွေးမိပြီး ယွီရွေ့ကျူး နားရွက်များ ပူထူလာသည်။ သူမ အလျင်အမြန်ပင် အဆုံးသတ်ရန် ပြင်သော်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ ခါးကို ဖက်ထားဆဲပင်။

သူက မပြီးသေးပေ။

"ရွေ့ကျူး၊ နို့တွေကို အရင် ညှစ်ထုတ်ပစ်ရမယ်၊ မဟုတ်ရင် နေရခက်လိမ့်မယ်"

ဟော်ချန်ယဲ့က သူ့ အသံများ တိုးဝင်သွားလျက် ကိုင်းညွတ်ကာ ပြောသည်။ သူ့ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများက သူမ ရင်ဘတ်ကို ဖုံးအုပ်ထားသော အပေါ်ဝတ်အင်္ကျီကို ညင်သာစွာ ဆွဲဖယ်ပြီး သူမကို ပွတ်သပ်လာသည်။

ယွီရွေ့ကျူးက အလိုအလျောက်ပင် ခေါင်းကို နောက်သို့ မော့လိုက်ပြီး သူမ လက်တစ်ဖက်က သူ့ ဆံပင်များကြားထဲသို့ ထိုးသွင်းကာ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး လည်ချောင်းထဲမှ ထွက်ပေါ်လာတော့မည့် အသံကို ထိန်းချုပ်ထားရသည်။

သူမ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး တင်းမာသွားပြီး အံ့ကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလာသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့၊ ရှင် တကယ့် မျက်နှာပြောင်တိုက်တဲ့လူပဲ"

သူမ ဆဲဆိုမှုက ဟော်ချန်ယဲ့ကို ပိုကျေနပ်သွားစေသည်။

သူ့ နှုတ်ခမ်းများ စိုစွတ်သွားပြီး တံတွေးမျိုချလိုက်တိုင်း လည်စေ့က နိမ့်ချည်မြင့်ချည် ဖြစ်သော်လည်း ယွီရွေ့ကျူးကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်ယူဖို့ မမေ့ပေ။

"ဒီလိုကိစ္စမျိုးမှာ မျက်နှာပြောင်တိုက်တာနဲ့ မတိုက်တာ ဘာကွာလို့လဲ၊ ကိုယ်သာ တကယ် ဂရုစိုက်နေမယ်ဆိုရင် အခုချိန် မင်း အိပ်ရာပေါ်တောင် ရောက်နိုင်ပါ့မလား ရွေ့ကျူးရယ်"

ယွီရွေ့ကျူး ကိုယ်တိုင်ပင် မနေနိုင်တော့ဘဲ အနည်းငယ် ရယ်ချင်သွားရသည်။ သို့သော် သူမက အောင့်ထားသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမကို ခေတ္တမျှ နမ်းရှိုက်ပြီးနောက်ပိုင်း လွန်ကဲစွာ စွဲလမ်းနေသဖြင့် သူမ ရင်ဘတ်များ နာကျင်လာမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဆက်ပြီး အနမ်းမခံတော့ပေ။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ ရင်သားများ မည်သို့ တင်းလာမည်ကို အဆက်မပြတ် ပြောဆိုသော်လည်း သူ တံတွေးမျိုချသည့် အသံကို မကြားချင်သဖြင့် ယွီရွေ့ကျူးက မကြားဟန်ဆောင်နေသည်။

အဓိကအချက်မှာ သူက သူမ ရင်ဘတ်ကို ကိုင်းညွတ်နမ်းရှိုက်ချိန်တွင်ပင် ဟော်ချန်ယဲ့မှာ အလုပ်ရှုပ်ဆဲဖြစ်သည်။

သူတို့ ခေါင်းပေါ်ရှိ မီးသီးလေးမှာ အဆက်မပြတ် ယိမ်းနွဲ့နေသဖြင့် ယွီရွေ့ကျူးကို မူးဝေလာစေပြီး အဆုံးတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် သူ့ ပခုံးကိုပင် ကိုက်ခဲကာ မပီမသ ရှိုက်ငင်ရင်း ညည်းတွားသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့ ရှင် ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လက်ပေါက်ကပ်ရတာလဲ..."

