အခန်း ၅၂

အခန်း (၅၂) အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်း၏ ကြွပ်ရွသော အသံနှင့် ရောမလူမျိုးတို့နှင့်အတူ ဆွေးနွေးသော ကွန်ကရစ်အငြင်းပွားမှု

ရှန်းယန်မြို့၏ နွေဦးနှောင်းပိုင်းကာလတွင် မိုးမခပန်းပွင့်များ ကြွေကျမှု ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်ပြီး လေထုထဲတွင် မြေကြီးအနံ့နှင့် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ချိုမြိန်သည့်ရနံ့တို့ ရောနှောနေသည်။

အာဖန်းနန်းတော်၏ တော်ဝင်စမ်းသပ်စိုက်ပျိုးရေးလယ်ကွင်းဘေးရှိ တစ်ချိန်က သံမဏိနွားဖြင့် လယ်ထွန်ပြသရာတွင် အသုံးပြုခဲ့သော တဲအုံလေးမှာ ယခုအခါ ယာယီ အနောက်ဘက်ဒေသ ရှားပါးပစ္စည်းများ မြည်းစမ်းရာ ခန်းမအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချောင်ချောင်ချိချိ ပိတ်ချောလေ့ကျင့်ရေးဝတ်စုံနှင့် အထပ်ထပ်ချုပ်လုပ်ထားသော အဝတ်ဖိနပ်ကို စီးနင်းထားသည့် ချင်ရှီဟွမ်သည် မည်သည့် ဧကရာဇ်၏ ဟန်ပန်မျှမပါဘဲ ခွေးခြေခုံငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်နေ၏။ သူ၏ လက်ထဲတွင် သန့်ရှင်းပြီး အလင်းဖောက်ထွင်းမြင်ရသည့် လိမ္မော်နီရောင် အရှည်မြောမြော အရာဝတ္ထုတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"ဂျွတ်..."

တိတ်ဆိတ်နေသော တဲအုံလေးထဲတွင် ကြွပ်ရွသော ဝါးစားသံတစ်ခု ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

လီစစ်၊ ကျောက်ကောင်းနှင့် မျှော်လင့်တကြီး ဖြစ်နေသော မဟာချင်အနောက်ဘက်ဒေသ၏ ပေါ်ဝမ်မြို့စားကြီး ကျန်းချန်တို့အားလုံးသည် ဧကရာဇ်၏ ပါးစပ်ကို စူးစိုက်ကြည့်နေကြသည်။

"အင်း..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အကြိမ်အနည်းငယ်မျှ ဝါးစားလိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များ ပြေလျော့သွားပြီး နောက်ထပ်တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ပြန်သည်။

"ဂျွတ်..."

"ချိုတယ်... ကြွပ်တယ်... အရည်ရွှမ်းတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် စကားလုံးသုံးလုံးဖြင့် မှတ်ချက်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကျန်ရစ်နေသော အနီရောင်တုတ်ချောင်းတစ်ဝက်ကို အနီးရှိ နန်းတွင်းသမားတော်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"သမားတော်ကြီး မင်းလည်း နည်းနည်း မြည်းကြည့်ပါဦး... ရှောင်ဂျီကတော့ ဒါကို မုန်လာဥနီလို့ ခေါ်ပြီး ၎င်းထဲမှာ ကယ်ရိုတင်းတွေ ကြွယ်ဝစွာ ပါဝင်တယ်လို့ ဆိုတယ်... အဲ့ဒါက ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရက်တီနောဆိုတဲ့ အရာအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်တယ်တဲ့... ဒါက မျက်လုံးအတွက် ကောင်းမွန်ပြီး ကြက်မျက်သင့်ရောဂါကို အထူးကုသပေးနိုင်တယ်..."

နန်းတွင်းသမားတော်သည် ၎င်းကို အလွန်ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်ပြီး သတိထား၍ တစ်ကိုက် ကိုက်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများ ချက်ချင်းပင် အရောင်လက်သွားလသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ဒီအရာက အရသာချိုမြိန်ပြီး သဘာဝအားဖြင့် မျှတပါတယ်... ဆေးဖော်စပ်ရာမှာ အသုံးပြုဖို့အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် နာမည်ကတော့ 'ဟူ' မုန်လာဥနီဆိုတော့ နည်းနည်း ကြမ်းတမ်းနေသလိုပဲ... ရှန်းနုံလူမျိုးတွေ စားမယ့် အရာတစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ကို သုတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်၏။

"ဟူ ဟုတ်လား... အခု ဒါက မဟာချင်ကို ရောက်ရှိလာပြီး ငါကိုယ်တော်ရဲ့ လယ်ကွင်းတွေထဲမှာ စိုက်ပျိုးထားပြီဖြစ်တဲ့အတွက် ဒါက ချင်ဟင်းသီးဟင်းရွက် ဖြစ်သွားပြီ..."

သူသည် လိမ္မော်နီရောင် အခွံကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ဒီအရောင်ကို ကြည့်စမ်း... ကျောက်စိမ်းလိုမျိုး နီရဲပြီး တောက်ပနေတယ်... ပြီးတော့ ပုံစံကလည်း ဂျင်ဆင်းနဲ့ တူတယ်... ဒါကို မုန်လာဥနီလို့ မခေါ်ကြနဲ့တော့... အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းလို့ပဲ ခေါ်ကြ..."

