အခန်း ၅၈
Vol. 6 Ch. 58
အခန်း (၅၈) မမြင်ရသော အဆိပ်မြားနှင့် “အတားအဆီး” ကို တိုက်မိသည့် အမတ်ချုပ်
ဖူဆန်ကျွန်းရှိ ချီလင်ခန်းမ၏ ပုံစံတူ အဆောက်အအုံအတွင်း၌ လေထုမှာ ခဲစိုင်များကဲ့သို့ လေးလံ တောင့်တင်းနေသည်။
ရှန်းယွီသည် ခန်းမအလယ်တွင် ရပ်နေပြီး သူ၏ ဓားကြီး ခံတပ်ဖြိုခွင်းသူမှာ ဘေးတွင် တွဲလောင်းကျနေ၏။ ကံဆိုးသည့် ဆာမူရိုင်းတစ်ဦး၏ သွေးစက်များမှာ ဓားဖျားမှ စီးကျနေသည်။ သူ၏ အကြည့်မှာ အနီးရှိ နဂါးရာဇပလ္လင် စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသော ခဲသေတ္တာတစ်ခုဆီသို့ စူးစိုက်ရောက်ရှိနေသည်။
သေတ္တာအဖုံးမှာ ပွင့်နေပြီး အတွင်းရှိ လက်သီးဆုပ်အရွယ် ကျောက်တုံးမှာ မှိန်ဖျော့ဖျော့ အစိမ်းရောင်အလင်းကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ ထိုအလင်းမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် မဟုတ်သော်လည်း မှောင်မိုက်နေသည့် နေရာတွင် စိုက်ကြည့်နေသော ဝံပုလွေမျက်လုံး သို့မဟုတ် အစုလိုက်သင်္ချိုင်းကုန်းပေါ်ရှိ လွင့်ပျံနေသော သရဲမီးတောက်များကဲ့သို့ ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော မကောင်းဆိုးဝါးဆန်သည့် အငွေ့အသက်ကို ဆောင်နေသည်။
“မလာနဲ့... ဒီထက် ပိုမလာနဲ့...”
တိုင်လုံးနောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေသည့် ရွှီဖူမှာ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေပြီး သူ၏ အရင်က အဆင့်မြင့် ပညာရှင်တစ်ဦးနှင့်တူသော ပုံပန်းသဏ္ဍာန်မှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်မျက်များ စီခြယ်ထားသော်လည်း မထက်မြက်သော ဓားမြှောင်တစ်လက်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကိုင်ထားကာ သူ၏ အသံမှာ လည်ပင်းညှစ်ခံထားရသည့် ဘဲအိုကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ အသံဝင်နေ၏။
“ဒါက ပဏာမ အဆိပ်ကျောက်တုံးပဲ... ဒါက ကျိန်စာတစ်ခုပဲ... ဒါကို နီးကပ်တဲ့သူတိုင်း ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး ပုပ်သိုးပြီး သေရလိမ့်မယ်... ငါ... ငါ ချိပ်ကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီ... မင်းတို့အားလုံး ငါနဲ့အတူ မြေမြှုပ်ခံရလိမ့်မယ်...”
ရွှီဖူက ဟိန်းဟောက်နေစဉ်မှာပင် သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးလိုက်ရာ သူ၏ တံတွေးများတွင် သွေးစက်များ ထင်ရှားစွာ ပါဝင်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရှန်းယွီသည် ထိုလူလိမ်အိုကြီး၏ လက်များနှင့် လည်ပင်းတွင် အမှန်ပင် အနက်ရောင် အနာစိမ်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း ထူးဆန်းစွာ ကျဲပါးနေသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။
“ကျိန်စာ ဟုတ်လား...”
ရှန်းယွီက အေးစက်စက် လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးအိမ်နှစ်ထပ်မှာ အနည်းငယ် ပို၍ ကျုံ့ဝင်သွားသည်။
စစ်ပွဲပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းလာသည့် စစ်သူကြီးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် ဓားနှင့် ခွန်အားကိုသာ ယုံကြည်သူဖြစ်သည်။ ဤသို့ မမြင်ရ၊ မထိတွေ့နိုင်သော မှော်အတတ်ဟုခေါ်သည့် အရာများကို သူ သဘာဝအတိုင်းပင် ရွံရှာမိသည်။ သို့သော် သူ၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ စစ်မြေပြင် အတွေ့အကြုံအရ ထိုကျောက်တုံးမှာ အမှန်ပင် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သတိပေးနေသည်။
ထိုအန္တရာယ်မှာ လူသတ်လိုသည့် စိတ်မှ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ အရေပြားကို တွန့်လိမ်စေသည့် စူးရှသော ခံစားချက်မှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
“နတ်ဘုရားနဲ့ နတ်ဆိုးတွေလို လုပ်နေတာပဲ...”