သူမ ဗိုက်ထဲရှိ ကလေးလေးမှာလည်း သူမနှင့်အတူ အမှန်တကယ်ပင် ဒုက္ခခံနေရသည်။

ဟော်ချန်ယဲ့က သူမကို နမ်းရှိုက်ပြီး မြန်ဆန်သော သူ့ အသက်ရှူနှုန်းများကို ထိန်းချုပ်ကာ ရင်အုပ်ကြွက်သားများ တင်းမာနေလျက် အက်ရှရှ အသံဖြင့် ပြောသည်။

"ကလေးလေး မငိုနဲ့နော်၊ ပြီးတော့မှာပါ"

ဤတစ်ခါတော့ သူ အမှန်ပြောခြင်းဖြစ်သည်။

အချိန်အတော်ကြာ အောင့်အီးထားခဲ့ရသော်လည်း ဟော်ချန်ယဲ့က ယွီရွေ့ကျူး အခြေအနေကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိဆဲဖြစ်သည်။

မည်သို့ဖြစ်စေ ယွီရွေ့ကျူးက အမြဲတမ်း သူ့အတွက် ပထမဦးစားပေးဖြစ်ရာ သူမ မသက်မသာ ဖြစ်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ မပြည့်ဝသေးသော်လည်း ယွီရွေ့ကျူးကို အမြန်ပင် ဖက်လိုက်ကာ သူမ နဖူးကို နမ်းရှိုက်ရင်း ဤအဓိပ္ပာယ်မရှိသော နေ့ခင်းကြောင်တောင် အပြုအမူကို အဆုံးသတ်တော့သည်။

ထို့နောက် ဟော်ချန်ယဲ့က ထကာ သုတ်သင်ရှင်းလင်းပြီး ဆိုဖာတစ်ဝိုက်ရှိ ရှုပ်ပွနေသည်များကို သိမ်းဆည်းသည်။ ထို့နောက် ယွီရွေ့ကျူးကို ဘာစားချင်လဲဟု မေးလေသည်။

သူ့ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ပေါ့ပါးသွက်လက်နေကာ ကျေနပ်နေပုံရပြီး မျက်လုံးများကလည်း တောက်ပနေသည်။

သူမနားတွင် လှည့်ပတ်သွားလာနေသော သူ့ကိုကြည့်ရင်း သူ့ နောက်ကျောဘက်တွင် အမြီးလေး တစ်လှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေသည်ကိုပင် သူမ မြင်တွေ့ရသည့်အလား။

ယွီရွေ့ကျူး "..."

သူမ ဆက်မကြည့်ရက်တော့ပေ။ သူမက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စကားအနည်းငယ် ဆိုပြီး ဆိုဖာပေါ်တွင် လှဲလျောင်းကာ သူမ ဗိုက်ကလေးကို ပွတ်သပ်နေသည်။

မီးဖိုချောင်မှ ထွက်ပေါ်လာသော ခလွမ်ခလွမ်နှင့် ဟင်းချက်သံများကို နားထောင်ရင်း ခြေလက်များ အားနည်းကာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေမှုကို ခံစားရပြီး အနည်းငယ် ငေးမောမိသည်။

'မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒီလို နေ့ခင်းကြောင်တောင်ကြီး...'

'ယောကျ်ားတွေက အသက် သုံးဆယ်ကျော်ရင် စွမ်းဆောင်ရည် ကျသွားတတ်တယ်ဆိုတာ မဟုတ်ဘူးလား၊ ဟော်ချန်ယဲ့ ကျမှ ဘယ်လိုလုပ်...'

ဟော်ချန်ယဲ့၏ လွန်ကဲစွာ တောက်ပပြီး တောက်လောင်နေသော မျက်ဝန်းများ၊ သူမ ခါးကို ဆုပ်ကိုင်ထားသည့် ပူလောင်သော လက်များနှင့် သူ့ ယုံကြည်နိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် သန်မာသော ခါးကို ပြန်လည် အမှတ်ရမိချိန်တွင် ယွီရွေ့ကျူး နှုတ်ခမ်းကို သပ်မိသည်။

အကယ်၍ သူမကို အချိန်တိုင်း ဤကဲ့သို့ ပြုစုယုယပေးမည်ဆိုလျှင် ၎င်းက အတော်လေး သာယာစရာ ကောင်းနိုင်မည်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