"ကွမ်ကျုံးလွင်ပြင်မှာ ဒါကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စိုက်ပျိုးဖို့ အမိန့်ပေးလိုက်... မဟာချင်က လေးသည်တော်တိုင်းကို လင်းယုန်ငှက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်စေချင်တယ်... ညဘက်မှာတောင် ခြေလှမ်းတစ်ရာအကွာက ပစ်မှတ်တွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်နိုင်စေရမယ်..."

"အမိန့်တော်အတိုင်းပါ..."

ကျန်းချန်မှာ အလွန်ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ သူသည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် မျိုးစေ့အတော်များများကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း ဤ အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းကို ဧကရာဇ်ကိုယ်တိုင် အမည်ပေးလိုက်သောကြောင့် ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ ချက်ချင်းပင် အဆမတန် မြင့်တက်သွားတော့မည် ဖြစ်၏။

လီစစ်သည် ဘေးမှနေ၍ စောင့်ကြည့်နေရင်း တိတ်ဆိတ်စွာ တွက်ချက်နေသည်။ ဤအနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် စိုက်ပျိုးလိုက်သည်နှင့် စပါးစိုက်ပျိုးရန် ရည်ရွယ်ထားသော မြေနေရာများကို မလွဲမသွေ နေရာယူသွားမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သေချာစွာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဤအရာက အထွက်နှုန်းကောင်းမွန်ပြီး အစားအစာအဖြစ်လည်း စားသုံးနိုင်ကာ ရောဂါများကိုလည်း ကုသပေးနိုင်သောကြောင့် အရှုံးပေါ်မည့်ကိစ္စတော့ မဟုတ်ပေ။

"ကျန်းချန် ဒီအနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းအပြင် မင်းပြန်သယ်လာတဲ့ အဲ့ဒီ... မြင်းတွေစားတဲ့ မြက်ကို ဘယ်လိုခေါ်လဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်၏။

"အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်... ၎င်းကို အယ်လ်ဖာဖာလို့ ခေါ်ပါတယ်..."

ကျန်းချန်သည် ခရမ်းရောင်ပန်းပွင့်များနှင့် အစိမ်းရောင်အရွက်များ ပါရှိသော တိရစ္ဆာန်အစာ ခြင်းတောင်းတစ်တောင်းကို အလျင်အမြန် ယူဆောင်လာစေ၏။

"ဒီမြက်က အနောက်ဘက်ဒေသတွေမှာ အလွန်ပေါများပါတယ်... တာ့ယွမ်ပြည်က ချွေးသွေးမြင်းတွေက ဒါကို စားပြီး ကြီးပြင်းလာကြတာပါ... ဒါက အလွန်လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားနိုင်ပြီး မိုးခေါင်ရေရှားမှုနဲ့ အအေးဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါတယ်... ပြီးတော့ မြင်းတွေ ဒါကို စားတဲ့အခါ အလေးချိန် မြန်မြန်တက်လာပြီး ခွန်အားတွေ အလွန်ကြီးမားလာပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အယ်လ်ဖာဖာတစ်ဆုပ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး သူ၏ နှာခေါင်းနားသို့ တေ့လိုက်လေသည်။ ၎င်းတွင်

လတ်ဆတ်သော မြက်ရနံ့တစ်ခု ရှိနေ၏။

"ပစ္စည်းကောင်းပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများတွင် ထက်မြက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ သံမဏိတပ်ဖွဲ့က ကောင်းမွန်တဲ့ လောင်စာမရှိမှာကို စိုးရိမ်နေခဲ့တာ... ပဲနက်တွေကိုချည်းပဲ စားရတာက ကုန်ကျစရိတ် အလွန်များလွန်းတယ်... ပြီးတော့ အချဉ်ဖောက်ထားတဲ့မြက်ကလည်း အာဟာရ အလုံအလောက် မပေးနိုင်ဘူးလို့ ငါကိုယ်တော် ထင်တယ်... ဒီအယ်လ်ဖာဖာက အဲ့ဒီကွက်လပ်ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တယ်..."

"လီစစ်..."

"ကျွန်တော်မျိုး ရှိပါတယ်..."

"ရှန်းလင်ဥယျာဉ်နဲ့ လုံရှီက မြင်းစားကျက်တွေမှာ ဒီအရာကို စိုက်ပျိုးဖို့အတွက် မြေနေရာ သီးသန့် ဖယ်ထားလိုက်... မဟာချင်က စစ်မြင်းတိုင်းကို အနောက်ဘက်ဒေသရဲ့ ဘူဖေးကို ခံစားစေချင်တယ်..."

"နောက်တစ်ခု ရှိသေးတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏အသံကို နှိမ့်လိုက်၏။

"အဲ့ဒီမော့သုကောင်က အနောက်ဘက်ဒေသတွေမှာ မြင်းတွေ ခိုးနေတာ မဟုတ်ဘူးလား... သူ့ဆီမှာ မြင်းတွေ ရှိနိုင်ပေမယ့် ဒီမြက်တော့ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး... ငါတို့က ဒီမြက်ကို ကောင်းကောင်း စိုက်ပျိုးထားနိုင်ရင် အနာဂတ်မှာ... သူ့ရဲ့ မြင်းတွေအားလုံးကို ငါတို့ဆီရောက်လာအောင် မြှူဆွယ်နိုင်လိမ့်မယ်..."

