အခန်း ၅၃

အခန်း (၅၃) ရောမလူမျိုးတို့၏ တိုက်ရိုက်ရောင်းချခြင်းပွဲဦးထွက်နှင့် မဟာချင်၏ ပထမဆုံးသော အမှတ်တံဆိပ် ကာကွယ်ရေးစစ်ပွဲ

ရှန်းယန်မြို့၏ နွေဦးရာသီအစတွင် မိုးမခပွင့်ဖတ်များ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရနံ့သင်းပျံ့သော ပန်းရနံ့များက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

အနောက်ဘက်ဒေသများဆီသို့ ဦးတည်နေသော တရားဝင်လမ်းမကြီးပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော လူအုပ်ကြီးတစ်ခုသည် အနောက်ဘက်သို့ ဖြည်းညင်းစွာ ချီတက်နေကြသည်။ ဤအဖွဲ့တွင် တင်းကျပ်သော စစ်ရေးပုံစံ သို့မဟုတ် လက်နက်အစုအဝေးများ မပါရှိဘဲ တလွင့်လွင့်လွင့်နေသော ရောင်စုံအလံများနှင့် မောင်းသံ၊ ဗုံသံများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားကာ ကျေးလက်ဒေသတွင် ဖျော်ဖြေနေသော ယာယီဇာတ်အဖွဲ့နှင့် အလွန်တူနေသည်။

လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အထူးပြုပြင်ထားသော အမိုးပွင့်ရထားလုံးပေါ်၌ လူနှစ်ဦး ထိုင်နေကြသည်။

ဘယ်ဘက်ရှိလူသည် ရှည်လျားပြီး သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာရှိကာ ကိုက်ညီမှုမရှိသော ကြီးမားလှသည့် ပိုးသားဝတ်ရုံကြီးကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။ သူ၏ခေါင်းပေါ်တွင် သံလွင်ခက်များဖြင့် ရက်လုပ်ထားသော ပန်းသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး သူ၏ ရွှေရောင်ဆံပင်ကောက်ကောက်လေးများမှာ နေရောင်အောက်တွင် တောက်ပနေကာ သူ၏ အစိမ်းရောင်မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ "ငါက ဘယ်သူလဲ... ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ..." ဟူသော ရှုပ်ထွေးမှုများ ပြည့်နှံ့နေလေသည်။

ဤသူကား အခြားသူမဟုတ်ဘဲ ချင်ရှီဟွမ်မှ မဟာချင်၏ အနောက်ဘက်ဒေသများဆိုင်ရာ ပုံရိပ်ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အတင်းအကျပ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော ရောမတပ်မှူး မားကပ်စ်ပင်ဖြစ်လေသည်။

ညာဘက်ရှိလူမှာမူ အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေပြီး ဒေါင်းတောင်ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဖေးမြို့နယ်မှ တေးသွားလေးတစ်ပုဒ်ကို ညည်းတွားနေလေသည်။ သူသည် "မဟာချင် အနောက်ဘက်ဒေသများ စားသုံးသူအခွင့်အရေး ကာကွယ်ရေးအသင်း"၏ ဥက္ကဋ္ဌ လျူပန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

"ညီလေးမားကပ်စ် ပြုံးပြလိုက်ပါဦး..."

လျူပန်က မားကပ်စ်ကို တံတောင်ဆစ်ဖြင့် တွတ်လိုက်၏။

"အဲ့လောက် မှုန်ကုပ်မနေပါနဲ့... မင်းရဲ့မျက်နှာက ငါတို့ မဟာချင်ရဲ့ နိုင်ငံတကာ နိုင်ငံကူးလက်မှတ်ပဲလို့ အရှင်မင်းကြီးက အမိန့်ရှိထားတယ်လေ... မင်းပြုံးလိုက်တာနဲ့ အနောက်ဘက်ဒေသက တောသားတွေက ငါတို့ မဟာချင်ကို အဆင့်မြင့်ပြီး တင့်တယ်လှပတဲ့ ခေတ်မီသူတွေလို့ ထင်သွားကြမှာ..."

မားကပ်စ်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ တွန့်ကွေးသွားပြီး ငိုသည်ထက် ပို၍ နာကျင်ရပုံပေါ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ရသည်။ သူသည် လေယူလေသိမ်း အလွန်ပြင်းထန်သော ချင်လူမျိုးများ၏ စကားဖြင့် ညည်းညူလိုက်၏။

"သခင်ကြီးလျူ ငါက ရောမနိုင်ငံသား စစ်သည်တော်တစ်ယောက်ပါ... အရှင်မင်းကြီးက ငါ့ကို ဒီ... ဒီဆပ်ပြာတုံးကို ကိုင်ခိုင်းပြီး လမ်းသွားလမ်းလာတွေကို အရူးတစ်ယောက်လို ပြုံးပြခိုင်းနေတယ်... ဒါက ငါ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေတယ်..."

"ဂုဏ်သိက္ခာ ဟုတ်လား..."

