အခန်း ၅၅

အခန်း (၅၅) ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ ကျောက်ခဲများ၊ ကျောက်မီးသွေးချက်ခြင်းနှင့် ရှန်းယွီ၏ ကျိုးပဲ့သွားသောဓား

ရှန်းယန်၏ နွေရာသီအလယ်တွင် အပူလှိုင်းများမှာ လေထုကိုယ်တိုင် မီးလောင်နေသကဲ့သို့ လှိမ့်တက်နေလေသည်။ သို့သော် အာဖန်းနန်းတော်၏ နောက်ဘက်တောင်ပေါ်ရှိ ထိပ်တန်းလျှို့ဝှက် အလုပ်ရုံအတွင်းတွင်မူ အပူချိန်မှာ အပြင်ဘက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပို၍ ပူပြင်းနေ၏။

ခြံဝင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဧရာမ မီးဖိုကြီးတစ်ခု မတ်မတ်ရပ်နေပြီး ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို မျိုချရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေသော ပါးစပ်ဟထားသည့် ထောင်ထျဲ့တစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။

ကျောက်ကောင်းသည် လက်ရှိတွင် ခါးကိုကိုင်းကာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူထဲသော ချည်သားနှာခေါင်းစည်းကို တပ်ဆင်ထားပြီး ရှည်လျားသော သံညှပ်တံတစ်ချောင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ မီးဖိုထဲသို့ တစ်စုံတစ်ခုကို ဂရုတစိုက် ထည့်သွင်းနေသည်။ သူ၏ အနောက်ဘက်ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် ကျားခြေထောက်အရိုးများ၊ ကြိတ်ချေထားသော ကျောက်စိမ်းမှုန့်များနှင့် မည်သည့်နေရာမှ ရရှိလာမှန်းမသိသော ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ဆံပင်အချို့ပင် ပါဝင်သည့် ထူးဆန်းသော ပါဝင်ပစ္စည်းများ စုပုံနေ၏။

"ကျောက်ကောင်း မင်းက သံမဏိချက်နေတာလား ဒါမှမဟုတ် စုန်းမဟင်းချို ချက်နေတာလား..."

အေးစက်ပြီး အနည်းငယ် နောက်ပြောင်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျောက်ကောင်း၏ လက်များမှာ ထိတ်လန့်တကြား တုန်ယင်သွားပြီး သူကိုင်ထားသော ကျားအရိုးမှာ မီးဖိုထဲသို့ ကျသွားကာ ချက်ချင်းပင် အပြာရောင်မီးခိုးငွေ့အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိတ်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော ရေနွေးဘူးကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ချင်ရှီဟွမ် အပေါက်ဝတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ဉာဏ်ရည်ချို့တဲ့သူတစ်ဦးကို ဂရုစိုက်ကြည့်နေသည့် အကြည့်မျိုး ရှိနေသည်။

"အရှင်မင်းကြီး..."

ကျောက်ကောင်းက ရှိုက်ငင်ရင်း ဒူးထောက်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး ဆေးနည်းစပ်နေတာပါ... မိုဟစ်ဂိုဏ်းချုပ်က ကောင်းကင်ဘုံကကျလာတဲ့ ဥက္ကာပျံသံတွေဟာ နေနဲ့လရဲ့ အဆီအနှစ်တွေကို စုပ်ယူထားလို့ အရမ်းမာကျောတာလို့ ပြောပါတယ်... ကျားအရိုးတွေက အစွန်းရောက်ယန်ဓာတ်ဖြစ်ပြီး ကျောက်စိမ်းက အစွန်းရောက်မာကျောမှုဖြစ်လို့ အဲ့ဒါတွေကို သံထဲမှာ ရောကျိုလိုက်ရင် နတ်လက်နက်တစ်ခု ဖန်တီးနိုင်မယ်လို့ ကျွန်တော်မျိုး ထင်မိလို့ပါ..."

"အရူး..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရှေ့သို့လှမ်းလာပြီး ကျောက်စိမ်းမှုန့်များပါသော ဇလုံကို ကန်ချလိုက်သည်။

"သံဆိုတာ သံပဲ ကာဗွန်ဆိုတာ ကာဗွန်ပဲ... မင်းက အဲ့ဒီထဲကို အရိုးတွေ ထည့်နေတာ... ဓားက လူတွေကို ခုတ်နေတုန်း ကယ်လ်စီယမ် ဖြည့်စွက်ပေးဖို့ မင်းက လိုချင်နေတာလား..."