ရှန်းယွီမှာ မျက်စိမှိတ်၍ ရှေ့သို့ မပြေးဝင်သွားဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ ခန်းမထောင့်တွင် ကုလားကာများကို ထောက်ထားသည့် ရှည်လျားသော သစ်သားတိုင်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို သူ သတိထားမိလိုက်သည်။
သူသည် လှမ်းသွားကာ ကုလားကာကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး နှစ်ဆယ်ပေရှည်သော ထိုသစ်သားတိုင်ကို ကောက်ယူလိုက်၏။
“ဒါက အဆိပ်ကျောက်တုံးဆိုရင် ငါပဲ အဝေးကို လွှင့်ပစ်လိုက်မယ်...”
လက်ကောက်ဝတ်ကို လှည့်လိုက်ရင်း ရှန်းယွီမှာ ထိုတိုင်ကို လှံတစ်လက်ကဲ့သို့ ကိုင်တွယ်ကာ ခဲသေတ္တာဆီသို့ တိကျစွာ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။
“မလုပ်နဲ့... ဒါက နတ်ဘုရားကျောက်ပဲ... မင်း မထိရဘူး...”
ရွှီဖူမှာ ထိုနေရာသို့ ပြေးဝင်ကာ တားဆီးရန် ကြိုးစားရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။
“ဖယ်စမ်း...”
ရှန်းယွီမှာ သူ့ကိုပင် မကြည့်ဘဲ တိုင်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်ကာ ရုတ်တရက် ခါယမ်းလိုက်သည်။
“ရွီ…”
တောက်ပသော ကျောက်တုံးပါဝင်သည့် လေးလံသော ခဲသေတ္တာကြီးမှာ ရှန်းယွီ၏ ကျွမ်းကျင်သော အားဖြင့် လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။ ၎င်းသည် အစိမ်းရောင် လခြမ်းပုံစံကို ဖော်ဆောင်ကာ ခန်းမအပြင်ဘက် မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ပစ်ကျသွား၏။
“ခလောက်…”
ခဲသေတ္တာမှာ မြေပြင်ကို ထိမိရာ အဖုံးလွင့်စင်သွားပြီး ကျောက်တုံးမှာ လမ်းပေါ်သို့ လူးလှိမ့်ထွက်လာကာ အထီးကျန်စွာ တည်ရှိနေရင်း ထိုထူးဆန်းသော အစိမ်းရောင်အလင်းကို ဆက်လက် ထုတ်လွှတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
“တွေ့လား... နတ်ဘုရားအပြစ်ပေးခြင်းက ဘယ်မှာလဲ...”
ရှန်းယွီက တိုင်ကို ပစ်ချလိုက်ပြီး ရွှီဖူဆီသို့ လှမ်းသွားကာ သူ၏ ကော်လာကို ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
“လျှပ်စီးတွေလည်း မကျလာဘူး... မီးတွေလည်း မလောင်ဘူး... မင်းရဲ့ နတ်ဘုရားကလည်း ငါ့ဓားကို ကြောက်နေပုံပဲ...”
ရွှီဖူမှာ ရှန်းယွီ၏ လက်ထဲတွင် အသက်မပါတော့သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများမှာ အလင်းမဲ့နေသည်။ သူသည် အမှိုက်ကဲ့သို့ လွှင့်ပစ်ခံလိုက်ရသည့် နတ်ဘုရားကျောက်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ နှစ်ပေါင်းဆယ်နှစ်တာ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် ဒေသခံ ရာပေါင်းများစွာ၏ အသက်များဖြင့် တူးဖော်ခဲ့ရသည့် ရတနာ၊ သူ့ကို ထာဝရအသက် ပေးလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည့် မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ပြီး ယခုတော့ ဤသို့ ဖြစ်ကုန်ပြီ။
“ဘာလို့... ဘာလို့ မင်းက ဘာမှမဖြစ်ရတာလဲ...”
ရွှီဖူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။
“အစစ်အမှန် နတ်ဘုရားဧကရာဇ်မှသာ ခုခံနိုင်စွမ်း ရှိတာလား...”
“ခုခံနိုင်စွမ်းဘာညာ... ငါတော့ မသိဘူး...”
ရှန်းယွီက သူ့ကို သတိဝင်လာစေရန် ပါးတစ်ချက် ရိုက်လိုက်သည်။
“ငါ့စကား နားထောင်... မင်းကို ရှန်းယန်မှာ အရှင်မင်းကြီးက မင်းအကြောင်းတွေကို ပြောပြဖို့ စောင့်နေတယ်...”
