အခန်း ၅၁

အခန်း (၅၁) ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျက်လုံးပြာ "မျောက်ဝံ" နှင့် မဟာချင်၏ ပထမဆုံး "ရေနွေးငွေ့မှုတ်ထုတ်သော မိစ္ဆာ"

အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ လေနှင့် သဲတို့သည် အဆုံးအစမရှိ

တိုက်ခတ်နေပုံရလေသည်။

တစ္ဆေမြို့တော်၏ အပျက်အစီးများဘေးရှိ လေတိုက်စားထားသော ကျောက်ဆောင်အရိပ်တွင် လျူပန်သည် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်နေပြီး သစ်ကိုင်းခြောက်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ သူ၏ရှေ့တွင် တုပ်နှောင်ထားသော ထူးဆန်းသည့်သတ္တဝါအား အလွန်ရိုင်းစိုင်းစွာ ထိုးဆွနေ၏။

ထိုထူးဆန်းသည့်သတ္တဝါတွင် သိုးမွေးကဲ့သို့ ကောက်ကွေးနေသော ရွှေရောင်ဆံပင်များ၊ အေးစက်နေသော မြကျောက်ရောင်မျက်လုံးများ၊ တောင်ထွတ်တစ်ခုကဲ့သို့ မြင့်မားသော နှာတံနှင့် ရေစိမ်ခံထားရသော ဝက်သားသေကဲ့သို့ ဖြူလျော့နေသော အသားအရေရှိလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ကွေးကွေးလေးနေပြီး မည်သူမျှ နားမလည်နိုင်သော ငှက်အော်သံကဲ့သို့ စကားလုံးများကို တတွတ်တွတ်ပြောနေကာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသတို့ ရောယှက်နေ၏။

"ရှန်းယွီရေ ဒီကောင့်ကို ကြည့်စမ်း... တကယ့်ကို မျက်စိနောက်စရာပဲ..."

လျူပန်သည် ဈေးထဲတွင် တိရစ္ဆာန်များကို ရွေးချယ်နေသကဲ့သို့ အံ့သြစွာဖြင့် လျှာကို သပ်လိုက်ပြီး

"ဒါက အရှင်မင်းကြီး ပြောဖူးတဲ့ ရောမလူမျိုးဆိုတာလား... ဘာလို့ လူမဖြစ်သေးတဲ့ မျောက်နဲ့ တူနေရတာလဲ..."

ရှန်းယွီသည် ဘေးဘက်တွင် ထိုင်ကာ သူ၏ အရှင်သခင်ဓားကြီးကို သုတ်သင်နေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူသည် မျက်ခွံကိုပင် မပင့်ဘဲ အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"သူက လူပဲဖြစ်ဖြစ် မျောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အရေးမကြီးဘူး... တိုက်ခိုက်နိုင်ဖို့က အဓိကပဲ... ခုနက သူ့ကို ဖမ်းတုန်းက ဒီကောင်က ငါ့ကိုတောင် ကိုက်ဖို့ ကြိုးစားသေးတယ်... သူမှာ ခွန်အားအနည်းငယ် ရှိပေမယ့် ငါ့လက်ထဲမှာတော့ ကြက်ပေါက်လေးတစ်ကောင်နဲ့ ဘာမှမကွာပါဘူး..."

ရောမလူမျိုးသည် သူ၏ အသံထဲမှ အထင်အမြင်သေးမှုကို နားလည်သွားပုံရပြီး ရုတ်တရက် ရုန်းကန်ကာ ရှန်းယွီအား အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"အီဂိုဆမ်း မားကပ်စ်... စီဗစ်စ် ရိုမာနပ်စ် ဆမ်း..."

"သူ ဘာတွေပြောနေတာလဲ..."

လျူပန်က နားကို ကလော်လိုက်ပြီး

"ဘာ ဆီမား ဆူးမားလဲ... သူက ဗိုက်ဆာပြီး မြင်းသားစားချင်နေတာလား..."

"ဖန်ခွိုက်... ဒီမျောက်အတွက် ပေါက်စီတစ်လုံး ယူလာခဲ့..."

ဖန်ခွိုက်သည် ညည်းညူရင်း လျှောက်လာပြီး လူသတ်ရန်ပင် လုံလောက်သော မာကျောအေးစက်နေသည့် ပေါက်စီဟောင်းတစ်လုံးကို ကိုင်ကာ ရောမလူမျိုး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ အတင်းထိုးထည့်လိုက်သည်။

"စားစမ်း... မင်း မသေချင်ရင် မင်းအဖေအတွက် စားလိုက်..."

သနားစရာကောင်းသော ရောမသမ္မတနိုင်ငံ၏ မွန်မြတ်သော တပ်မှူးမားကပ်စ်မှာ နက်နဲဆန်းကြယ်သည့် အရှေ့တိုင်းစွမ်းအားများ ပြည့်နှက်နေသော ဤကစီဓာတ်ကို မျက်ရည်များဝဲကာ ကိုက်ခဲနေရုံမှလွဲ၍ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် နတ်ဘုရားအားလုံးကို ဆုတောင်းနေရလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လမ်းပြအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော ဆော်ဒီယန်း ကုန်သည်တစ်ဦးက တုန်ယင်စွာဖြင့် ချဉ်းကပ်လာ၏။

"သ... သခင်ကြီး... အရင်နှစ်တွေက ကျွန်တော်မျိုး အနောက်ဘက်အဝေးကြီးကို ခရီးထွက်ခဲ့ဖူးလို့ အဲ့ငှက်စကားကို နည်းနည်းပါးပါး သိပါတယ်..."