လျူပန်က မထီမဲ့မြင် နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဖြူရနံ့ဆပ်ပြာတုံးကို မားကပ်စ်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်လေသည်။

"မဟာချင်မှာတော့ ပိုက်ဆံရှာနိုင်တာက အကြီးမားဆုံး ဂုဏ်ကျက်သရေပဲ... ဒါ့အပြင် အရှင်မင်းကြီးက ကတိပေးထားတယ် မဟုတ်လား... ငါတို့ ဒီခရီးကနေ ပြန်ရောက်ရင် မင်းကို ဂုဏ်ထူးဆောင်မြို့စားဘွဲ့ ပေးမယ်ပြီးတော့ အာဖန်းနန်းတော်ဘေးမှာ အခန်းတစ်ခန်း ပေးမယ်လို့လေ... အိမ်တစ်လုံးရှိရင် မင်းတို့ရဲ့ ဆီးနိတ်လွှတ်တော်မှာ မင်းစကားပြောရတာ အများကြီး ပိုပြီး ဩဇာညောင်းလာမှာပေါ့..."

မားကပ်စ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အိမ်တစ်လုံး၏ မြှူဆွယ်မှုသည် ဂုဏ်သိက္ခာထက် အနည်းငယ် ပိုကြီးမားကြောင်း ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ သူသည် ဆပ်ပြာကို မြှောက်ကာ လမ်းဘေးတွင် စောင့်ကြည့်နေကြသော လူအုပ်ကြီးကို တောင့်တင်းစွာ လက်ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်၏။

လူအုပ်ကြီးက သြဘာပေးကာ အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

"ကြည့်စမ်း... အဲဒါအနောက်ဘက်က ရွှေရောင်ဆံပင်နဲ့ မျောက်ပဲ... ဒီဆပ်ပြာကိုသုံးရင် သူ့လို ဖြူသွားနိုင်တယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်..."

လူအုပ်ကြီး၏ နောက်ဘက်တွင်မူ ဝူရွမ်မြင်းကို စီးနင်းထားသော ရှန်းယွီသည် အရှေ့ဘက်မှ ဆူညံသံများကို နားထောင်ရင်း ရွံရှာစွာ မျက်မှောင်ကြုတ်နေသည်။ သူသည် သူ၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော သားရဲခေါင်းပုံ သံချပ်ကာကို ချွတ်ကာ အနက်ရောင် သိုင်းဝတ်စုံဖြင့် အစားထိုးရန် အမိန့်ပေးခံထားရပြီး အဝတ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက်ကို ကျောတွင်လွယ်ထားရာ လောကကြီးတစ်ခုလုံးအတွက် အကြီးအကဲ သက်တော်စောင့်တစ်ဦးနှင့် တူနေလေသည်။

"ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားလှတဲ့ အနောက်ချူပြည်နယ်ရဲ့ အရှင်သခင်ကို ဆပ်ပြာသည်တစ်ယောက်အတွက် အစောင့်လုပ်ခိုင်းရတယ်လို့..."

ရှန်းယွီက သွားများကို ကြိတ်လိုက်လေသည်။

"ချင်ရှီဟွမ် ငါ ဒီအကြွေးကို မင်းနဲ့ အစောကြီးမဟုတ်ရင်တောင် နောက်ပိုင်းကျရင် ရှင်းရမယ်..."

လဝက်ခန့်အကြာတွင် အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ အရေးပါသော ခံတပ်ဖြစ်သည့် ခူချားသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဤနေရာသည် မြောက်ပိုင်း ပိုးလမ်းမကြီး၏ အချက်အချာကျသော နေရာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် လိုလန်ပြီးလျှင် ဒုတိယလိုက်လေသည်။ သို့သော် လျူပန်၏ အတုအပ တိုက်ဖျက်ရေးအဖွဲ့သည် ခူချားသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ သူတို့ကို ပန်းများနှင့် အရက်များဖြင့် ကြိုဆိုခြင်းမရှိဘဲ ပုပ်သိုးနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အရွက်များနှင့် အနံ့ဆိုးထွက်နေသော ကြက်ဥများဖြင့်သာ ကြိုဆိုခံရသည်။

"လူလိမ်တွေ... ချင်လူမျိုးတွေအားလုံးက လူလိမ်တွေပဲ..."

"ငါတို့ပိုက်ဆံတွေ ပြန်ပေး... မင်းတို့ရဲ့ ပိုးသားတွေကြောင့် ငါတို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အနီရောင်အနာတွေ ပေါက်ကုန်ပြီ..."

"မင်းတို့ရဲ့ ကြွေပန်းကန်လုံးတွေက ရေနွေးလောင်းထည့်လိုက်တာနဲ့ ပေါက်ကွဲသွားတယ်... အဲဒါကြောင့် ငါ့သားရဲ့ မျက်လုံးတစ်ဖက် ကန်းသွားပြီ..."