ရှန်းယွီမှာ လှည့်လိုက်ပြီး ခန်းမဝတွင် မဝင်ရဲဘဲ ရပ်နေသော လုံချဲ့ကို ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
“အမိန့်ပေးလိုက် အဲ့ဒီအလင်းထုတ်နေတဲ့ ကျောက်တုံးကို ဘယ်သူမှ မထိနဲ့…နက်တဲ့တွင်းတစ်ခု တူးပြီး မြှုပ်လိုက် နက်နက် မြှုပ်…အပေါ်က ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခုနဲ့ ဖိထားပြီး ခွေးဆိုးကို သတိပြုပါလို့ ရေးထားလိုက်”
သိပ္ပံပညာကို သူ နားမလည်သော်လည်း ဤလူလိမ်အိုကြီး ဤသို့ ဖျားနာသွားရခြင်းကြောင့် ထိုအရာမှာ ဘေးဒုက္ခတစ်ခုဖြစ်ရမည်ဟု ရှန်းယွီ ခံစားလိုက်ရသည်။
မြေမြှုပ်ခြင်းက အလွယ်ကူဆုံးနည်းလမ်းပင်။
ထောင်ပေါင်းများစွာသော မိုင်အကွာရှိ ရှန်းယန်မြို့တွင်။
အာဖန်းနန်းတော် တိုးချဲ့ရေး လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် လုပ်ဆောင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ အာဖန်းနန်းတော်တွင် လူတိုင်းကို အံ့အားသင့်စေမည့် မြင်ကွင်းသစ်တစ်ခု ရောက်ရှိနေသည်။
၎င်းမှာ ဖန်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် အိမ်တစ်လုံး ဖြစ်သည်။
မှုန်ဝါးဝါး အရောင်တင် ဖန်မျိုးမဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်းရေးရာဌာနက တီထွင်ထုတ်လုပ်လိုက်သော နောက်ဆုံးပေါ် ပြားချပ်သော ဖန်ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် အစိမ်းရောင် သန်းနေသော်လည်း လုံလောက်အောင် ကြည်လင်နေသည်။
ဤကြည်လင်သော နန်းတော် မှာ တော်ဝင်ဥယျာဉ်ထဲတွင် တည်ရှိနေပြီး နေရောင်ခြည်အောက်တွင် တောက်ပနေရာ ကောင်းကင်ဘုံမှ နန်းတော်တစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျရောက်လာသကဲ့သို့ပင်။
ဤအချိန်တွင် အမတ်ချုပ်လီစစ်မှာ အရေးကြီးစာတမ်း အထူကြီးတစ်ထုပ်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကြည်လင်သော နန်းတော်ဆီသို့ အလျင်စလို သွားနေသည်။ အရှင်မင်းကြီးမှာ မကြာသေးမီက ဤနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်နေကြောင်း၊ အလင်းရောင် ကောင်းမွန်ပြီး စိတ်ခံစားချက် တိုးတက်စေကာ ကယ်လ်စီယမ် စုပ်ယူမှုကိုပင် အထောက်အကူပြုကြောင်း ပြောကြားထားသည်ကို သူ ကြားသိထားသည်။
လီစစ်၏ စိတ်ထဲတွင် ကိစ္စများစွာ ရှိနေသည်။ ဘဏ္ဍာတိုက်တွင် ငွေများ ပိုမိုရှိလာသော်လည်း သုံးစွဲရမည့် နေရာများက ပို၍များပြားနေသည်။ အနောက်ဘက်ဒေသ ကုန်သည်အဖွဲ့များအတွက် အစောင့်အရှောက် လိုအပ်သည်၊ အရှေ့ပင်လယ် သင်္ဘောတပ်စုအတွက် ထောက်ပံ့ရေး လိုအပ်သည်၊ ထို့အပြင် ငွေကိုသာ အမြောက်အမြား စားသုံးနေသည့် မီးရထားလမ်း စီမံကိန်းကလည်း ရှိသေးသည်။ သူသည် အရှင်မင်းကြီး၏ ခွင့်ပြုချက်ကို အမြန်ဆုံး ရယူရမည်။
“အရှင်မင်းကြီး..ကျွန်တော်မျိုးမှာ အရေးကြီးတဲ့ စာတမ်းတစ်စောင် ဆောင်လာပါတယ်”
လီစစ်က လေတိုက်နှုန်းဖြင့် လျှောက်သွားရင်း အော်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့ရှိ ပွင့်နေသည်ဟု ထင်ရသော တံခါးကို မြင်လိုက်ရာ အစောင့်အရှောက်မပါဘဲ တန်း၍ ဝင်လိုက်သည်။
“ဘုန်း…”
ဥယျာဉ်အတွင်း၌ ထူးဆန်းပြီး ကြီးမားသော ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
လီစစ်မှာ မျက်လုံးများ ပြာသွားပြီး နှာခေါင်းရိုးမှာ ကျိုးသွားသကဲ့သို့ နာကျင်မှုတစ်ခု ခံစားလိုက်ရကာ နောက်သို့ လဲကျသွားပြီး စာတမ်းများမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပျံ့ကျဲသွား၏။
“အိုး... ငါ့နှာခေါင်း... ဘယ်သူလဲ... ဘယ်သူက ဒီအဘိုးကြီးကို ဝင်တိုက်တာလဲ...”