"အိုး..."

လျူပန်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး ကုန်သည်ကို ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။

“မြန်မြန်... ငါ့အတွက် ဘာသာပြန်ပေးစမ်း... ခုနက ဒီဆံပင်ဝါဝါနဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ကောင်က ဘာတွေ အော်နေတာလဲ..."

ကုန်သည်သည် ခဏမျှ အသေအချာ နားထောင်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသွားသည်။

"သခင်ကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်... သူပြောတာက... သူက မွန်မြတ်တဲ့ အဆင့်အတန်းရှိတဲ့ ရောမနိုင်ငံသားဖြစ်ပြီး စော်ကားလို့ မရဘူးတဲ့... ပြီးတော့... ပြီးတော့ သင်တို့က သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် ရောမစစ်တပ်က ဒီနေရာကို နင်းခြေပြီး သင်တို့အားလုံးကို ရောမကစားကွင်းထဲက ခြင်္သေ့တွေကို ကျွေးဖို့ ဖမ်းသွားလိမ့်မယ်တဲ့..."

"ခြင်္သေ့တွေကို ကျွေးမယ်..."

လျူပန်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ဟည်းသွားလောက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟားဟား... ရှန်းယွီ မင်း အဲဒါကို ကြားလိုက်လား... ဒီမျောက်က ငါတို့ကို ခြင်္သေ့တွေဆီ ကျွေးချင်တယ်တဲ့..."

ရှန်းယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်တွင် အာဏာရှင်ဆန်သော အေးစက်သည့် အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ သူ၏ နှစ်မီတာခန့် မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မားကပ်စ်အား ချက်ချင်းပင် လွှမ်းခြုံသွားသည့် အရိပ်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေ၏။

"သူ့ကို ပြောလိုက်..."

ရှန်းယွီ၏ အသံသည် သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"သူ့ရဲ့ရောမစစ်တပ်ကို ခေါ်လာခဲ့လို့ သူ့ကို ပြောလိုက်... ငါ့ရဲ့ သံမဏိစစ်တပ်က ဓားတွေ သွေးမသောက်ရမှာကိုပဲ စိုးရိမ်နေတာလို့..."

ကုန်သည်သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ဘာသာပြန်ပေးလိုက်သည်။

မားကပ်စ်သည် နတ်ဆိုးတစ်ပါးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော သူ၏ရှေ့မှ အရှေ့တိုင်းစစ်သူကြီးကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အနားယူနေစဉ်ပင် တင်းကျပ်သော စည်းကမ်းကို ထိန်းသိမ်းထားသည့် အဝေးမှ ချင်စစ်တပ်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ လည်စေ့ လှုပ်ရှားသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပါးစပ်ကို ပိတ်လိုက်လေသည်။

ကျွမ်းကျင်သော စစ်သည်တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤစစ်တပ်ထံမှ အသက်ရှူကြပ်လောက်သည့် သတ်ဖြတ်လိုသော အငွေ့အသက်ကို သူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခံစားလိုက်ရသည်။ သူတို့သည် သာမန်လူရိုင်းများ မဟုတ်ဘဲ ကားသေ့ချ်များထက်ပင် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော စစ်ယန္တရားကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

လျူပန်သည် လက်ပေါ်မှ ဖုန်များကို ခါထုတ်လိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ ကလေးကို ခြောက်လှန့်တာ ရပ်လိုက်တော့... အရှင်မင်းကြီးက သူ့ကို အရှင်ဖမ်းဖို့ ပြောထားတယ်..."

"သူ့ကို ထုပ်ပိုးပြီး လှောင်အိမ်ထဲ ထည့်လိုက်... ဒါက အရှင်မင်းကြီးဆီ ငါတို့ ဆက်သရမယ့် နိမိတ်ကောင်းတစ်ခုပဲ... ဒီအနောက်ဘက်ဒေသတွေကို လာရတဲ့ခရီးက အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ဘူး... ဒီရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ မျောက်ကြောင့် ငါတို့ ပြစ်ဒဏ်ကင်းလွတ်ခွင့် ရရုံသာမက မှူးမတ်အဆင့်လည်း တိုးခံရနိုင်တယ်..."

"သွားကြစို့... ရှန်းယန်ကို ပြန်မယ်... ပူပူနွေးနွေး ပေါင်မုန့်နဲ့ သိုးသားစွပ်ပြုတ်ကိုတောင် လွမ်းနေပြီ..."

မိုင်တစ်သောင်းကွာဝေးသော ရှန်းယန်တွင်...