ချင်ရှီဟွမ်သည် ကြီးမားသော်လည်း ထိရောက်မှုမရှိသော မီးဖိုကြီးကိုကြည့်ကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။

မော့သုသည် ချင်ဓားများကို ကျိုးပဲ့သွားစေနိုင်သော ပုံစံဖော်သံမဏိကို ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း သိရပြီးကတည်းက ချင်ရှီဟွမ်၏ အန္တရာယ်ရှိသည်ဟု ခံစားရမှုမှာ ရပ်တန့်မသွားခဲ့ပေ။ မဟာချင်၏ သံမဏိစေတီတွင် ထူထဲသော သံချပ်ကာများ ရှိသော်လည်း သူတို့၏ လက်ထဲရှိ ဓားများက ရန်သူ့သံချပ်ကာကို မထိုးဖောက်နိုင်ပါက သူတို့သည် ရွေ့လျားနေသော သံပစ်မှတ်များသာ ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။

"ရှောင်ဂျီ..."

ချင်ရှီဟွမ်က သူ၏ စိတ်ထဲတွင် မေးလိုက်၏။

"မင်းပြောတဲ့ ကုတ်ကျောက်မီးသွေးဆိုတာက သစ်သားမီးသွေးနဲ့ ရိုးရိုးကျောက်မီးသွေးထက် တကယ်ပဲ ပိုကောင်းလို့လား..."

[မှန်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး ဤသည်မှာ သတ္တုဗေဒဆိုင်ရာ အရည်အသွေးပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပါသည်...]

[ကျောက်မီးသွေးတွင် ဆာလဖာနှင့် ဖော့စဖရပ် အမြောက်အမြား ပါဝင်ပါသည်... ၎င်းနှင့်အတူ သံကို တိုက်ရိုက်ကျိုချက်ခြင်းက သံကို ကြွပ်ဆတ်စေပြီး အနည်းငယ် ရိုက်ခတ်ရုံဖြင့် ကျိုးသွားစေပါသည်... သစ်သားမီးသွေးမှာ သန့်စင်သော်လည်း ၎င်း၏ လောင်ကျွမ်းမှုအပူချိန်မှာ သံကို အရည်အဖြစ် လုံးဝပြောင်းလဲရန် မလုံလောက်ပါ...]

[အညစ်အကြေးများကို ဖယ်ရှားပြီး ကုတ်ကျောက်မီးသွေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရန် ကျောက်မီးသွေးကို တစ်ကြိမ် ချက်ပြုတ်မှသာလျှင် ဤအရာကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်...]

[၎င်း၏ လောင်ကျွမ်းမှုအပူချိန်မှာ ဒီဂရီ တစ်ထောင့်ခြောက်ရာကျော်အထိ ရောက်ရှိနိုင်ပါသည်... ဤအပူချိန်တွင်သာ သံရည်များသည် ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနိုင်ပြီး သင်ထည့်သွင်းလိုသော မည်သည့် သဲလွန်စဒြပ်စင်များကိုမဆို ပြီးပြည့်စုံစွာ ပေါင်းစပ်နိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်...]

"ကျောက်မီးသွေးကို ချက်ရမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က ထိုစကားလုံးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောလိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ရူးသွပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ခု လင်းလက်သွားလေသည်။

"ကောင်းပြီ အဲ့ဒါဆိုရင် ငါတို့ ချက်ကြတာပေါ့..."

သူသည် ကျောက်ကောင်းကို လှည့်ကြည့်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ ကျားအရိုးတွေနဲ့ ကစားတာကို ရပ်လိုက်တော့... သွားပြီး ငါ့အတွက် လေလုံတဲ့ မီးဖိုတန်းတစ်တန်းကို တည်ဆောက်လိုက်... ဟယ်တုံခရိုင်က သယ်ယူလာတဲ့ သန့်စင်ပြီးသား ကျောက်မီးသွေးတွေကို ပေါက်စီပေါင်းသလိုမျိုး အထဲကို ထည့်လိုက် ပြီးရင် အပေါက်တွေကို ပိတ်ပြီး အပြင်ဘက်ကနေ မီးပြင်းပြင်းနဲ့ ရှို့လိုက်..."

"မှတ်ထား အဲ့ဒါက အဖွင့်မီးနဲ့ ထိလို့မရဘူး... အဲ့ဒါက အပူပေးခွဲထုတ်ခြင်းပဲ..."

ကျောက်ကောင်းမှာ လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ မလောင်ကျွမ်းမီ ကျောက်မီးသွေးကို ချက်ပြုတ်ရမည်လား။ ထိုအရာက လေလည်ရန် ဘောင်းဘီချွတ်သကဲ့သို့ မလိုအပ်သော အဆင့်တစ်ခု မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် သူသည် မမေးရဲဘဲ နာခံမှုရှိစွာဖြင့်သာ မှတ်တမ်းတင်လိုက်၏။

"ကျွန်တော်မျိုး အခုပဲ ကျောက်မီးသွေးလုံးတွေကို သွားချက်လိုက်ပါ့မယ်..."