စိုက်ပျိုးရေးထုတ်ကုန်များကို မြည်းစမ်းပြီးနောက် ချင်ရှီဟွမ်သည် စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေလေသည်။ သူသည် နန်းတော်သို့ ပြန်သွားပြီး အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်တွင် ထိန်းသိမ်းထားသော ရောမ၏ ကံကောင်းခြင်းနိမိတ် မားကပ်စ်အား တွေ့ဆုံရန် ပြင်ဆင်လိုက်၏။

ဤအချိန်တွင် အာဖန်းနန်းတော်တက္ကသိုလ်၊ ဘာသာစကားကောလိပ်၏ ကျယ်ဝန်းသော စာသင်ခန်းတစ်ခုအတွင်း၌ လေထုမှာ ထူးထူးခြားခြား ထူးဆန်းနေလေသည်။

မားကပ်စ်သည် အချိုးမကျသော ချင်စတိုင် ရှန်ယီဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ညွှန်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူသည် ကျောက်သင်ပုန်းတစ်ခုရှေ့တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ ကျောင်းသားဒါဇင်အနည်းငယ်ကို လက်တင်ဘာသာစကားဖြင့် ရောနှောနေသော မပီကလာ ပီကလာ ချင်စကားဖြင့် သင်ကြားပေးနေ၏။

ထိုကျောင်းသားများမှာ သာမန်လူများ မဟုတ်ကြပေ။ မိုဟစ်ဂိုဏ်းမှ လူငယ်လက်မှုပညာရှင်များ၊ ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒမှ အရာရှိလောင်းများနှင့် အမြဲတမ်း ပျော်ပွဲဝင်ရန် လာတတ်သော လူငယ်မင်းသားလေး ဟူဟိုက်တို့ပင် ပါဝင်လေသည်။

"ဆီးနိတ်... ဆီးနိတ်..."

မားကပ်စ်သည် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်တွင် စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ပြဇာတ်ရုံတစ်ခုကို ဆွဲလိုက်သည်။

"ရောမမှာ အာဏာကို မျှဝေထားတယ်... ရောမမှာ အာဏာကို မျှဝေထားတယ်... လူတိုင်းက အတူတကွ ထိုင်ပြီး ပဲစေ့တွေ ချကြတယ်... အိုး မဟုတ်ဘူး... အမျိုးသားရေး ကိစ္စရပ်တွေကို ဆုံးဖြတ်ဖို့အတွက် မဲပေးကြတယ်..."

အောက်ဘက်ရှိ ကျောင်းသားများမှာ ရှုပ်ထွေးသွားကာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြ၏။

ဥပဒေအချုပ်အခြာဝါဒ နောက်ခံရှိသော ကျောင်းသားတစ်ဦးက မေးခွန်းမေးရန် လက်မြှောက်လိုက်သည်။

"ဆရာ... လူနှစ်ယောက် သဘောထားမတိုက်ဆိုင်ရင် သူတို့ စတင်တိုက်ခိုက်ကြတဲ့အခါ ဘာဖြစ်မလဲ... လူသုံးရာလုံးက သဘောထားမတိုက်ဆိုင်ရင်ကော စစ်ပွဲကို ဆက်တိုက်နေဦးမှာလား... ဆန်စပါးတွေကို ဆက်ပြီး ဝေငှနေဦးမှာလား..."

မားကပ်စ်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီး ရှင်းပြရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"အဲ့ဒါက ဒီမိုကရေစီရဲ့ တန်ဖိုးပဲ... တစ်ဖက်လူကို လက်ခံလာအောင် ဆွဲဆောင်ဖို့ မိန့်ခွန်းတွေကို အသုံးပြုပြီး ငါတို့က အချေအတင် ဆွေးနွေးဖို့ လိုအပ်တယ်..."

"အချေအတင် ဆွေးနွေးတယ် ဟုတ်လား..."

ဟူဟိုက်သည် ရှေ့ဆုံးတန်းတွင် ခြေချိတ်ထိုင်နေပြီး သူ၏ ပါးစပ်ထဲတွင် အစိမ်းလိုက်ရှိနေသော အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းတစ်ခုကို ခဲထားလေသည်။

"အဲ့ဒါက ဘယ်လောက်တောင် နှေးကွေးလိုက်မလဲ... အမှန်တရားဆိုတာ အမြောက်တွေရဲ့ အကွာအဝေးအတွင်းမှာပဲရှိတယ်လို့ ခမည်းတော်က ပြောခဲ့ဖူးတယ်... နေပါဦး မဟုတ်သေးဘူး... စွမ်းဆောင်ရည်ရဲ့ အကွာအဝေးအတွင်းမှာပဲရှိတာ... မင်းရဲ့ အဲ့ဒီ ဆီးနိတ်ဆိုတာကြီးက စိုစွတ်နေတဲ့ ဈေးတစ်ခုနဲ့ တူနေတယ်..."