အနောက်ဘက်ဒေသများကဲ့သို့ အဝါရောင်သဲများ မရှိသော်လည်း ၎င်းသည် ပို၍ပင် အသက်ရှူကြပ်စေသော အနံ့တစ်ခုဖြစ်သည့် ကျောက်မီးသွေးမီးခိုးနံ့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

နန်းတွင်းရေးရာဌာန၏ အထူးလျှို့ဝှက် စမ်းသပ်ကွင်းတစ်ခုအတွင်းတွင် မည်းမှောင်နေသော သံလမ်းနှစ်ခုသည် ဧရာမစပါးအုံးမြွေကြီးများကဲ့သို့ အဝေးသို့ ဆန့်တန်းနေ၏။ သံလမ်းပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် အကောင်ကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဤသည်ကား မိုဟစ်ဂိုဏ်းနှင့် ကျောက်ကောင်းတို့ ပူးပေါင်းတည်ဆောက်ထားသော မဟာချင်၏ ပထမမြောက်မျိုးဆက် ရေနွေးငွေ့ရထား "နဂါး" ပင် ဖြစ်သည်။

ရထားဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင် ၎င်းသည် ဘီးတပ်ထားသော ဧရာမဘွိုင်လာအိုးကြီးတစ်ခုနှင့် ပိုတူနေသည်။ ရှေ့ဘက်တွင် ဧရာမ မီးခိုးခေါင်းတိုင်ကြီးတစ်ခုရှိပြီး လက်ရှိတွင် အနက်ရောင်မီးခိုးများကို တဝေါဝေါ မှုတ်ထုတ်နေ၏။ ကိုယ်ထည်ကို လေးလံသော သွန်းသံနှင့် သစ်သားပျဉ်ပြားများဖြင့် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းထားပြီး အဆက်များကို အနက်ရောင် ယူကွန်မီယာအစေးများ သုတ်လိမ်းထားရာ အရုပ်ဆိုးပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ လေကာမျက်မှန်ကို တပ်ဆင်ထားပြီး သံလမ်းမှ ဆယ်ကျန်းခန့်ကွာဝေးသော စင်မြင့်တစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ လွင့်ပါလာသော ကျောက်မီးသွေးပြာများကို ဖယ်ရှားရန် ယပ်တောင်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

"ဒီဟာက... မင်းတို့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ မြင်းမပါတဲ့ ရထားလုံးလား..."

ချင်ရှီဟွမ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ရီနေသော သံတုံးကြီးကို လက်ညှိုးထိုးကာ သူ၏ အသံတွင် သံသယအနည်းငယ် စွက်ဖက်နေ၏။

"အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ဟုတ်ပါတယ်..."

ကျောက်ကောင်းသည် ယနေ့တွင် အညစ်အကြေးခံနိုင်သော အနက်ရောင်အဝတ်အစားများကို အထူးရည်ရွယ်၍ ဝတ်ဆင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ မီးဖိုချောင်နတ်ဘုရားကဲ့သို့ ပေကျံနေသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင်မူ စိတ်အားထက်သန်သော အရောင်အဝါများ တောက်ပနေလေသည်။

"တိုးတက်မှုပေါင်း သုံးရာကျော် ပြုလုပ်ပြီး ဘွိုင်လာအိုးတစ်ဒါဇင်လောက် ပေါက်ကွဲပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော်မျိုးတို့ လေလုံမှုနဲ့ ချိတ်ဆက်ရွေ့လျားမှု ပြဿနာတွေကို နောက်ဆုံးမှာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပါတယ်... ဒီကျောက်မီးသွေးတစ်စီးကို မီးရှို့ခြင်းက ကုန်ပစ္စည်း ကျင်းငါးသောင်းကို လီတစ်ရာအထိ ဆွဲယူနိုင်ပါတယ်..."

"ကျင်းငါးသောင်း..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။

ထိုအရာသည် မြင်းငါးဆယ်၏ ဆွဲအားနှင့် ညီမျှလေသည်။

"စတင်ကြ..."

ချင်ရှီဟွမ်က တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်၏။

"ဒီကျောက်မီးသွေးစားတဲ့ မိစ္ဆာက ချွေးသွေးမြင်းတစ်ကောင်ကို တကယ် ကျော်တက်နိုင်သလားဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ကြည့်ရသေးတာပေါ့..."

"နားလည်ပါပြီ..."

ကျောက်ကောင်းသည် အနီရောင်အလံငယ်တစ်ခုကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“မီးမွှေး... ဖိအားပေး... မောင်း..."

မောင်းနှင်ရန် တာဝန်ရှိသော မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားများမှာ အာရုံကြောများ တင်းမာမှုကြောင့် ချွေးများ ရွှဲနစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အမိန့်ကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် အဆို့ရှင်ကို ရုတ်တရက် ဆွဲဖွင့်လိုက်ကြ၏။

"ဝူး……"

စူးရှသော လေချွန်သံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာရာ ကင်းစောင့်နေသော ကိုယ်ရံတော်တပ်ဖွဲ့၏ မြင်းများကို ဟီသံများပေးကာ ခုန်ပေါက်သွားစေရန် လန့်ဖျပ်သွားစေသည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုဧရာမအရာကြီး ရွေ့လျားလာလေသည်။

"ဂျုံး..ဂျက်…ဂျုံး..ဂျက်."