ထိုအချိန်တွင် အနောက်ဘက်ဒေသများရှိ ခူချားမြို့ အပြင်ဘက်၌။

လေနှင့် သဲများ ဝဲလှည့်နေပြီး လူသတ်လိုသော ရည်ရွယ်ချက်များက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

လျူပန်သည် လိမ်လည်မှုတိုက်ဖျက်ရေးပြပွဲနှင့် ပေါက်ကွဲနေသော မြင်းစားခွက်များဖြင့် အခြေအနေကို ယာယီတည်ငြိမ်အောင် လုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ခူချားဘုရင် ပိုင်ပါးမှာမူ လုံးဝ လက်လျှော့ခြင်း မရှိသေးပေ။ မော့သု၏ လျှို့ဝှက်ထောက်ပံ့မှုဖြင့် ခူချား၏ အသန်မာဆုံးသော စစ်သည်တော် ထျဲ့ထိုးသည် မဟာချင်သံတမန်အဖွဲ့ကို လူသိရှင်ကြား စိန်ခေါ်လိုက်လေသည်။

အမည်ခံအားဖြင့် ဖျော်ဖြေရေးအတွက် သိုင်းပညာယှဉ်ပြိုင်ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တကယ့်လက်တွေ့တွင်မူ မော့သု ပေးပို့လိုက်သော လက်နက်သစ်များ၏ အရည်အသွေးကို စမ်းသပ်ရန် ဖြစ်လေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးကွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှန်းယွီသည် အင်္ကျီမပါဘဲ မတ်တတ်ရပ်နေပြီး ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ မာကျောသော ကြွက်သားများကို ဖော်ပြနေ၏။ သူသည် တိုက်ပွဲများစွာတွင် သူ့နောက်သို့ လိုက်ပါခဲ့သော သန့်စင်ထားသည့် သံမဏိဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သူ၏ရှေ့တွင် ရပ်နေသူသည် စစ်သည်တော်တစ်ဦးမဟုတ်ဘဲ အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်းနေသော ဒေသခံကြက်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျင်းရိနေလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ ထျဲ့ထိုးအမည်ရသော ခူချားစစ်သည်တော်သည် ရှန်းယွီထက် ခေါင်းတစ်လုံးစာ ပိုပုသော်လည်း စည်ပိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ တောင့်တင်းလေသည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် ဓားကောက်တစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဓားသွားမှာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ရေကဲ့သို့ လှိုင်းထနေသော ထူးဆန်းသည့် မီးခိုးရင့်ရောင်ကို ပြသနေ၏ ဤသည်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဝုဇ်သံမဏိဓားပင် ဖြစ်လေသည်။

"ချင်လူမျိုး သေဖို့သာ ပြင်ထားတော့..."

ထျဲ့ထိုးက ဟိန်းဟောက်ကာ ဓားကိုဝှေ့ယမ်း၍ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာသည်။

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ..."

ရှန်းယွီက အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်ပြီး ဆုတ်ခွာမည့်အစား ရှေ့သို့တိုးသွားလိုက်၏။

သူသည် မည်သည့်နည်းစနစ်ကိုမျှ အသုံးမပြုဘဲ သူအကြိုက်ဆုံး ဟွာတောင်ကို ခွဲခြမ်းခြင်းဟန်ဖြင့် သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေသည်။ သူ၏ အမြင်တွင် ပြိုင်ဘက်က မည်သည့်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားပါစေ ပကတိအင်အား၏ ရှေ့တွင် ကျိုးပဲ့သွားမည်သာ ဖြစ်၏။

"ချွမ်..."

ဓားနှစ်လက် ရိုက်ခတ်သွားပြီး နားကွဲမတတ် သတ္တုပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲသွားသကဲ့သို့ မီးပွားများ အရပ်မျက်နှာအနှံ့သို့ လွင့်စင်သွား၏။

ရှန်းယွီသည် သူ၏ လက်ဖဝါးထဲတွင် အနည်းငယ် ထုံကျင်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အင်အားကောင်းလိုက်တာဟု စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်လေသည်။ အတိတ်က အတွေ့အကြုံများအရ ဤတိုက်ခိုက်မှုအပြီးတွင် ပြိုင်ဘက်၏ ဓားမှာ နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားရမည်ဖြစ်ပြီး သံချပ်ကာနှင့်အတူ လူပါ ထက်ပိုင်းကွဲသွားရမည် ဖြစ်၏။

သို့သော် မီးခိုးများ ကင်းစင်သွားသောအခါ လူအုပ်ကြီးထံမှ ထိတ်လန့်တကြား အသက်ရှူသံများ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ရှန်းယွီ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်များ ရုတ်တရက် ကျုံ့သွား၏။

ပြိုင်ဘက်၏ ဓားကောက်မှာ တကယ့်ကို အကောင်းပကတိ ရှိနေသေးလေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းတွင်းရေးရာဌာနမှ သေချာစွာ ဖန်တီးထားပြီး မဟာချင်တွင် အမာကျောဆုံးဟု ဆိုထားသော သူ၏ လက်ထဲရှိ အကြိမ်တစ်ရာ သန့်စင်ထားသည့် သံမဏိဓားမှာ လက်မအရွယ်အစားရှိသော အရာတစ်ခု ဟသွားလေသည်။

"ဒါက..."