မားကပ်စ်၏ မျက်နှာမှာ နီရဲသွားသည်။

"ဒါက.. ဒါက ယဉ်ကျေးမှုပဲ... အဲ့တာက သမ္မတနိုင်ငံပဲ..."

"သမ္မတနိုင်ငံ ဟုတ်လား..."

ဟူဟိုက်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် နှာမှုတ်လိုက်၏။

"အတူတကွ သောက်စားကြခြင်းဆိုတာနဲ့ ပိုတူနေတယ်... အရက်တစ်ခွက်လောက် သောက်လိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်..."

ဤမဟာချင်မှ အတိုက်အခံများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပျက်မှုမှ မားကပ်စ် သွေးအန်တော့မည့် ဆဲဆဲတွင် တံခါးပေါက်မှ ကျယ်လောင်သော ကြေညာသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အရှင်မင်းကြီး ကြွလာပြီ..."

စာသင်ခန်းမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူအားလုံး တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဒူးထောက်လိုက်ကြ၏။

ချင်ရှီဟွမ်သည် လက်ကို နောက်ပစ်ကာ ဝင်လာလေသည်။ သူသည် ကျောက်သင်ပုန်းပေါ်ရှိ ထူးဆန်းသော စက်ဝိုင်းခြမ်းပုံစံ ဗိသုကာပုံကြမ်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး စိတ်ဝင်စားဟန်ဖြင့် မျက်ခုံးပင့်လိုက်၏။

"မားကပ်စ်... မင်းက သူတို့ကို ဘယ်လို ငြင်းခုံ' ရမလဲဆိုတာ သင်ပေးနေတယ်လို့ ငါကိုယ်တော် ကြားတယ်..."

မားကပ်စ်သည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်ကာ ပျပ်ဝပ်လိုက်လေသည်။ သူသည် ချင်အမူအကျင့် အပြည့်အစုံကို သင်ယူထားပြီးဖြစ်၏။

"အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော်မျိုးက ရောမရဲ့... နိုင်ငံရေးစနစ်အကြောင်းကို ရှင်းပြနေတာပါ..."

"ထလော့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဟူဟိုက် ဖယ်ပေးလိုက်သော ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မားကပ်စ်အား ဆက်ပြောရန် အမူအရာပြလိုက်သည်။

"မင်းတို့ရဲ့ အဲ့ဒီငြင်းခုံနေတဲ့ ဆီးနိတ်ကို ငါကိုယ်တော် စိတ်မဝင်စားဘူး... ငါကိုယ်တော် စိတ်ဝင်စားတာက..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ယခင်က ထောင့်ဘက်တွင် မားကပ်စ် ရေးဆွဲထားခဲ့သော တံတားပုံကြမ်းတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"အဲ့အရာပဲ..."

၎င်းမှာ ရောမ၏ ကျော်ကြားလှသော မြင့်မားသည့် ရေသွယ်တံတားများ၏ ပုံကြမ်းပင် ဖြစ်သည်။

"မင်းတို့ ရောမလူမျိုးတွေက ကျောက်တုံးတွေကို အတူတကွ ကပ်ထားဖို့ ဘာကို အသုံးပြုကြတာလဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်၏။

"မင်းတို့ရဲ့ တံတားတိုင်တွေက ရေထဲမှာ နှစ်ရာချီကြာအောင် စိမ်ထားရင်တောင် မပျက်စီးဘူးလို့ ငါကိုယ်တော်၏ လက်မှုပညာရှင်တွေက ပြောတယ်... ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ဘိလပ်မြေက မာကျောပေမယ့် ပင်လယ်ရေထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး စိမ်ထားရင် ပြိုကျသွားလေ့ရှိတယ်..."

ဗိသုကာပညာအကြောင်း ဖော်ပြလိုက်ချိန်တွင် မားကပ်စ်၏ မျက်လုံးများ လင်းလက်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ရောမလူမျိုးများ အဂုဏ်ယူဆုံးသော နည်းပညာပင်ဖြစ်၏။

"အရှင်မင်းကြီးကို အစီရင်ခံပါတယ်... အဲ့ဒါက မီးတောင်ပြာပါ..."

မားကပ်စ်သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အမူအရာပြလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်တို့က ဗီဆူးဗီးယပ်စ် မီးတောင်က ပြာတွေကို ထုံး၊ ကျောက်စရစ်တွေနဲ့ ရောစပ်လိုက်တယ်... အဲ့ဟာက... အရမ်းအံ့ဩစရာ ကောင်းတယ်... တကယ့်ကို အံ့ဩစရာ ကောင်းတာပါ... အဲ့ဟာက ရေထဲမှာ မပျော်ဝင်ဘူး... အဲ့ဒီအစား ပိုပြီးတော့တောင် မာကျောလာသေးတယ်... ကျောက်တုံးကြီးလိုပဲ..."

"မီးတောင်ပြာ ဟုတ်လား..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ သူငယ်အိမ်များ အနည်းငယ် ကျုံ့သွားလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အရှင်မင်းကြီး... သူ လိမ်နေတာ မဟုတ်ပါဘူး... ရောမကွန်ကရစ်ရဲ့ အဓိကနည်းပညာက မီးတောင်ပြာ (ပိုဇိုလာနာ) ဖြစ်ပါတယ်...]