ဧရာမ သံဘီးကြီးများသည် သံလမ်းများကို ပွတ်တိုက်သွားပြီး သွားကျင်စရာကောင်းသော သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များသည် ပစ္စတင်များ၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီမှ ပန်းထွက်လာပြီး ချိတ်ဆက်တံများကို တွန်းကာ ဘီးများကို ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်စေရန် မောင်းနှင်ပေးသည်။

အရှိန်မှာ တဖြည်းဖြည်း ပို၍ မြန်ဆန်လာ၏။

နောင်မျိုးဆက်များတွင် ဤအရှိန်သည် နွားအိုကြီးတစ်ကောင်က လှည်းအပျက်တစ်ခုကို ဆွဲနေသည်နှင့် ဆင်တူမည်ဖြစ်သော်လည်း ယခုခေတ် မဟာချင်လူမျိုးများ၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ၎င်းသည် အံ့ဖွယ်အရာတစ်ခုသာ ဖြစ်ပေသည်။

တိမ်တိုက်များနှင့် မြူခိုးများကိုသာ ရှူရှိုက်နိုင်သော အသက်မဲ့ သံတုံးကြီးတစ်ခုသည် ၎င်း၏နောက်တွင် ကျောက်တုံးများ အပြည့်တင်ထားသော ရထားတွဲငါးခုကို ဆွဲကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြေးလွှားနေသည် မဟုတ်ပါလော။

"ရွေ့နေပြီ... အရှင်မင်းကြီး... တကယ် ရွေ့နေပြီ..."

လီစစ်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသဖြင့် သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် တုန်ယင်နေလေသည်။

"ဒါက နိမိတ်ကောင်းပဲ... ဒါက မဟာချင်ရဲ့ ကံကြမ္မာပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စကားမပြောဘဲ အနက်ရောင်မီးခိုးများ မှုတ်ထုတ်နေသော ရထားကိုသာ စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။

သူ၏ မျက်လုံးများတွင် လီစစ်၏ မျက်ကန်းယုံကြည်မှုမျိုးမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာ တွက်ချက်နေသည်။

စွမ်းဆောင်ရည်၊ ကုန်ကျစရိတ်၊ အမြန်နှုန်း၊ ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းမှု... "ရှောင်ဂျီ..." ချင်ရှီဟွမ်က စိတ်ထဲမှ မေးလိုက်၏။

"ဒါက အခု လက်တွေ့အသုံးကျနိုင်ပြီလား..."

[အရှင်မင်းကြီး... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင် ဤသည်က 'လမစေ့ဘဲ မွေးဖွားခြင်း' တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်...]

[အပူစွမ်းအင် အသုံးချနိုင်စွမ်းက အလွန်နည်းပါးပြီး နှစ်ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ ရှိပါတယ်... အခြားတစ်နည်းပြောရရင် ကျောက်မီးသွေး ကျင်းတစ်ရာကို မီးရှို့လိုက်တိုင်း နှစ်ကျင်းကသာ အလုပ်လုပ်ပြီး ကျန်တာက ဆူညံသံနဲ့ မီးခိုးတွေအတွက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်...]

[ဒါ့အပြင် ဤသံလမ်းတွေအတွက် သံမဏိအရည်အသွေးက စံနှုန်းမမီပါဘူး... အရမ်းကျွတ်ဆတ်နေပါတယ်... ဘီးဝက်ဝံတွေက ဘောလ်ဘယ်ရာရင်တွေကို သုံးထားပေမယ့် ချောဆီ (ဝက်ဆီ) က အပူဒဏ်ကို မခံနိုင်ပါဘူး... မကြာခင်မှာပဲ ပြုပြင်ဖို့ ရပ်နားရပါလိမ့်မယ်…]

[ဒါပေမယ့်...]

[၎င်းရဲ့ အရေးပါမှုက အရေးအကြီးဆုံး နည်းပညာသစ်ပင်ကို သင် ထွန်းညှိနိုင်ခဲ့ခြင်းမှာ တည်ရှိပါတယ်... ဤနမူနာပုံစံ ရှိနေသရွေ့ ကျန်တာက အဆင့်မြှင့်တင်မှုတွေ ဆက်တိုက်လုပ်သွားရုံပါပဲ...]

ချင်ရှီဟွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော် မလောပါဘူး... ငါကိုယ်တော့်မှာ အချိန်အများကြီး ရှိသေးတယ်..."

ထိုအချိန်တွင် ပျော်ရွှင်စွာ ပြေးလွှားနေသော "နဂါး" သည် ရုတ်တရက် မတော်တဆမှုငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပွားသွားလေသည်။

ရှေ့ရှိ သံလမ်းအကွေ့တစ်ခုတွင် လမ်းကြမ်းခင်း ကျွံဝင်မှုကြောင့်ဖြစ်စေ၊ အပူကြောင့် ကျယ်ပြန့်လာခြင်းနှင့် ကျုံ့သွားခြင်းတို့ကြောင့်ဖြစ်စေ ပုံပျက်သွားကာ သံလမ်းနှစ်ခုကြားရှိ အကွာအဝေးမှာ အနည်းငယ်မျှ ကျယ်သွားသည်။

မြင်းဆွဲရထားလုံးတစ်စီးအတွက်မူ ဤအနည်းငယ်မျှက ဘာမျှမဟုတ်ပေ။ သို့သော် စမ်းသပ်ဆဲအဆင့်တွင်သာ ရှိသေးသော ရထားတစ်စင်းအတွက်မူ ၎င်းသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသည်။

"ဂျိန်း..."