လမ်း၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဒေါသထွက်နေကြသော ခူချားပြည်သူများက သူတို့၏ လက်သီးများကို ဝှေ့ယမ်းနေကြလေသည်။ အကယ်၍ ရှန်းယွီသာ လူသတ်ချင်သော အငွေ့အသက်များဖြင့် အနက်ရောင်ဝတ် သက်တော်စောင့်ရှစ်ရာကို ဦးဆောင်ကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို မကာကွယ်ထားလျှင် သူတို့အဖွဲ့သည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ဝင်ချင်းပင် အရှင်လတ်လတ် စားသောက်ခံရဖွယ် ရှိလေသည်။

ရထားလုံးပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လျူပန်သည် သူ၏မျက်နှာမှ ပုပ်သိုးနေသော ဟင်းသီးဟင်းရွက် အရွက်တစ်ခုကို သုတ်ဖယ်လိုက်၏။ သူသည် ဒေါသထွက်ရန် ဝေးစွ သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်တောက်ပနေသည်။

"အဲ့ဒီကောင်လေး မော့သုက တော်တော်လေး ညစ်ပတ်တဲ့ အကွက်ကို ကစားသွားပုံရတယ်..."

လျူပန်က ဒေါသထွက်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်၏။

"သူက ငါတို့ မဟာချင်ရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကို သေသည်အထိ ဖျက်ဆီးနေတာပဲ... အဲ့တာက အတုတွေ ရောင်းရုံတင်မကဘူး... ငါတို့ ဘိုးဘေးတွေရဲ့ အုတ်ဂူတွေပေါ်ကို အညစ်အကြေးတွေ လောင်းချနေတာပဲ..."

"သခင်ကြီးလျူ ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ... အခြေအနေက ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်လာပြီ..."

ချင်ရှီဟွမ်မှ အတူလိုက်ပါရန် အထူးခွင့်ပြုထားသော သူ၏ လက်ထောက် ရှောင်ဟဲက အလွန်စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

"ခူချားဘုရင်က သူ့တံခါးတွေကို ပိတ်ထားပြီး ငါတို့ကို တွေ့ဖို့ ငြင်းဆန်နေတယ်... ဒီအဓိကရုဏ်းဖန်တီးသူတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပဲ ခွင့်လွှတ်ပေးထားတာ..."

လျူပန်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်လေသည်။

"ဘာကို ကြောက်စရာရှိလို့လဲ... ကမောက်ကမဖြစ်တာ ကောင်းတယ်... ပိုပြီး ကမောက်ကမဖြစ်လေ ငါတို့ရဲ့ ပြပွဲက ပိုပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလာလေပဲ..."

သူသည် ရှန်းယွီကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"ညီတော်ရှန်း မင်းရဲ့ အသံကို ငါ့ကို ခဏလောက် ငှားပါဦး..."

ရှန်းယွီသည် သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝမ်းဗိုက်အောက်ပိုင်းထဲသို့ လေကို ပြင်းပြင်းရှူသွင်းလိုက်ကာ ရုတ်တရက် မိုးကြိုးသံကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

"မင်းတို့အားလုံး ပါးစပ်ပိတ်ထားကြစမ်း..."

ထိုအော်ဟစ်သံသည် ကြည်လင်သော ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသော မိုးကြိုးသွားတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေစေးနံရံများမှ ဖုန်မှုန့်များကိုပင် ကျဆင်းစေခဲ့သည်။ မူလက ဆူညံနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး လူတိုင်းက သူတို့၏ နားရွက်များကို ထိတ်လန့်တကြား ဆုပ်ကိုင်ထားကြလေသည်။

လျူပန်သည် အခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ရထားလုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး သစ်သားသေတ္တာတစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သံဖြူလော်စပီကာကြီးတစ်ခုကို မြှောက်လိုက်လေသည်။

"ခူချားမှ ညီအစ်ကိုများနဲ့ ရွာသူရွာသားအပေါင်းတို့... ငါက မဟာချင်က လျူပန်ပဲ... မင်းတို့ မတရားခံရတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်... မင်းတို့ အတုတွေ ဝယ်လိုက်ရတယ်ဆိုတာလည်း ငါသိတယ်..."

"ဒါပေမယ့်... အကြွေးတိုင်းမှာ သူ့အကြွေးရှင်ရှိတယ်... အဲ့ဒီအန္တရာယ်ရှိတဲ့ အရာတွေကို ငါတို့ မဟာချင်က ဖန်တီးထားတာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒါတွေကို အရှက်မရှိတဲ့ လူယုတ်မာ မော့သုက အတုအပ လုပ်ထားတာ..."

"စကားပြောတာက လွယ်တယ်..."

လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က အော်လိုက်၏။

"ပစ္စည်းတွေ အားလုံးမှာ မဟာချင်တွင် ပြုလုပ်သည်ဆိုတဲ့ တံဆိပ် ရိုက်နှိပ်ထားတယ်လေ..."

"တံဆိပ်တစ်ခုရှိနေရုံနဲ့ အဲဒါက အစစ်ဖြစ်သွားရောလား..."

လျူပန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ငါ့နဖူးပေါ်မှာ ဘုရင်ဆိုတဲ့ စာလုံးကို ထွင်းထားရင် ငါက ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်သွားမှာလား..."

သူသည် သူ၏ လက်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

"ဒီနေ့... ဤးဒီနေရာမှာတင်... ငါက အစစ်နဲ့ အတု မဟာချင် ကုန်ပစ္စည်းများ လေ့လာအကဲဖြတ်ခြင်း စည်းဝေးပွဲ'းကို ကျင်းပပေးမယ်..."