[၎င်းထဲမှာပါဝင်တဲ့ အလူမီနိုဆီလီကိတ်တွေက ရေအောက်ရှိ ထုံးတွေနဲ့ ဓာတ်ပြုပြီး ပင်လယ်ရေစားမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိတဲ့ အလွန်မာကျောသော သလင်းကျောက်ဖြစ်တဲ့ တိုဘာမိုရိုက်ကို ထုတ်လုပ်ပေးပါတယ်...]

[ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ရောမဆိပ်ကမ်းတွေနဲ့ ရေကာတာတွေက နှစ်ပေါင်းနှစ်ထောင်ကြာတဲ့အထိ ရပ်တည်နိုင်တာ ဖြစ်ပါတယ်...]

[အရှင်မင်းကြီးရဲ့ မဟာချင် ဘိလပ်မြေ (ပို့လန်းဘိလပ်မြေရဲ့ ရှေ့ပြေး) က ကနဦးအဆင့်မှာ စွမ်းအားမြင့်မားပေမယ့် ပင်လယ်ရေစားမှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမှုနဲ့ ကြာရှည်ခံမှုအပိုင်းမှာတော့ ၎င်းလောက် မကောင်းမွန်တာ အမှန်ပါပဲ...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်၏။

"မဟာချင်မှာ... မီးတောင်တွေ ရှိလို့လား..."

[ရှိပါတယ်... ချန်ပိုင်တောင်၊ ထန်ချုံးနဲ့... ဤအချိန် အနောက်ဘက်ဒေသတွေရဲ့ အစွန်အဖျားမှာ ရှိပါတယ်...]

[သို့သော် ဝေးကွာလွန်းတဲ့ အနီးက ရေက အဝေးက ရေငတ်ခြင်းကို မပြေပျောက်စေနိုင်ပါဘူး...]

[ဒါပေမယ့် အစားထိုးပစ္စည်းတွေကို ရှာဖွေလို့ ရပါတယ်... ယင်ပြာ (ကျောက်မီးသွေးလောင်ကျွမ်းရာက ကျန်ရစ်တဲ့ပြာ) ဒါမှမဟုတ် ချော်တွေပေါ့... အာနိသင်က အနည်းငယ် ပိုဆိုးပေမယ့် သဘောတရားကတော့ ဆင်တူပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် မားကပ်စ်အား ရွေ့လျားနိုင်သော ရတနာသိုက်ကြီးတစ်ခုကို ကြည့်နေသကဲ့သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ဤရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မျောက်၏ ခေါင်းထဲတွင် အမှန်တကယ်ပင် ဗဟုသုတအချို့ ရှိနေပေသည်။

"မားကပ်စ်..."

ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံမှာ အနည်းငယ် ပို၍ ညင်သာလာလေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး မိန့်တော်မူပါ..."

"အဲ့ဒီမီးတောင်ပြာ ဖော်စပ်နည်းကို အသေးစိတ် ရေးပေးခဲ့... ဓာတုဗေဒအကယ်ဒမီက လူတွေကို အဲ့တာကို လေ့လာခိုင်းမယ်..."

"အဲ့ဒါအတွက် အလဲအလှယ်အနေနဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ဟူဟိုက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"လေးတံတွေကို ထုတ်လုပ်ဖို့ တပ်ဆင်ရေးလိုင်းကို ဘယ်လိုအသုံးပြုရမလဲဆိုတာ ဟူဟိုက်ကို သင်ပေးခိုင်းမယ်..."

မားကပ်စ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ချင်လေးတံများ။ ထိုအရာများမှာ ရောမတပ်မတော် အိပ်မက်သာ မက်နိုင်သည့် လျင်မြန်စွာ ပစ်ခတ်နိုင်သော နတ်ဘုရားလက်နက်များပင် ဖြစ်သည်။

"သဘောတူပါတယ်... သဘောတူပါတယ်..."

မားကပ်စ်မှာ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားသဖြင့် ခုန်ပေါက်လုနီးပါး းဖြစ်သွား၏။

"အရှင်မင်းကြီး... တကယ်တော့ မီးတောင်ပြာအပြင် ကျွန်တော်တို့ ရောမလူမျိုးတွေဆီမှာ စကျင်ကျောက် ဖြတ်တောက်တဲ့ နည်းပညာနဲ့ အများပြည်သူသုံး ရေချိုးခန်းတွေအတွက် ရေလည်ပတ်မှုစနစ်တွေလည်း ရှိပါသေးတယ်..."

"အကုန်လုံး ရေးပေးခဲ့..."

ချင်ရှီဟွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။

"အသုံးဝင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ငါကိုယ်တော် ဝယ်မယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်မှာ နည်းပညာ တင်သွင်းမှုများဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေချိန်တွင် ရှန်းယန်မြို့၏ အခြားတစ်ဖက်၌ အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းနှင့် ပတ်သက်သော စီးပွားရေး ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေလေသည်။

လျူပန်သည် "လျူ၏ လတ်ဆတ်သော စူပါမားကတ်" အဝင်ဝတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ ရှည်လျားလှသော တန်းစီနေသူများကို ကြည့်ရင်း အပြုံးကို မထိန်းနိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

"မတိုးကြနဲ့... မတိုးကြနဲ့... တစ်ယောက်ကို နှစ်ခုပဲရမယ်..."