ညဘက်တွင် ယွီရွေ့ကျူးနှင့် ဟော်ချန်ယဲ့တို့မှာ ထုံးစံအတိုင်း ကုတင်တစ်လုံးတည်း အတူအိပ်သည်။

သို့သော် ယွီရွေ့ကျူးမှာ ယခုအခါ ကိုယ်ဝန်နှင့်ဖြစ်သဖြင့် တစ်ဖက်သို့ လှည့်ရသည်မှာ ပို၍ ခက်ခဲလာပြီး ဟော်ချန်ယဲ့က သူမကို ဖိမိမည်စိုးသောကြောင့် နိုးနိုးကြားကြားအိပ်ကာ သူမ လှုပ်ရှားမှုများကို အမြဲ စောင့်ကြည့်တတ်သည်။

ငါးလ ကြာပြီးနောက် ယွီရွေ့ကျူး ကိုယ်ဝန်ဆောင် အော့အန်ခြင်း လက္ခဏာများ သိပ်မသိသာတော့သော်လည်း တစ်ခါ တစ်ရံတွင် ခြေထောက်ရောင်ရမ်းခြင်းနှင့် ကြွက်တက်ခြင်းများကို ခံစားရဆဲဖြစ်သည်။

ယွီရွေ့ကျူး အိပ်မောကျနေစဉ် ရုတ်တရက် ခြေထောက် ကြွက်တက်သဖြင့် နိုးလာခဲ့သည်။

နာကျင်မှုက သည်းမခံနိုင်လောက်အောင်ဖြစ်ရာ သူမ မသက်မသာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သက်သာစေရန် ထိုင်ဖို့ ကြိုးစားသည်။

သို့သော် သူမ စူထွက်လှသော ဗိုက်ကြောင့် အခက်အခဲဖြစ်မိသဖြင့် ဘေးရှိ ဟော်ချန်ယဲ့ကို ခြေထောက်ဖြင့် ကန်ကာ ပြောသည်။

"ဟော်ချန်ယဲ့ ခြေထောက် ကြွက်တက်လို့ နာနေပြီ၊ နည်းနည်းလောက် ပွတ်ပေးပါဦး"

အအိပ်ဆတ်သော ဟော်ချန်ယဲ့မှာ အကန်ခံရသဖြင့် အလျင် အမြန်ပင်နိုးလာသည်။ သူ့ ရင်ခွင်ထဲရှိ ယွီရွေ့ကျူး မျက် တောင်လေးများ စိုစွတ်နေပြီး မျက်တောင်လေး ပုတ်ခတ်ကာ မျက်လုံးများ နီရဲလျက် အလွန်မသက်မသာဖြစ်ပုံကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။

သူက ချက်ချင်းပင် ကျွမ်းကျင်စွာ ကိုင်းညွတ်ကာ သူမ ခြေထောက်ကို ပွတ်သပ်ပေးရင်း မေးသည်။

"ရွေ့ကျူး... အဆင်ပြေရဲ့လား၊ ဘယ်နား ကြွက်တက်တာလဲ၊ ဒီနားလား... သက်သာသွားပြီလား"

ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန် ဟော်မုန်းပြောင်းလဲမှုများကြောင့် ယွီရွေ့ကျူး ခံစားချက်များမှာ အတက်အကျ ဖြစ်မိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သူမက ငိုလေ့မရှိသော်လည်း ယခုအခါ အလွန်လွယ်ကူစွာ ငိုတတ်သည်။

သို့သော် သူမကို ချော့ရသည်မှာလည်း အလွန် လွယ်ကူသည်။

ဥပမာအားဖြင့် ဟော်ချန်ယဲ့က သူမ ခြေထောက်ကို နှိပ်နယ်ပေးပြီးနောက် ကြွက်တက်ခြင်း ရပ်တန့်သွားရာ သူမ သက်သာရာရသွားသည်။

"အများကြီး သက်သာသွားပြီ"

သူက သူမ ခြေထောက်ကို နှိပ်နယ်ပေးနေစဉ် သူမ အလျင် အမြန်ပင် ပြန်လည်အိပ်မောကျလေသည်။