"ဘယ်သူက အတုအယောင် လီကွေ့ဖြစ်ပြီး ဘယ်သူက အစစ်အမှန် လီခွေ့လဲဆိုတာကို မင်းတို့ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်တွေ့စေချင်တယ်..."

"အဖိုးကြီးရှန်း... စင်မြင့်ကို ပြင်ဆင်လိုက်... ငါတို့ ယူလာတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ စျေးကွက်ထဲကနေ ငါတို့ စုဆောင်းထားတဲ့ အတုတွေ အားလုံးကို ထုတ်ယူခဲ့..."

ခူချား၏ ဗဟိုရင်ပြင်သည် မကြာမီမှာပင် ရေတစ်စက်မျှပင် မစိမ့်ဝင်နိုင်လောက်အောင် ကျပ်သိပ်သွားတော့သည်။

မြေပြင်မှ မြင့်မားသော စင်မြင့်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဘယ်ဘက်တွင် သာမန်ပြည်သူများထံမှ စုဆောင်းထားသော အရည်အသွေးနိမ့် ပိုးသားများနှင့် ကြွေထည်များရှိပြီး ညာဘက်တွင် လျူပန် ယူဆောင်လာသော စစ်မှန်သည့် တော်ဝင် အထူးထုတ်ကုန်များရှိလေသည်။

လျူပန်သည် ပုံပြင်ပြောသူတစ်ဦးကဲ့သို့ အလယ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် ညွှန်တံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

"ပထမအကျော့... ပိုးသားများကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း..."

လျူပန်သည် အတုပြုလုပ်ထားသော ပိုးသားတစ်စကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် အစစ်အမှန် ပိုးသားတစ်စကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။

"အားလုံးပဲ သေချာကြည့်ကြ... မော့သု ဖန်တီးထားတဲ့ ဒီအရာက အဆိပ်သင့်စေတဲ့ ဆိုးဆေးတွေကို အသုံးပြုထားတဲ့အတွက် ကိုင်ကြည့်ရတာ ကြမ်းတမ်းပြီး ချဉ်တဲ့အနံ့ ထွက်နေတယ်..."

"တစ်ယောက်ယောက် မီးညှိလိုက်စမ်း..."

ဖန်ခွိုက်သည် မီးတုတ်တစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ လျှောက်လာလေသည်။

လျူပန်သည် အတုပြုလုပ်ထားသော ပိုးသားကို မီးတောက်အနီးသို့ ယူဆောင်သွားလိုက်၏။

ဝှစ်…

ပလတ်စတစ်ကို မီးရှို့သကဲ့သို့ စူးရှသော အနံ့ဆိုးကြီးနှင့်အတူ အနက်ရောင် မီးခိုးငွေ့များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ပိတ်စသည် ချက်ချင်းပင် မာကျောသော အနက်ရောင် အဖုအကျိတ်များအဖြစ်သို့ ကျုံ့ဝင်သွားလေသည်။

"အဲ့ဒီအနံ့ကိုရလား... အဲဒါကအဆိပ်ပဲ... ဒါကို ဝတ်မှတော့ မင်းတို့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ အနာမပေါက်ဘဲ နေပါ့မလား..."

ထို့နောက် လျူပန်က အစစ်အမှန် ပိုးသားကို မီးညှိလိုက်လေသည်။

မီးတောက်သည် အားနည်းပြီး ဆံပင်ကို မီးရှို့သကဲ့သို့ အနံ့ရှိသော အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့ အနည်းငယ်ကို ထွက်ပေါ်စေသည်။ ပြာများသည် အညစ်အကြေး တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိဘဲ ထိလိုက်သည်နှင့် အမှုန့်ဖြစ်သွားလေသည်။

"ဒါက မဟာချင်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ပိုးသားပဲ... အဲဒါက ပိုးကောင်တွေ ရက်လုပ်ထားတဲ့ ပိုးသားပဲ... အဲဒါက ပရိုတင်းပဲ..."

ကြည့်ရှုနေသော လူအုပ်ကြီးသည် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားကြသည်။ နှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ အလွန်သိသာထင်ရှားလှသဖြင့် အရူးတစ်ယောက်ပင်လျှင် ၎င်းကို မြင်နိုင်လေသည်။

"ဒုတိယအကျော့... ကြွေထည်များကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်း..."

လျူပန်သည် လူတစ်ဦး၏ မျက်လုံးကို ကန်းစေသည်ဟု ယူဆရသော အတုပြုလုပ်ထားသည့် ပန်းကန်လုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"ဒါက ရွှံ့စေးကို အသုံးပြုပြီး မီးဖုတ်ထားတာတောင် မဟုတ်ဘူး... အဲဒါက ယွန်းတစ်လွှာ သုတ်လိမ်းထားတဲ့ ရွှံ့အခြေခံတစ်ခုပဲ..."