ကြည့်ရှုရေးစင်မြင့်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော လျူပန်၏ ဒေါင်းမြီးယပ်တောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွား၏။

"ရှန်းယွီရဲ့ ဓား... ဟသွားတာလား..."

ရှန်းယွီသည် ဟနေသောနေရာကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် ပြာနှမ်းသွားလေသည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဓား သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အရှင်သခင်တစ်ဦး၏ ဂုဏ်ကျက်သရေ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ ၎င်းသည် လူရိုင်းတစ်ဦး၏ ဓားကောက်ကြောင့် ဟာသွားခဲ့ပြီလော။

မကြုံစဖူးသော အရှက်ရမှုနှင့် ဒေါသတို့က သူ၏ နှလုံးသားထဲမှ ပေါက်ကွဲထွက်လာလေသည်။

"ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်..."

ရှန်းယွီသည် အလွန်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် ရယ်မောလိုက်လေသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏ ပျက်စီးနေသောဓားကို မြေပြင်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ လက်မအနည်းငယ်ခန့် နစ်ဝင်သွား၏။

"လက်နက်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ ငါ ရှုံးသွားပုံရတယ်..."

ဤသည်ကို မြင်သောအခါ ထျဲ့ထိုးက ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောလိုက်လေသည်။

"ချင်လူမျိုးတွေရဲ့ ဓားတွေက ဒီလောက်ပါပဲလား... သေလိုက်တော့..."

သူသည် အခွင့်အရေးယူကာ လက်ချည်းသက်သက် ဖြစ်နေသော ရှန်းယွီကို ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်၏။

ရှန်းယွီသည် နေရာတွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး လက်မတစ်ထွာမျှပင် မလှုပ်ရှားပေ။ အေးစက်သော လေပြင်းနှင့်အတူ ဓားကောက်က သူ၏ မျက်နှာအနီးသို့ ရောက်လာသော အခိုက်အတန့်တွင်မှ သူသည် ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်လေသည်။

၎င်းသည် ရှောင်တိမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။

သူသည် ဓားကို ဖြတ်သန်းသွားစေရန် ဘေးသို့ ရှောင်လိုက်ရာ ရွှေနှင့် ကျောက်စိမ်းတို့ကို ဖြတ်တောက်နိုင်သော ဝုဇ်သံမဏိဓားသည် သူ၏ နှာခေါင်းဖျားကို ဖြတ်သန်းသွားလေသည်။ ချက်ချင်းပင် ယပ်တောင်ကဲ့သို့ ကြီးမားသော ရှန်းယွီ၏ လက်ကြီးက လျှပ်စီးကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထျဲ့ထိုး၏ ဦးထုပ်ဆောင်းကို ဆွဲကိုင်လိုက်၏။

"မာကျောတဲ့ဓားက ဘာအသုံးကျမှာလဲ..."

ရှန်းယွီ၏ အသံမှာ မြေအောက်ကမ္ဘာ ကိုးလွှာ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။

"လူက ပျော့ညံ့လွန်းနေတဲ့ အခါမှာလေ..."

"ဝုန်း..."

ရှန်းယွီသည် လက်တစ်ဖက်တည်းဖြင့် အင်အားကို အသုံးပြုကာ ပေါင်နှစ်ရာအလေးချိန်ရှိသော လူကြမ်းကြီးကို မြေပြင်မှ မ,ချီလိုက်ပြီး စုတ်ပြဲနေသော အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကဲ့သို့ အောက်သို့ ဆောင့်ချလိုက်လေသည်။

ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်လှုပ်သွား၏။

ထျဲ့ထိုးသည် အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ မူးဝေသွားသည်အထိ ရိုက်ချခံလိုက်ရလေသည်။

သူ မထနိုင်မီမှာပင် ရှန်းယွီ၏ ကြီးမားသော ခြေထောက်ကြီးက သူ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ နင်းထားပြီးဖြစ်၏။

"ဂျွတ်..."

နံရိုးကျိုးကြေသွားသော အသံကို ရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရလေသည်။

ရှန်းယွီက ငုံ့ကာ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသော ထျဲ့ထိုး၏ လက်ထဲမှ ဝုဇ်သံမဏိဓားကို ကောက်ယူလိုက်၏။ သူသည် ဓားပေါ်ရှိ ပုံစံများကို ဂရုတစိုက် ဆန်းစစ်လိုက်ပြီး သူ၏ လက်ချောင်းများက ဓားသွားကို ဖြည်းညင်းစွာ ပွတ်သပ်ကာ ၎င်း၏ အလွန်ထက်မြက်မှုနှင့် ခိုင်ခံ့မှုကို ခံစားလိုက်လေသည်။

"ဓားကောင်းပဲ..."

ရှန်းယွီက ချီးကျူးလိုက်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် အင်အားကို အသုံးပြုလိုက်၏။

"ဒေါက်..."