ကျယ်လောင်သော ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာ၏။

ရထား၏ ရှေ့ပိုင်းသည် ရုတ်တရက် တိမ်းစောင်းသွားပြီး ၎င်း၏ ဧရာမအရှိန်ကြောင့် သံလမ်းပေါ်မှ လွတ်ထွက်သွားကာ လမ်းဘေးရှိ သဲကျင်းတစ်ခုထဲသို့ ခေါင်းစိုက်ကျသွားသည်။ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်မှုကြောင့် နောက်ဘက်ရှိ ရထားတွဲများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဝုန်းဒိုင်းကြဲကာ ဝင်တိုက်မိကြပြီး ကျောက်မီးသွေးများနှင့် ကျောက်တုံးများ နေရာအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွား၏။

ဖုန်လုံးကြီးများ နေရာအနှံ့ ထောင်းထောင်းထသွားသည်။ တစ်ချိန်က ခံ့ညားထည်ဝါခဲ့သော "နဂါး" ကြီးမှာ သေနေသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေပြီး ၎င်း၏ မီးခိုးခေါင်းတိုင်မှာမူ အဖြူရောင် ရေနွေးငွေ့များကို ခေါင်းမာစွာဖြင့် မှုတ်ထုတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ကွင်းပြင်တစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားလေသည်။

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်နှာသည် ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူရော်သွား၏။ သူ၏ ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက်လျက်သား ပြုတ်ကျသွားသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ... အရှင်မင်းကြီး ခွင့်လွှတ်တော်မူပါ... ဒါ... ဒါက မြေစောင့်နတ် မကျေနပ်လို့ ဖြစ်ရပါမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဆိုးရွားလှသော လမ်းချော်မှု မတော်တဆမှုကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဒေါသထွက်မလာခဲ့ပေ။

ထိုအစား သူသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"မြေစောင့်နတ် ဟုတ်လား..."

"ကျောက်ကောင်း... မင်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောနေပြန်ပြီ... ဒါက မင်းတို့ လမ်းကို သေချာမခင်းခဲ့လို့ ဖြစ်ရတာ အသိသာကြီးပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စင်မြင့်ပေါ်မှ ဆင်းလာပြီး မတော်တဆမှုဖြစ်ပွားရာ နေရာသို့ ချဉ်းကပ်သွား၏။

သူသည် လိမ်ကောက်နေသော သံလမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ၎င်းကို ထိတွေ့ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ပူလောင်နေသည်။

"အပူကြောင့် ကျယ်ပြန့်လာခြင်းနှင့် ကျုံ့သွားခြင်း..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဤစကားလုံးများကို ရေရွတ်လိုက်၏။

"သံလမ်းတွေ ခင်းတဲ့အခါ သူတို့ အသက်ရှူဖို့ နေရာလွတ် ချန်ထားရမယ်လို့ ကျန်းလျန်ကို ငါကိုယ်တော် အစောကြီးကတည်းက ပြောခဲ့ပြီးပြီ... မင်းတို့က အလုပ်ရှုပ်သက်သာအောင် ဒါမှမဟုတ် အမြင်လှအောင်ဆိုပြီး ကွက်လပ်တွေကို ဖြည့်လိုက်တာလား..."

အပြေးအလွှား ရောက်လာသော မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်မှာ ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ခေါင်းငုံ့လိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီးက ပညာရှိလှပါတယ်... ကွက်လပ်တွေ ချန်ထားရင် တုန်ခါမှုဖြစ်စေမယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ တကယ်ပဲ တွေးမိခဲ့လို့..."

"မိုက်မဲလိုက်တာ..."

ချင်ရှီဟွမ်က အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်သည်။

"ချောမွေ့မှုလေးအတွက်နဲ့ မင်းတို့ ငါကိုယ်တော့်ရထားကို ဖျက်ဆီးပစ်လုနီးပါးပဲ..."

"မှတ်ထား... သဘာဝတရားရဲ့ စွမ်းအားတွေကို အာခံလို့ မရဘူး... မင်းတို့က သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားရင် သူတို့က မင်းတို့ကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်... မင်းတို့က သူတို့နဲ့ လိုက်လျောညီထွေနေပြီး သူတို့အတွက် နေရာလွတ် ချန်ထားပေးရမယ်..."

"ရထားကို ပြုပြင်ဖို့ပြန်ဆွဲသွား... လမ်းကြမ်းပြင်ကိုပြန်ခင်း... သံလမ်းတွေကို ပြန်သွန်းလုပ်..."

"ငါကိုယ်တော် မင်းတို့ကို အချိန်ခြောက်လ ပေးမယ်... ခြောက်လအကြာမှာ ကျောက်မီးသွေးတွင်းတွေကို စစ်ဆေးဖို့ ဒီရထားကို စီးပြီး ဟယ်တုံခရိုင်ကို သွားချင်တယ်... နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မှောက်ခဲ့ရင်တော့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကျောက်ကောင်း၏ ဖောင်းကားနေသော တင်ပါးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်၏။

"ဘန်ပါအဖြစ်အသုံးပြုဖို့ မင်းကို ရထားရှေ့မှာ တုပ်ထားမယ်..."

နဂါး၏ ပွဲဦးထွက်သည် လမ်းချော်မှုဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသော်လည်း ၎င်းသယ်ဆောင်လာသော တုန်လှုပ်မှုမှာ ရှန်းယန်မြို့အတွင်း ဆက်လက် အခြေတည်နေခဲ့သည်။

စက်မှုထွန်းကားရေး၏ ဘီးများ စတင်လည်ပတ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ၎င်းတို့သည် ကျောက်စရစ်ခဲလေးတစ်လုံးအတွက် ရပ်တန့်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ချိန်တည်းတွင် အာဖန်းနန်းတော်အတွင်းရှိ တိတ်ဆိတ်သော စာကြည့်ဆောင်တစ်ခုထဲတွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ မေးခွန်းထုတ်မှုတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်၏ ပညာရေးအရာရှိ ချွန်းယွီယွဲ့နှင့် သာမန်ပြည်သူများထဲမှ ယခုလေးတင် ရွေးချယ်ခံထားရသော ကျောင်းတော်သစ်၏ ကိုယ်စားလှယ်အချို့ ထိုင်နေကြ၏။

"မင်းသား..."