သူသည် အစောင့်နတ်ဘုရားတစ်ပါးကဲ့သို့ ဘေးတွင် ရပ်နေသော ရှန်းယွီကို ကြည့်လိုက်လေသည်။

"စစ်သူကြီးရှန်း လူတိုင်းကြားအောင် အသံတစ်သံလောက် လုပ်ပြလိုက်ပါဦး..."

ရှန်းယွီသည် မျက်နှာသေဖြင့် လျှောက်လာကာ လက်ညှိုးတစ်ချောင်းကို ဆန့်ထုတ်ပြီး အတုပြုလုပ်ထားသော ပန်းကန်လုံးကို ဖွဖွလေး ခေါက်လိုက်လေသည်။

ခွပ်..

ပန်းကန်လုံးသည် စက္ကူဖြင့် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် ဖုန်မှုန့်များအဖြစ်သို့ ကွဲကြေသွားသည်။

ထို့နောက် ရှန်းယွီသည် စစ်မှန်သော မဟာချင် အပြာနှင့်အဖြူရောင် ကြွေပန်းကန်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သူသည် အသက်ပြင်းပြင်းရှူကာ သူ၏ အင်အားကို စုစည်းပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချလိုက်သည်။

ဒေါင်…

သတ္တုနှင့် ကျောက်တုံး ရိုက်ခတ်သကဲ့သို့ ကြည်လင်ပြီး သာယာသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ပန်းကန်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် နှစ်ကြိမ် ခုန်ပေါက်သွားပြီး လုံးဝ မပျက်မစီးဘဲ ယခင်ကအတိုင်း အရောင်တင်ထားပြီး အသစ်ကဲ့သို့ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

"ကောင်းတယ်..."

လူအုပ်ကြီးထံမှ မိုးကြိုးသံကဲ့သို့သော သြဘာပေးသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

"ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ မဟာချင် ကြွေထည်ပဲ... သစ်ကြားသီးတွေကို ခွဲနိုင်လောက်အောင် မာကျောတယ်..."

နောက်ဆုံးတွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

လျူပန်သည် တွန့်ဆုတ်နေသော မားကပ်စ်ကို စင်မြင့်ရှေ့သို့ တွန်းပို့လိုက်၏။

"အားလုံးပဲ... မျက်လုံးဖွင့်ပြီး သေချာကြည့်ကြ... သူက ဘယ်သူလဲ..."

"သူက အလွန်ဝေးကွာတဲ့ အနောက်အရပ်က တမန်တော် မဟာချင်ရဲ့ ညီနောင်နိုင်ငံဖြစ်တဲ့ ရောမအင်ပါယာက သခင်ကြီး မားကပ်စ်ပဲ..."

မားကပ်စ်သည် မိမိကိုယ်ကို အားတင်းလိုက်ပြီး လျူပန် သင်ပေးထားသော စာသားများအတိုင်း ခူချားဒေသသုံးစကားဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။

"ငါ... မားကပ်စ် ရောမလူမျိုး... ငါက မဟာချင်ဆပ်ပြာ... မဟာချင် ပိုးသား... မဟာချင် အိမ်သာသုံးစက္ကူကိုပဲ အသုံးပြုတယ်..."

"မော့သုရဲ့ ပစ္စည်းတွေက... အမှိုက်တွေပဲ... မကောင်းဘူး..."

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် မားကပ်စ်သည် အလွန်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကာ မထီမဲ့မြင်ပြုသော အမူအရာကို ပြုလုပ်ပြလိုက်လေသည်။

ဤ နာမည်ကြီးပုဂ္ဂိုလ်၏ ထောက်ခံချက် နည်းဗျူဟာသည် လူအုပ်ကြီးကို လုံးဝ လောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။ သရဲတစ္ဆေနှင့်တူသော ရောမလူမျိုးတစ်ဦးကပင် ကောင်းသည်ဟု ပြောလျှင် ၎င်းသည် သေချာပေါက် မှားနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

"ငါတို့ အစစ်တွေကို ဝယ်ချင်တယ်..."

"သခင်ကြီးလျူ... အဲဒါတွေကို ငါတို့ကို ရောင်းပေးပါ..."

"ကိုယ်ကျင့်တရားမရှိတဲ့ ကုန်သည်မော့သု ကျဆုံးပါစေ..."

လူအုပ်ကြီး၏ စိတ်အားထက်သန်မှုမှာ နိုးကြားလာသည်။ မဟာချင်အပေါ် သူတို့၏ မူလ အမုန်းတရားသည် ချက်ချင်းပင် အတုအပများအပေါ် ဒေါသနှင့် အစစ်အမှန် ထုတ်ကုန်များအပေါ် လိုချင်တပ်မက်မှုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း လျူပန်က ကြက်တစ်ကောင်ကို ခိုးယူလာသော မြေခွေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပြုံးလိုက်လေသည်။ ဤတိုက်ပွဲ အနိုင်ရသွားပြီဆိုတာကို သူ သိလိုက်သည်။ သို့သော် ရင်ပြင်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှံ့နေချိန်၌ ခူချားနန်းတော်၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင်တော့ အုံ့မှိုင်းမှုများ လွှမ်းခြုံနေလေသည်။

ခူချားဘုရင် ပိုင်ပါးသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေလေသည်။

သူ၏ ရှေ့ရှိ ပလ္လင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေလေသည်။ ထိုအမျိုးသားသည် ကြေးဝါမျက်နှာဖုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးတစ်စုံကိုသာ ဖော်ပြနေ၏။

"အသုံးမကျလိုက်တာ..."