အစီအစဉ်တကျဖြစ်စေရန် ဖန်ခွိုက်က ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"ဒါက အရှင်မင်းကြီးကိုယ်တိုင် အမည်ပေးထားတဲ့ အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းပဲ... အမြင်အာရုံ ကောင်းမွန်ဖို့ စားလိုက်... ခွန်အားတွေ တိုးလာဖို့ စားလိုက်... တစ်ခုကို ဒင်္ဂါးငါးရာပဲ... ဈေးဆစ်လို့ မရဘူး..."

မုန်လာဥနီတစ်ခုအတွက် ဒင်္ဂါးငါးရာ။

ဤဈေးနှုန်းမှာ လက်တွေ့တွင် ဓားပြတိုက်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တော်ဝင် အထူးထုတ်ကုန်နှင့် ကျန်းမာရေး နတ်ဆေးဟူသော ဂုဏ်ပုဒ်နှစ်ခုအောက်တွင် ရှန်းယန်မှ မှူးမတ်များမှာ ၎င်းထံသို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် လာရောက်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။

"ကျွန်တော့်ကို ဆယ်ခုပေးပါ... ယောက္ခမဆီကို ပို့ပေးချင်လို့ပါ..."

"ကျွန်တော့်ကို နှစ်ဆယ်ပေး...ဒါက နာတာရှည် ခြေထောက်နာတာကို ကုသပေးနိုင်တယ်လို့ ကြားတယ်..."

ရှောင်ဟဲသည် ကောင်တာနောက်တွင်ထိုင်ကာ သူ၏ လက်များ နာကျင်လာသည်အထိ ငွေရေတွက်နေသည်။

"လျူဇီ... ငါတို့ ဒါကိုလုပ်တာ နည်းနည်း လွန်မသွားဘူးလား..."

ရှောင်ဟဲမှာ အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေသည်။

"ဒါက မြေကြီးထဲမှာ မြန်မြန်ကြီးထွားနိုင်တယ်... နောက်ထပ် နှစ်လလောက်ဆိုရင် လမ်းတွေပေါ်မှာ အပြည့်ဖြစ်နေလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် ဈေးတွေ ထိုးကျသွားပြီး ဒီလူတွေ ငါတို့ဆိုင်ကို ရိုက်ခွဲကြမှာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ထိုးကျသွားမယ် ဟုတ်လား..."

လျူပန်သည် စပျစ်သီးခွံတစ်ခုကို ထွေးထုတ်လိုက်၏။

"ထိုးကျသွားတယ်ဆိုတာက နောက်နှစ်လနေမှ ဖြစ်မယ့်ကိစ္စလေ... အခုရမယ့် ပိုက်ဆံကိုတော့ မရှာရင် နှမြောစရာကြီး..."

"ဒါ့အပြင်..."

လျူပန်က သူ၏အသံကို နှိမ့်လိုက်သည်။

"ငါ နန်းတွင်းရေးရာဌာနက ကျောက်ကောင်းနဲ့ စကားပြောပြီးသွားပြီ... လတ်ဆတ်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ မရောင်းရတော့တဲ့အခါ

အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်း အခြောက်တွေ ရောင်းမယ်... အနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်း အရက်တွေ ရောင်းမယ်... ပြီးတော့ အရွက်တွေကိုတောင် ခုတ်ထစ်ပြီး ပတ္တမြား ကျန်းမာရေး လက်ဖက်ရည်အဖြစ် ဖန်တီးဦးမှာ..."

"ဒီမုန်လာဥနီ တစ်ခုတည်းကိုပဲ အရိုးအစအနတောင် မကျန်တဲ့အထိ ငါတို့ စားသုံးပစ်မှာ..."

သူတို့ စကားပြောနေစဉ် အနက်ရောင်ဝတ်စုံနှင့် လူတစ်ယောက်က ဆိုင်၏ နောက်ဘက်အခန်းထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ဝင်ရောက်လာသည်။

သူသည် ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လျှို့ဝှက်အေးဂျင့်တစ်ဦးဖြစ်၏။

"သခင်လျူ၊ သခင်ရှောင်..."

အေးဂျင့်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ကြည်နေပြီး လျှို့ဝှက်အစီရင်ခံစာတစ်ခုကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အနောက်ဘက်မှာ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားပြီ..."

လျူပန်၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ သူသည် အစီရင်ခံစာကို ယူ၍ လျင်မြန်စွာ ဖတ်ရှုလိုက်ရာ သူ၏ မျက်မှောင်များ ချက်ချင်းပင် တွန့်ကွေးသွားတော့၏။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ..."

ရှောင်ဟဲက မေးလိုက်သည်။

"အဲ့ဒီမော့သု မအေပေးမြေးလေးက သူ့ရဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို ထပ်သုံးနေပြန်ပြီ..."