ချွန်းယွီယွဲ့သည် ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် အသစ်ရိုက်နှိပ်ထားသော မဟာချင် သဘာဝသိပ္ပံ အခြေခံအမည်ရှိ ကျောင်းသုံးစာအုပ်ကို ကိုင်ထားရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

"ကျွန်တော်မျိုးက ဉာဏ်ထိုင်းပေမယ့် နိုင်ငံတော်ကို အင်အားတောင့်တင်းစေဖို့ အရှင်မင်းကြီးက ဒီအရာဝတ္ထုများကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်းကို အားပေးအားမြှောက် ပြုနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ သိပါတယ်... ဒါပေမယ့်..."

"ဒါပေမယ့် ဘာဖြစ်လဲ..."

မဟာချင် အခြေခံအဆောက်အအုံအဖွဲ့ တိုးချဲ့ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည့် စာရွက်စာတမ်းများကို စစ်ဆေးနေသော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက နောက်သို့လှည့်မကြည့်ဘဲ မေးလိုက်၏။

"ဒါပေမယ့် ဒီစာအုပ်တွေထဲမှာ ရေးထားတဲ့ အချို့အရာတွေက... တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာကောင်းလွန်းတယ်..."

ချွန်းယွီယွဲ့သည် စာအုပ်ကို ဖွင့်ကာ စာမျက်နှာတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီမှာ ရေးထားတာက လျှပ်စီးလက်ခြင်းဆိုတာ နတ်ဘုရားတွေရဲ့ အပြစ်ပေးမှု မဟုတ်ဘဲ လျှပ်စစ်ဓာတ်အား ထုတ်လွှတ်ခြင်းသာဖြစ်တယ်တဲ့... ဒီအရာပြီးနောက်မှာ ဘယ်သူက ကောင်းကင်ဘုံကို ကြောက်ရွံ့တော့မှာလဲ... ရိုသေကြောက်ရွံ့တဲ့ စိတ်နှလုံးမရှိရင် ပြည်သူတွေက တရားမဲ့မဖြစ်သွားဘူးလား..."

"ပြီးတော့ ဒီစာကြောင်းက လူတွေဟာ သဘာဝတရားရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး မျောက်တွေနဲ့ ဘိုးဘေးတူညီကြတယ်တဲ့... ဒါ... ဒါက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအားလုံးကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာပဲ... လူတွေဟာ မျောက်တွေကနေ ဆင်းသက်လာတယ်ဆိုတာကို ငါတို့ ဝန်ခံလိုက်ရင် ရိုသေလေးစားမှု၊ တရားမျှတမှု၊ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုနဲ့ ရှက်ရွံ့မှုတွေက ဘယ်ကလာတော့မှာလဲ... အဆင့်အတန်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအကြောင်းကို ဘယ်လို ပြောနိုင်တော့မှာလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားက စုတ်တံကို ချလိုက်၏။

သူသည် တစ်ချိန်က သူ့အား မေတ္တာ၊ တရားမျှတမှု၊ ရိုသေလေးစားမှု၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် ယုံကြည်မှုတို့ကို သင်ကြားပေးခဲ့ဖူးသော ဤဆရာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

အခြေခံအဆောက်အအုံ ရှေ့တန်းမျက်နှာစာများ၊ စက်ရုံအလုပ်ရုံများနှင့် စီးပွားရေး စေ့စပ်ဆွေးနွေးမှုများတွင် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် ရုန်းကန်ခဲ့ပြီးနောက် အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ ကမ္ဘာ့အမြင်သည် ကမ္ဘာမြေကို တုန်လှုပ်စေလောက်သည့် ပြောင်းလဲမှုကြီးတစ်ခုကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။

"ဆရာ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသား၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်ပြီး ခိုင်မာနေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံကို ကြောက်ရွံ့တာက ပိုအရေးကြီးသလား... ဒါမှမဟုတ် ပြည်သူတွေ ဝဝလင်လင် စားနိုင်ဖို့က ပိုအရေးကြီးသလားလို့ ဆရာ ထင်ပါသလဲ..."

"ဒါကတော့..."

ချွန်းယွီယွဲ့မှာ စကားပြောရခက်သွားလေသည်။

"အရင်တုန်းက ငါတို့ လျှပ်စီးလက်တာကို ကြောက်ခဲ့ကြတာက လျှပ်စစ်ပတ်ပြီး လူသေမှာ ဒါမှမဟုတ် အိမ်တွေ မီးလောင်မှာကို ကြောက်လို့ပဲ... ဒါပေမယ့် အခု ငါတို့မှာ မိုးကြိုးလွှဲတွေနဲ့ မီးဘေးကာကွယ်ရေး နည်းလမ်းတွေ ရှိနေပြီ... လျှပ်စီးက ငါတို့ကို အန္တရာယ်မပေးနိုင်တော့ဘူး... ပြီးတော့ ငါတို့ကတောင် အသုံးပြုလို့ ရလာပြီ... ဒီအခြေအနေမှာ ကြောက်ရွံ့မှုက ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ..."

အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အဝေးမှ အနက်ရောင်မီးခိုးများ မှုတ်ထုတ်နေသော မီးခိုးခေါင်းတိုင်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"လူတွေက မျောက်တွေဆီကနေ ဆင်းသက်လာသလားဆိုတာကိုတော့ ငါ မသိဘူး... ဒါပေမယ့် ရထားမောင်းနေတဲ့ မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားက မျက်နှာမှာ မှိုင်းတွေ ပေကျံနေပေမယ့် ကျင်းသောင်းနဲ့ချီတဲ့ သံမဏိတွေကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာ သိတယ်ဆိုတာကိုတော့ ငါ သိတယ်... တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အိမ်မှာထိုင်ပြီး အဆင့်အတန်းနဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာအကြောင်း ဆွေးနွေးနေတဲ့ ထိုမှူးမတ်တွေက ဘီးတစ်ဘီးကိုတောင် မဖန်တီးနိုင်ကြဘူး..."

"ဆရာ... မဟာချင်က ပြောင်းလဲသွားပြီ..."

"အရင်က နိုင်ငံကို အုပ်ချုပ်ဖို့ ရိုသေလေးစားမှုကို အားကိုးပြီး ထိန်းချုပ်ဖို့ ဥပဒေကို အားကိုးခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် အခုတော့ ငါတို့က အကြောင်းပြချက်၊ ရူပဗေဒ၊ အရာဝတ္ထုတွေရဲ့ ယုတ္တိဗေဒနဲ့ အမှန်တရားကို အားကိုးနေပြီ..."

"ပညာရှိတွေရဲ့ လမ်းညွှန်ချက်တွေက အမှန်တရားရဲ့လမ်းကို ပိတ်ဆို့နေမယ်ဆိုရင် အဲ့ပညာရှိတွေကလည်း... ဖယ်ပေးရလိမ့်မယ်..."

ချွန်းယွီယွဲ့သည် သူ၏ရှေ့မှ ရင်းနှီးသော်လည်း စိမ်းသက်နေသော တပည့်ဖြစ်သူကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် စွမ်းဆောင်နိုင်စွမ်း ကင်းမဲ့နေသည့် နက်နဲသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ တစ်ချိန်က နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး စကားနားထောင်တတ်သော အိမ်ရှေ့စံမင်းသားသည် ရှန်းခရိုင်၏ လေနှင့် သဲများထဲတွင် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

သူ၏ နေရာတွင် ဤဧရာမ စက်မှုအင်ပါယာကြီးကို လွှဲပြောင်းရယူတော့မည့် အေးစက်ပြီး ဆင်ခြင်တုံတရားရှိသော ဆက်ခံသူတစ်ဦး ရောက်ရှိနေလေပြီ။

"ထားလိုက်ပါတော့... ထားလိုက်ပါတော့..."

ချွန်းယွီယွဲ့သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးချကာ ခါးကိုကိုင်းလျက် အပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

ခေတ်ဟောင်း၏ တံခါးများသည် သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဖြည်းညင်းစွာ ပိတ်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။

တစ်လကြာပြီးနောက်…

လျူပန်၏ အနောက်ဘက်ဒေသ စစ်ဆေးရေးအဖွဲ့သည် နောက်ဆုံးတွင် ရှန်းယန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။

သူတို့ ယူဆောင်လာသော နိမိတ်ကောင်းသည် အလွန်အနံ့အသက်ဆိုးနေသောကြောင့် တွေးထားသကဲ့သို့ ဗုံမောင်းတီးသံများ မရှိခဲ့ပေ။

မားကပ်စ်သည် လမ်းတစ်လျှောက်လုံး လှောင်အိမ်ထဲတွင် အပိတ်ခံထားရ၏။ သူသည် အစာငတ်မသေခဲ့သော်လည်း သူ၏ စိတ်မှာ ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေလေပြီ။

သူ့ကို ချီလင်ခန်းမထဲသို့ ဆွဲခေါ်သွားပြီးနောက် သိမ်းငှက်ကဲ့သို့ ထက်မြက်သော မျက်လုံးများဖြင့် အနက်ရောင်နှင့် ရွှေရောင် နဂါးဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားကာ အင်ပါယာပလ္လင်ပေါ်တွင် မြင့်မားစွာ ထိုင်နေသော အရှေ့တိုင်းဧကရာဇ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ ဝိညာဉ်အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ တုန်လှုပ်မှုတစ်ခုကြောင့် ခြေထောက်များ ခွေယိုင်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ တိုက်ရိုက် လဲကျသွားလေတော့သည်။

အရှေ့တိုင်းဧကရာဇ်သည် ပါရှားဘုရင်များ၏ ဘုရင်ကဲ့သို့ ရတနာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေမည်ဟု သို့မဟုတ် လူမျိုးစုခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ ရိုင်းစိုင်းကြမ်းတမ်းမည်ဟု သူက မူလက ထင်မှတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မှားသွားခဲ့သည်။

သူ၏ရှေ့ရှိ အမျိုးသားမှာ လွန်ကဲသော အလှဆင်မှုများ မရှိဘဲ အသက်ရှူကြပ်လောက်သည့် ဖိအားတစ်ခုသာ ရှိနေလေသည်။ ၎င်းသည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ကာ နားလည်ထားခြင်းမှ လာသော ယုံကြည်မှုတစ်ခုပင်ဖြစ်၏။

"ခေါင်းမော့စမ်း..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံက ခန်းမကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

မားကပ်စ်သည် တုန်ယင်စွာဖြင့် ခေါင်းမော့လာ၏။

သူနှင့်အတူ ပါလာခဲ့သော ရောမရွှေဒင်္ဂါးပြားတစ်ပြားကို လက်ထဲတွင် ကစားနေသည့် ဧကရာဇ်ကို သူ မြင်လိုက်ရလေသည်။

"မင်းနာမည် မားကပ်စ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်ရာ ဘေးမှ စကားပြန်က ဘာသာပြန်ပေးသည်။

"ဟ... ဟုတ်ပါတယ် မွန်မြတ်တဲ့ အရှေ့တိုင်းဧကရာဇ်..."