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသားက အေးစက်စွာ စကားတစ်ခွန်းကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါက မင်းကို အဓိကရုဏ်းဖန်တီးသူတွေကို လှုံ့ဆော်ဖို့ ပြောခဲ့တယ်... ဒါပေမယ့် မင်းက သူတို့ကို အဲ့ဒီနေရာမှာ ပြပွဲတစ်ခု ကြည့်ခွင့်ပေးထားတယ်ပေါ့..."

"သ... သခင်ကြီး... အဲ့ဒီ လျူပန်က အရမ်း ကောက်ကျစ်လွန်းတယ်..."

ပိုင်ပါးသည် သစ်တောက်ငှက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဦးညွှတ်ခစားလိုက်လေသည်။

“ပြီးတော့ အဲ့ဒီရှန်းယွီကလည်း... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတယ်... ကျွန်တော်မျိုးရဲ့ အစောင့်တွေက လုံးဝ အနားမကပ်ရဲကြဘူး..."

အနက်ရောင် ဝတ်ရုံဝတ်အမျိုးသားသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အဝေးမှ ဆူညံသံများကို စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

"လျူပန်... ရှန်းယွီ..."

"ချင်ရှီဟွမ်က သေချာပေါက် ကြီးကြီးမားမား ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ ဆန္ဒရှိနေတာပဲ..."

သူသည် သူ၏ မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်လိုက်ရာ ဖြူရော်ပြီး တွန့်လိမ်နေသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာလေသည်။

သူကား သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော ကျောက်ချန်ပင် ဖြစ်လေသည်။

သူသည် တစ္ဆေမြို့တော်ရှိ ကျောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ လွင့်စဉ်ကျသွားခဲ့သော်လည်း ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ညှိုးနွမ်းနေသော သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ဖမ်းဆုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ထို့အစား သူ့ကို မော့သုမှ ကယ်တင်ခဲ့ပြီး ပို၍ကြီးမားသော စွမ်းအားကို ပေးအပ်ခဲ့လေသည်။

"နူးညံ့တဲ့ ချဉ်းကပ်မှုက အလုပ်မဖြစ်တော့ဘူးဆိုတော့ ငါတို့ အင်အားကို အသုံးပြုရမှာပေါ့..."

ကျောက်ချန်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံထဲမှ အနက်ရောင် သံလုံးတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။ ၎င်းမှာ သူ၏ နောက်ဆုံးပေါ် တိုးတက်ပြောင်းလဲထားသော မိုးကြိုးဗုံး ဗားရှင်း၂.၀ပင် ဖြစ်လေသည်။

"မဟာချန်ယွီရဲ့ သံချပ်ကာမြင်းတပ်က လမ်းခုလတ်မှာ ရောက်နေပြီ... ဒါပေမယ့် အဲဒါမတိုင်ခင် အဲ့ဒီလျူပန်ကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ပေးချင်တယ်..."

ကျောက်ချန်သည် သံလုံးကို ပိုင်ပါးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒီည ဒါကို သူတို့ရဲ့ တည်းခိုခန်းဆီ ပို့ပေးလိုက်..."

"အဲဒါကို... သူတို့ရဲ့ မြင်းစာခွက်တွေထဲမှာ ထားလိုက်..."

"မီးတချို့က ငြှိမ်းသတ်လို့ မရဘူးဆိုတာကို သူတို့ကို သိစေချင်တယ်..."

ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံအချိန် ခူချားတည်းခိုခန်း၌။

လျူပန်သည် ယနေ့၏ စပေါ်ငွေများကို ရေတွက်ပြီးစီးသွားကာ ပျော်ရွှင်စွာ အိပ်စက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ရှန်းယွီကမူ မအိပ်သေးပေ။ သူသည် ခေါင်မိုးပေါ်တွင် သူ၏ဓားကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ထိုင်နေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမဆို နိုးကြားစွာ စောင့်ကြည့်နေလေသည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်မြေပြင်ဗီဇက အရာရာသည် ဤမျှ မရိုးရှင်းကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေသည်။ ထိုခူချားဘုရင်သည် အလွန်တိတ်ဆိတ်နေပြီး ခွေနေသော အဆိပ်ပြင်းမြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ရုတ်တရက် ခပ်သဲ့သဲ့ ထွက်ပေါ်လာသော မြင်းခွာသံတစ်ခုက သူ၏ အာရုံကို ဖမ်းစားသွားလေသည်။

၎င်းမှာ လမ်းပေါ်တွင် မဟုတ်ဘဲ တည်းခိုခန်း၏ နောက်ဖေးရှိ မြင်းဇောင်းတွင် ဖြစ်သည်။

ထိုနေရာတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေသလား။

ရှန်းယွီ၏ ပုံရိပ်သည် လျှပ်တစ်ပြက် လှုပ်ရှားသွားပြီး သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ နောက်ဖေးဆီသို့ ချဉ်းကပ်သွားလေသည်။

မြင်းဇောင်းထဲတွင် သံသယဖြစ်ဖွယ်ကောင်းသော မြင်းထိန်းတစ်ဦးသည် အမှောင်ရိပ်ကျနေသော အရာတစ်ခုကို တိရစ္ဆာန်အစာပုံထဲသို့ ထိုးထည့်နေလေသည်။

"မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ..."