လျူပန်က အစီရင်ခံစာကို စားပွဲပေါ်သို့ ပုတ်ချလိုက်လေသည်။

"တာ့ယွမ်ပြည်မှာ သူက မြင်းတွေကို ခိုးရုံတင်မကဘူး... စက်ရုံတစ်ခုလည်း ဖွင့်ထားသေးတယ်..."

"စက်ရုံဟုတ်လား... ဘယ်လိုစက်ရုံမျိုးလဲ..."

"မဟာချင် အထူးထုတ်ကုန် အတုပြုလုပ်ရေးစက်ရုံပဲ..."

လျူပန်က အံကြိတ်လိုက်၏။

"သူက အနောက်ဘက်ဒေသတွေမှာ သောင်တင်နေတဲ့ ငါတို့ရဲ့ လက်မှုပညာရှင်တစ်စုကို ဖမ်းဆီးပြီး ငါတို့ရဲ့ ပိုးသားတွေနဲ့ ကြွေထည်တွေကို အတုယူ ဖန်တီးနေတယ်..."

"ခွေးချေးလို ဖန်တီးထားတာတောင်မှ သူက ဈေးပေါပေါနဲ့ ရောင်းနေတယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ မဟာချင်ရဲ့ ပိုးသားတွေက အဆိပ်ပြင်းပြီး ဝတ်ဆင်ရင် အနာတွေ ဖြစ်စေတယ်... ငါတို့ရဲ့ ကြွေထည်တွေက လူသေတွေရဲ့ အရိုးတွေနဲ့ ဖုတ်ထားတာမို့ အသုံးပြုရင် သက်တမ်းတိုစေတယ်ဆိုပြီး ကောလာဟလတွေကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်နေတယ်..."

"အခု အနောက်ဘက်ဒေသက နိုင်ငံငယ်လေး အတော်များများက ၎င်းကို ယုံကြည်နေကြပြီ... ငါတို့ရဲ့ ကုန်သည်ယာဉ်တန်းတွေက လမ်းတွေပေါ်မှာ ပိတ်ဆို့ခံထားရတယ်... ကုန်ပစ္စည်းတွေလည်း မရောင်းရတော့ဘူး... ပြီးတော့ အခွန်အခတွေလည်း အကြီးအကျယ် ကောက်ခံခံနေရတယ်..."

ရှောင်ဟဲက သက်ပြင်းချလိုက်၏။

"ဒါက...ဒါက မဟာချင်ရဲ့ စီးပွားရေး ဂုဏ်သတင်းကို ဖျက်ဆီးဖို့ ရည်ရွယ်ထားတာပဲ... ဒါက ပိုက်ဆံခိုးတာထက် ပိုပြီး ရက်စက်တယ်..."

လျူပန်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျဉ်းမြောင်းသော စာရင်းကိုင်အခန်းအတွင်း နှစ်ခေါက်ခန့် ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်သွားသည်။

"သဲတွေ ရောနှောခြင်းဆိုတဲ့ လှည့်ကွက်က အတော်လေး ချောမွေ့စွာ ကစားထားတာပဲ..."

"ငါ့နာမည်ကို ဖျက်ဆီးချင်တာလား... ငါ့ရဲ့ ဓနဥစ္စာဆီ သွားမယ့်လမ်းကို ဖြတ်ချင်တာလား..."

လျူပန်၏ မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"ကောင်းပြီ... မော့သု မင်းက အတုပြုလုပ်ခြင်းကို ကစားချင်နေမှတော့ စစ်မှန်တဲ့ အတုအပ တိုက်ဖျက်ရေးဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို မင်းမြင်အောင် ငါလုပ်ပြမယ်..."

"ရှောင်ဟဲ..."

"ရှိပါတယ်..."

"စုတ်တံယူလိုက်... အရှင်မင်းကြီးထံကို အစီရင်ခံစာတစ်စောင် ရေးလိုက်..."

"လျှောက်ထားလိုက်...မဟာချင် အနောက်ဘက်ဒေသ စားသုံးသူအခွင့်အရေး ကာကွယ်ရေးအသင်းကို တည်ထောင်ဖို့ လျှောက်ထားလိုက်..."

"ငါက အတုအပ တိုက်ဖျက်ရေး အမှတ်အသားတွေနဲ့ တရားဝင် အသိအမှတ်ပြု လက်မှတ်တွေ ယူပြီး အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို ပြန်သွားမယ်..."

"အခုတစ်ကြိမ် ငါက ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရောင်းရုံတင်မကဘူး... တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ပြီး ရောင်းချခြင်းကို လုပ်မယ်... အနောက်ဘက်ဒေသက လူတွေအားလုံးရဲ့ရှေ့မှာ မော့သုရဲ့ အမှိုက်တွေကို အပိုင်းပိုင်းအစစဖြစ်အောင် ဆွဲဖြဲပြမယ်..."

ညနက်ပိုင်းအချိန် ရှန်းယန်နန်းတော်အတွင်း၌။

ချင်ရှီဟွမ်သည် လျူပန်၏ အစီရင်ခံစာကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မားကပ်စ် တင်ပြထားသော မီးတောင်ပြာ ကွန်ကရစ် ဖော်စပ်နည်းကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာ၏။

"တစ်ယောက်က အနောက်ဘက်မှာ အတုပြုလုပ်တဲ့ လုပ်ငန်းကို လုပ်ဆောင်နေပြီး နောက်တစ်ယောက်က အရှေ့ဘက်မှာ အတုအပတွေကို တိုက်ဖျက်နေတယ်..."