သူသည် ထိုပြိုင်ဘက်ကင်းသော ရတနာဓားကို သူ၏ လက်ဗလာဖြင့် နှစ်ပိုင်းကျိုးသွားအောင် ပြုလုပ်လိုက်လေသည်။

ကွင်းတစ်ခုလုံး သုဿန်တစပြင်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွား၏။

ခူချားဘုရင် ပိုင်ပါးမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားသဖြင့် သူ၏ ကုလားထိုင်ပေါ်မှ လျှောကျသွားလေသည်။

ရှန်းယွီသည် ကျိုးပဲ့နေသော ဓားကို လွှင့်ပစ်လိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်ရှိ အလောင်းကိုပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ကွင်းပြင်ထဲမှ ထွက်ခွာရန် လှည့်ထွက်သွား၏။ သူ၏ ကျောပြင်မှာ ဖြတ်ကျော်၍မရနိုင်သော တောင်တန်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ မတ်မတ်ရပ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျူပန်၏ မျက်လုံးထဲတွင်မူ ထိုကျောပြင်သည် အထီးကျန်ဆန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားလေသည်။

သံတမန် တည်းခိုခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှန်းယွီသည် သူ့ကိုယ်သူ အခန်းထဲတွင် သော့ခတ်ထားပြီး မည်သူ့ကိုမျှ တွေ့ဆုံခြင်း မရှိပေ။

လျူပန်က တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်သောအခါ ရှန်းယွီသည် အမှောင်ထဲတွင် ထိုင်နေပြီး ဟနေသော ချင်ဓားကို စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

"ရှန်းယွီ မင်းနိုင်သွားတာပဲ ဘာလို့ မျက်နှာမကောင်းဖြစ်နေတာလဲ..."

လျူပန်က အခြေအနေကို ပေါ့ပါးစေရန် ကြိုးစားလိုက်၏။

"နိုင်တယ် ဟုတ်လား..."

ရှန်းယွီက မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်တွင် သွေးရောင်လွှမ်းနေလေသည်။

"ဒီနေ့ ငါနိုင်ခဲ့တာက သူ့မှာ ဓားတစ်လက်တည်း ရှိလို့ပဲ..."

"တစ်နေ့နေ့မှာ ရှန်းနုံမြင်းတပ်သား တစ်သောင်းစီတိုင်းရဲ့ လက်ထဲမှာ ဒီလိုဓားမျိုး ရှိနေခဲ့ရင်..."

ရှန်းယွီ၏ အသံမှာ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေ၏။

"ငါ့ရဲ့ သံမဏိစစ်တပ်ပေါ်က သံချပ်ကာတွေက သူတို့ကို ကာကွယ်နိုင်ပါဦးမလား... ငါတို့ရဲ့ ဓားတွေကကော သူတို့ရဲ့ ဓားတွေကို ခုတ်ဖြတ်နိုင်ပါဦးမလား..."

"လျူပန် ငါတို့ ရှုံးကောင်းရှုံးနိုင်တယ်..."

ဤသည်မှာ ဤမောက်မာသော အရှင်သခင်၏ ပါးစပ်မှ ရှုံးသည်ဟူသော စကားလုံးကို လျူပန် ပထမဆုံးအကြိမ် ကြားဖူးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

လျူပန်သည် သူ၏ နောက်ပြောင်နေသော အပြုံးကို ဖယ်ရှားလိုက်၏။

သူသည် စားပွဲဆီသို့ လျှောက်သွားကာ ဝိုင်တစ်ခွက်ကို ငဲ့ပြီး ရှန်းယွီထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်လေသည်။

"ရှန်းယွီ စိတ်ဓာတ်မကျပါနဲ့..."

"ငါတို့ရဲ့ ဓားတွေက သိပ်မကောင်းရင် ငါတို့ ပိုကောင်းတာကို လုပ်မယ်... ငါတို့ရဲ့ သံမဏိက သိပ်မကောင်းရင် ပိုကောင်းတဲ့ သံမဏိကို ငါတို့ ချက်မယ်..."

"ဒီကျိုးနေတဲ့ ဓားကို ငါတို့ ပြန်ယူသွားသရွေ့ အရှင်မင်းကြီးက ငါတို့အတွက် ပိုမာကျောတဲ့ ဓားထောင်သောင်းချီ ဖန်တီးပေးနိုင်မယ်ဆိုတာကို မင်း ယုံလား..."

ရှန်းယွီသည် ဝိုင်ကို ယူကာ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်၏။

"ငါ မင်းကိုယုံတယ်..."

"ဒါကြောင့် မနက်ဖြန် ငါ ရှန်းယန်ကိုပြန်မယ်... ဒီအရာကို ကျောက်ကောင်းရဲ့ မျက်နှာပေါ် ပစ်ပေါက်ပြီး ငါ သူ့ကို ပြောမယ်... အကယ်၍ သူက ကောင်းတာတစ်ခုခု မလုပ်နိုင်ဘူးဆိုရင် အလံတွေကို ပူဇော်ဖို့ ငါ သူ့ကို အသုံးပြုမယ်လို့..."