ရှန်းယွီက တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ဟောက်လိုက်၏။

မြင်းထိန်း၏ လက်သည် ထိတ်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး အနက်ရောင် သံလုံးမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားလေသည်။

ရှဲ…

ပွတ်တိုက်မှုကြောင့် စနက်တံသည် မီးကူးသွားပြီး မီးပွားများ နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသည်။

"ပေါက်ကွဲစေတတ်တဲ့အရာလား..."

ရှန်းယွီ၏ သူငယ်အိမ်များ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။ သူသည် ဤအရာနှင့် အလွန်ရင်းနှီးနေလေသည်။

စဉ်းစားရန် အချိန်မရှိဘဲ ရှန်းယွီသည် သူ၏ခြေထောက်ကို ရမ်းကာ ပေါက်ကွဲတော့မည့် သံလုံးကို ပြင်းထန်စွာ ကန်ထုတ်လိုက်လေသည်။

ဝှစ်…

သံလုံးသည် လေထဲတွင် မျဉ်းကွေးပုံစံ ဖြတ်သန်းသွားကာ နံရံကို ကျော်လွန်ပြီး ဘေးအိမ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ခူချားဘုရင်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ရန် စေလွှတ်ထားသော အစောင့်များ၏ တပ်စခန်းထဲသို့ပင်။

ဘုန်း…

ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး မြေကြီးမှာ တုန်လှုပ်သွားလေသည်။

ဘေးအိမ်ရှိ ခြံဝင်းသည် ချက်ချင်းပင် မီးပင်လယ်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး အော်ဟစ်သံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လျူပန်သည် သူ၏ အခန်းထဲမှ အတွင်းခံဖြင့် ပြေးထွက်လာကာ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း

"ပေါက်ကွဲမှုလား... ဘယ်နေရာမှာ ပေါက်ကွဲတာလဲ... ငါတို့ရဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပေါက်ကွဲသွားတာလား..."

ရှန်းယွီသည် ခေါင်မိုးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာပြီး သူ၏ ဘွတ်ဖိနပ်ပေါ်ရှိ ဖုန်မှုန့်များကို ခါထုတ်လိုက်၏။

"ဘာမှမဖြစ်ဘူး... အိမ်နီးချင်းတွေဆီ နွေးထွေးမှု နည်းနည်း ပို့ပေးလိုက်တာပါ..."

သူသည် အကြောက်လွန်ကာ သွက်ချာပါဒလိုက်နေပြီဖြစ်သော မြင်းထိန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်နေလေသည်။

"ဒီခူချားဘုရင်က အသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး ထင်တယ်..."

မိုင်ထောင်ပေါင်းများစွာ ကွာဝေးသော ရှန်းယန်နန်းတော်၌။

ချင်ရှီဟွမ်သည် သူ၏ ညနေခင်း တရားထိုင်ခြင်းကို ပြုလုပ်နေလေသည်။

သို့သော် မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု ပိတ်ဆို့နေသကဲ့သို့ ခပ်သဲ့သဲ့ နာကျင်မှုတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

[အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး...]

"ငါကိုယ်တော် ခံစားရတယ်... တစ်ခုခု မှားယွင်းနေတယ်လို့..."

"ငါကိုယ်တော့် ခန္ဓာကိုယ် မဟုတ်ဘူး... ခံစားချက်တစ်ခုပဲ..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး အနောက်ဘက် ညကောင်းကင်ယံကို ကြည့်လိုက်၏။ ထိုနေရာရှိ ကြယ်တစ်ပွင့်သည် မှေးမှိန်လာပြီး မသဲမကွဲ ဖြစ်နေပုံရသည်။

[အရှင်မင်းကြီး နောက်ဆုံးရ ထောက်လှမ်းရေးသတင်းများအရ အနောက်ဘက်ဒေသများတွင် မော့သု၏ တိုးချဲ့မှုအမြန်နှုန်းမှာ မျှော်မှန်းထားသည်ထက် ကျော်လွန်နေပါသည်...]

[သူသည် အင်အားအသစ်တစ်ခု၏ ထောက်ခံမှုကို ရရှိထားပုံပေါ်ပါသည်...]

[နည်းပညာသာမကဘဲ... အရင်းအမြစ်များကိုပါ...]

"အရင်းအမြစ်များ ဟုတ်လား..."

[ဟုတ်ပါသည်... တာ့ယွမ်ပြည်ရှိ သံသတ္တုတွင်းများသည် ကျွန်ုပ်တို့ စိတ်ကူးထားသည်ထက် ပိုမိုကြွယ်ဝပါသည်... ထို့အပြင် သူတို့သည်... ပိုမို မာကျောသော သတ္တုတစ်ခုကို ရှာတွေ့ထားပုံပေါ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားလေသည်။

"ပိုမာကျောတဲ့ သတ္တုတစ်ခုဟုတ်လား..."