"ဒီကမ္ဘာကြီးက ပိုပိုပြီး စည်ကားလာတော့မှာပဲ..."

"ရှောင်ဂျီ..."

[ကျွန်တော်မျိုးရှိပါတယ် အရှင်မင်းကြီး...]

"ငါကိုယ်တော်ကို ပြောပြစမ်း... ငါကိုယ်တော်က ဒီမီးတောင်ပြာ ဘိလပ်မြေကို ဖန်တီးပြီး အနောက်ဘက်ဒေသတွေဆီ ဦးတည်သွားမယ့် ဘိလပ်မြေ မဟာတံတိုင်းတစ်ခုကို တည်ဆောက်ဖို့ ၎င်းကို အသုံးပြုမယ်ဆိုရင်... အိုး မဟုတ်သေးဘူး... ဘိလပ်မြေ ခံတပ်လိုင်းတစ်ခုပေါ့..."

"မော့သုရဲ့ အထူးထုတ်ကုန် အတုပြုလုပ်ရေး စက်ရုံကို တိုက်ရိုက် ပိတ်လှောင်ပစ်လိုက်လို့ မရဘူးလား..."

[သီအိုရီအရတော့ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်... ဒါပေမယ့် ကုန်ကျစရိတ်က အလွန်များလွန်းပါတယ်...]

[သို့သော် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ချဉ်းကပ်ပုံကို ပြောင်းလဲနိုင်ပါတယ်...]

[ရေစိုခံနိုင်တဲ့ ဤကွန်ကရစ်ကို အသုံးပြုပြီး အရှေ့ပင်လယ်မှာ ရေနက်ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုကို အရင်တည်ဆောက်ပါ...]

[ပြီးတော့... ပိုကြီးမားတဲ့ သင်္ဘောတွေကို တည်ဆောက်ပါ...]

[ကုန်းလမ်းက ပိတ်ဆို့နေရင် ကျွန်တော်တို့က ရေလမ်းကို အသုံးပြုကြတာပေါ့... အနောက်ဘက်ဒေသတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ရှန်တူး (အိန္ဒိယ) ဒါမှမဟုတ် ပါသီယာကို တိုက်ရိုက် သွားလိုက်ပါ...]

[ဤအရာကို အကွေ့မှာ ကျော်တက်ခြင်းလို့ ခေါ်ပါတယ်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မြေပုံဆီသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ၏ လက်ညှိုးသည် ရှည်လျားလှသော ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက် ခြေရာခံသွား၏။

"ပင်လယ်..."

"ဟူဟိုက်ရဲ့ မဟာ စက်ဝိုင်းဘီးက ပိုပြီး ကြီးမားဖို့ လိုအပ်နေပုံရတယ်..."

"အမိန့်ပေးလိုက်... နန်းတွင်းရေးရာဌာနက မီးတောင်ပြာ ဘိလပ်မြေကို အပြည့်အဝ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရမယ်..."

"တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ အတုအပ တိုက်ဖျက်ဖို့လျူပန်ကို အနောက်ဘက်ဒေသတွေဆီ သွားခိုင်းလိုက်... ကပ်စေးမနှဲနဲ့... ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်အောင် ဖန်တီးလိုက်... အဲ့ဒီ ရောမလူမျိုး မားကပ်စ်ကိုလည်း ခေါ်သွားပြီး မဟာချင်ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေအတွက် သူ့ကို ထောက်ခံပေးသူအဖြစ် လုပ်ခိုင်းတာက အကောင်းဆုံးပဲ..."

"စစ်မြေပြင်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် ဈေးကွက်မှာပဲဖြစ်ဖြစ် မဟာချင်က သူ ဘယ်တော့မှ ယှဉ်ပြိုင်လို့မရတဲ့ ဖခင်ကြီးဆိုတာကို မော့သုကို သိစေချင်တယ်..."

ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ရှိ လရောင်မှာ ရေကဲ့သို့ ငြိမ်သက်နေသည်။

ကြီးမားလှသော မဟာချင်၏ စက်ယန္တရားကြီးသည် ညအချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လည်ပတ်နေပြီး စိန်ခေါ်မှုအသစ်များကို ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် နောက်တစ်ကြိမ် အရှိန်မြှင့်တင်နေပြီ ဖြစ်၏။

ထို့အပြင် ချင်ရှီဟွမ် တစ်ကိုက် ကိုက်ထားသော ထိုအနီရောင်ကျောက်စိမ်းဂျင်ဆင်းမှာလည်း ပို၍ ကြွယ်ဝပြည့်စုံကာ ပိုမို အရောင်အသွေးစုံလင်ပြီး ပို၍ ထူးဆန်းကာ ဘက်စုံလွှမ်းခြုံနိုင်သော အနာဂတ်တစ်ခုကို ကြိုတင်ဟောကိန်းထုတ်နေသည့်အလား စားပွဲပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ တည်ရှိနေလေတော့သည်။