ရှန်းယန် နန်းတွင်းရေးရာဌာန အလုပ်ရုံ။

သူ၏ မျက်နှာသည် အရှင်သခင်၏ နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ခံရတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကျောက်ကောင်း မသိခဲ့ပေ။ လက်ရှိတွင် သူသည် အနံ့အသက်နှင့် ပတ်သက်သော အခြားအကျပ်အတည်းတစ်ခုကို ရင်ဆိုင်နေရလေသည်။

"ဝေါ့..."

ကျောက်ကောင်းသည် ပါးစပ်ကိုအုပ်ကာ ကျောက်မီးသွေးချက်ရန် သီးသန့်အသုံးပြုသော ခြံဝင်းထဲမှ အပြေးအလွှား ထွက်လာခဲ့၏။

ခြံဝင်းထဲတွင် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော အနံ့ဆိုးများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်မီးသွေးကို အပူပေးခွဲထုတ်စဉ်အတွင်း ထွက်ပေါ်လာသော ဟိုက်ဒရိုဂျင်ဆာလဖိုက်၊ အမိုးနီးယားနှင့် ကတ္တရာ အနံ့များဖြစ်ပြီး ရေမဆေးရသေးသော ခြောက်သွေ့သည့် အိမ်သာတစ်ရာထက်ပင် ပို၍ ဆိုးရွားနေ၏။

"ဒါ... ဒါက အရှင်မင်းကြီးပြောတဲ့ သံမဏိထုတ်လုပ်တဲ့ နတ်ဘုရားပစ္စည်းလား..."

ကျောက်ကောင်း၏ မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"ဒါက အဆိပ်ငွေ့တွေ သန့်စင်နေတာ ရှင်းနေတာပဲ..."

သို့သော် လက်မှုပညာရှင်များသည် သူတို့၏ အသက်ကိုပဓာနထားကာ မီးဖိုတံခါးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး မီးခိုးမထွက်တော့သော အနီရောင် တောက်ပနေသည့် ကျောက်မီးသွေးတုံးများကို ချိတ်ဖြင့် ဆွဲထုတ်ကာ ရေဖြင့် အအေးခံလိုက်သောအခါ အံ့ဖွယ်အမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာလေသည်။

မူလက အနက်ရောင်နှင့် ညစ်ပတ်နေသော ကျောက်မီးသွေးတုံးများသည် ငွေရောင် မီးခိုးရောင်၊ အပေါက်များပါရှိပြီး မာကျောကာ ပေါ့ပါးသော အရာတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

ကုတ်ကျောက်မီးသွေး။

ကျောက်ကောင်းသည် နှာခေါင်းကိုပိတ်ကာ ထိုကုတ်ကျောက်မီးသွေးများကို သံကျိုသည့် လေပြင်းဖိုထဲသို့ ပို့ဆောင်စေလိုက်လေသည်။

လေမှုတ်တံများ စတင်အလုပ်လုပ်ပြီး ကုတ်ကျောက်မီးသွေးများကို မီးရှို့လိုက်၏။

ယခင်ကကဲ့သို့ လှိမ့်တက်နေသော မီးခိုးမည်းများ မရှိတော့ဘဲ လုနီးပါး ပွင့်လင်းမြင်သာပြီး အနည်းငယ် အပြာရောင်သန်းနေသော အပူချိန်မြင့် မီးတောက်များဖြင့် အစားထိုးလာလေသည်။

မီးဖိုအပူချိန် ညွှန်ပြဒိုင်ခွက်ပေါ်ရှိ အပ်တံသည် ညာဘက်သို့ အလွန်အမင်း ယိမ်းယိုင်သွား၏။

ဒီဂရီ တစ်ထောင့်သုံးရာ... တစ်ထောင့်လေးရာ... တစ်ထောင့်ငါးရာ။

"အရည်ပျော်သွားပြီ... အားလုံး အရည်ပျော်သွားပြီ..."

မီးဖိုပေါက်ကို စောင့်ကြည့်ရန် တာဝန်ရှိသော မိုဟစ်လက်မှုပညာရှင်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။

မီးဖိုထဲတွင် ထိုမာကျောသော သံရိုင်းများသည် ကုတ်ကျောက်မီးသွေး၏ ထိတ်လန့်ဖွယ် အပူချိန်မြင့်မားမှုအောက်တွင် သူတို့၏ ခုခံမှုကို လုံးဝ ဆုံးရှုံးသွားပြီး ရေကဲ့သို့ စီးဆင်းနေသော တောက်ပသည့် အရည်များအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။

"သံရည်တွေကို လွှတ်လိုက်တော့..."

တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် ရွှေရောင်နှင့် အနီရောင် သံရည်များသည် မီးနဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ ကြိုတင်ပြုလုပ်ထားသော ပုံစံခွက်များထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်ရောက်သွားလေသည်။

ချင်ရှီဟွမ်သည် မြင့်မားသော စင်မြင့်ပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်နေပြီး အပူလှိုင်းများက သူ၏ မျက်နှာကို ရိုက်ခတ်နေသည်ကို ခံစားနေရ၏။

"ရှောင်ဂျီ..."

"ဒါက စက်မှုလုပ်ငန်းရဲ့ သွေးပဲလား..."

[မှန်ပါသည် အရှင်မင်းကြီး ဤသည်မှာ ဝက်သံရည် ဖြစ်ပါသည်...]

[၎င်းနှင့်အတူ သင်သည် သံမဏိကောင်းတစ်ပိုင်းကို ရရှိရန် ထောင်ပေါင်းများစွာသော ရိုက်ချက်များကို ပြုလုပ်ရသည့် ပန်းပဲဆရာတစ်ဦးကဲ့သို့ အလုပ်လုပ်ရန် မလိုအပ်တော့ပါ...]

[သင်သည် အလယ်ဗဟိုမီးဖိုကြီးတစ်ခုထဲတွင် မွှေနှောက်ခြင်း (ကာဗွန်ဖယ်ရှားရန် မွှေနှောက်ခြင်း) သို့မဟုတ် ကွန်ဗာတာထဲသို့ လောင်းထည့်ခြင်း (၎င်းကို မတည်ဆောက်နိုင်သေးသော်လည်း) ဖြင့် သံမဏိကို အစုလိုက်အပြုံလိုက် တိုက်ရိုက် ထုတ်လုပ်နိုင်ပါသည်...]

[မဟာချင်၏ သံမဏိထုတ်လုပ်မှုသည် ကျင်းများဖြင့် တွက်ချက်ရတော့မည် မဟုတ်ဘဲ တန်ချိန်များဖြင့် တွက်ချက်ရတော့မည် ဖြစ်ပါသည်...]

ချင်ရှီဟွမ်သည် စီးဆင်းနေသော သံမဏိရည်များကို ကြည့်လိုက်ရာ မီးရောင်များက သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထင်ဟပ်နေလေသည်။

"ကောင်းတယ်..."

"ကျောက်ကောင်း သွားပြီး ကျန်းလျန်ကို ဒီနေရာကိုခေါ်ခဲ့..."

"အနောက်ဘက်ဒေသတွေဆီ ရထားလမ်းဖောက်ဖို့အတွက် လက်ရှိ သံလမ်းတွေက အရမ်းပျော့ပြီး ပွတ်တိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်မရှိဘူးလို့ သူ ပြောခဲ့တာကို ငါ မှတ်မိတယ်..."

"သူ့ကို အကောင်းဆုံး သံမဏိတွေ ငါပေးမယ်လို့ ပြောလိုက်... သူက ငါ့အတွက် ဝုဇ်သံမဏိထက်တောင် ပိုမာကျောတဲ့ သံလမ်းအမျိုးအစားကို ဖန်တီးပေးပါစေ..."

"ပြီးတော့..."

ချင်ရှီဟွမ်က ရှန်းယွီကို သတိရသွား၏။

"ရှန်းယွီအတွက် ဓားအသစ်တစ်လက် ဖန်တီးဖို့ ဒီပထမဆုံး သံမဏိရည်အသုတ်ကို အသုံးပြုလိုက်..."

"အဲဒါကို ပိုထူပြီး ပိုလေးအောင်လုပ်လိုက်... ပြီးတော့ ဓားရဲ့ ကျောဘက်မှာ မဟာချင် အကြီးစားစက်မှုလုပ်ငန်းဆိုတဲ့ စာလုံးတွေကို ထွင်းထားလိုက်..."

"ဒီဓားကို ယူပြီးတော့ အဲ့ဒီထျဲ့ထိုးဆိုတဲ့ကောင်ဆီကနေ ကျိုးသွားတဲ့ ဓားရဲ့ အကြွေးကို အတိုးနဲ့ပါ ပြန်တောင်းဖို့ သူ သွားပါစေ..."

မဟာချင်သည် သံမဏိအတွက် ဆူပွက်နေချိန်တွင် အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ပေါ်၌ ဟောင်းနွမ်းနေပုံရသော်လည်း ထူးဆန်းသော အလံတစ်ခုကို လွှင့်ထူထားသည့် သစ်သားသင်္ဘောတစ်စင်းသည် ညအမှောင်ကို အကာအကွယ်ယူကာ လန်ယာစင်မြင့်၏ ကမ်းရိုးတန်းဆီသို့ တိတ်တဆိတ် ချဉ်းကပ်လာလေသည်။

သင်္ဘောဦးတွင် မတ်တတ်ရပ်နေသူမှာ ထူးဆန်းသော ဆံထုံးတစ်ခု ရှိသည့် လူပုတစ်ဦးဖြစ်၏။ သူသည် သူ၏ လက်ထဲတွင် သိုးသားရေမြေပုံတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး သူ၏ မျက်လုံးများက ကမ်းခြေပေါ်ရှိ တောက်ပနေသော မီးပြတိုက်ကို လောဘတကြီး စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

"ဒါက... ချင်ပြည်နယ်လား..."