"အဲဒါ... သံမဏိများ ဖြစ်နေမလား..."

ထိုအချိန်တွင် ဟေးပင်းအဖွဲ့အစည်းမှ လျှို့ဝှက်ထောက်လှမ်းရေးတစ်ဦးသည် အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး လျှို့ဝှက်ချက်အဆင့်မြင့် ထောက်လှမ်းရေးသတင်းတစ်စောင်ကို ပေးအပ်လိုက်လေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အနောက်ဘက်ဒေသများမှ အရေးပေါ် အစီရင်ခံစာပါ..."

"မော့သုက တာ့ယွမ်ပြည်မှာ လက်နက်အမျိုးအစားသစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ပါတယ်..."

"အဲ့ဒီဓားက... ကျွန်တော်မျိုးတို့ရဲ့ လက်စွပ်ပုံစံဓားတွေကိုတောင် ဖြတ်တောက်နိုင်ပါတယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ထောက်လှမ်းရေးသတင်းကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းပေါ်ရှိ ပုံဆွဲထားသည်ကို ကြည့်လိုက်၏။

၎င်းမှာ ဓားကောက်တစ်လက် ဖြစ်သည်။ ဓားသွားပေါ်တွင် စီးဆင်းနေသော ရေကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံစံများ ပါရှိလေသည်။

"ဒါက..."

[ဒမတ်စကတ် သံမဏိ (ဝုဇ်သံမဏိ)...]

[အရှင်မင်းကြီး ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်း သတ္တုဗေဒပညာ၏ အထွတ်အထိပ်ပင် ဖြစ်ပါသည်... ရှန်တူး (အိန္ဒိယ) မှ မြစ်ဖျားခံပြီး ပါရှားမှတစ်ဆင့် အနောက်ဘက်ဒေသများသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်း ဖြစ်ပါသည်...]

[ဤသံမဏိသည် အလွန်မြင့်မားသော မာကျောမှုနှင့် အထူးကောင်းမွန်သော ကြံ့ခိုင်မှု ရှိပါသည်... အကယ်၍ ရှန်းနုံလူမျိုးများအားလုံးသာ ဤကဲ့သို့သော ဓားများ တပ်ဆင်ထားမည်ဆိုပါက...]

[အရှင်မင်းကြီး၏ သံမဏိစစ်တပ်သည် ကြီးမားသော ဒုက္ခရောက်နိုင်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်ချောင်းများ ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားပြီး ထောက်လှမ်းရေးသတင်းကို အလုံးတစ်လုံးဖြစ်အောင် ချေမွလိုက်သည်။

"ဝုဇ်သံမဏိ ဟုတ်လား..."

"ကောင်းပြီ... မော့သုက ငါကိုယ်တော့်ကို ဒီလောက် အံ့သြစရာတစ်ခု ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါကိုယ်တော် မမျှော်လင့်ထားဘူး..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် အကြောက်တရားမရှိဘဲ မီးတောက်လောင်သွားသော မြင့်မားသည့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များသာ ရှိနေသည်။

"ငါတို့ရဲ့ လက်နက်တွေက အဆင့်နိမ့်နေတယ်ဆိုရင်... နည်းပညာကို အဆင့်မြှင့်တင်ရမှာပေါ့..."

"ကျောက်ကောင်းကို ခေါ်လိုက်... မိုဟစ်ဂိုဏ်းသားတွေကို ခေါ်လိုက်..."

"သူတို့ ဘယ်လိုနည်းလမ်းကို သုံးတယ်ဆိုတာ ငါကိုယ်တော် ဂရုမစိုက်ဘူး... ကောင်းကင်က ကြယ်တွေကို ခူးရမယ်ဆိုရင်တောင် အဲ့ဝုဇ် သံမဏိထက် ပိုမာကျောတဲ့အရာတစ်ခုကို ငါကိုယ်တော့်အတွက် ရှာတွေ့ရမယ်..."

"ပြီးတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် အရှေ့ဘက်ဆီသို့၊ ရွှီဖူ ရှိနေသော လားရာဆီသို့ ကြည့်လိုက်၏။

"ငါကိုယ်တော်ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို မြန်မြန်ဆန်ဆန် လုပ်ရတော့မယ့်ပုံပဲ..."

"အနောက်ဘက်က ဝံပုလွေအုပ်ကြီး မခုန်အုပ်ခင် ငါကိုယ်တော်... အရှေ့ဘက်ဆီသွားတဲ့ လမ်းကြောင်းကို လုံးဝ ဖွင့်ပေးရမယ်..."

ညအချိန်တွင် မဟာချင်၏ ဧရာမစစ်စက်ယန္တရားကြီးသည် နောက်တစ်ဖန် လေးလံစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်း၏ ရည်မှန်းချက်မှာ အောင်နိုင်ခြင်းသက်သက် မဟုတ်ဘဲ ရှင်သန်ရေးနှင့် တက်လှမ်းခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။