မားကပ်စ်က ဗလုံးဗထွေး ဖြေလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ရောမမှာ ဧကရာဇ်မရှိဘူးလို့ ငါကိုယ်တော် ကြားတယ်..."

မားကပ်စ်သည် ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ရောမနိုင်ငံသားတစ်ဦး၏ နောက်ဆုံး ကျန်ရှိသော ဂုဏ်ယူမှုဖြင့် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို မတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က... ကျွန်တော်တို့က သမ္မတနိုင်ငံဖြစ်ပါတယ်... လွှတ်တော်နဲ့ ပြည်သူတွေက ပူးပေါင်းအုပ်ချုပ်တာပါ... ကျွန်တော်တို့က ကောင်စစ်ဝန်တွေကို ရွေးကောက်တင်မြှောက်ပါတယ်..."

"အိုး..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ့အား တည်ငြိမ်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်၏။

"ဒါဆိုရင် လူတစ်စု အတူတကွထိုင်ပြီး ငြင်းခုံကြကာ အကျယ်ဆုံးအော်နိုင်တဲ့သူ စကားကို နားထောင်ရတာပေါ့..."

မားကပ်စ်၏ မျက်နှာသည် နီရဲသွားပြီး သူ ပြန်လည်ချေပချင်သော်လည်း မရဲဝံ့ပေ။

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပြုံးလိုက်ပြီး စားပွဲပေါ်မှ စက္ကူတစ်ရွက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

၎င်းသည် လျူပန်က အနောက်ဘက်ဒေသများမှ ယူဆောင်လာသော ထောက်လှမ်းရေးအချက်အလက်များ၏ အကျဉ်းချုပ်ဖြစ်ပြီး ရောမ၏ နယ်မြေ၊ လူဦးရေ၊ စစ်ရေးစနစ်နှင့် ဝိုင်သောက်ခြင်းအပြင် ဂလေဒီရေတာများ အချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ကြည့်ရှုရသည်ကို နှစ်သက်သည့် သူတို့၏ အလေ့အထများပင် အသေးစိတ် ပါဝင်လေသည်။

"မြေထဲပင်လယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် မြေပုံပေါ်ရှိ အပြာရောင်ဧရိယာကို ကြည့်လိုက်၏။

"စိတ်ဝင်စားစရာပဲ..."

"မားကပ်စ်... မင်းကို ငါကိုယ်တော် မသတ်ပါဘူး..."

"မင်းကို မသတ်တဲ့အပြင် မင်းကို တရားဝင်ရာထူးတစ်ခုပါ ပေးမယ်..."

မားကပ်စ်၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"တရားဝင်ရာထူး..."

"ဟုတ်တယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ဘေးနားရှိ ကျောက်ကောင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သွား... သူ့အတွက် အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်မှာ သင်ကြားရေးရာထူးတစ်ခု စီစဉ်ပေးလိုက်... လက်တင်ဘာသာစကား သင်ပေးဖို့..."

"မဟာချင်ရဲ့ လူငယ်တွေကို မင်းတို့ရဲ့ ဘာသာစကားကို သင်ယူစေချင်တယ်..."

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ငါကိုယ်တော့် ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတွေ၊ သင်္ဘောအုပ်စုတွေနဲ့ ငါကိုယ်တော့် စစ်တပ်တွေတောင် မင်းတို့ရဲ့ နယ်မြေကို အလည်အပတ်သွားတဲ့အခါ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။

"ငါကိုယ်တော် ပြောတာကို နားလည်နိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်ယောက်တော့ ရှိရမယ် မဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အနက်အရှိုင်းကို ခန့်မှန်းမရသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ရင်း မားကပ်စ်သည် အရာတစ်ခုကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားလေသည်။

ဤအရှေ့တိုင်းအင်ပါယာသည် ရောမကို ပြိုင်ဘက်တစ်ခုအဖြစ်မမြင်ပေ။

သူတို့၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရောမသည် ကုန်သွယ်ရေးအတွက် ဖွင့်လှစ်ရန်၊ လမ်းများဖောက်လုပ်ရန် နှင့် နယ်မြေထဲသို့ ထည့်သွင်းပေါင်းစပ်ရန် လိုအပ်သည့် နောက်ထပ်နေရာတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

"ကျေး... ကျေးဇူးတော် ကြီးမားလှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး..."

မားကပ်စ်က ခေါင်းကို ငုံ့လိုက်လေသည်။

ဤအချိန်မှစ၍ ရောမ၏ ကံကြမ္မာသည် ဤဝေးကွာသော အရှေ့တိုင်းအင်ပါယာနှင့် တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်နှောင်ဖွဲ့သွားပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိလိုက်သည်။