ထိုလူက တောင့်တင်းသော လေယူလေသိမ်းဖြင့် မေးလိုက်၏။

သူ၏ ဘေးရှိ မျက်လုံးတစ်ဖက်တည်းသာရှိသော သင်္ဘောသားအိုကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

"သခင်... မှန်ပါတယ် ဒါက လန်ယာစင်မြင့်ပါပဲ... ဘိုးဘေး ရွှီဖူက အဲ့ဒီတုန်းက ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာပါ..."

"အရမ်းကောင်းတယ်..."

လူပုလေးသည် သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရာ မည်းနက်နေသော သွားများကို မြင်လိုက်ရ၏။

"ဘိုးဘေးရွှီဖူက ချင်ပြည်နယ်ဟာ ရွှေတွေနဲ့ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဧကရာဇ်ဟာ ဆေးသောက်ဖို့လောက်ပဲ သိတဲ့ အရူးတစ်ယောက်လို့ ပြောခဲ့တယ်..."

"ဒီတစ်ကြိမ် ငါတို့က ရွှေတွေကို ခိုးဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး... ငါတို့က အမည်းရောင်မီးခိုးတွေ ထုတ်လုပ်နိုင်တဲ့ ပုံစံကြမ်းတွေကို ခိုးဖို့ လာခဲ့တာ..."

"အဲ့ဒါတွေကို ငါတို့ ရရှိထားသရွေ့ ငါတို့ရဲ့ ယာမာတိုက တကယ့်ကို တက်လှမ်းနိုင်လိမ့်မယ်..."

သူက လက်ကိုဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

သူတို့၏ ကျောတွင် ကာတာနာဓားများကို လွယ်ထားပြီး အနက်ရောင် အကျီကျပ်ကျပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော နင်ဂျာအချို့သည် ဂျက်ကိုပုတ်သင်ညိုများကဲ့သို့ ရေထဲသို့ လျှောကျသွားကာ ကမ်းခြေရှိ သင်္ဘောကျင်းဆီသို့ ကူးခတ်သွားကြလေသည်။

သို့သော် သူတို့ မသိခဲ့သောအရာမှာ...

မီးပြတိုက်၏ ထိပ်တွင် ဧရာမ ရှာဖွေရေးမီးမောင်းကြီးတစ်ခုက ဖြည်းညင်းစွာ လည်ပတ်နေလေသည်။

ထို့အပြင် မှောင်မိုက်နေသော ကျောက်ဆောင်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် နောက်ဆုံးပေါ် အမြန်ပစ် လှံသေနတ်များ တပ်ဆင်ထားသော ကင်းလှည့်လှေငယ်အချို့သည် သားကောင်များ ငါးစာဟပ်လာမည့်အချိန်ကို ငမန်းများကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေကြ၏။

ချင်ရှီဟွမ်၏ ကွန်ရက်သည် အနောက်ဘက်ဒေသများ၏ သဲကန္တာရများတွင်သာမက ဤလှိုင်းထန်နေသော သမုဒ္ဒရာပြင်ပေါ်တွင်ပါ ဖြန့်ကြက်ထားပြီး ဖြစ်လေသည်။

"ငါ့ရဲ့ နည်းပညာတွေကို ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား..."

ထိုအချိန်တွင် အာဖန်းနန်းတော်ထဲ၌ ဘလက်တီး သောက်နေသော ချင်ရှီဟွမ်သည် ရုတ်တရက် လက်ဖက်ရည်မှာ အနည်းငယ် ပူနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး အရှေ့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်လေသည်။

"ကြွက်အချို့က အနံ့ရပြီး လာခေါက်နေကြပြီထင်တယ်..."

"ဟူဟိုက်..."

"သားတော် ရောက်ရှိနေပါပြီ..."

ဟူဟိုက်သည် သူ၏ နှင်းနိုင်ငံရထား အတွက် စာရင်းများကို အလုပ်များစွာ တွက်ချက်နေလေသည်။

"မင်းရဲ့ အနိုင်ယူမရတဲ့ မဟာစက်ဝိုင်းဘီးကြီးက ပစ်မှတ်တွေ အမြဲလိုအပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"မင်းကို ငါ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်..."

ချင်ရှီဟွမ်က အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။

"သွား... ရေကြွက်အချို့ကို ငါ့အတွက် ဖမ်းလာခဲ့..."

"ဒီပင်လယ်ရပ်ခြားက လူရိုင်းတွေမှာ ခေါင်းသုံးလုံးနဲ့ လက်ခြောက်ဖက်ရှိလို့ ငါ့ရဲ့ တံခါးဝမှာလာပြီး ရိုင်းစိုင်းရဲတာလားဆိုတာကို ငါ ကြည့်ချင်တယ်..."