လီစစ်က သွေးထွက်နေသော နှာခေါင်းကို ကိုင်ကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ရှေ့ကို မူးဝေစွာ ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ရှေ့တွင် ဘာမှမရှိသည်မှာ သေချာပါသည်။ လေဟာနယ်သာဖြစ်သည်။ မမြင်ရသော တံတိုင်းက မည်သို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
“ဟားဟားဟား…”
လေဟာနယ်၏ နောက်ကွယ်မှ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။
ချင်ရှီဟွမ်မှာ ကြည်လင်သော နန်းတော်အတွင်း လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ကိုင်ကာ ခါးကုန်းသည်အထိ ရယ်မောနေသည်။
“လီစစ်... လီစစ်... မင်းရဲ့ မျက်စိမှုန်တဲ့ ပြဿနာက ကုသဖို့လိုနေပြီ...”
ချင်ရှီဟွမ်မှာ စားပွဲပေါ်ရှိ ယန္တရားတစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရာ သန့်ရှင်းသော ဖန်တံခါးမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာသည်။
“ဝင်ခဲ့... ငါ တံခါးပေါ်မှာ ဖန်ကို သတိပြုပါလို့ ရေးထားတဲ့ အနီရောင်စက္ကူကို ကပ်ထားခိုင်းတာ ကြာပြီ... မင်းကပဲ အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ လျှောက်လာတာ... တခြားသူကို ဘာလို့ အပြစ်တင်မှာလဲ...”
လီစစ်မှာ ရှက်ရွံ့စွာ ထလိုက်ပြီးမှ ကြည်လင်သော ဖန်ပေါ်တွင် ကပ်ထားသည့် စက္ကူလေးကို သတိထားမိလိုက်သည်။ အရင်က အလင်းပြန်မှုကြောင့် မမြင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အရှင်မင်းကြီး...”
လီစစ်က သွေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း အံ့အားသင့်စွာဖြင့် တံခါးကို ထိကြည့်လိုက်သည်။
“ဒါ... ဒါက ဖန် ဟုတ်လား... ဒါကို ဒီလောက် ပြားချပ်အောင် လုပ်နိုင်တာလား... ဒီလောက် ကြည်လင်တာလား... ကျွန်တော်သာ မတိုက်မိရင် ဒါကို ဘာမှမရှိတဲ့နေရာလို့ပဲ ထင်နေမိမှာ...”
“ဒါကို စက်မှုလက်မှု၏ အလှတရားလို့ ခေါ်တယ်...”
ချင်ရှီဟွမ်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“အဲ့ဒီကျောက်ကောင်းဆိုတဲ့ လူက ဓာတုဗေဒကို မှတ်မိဖို့ မတော်ပေမယ့် ဖန်ချက်တဲ့ အတတ်ပညာမှာတော့ ပိုပိုပြီး ကျွမ်းကျင်လာတယ်...”
“ရှောင်ဂျီပြောတာတော့ ဒါကို မျောလွင့်ဖန်လို့ ခေါ်တယ်တဲ့... အရည်ပျော်နေတဲ့ ဖန်ကို အရည်ပျော်နေတဲ့ သံရည်ပေါ်ကို လောင်းချလိုက်ရင် သဘာဝအတိုင်း ပြန့်သွားတာ... ဒီနည်းနဲ့ လုပ်ထားတဲ့ ဖန်က လှိုင်းမထဘဲ မှန်လို ပြားချပ်နေတာပဲ...”
ချင်ရှီဟွမ်က အပေါ်ရှိ ဖန်ခုံးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။
“ဒါနဲ့ဆိုရင် ဆောင်းရာသီမှာ ဖန်လုံအိမ်တည်ဆောက်ဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်... အနာဂတ်မှာ နှင်းတွေကျနေရင်တောင်မှ လတ်ဆတ်တဲ့ သခွားသီးနဲ့ ကြက်သွန်မြိတ်တွေကို စားနိုင်မှာ...”
လီစစ်မှာ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားသည်။
သခွားသီး စိုက်ဖို့အတွက် တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဖန်တွေကို သုံးပြီး အိမ်ဆောက်မယ် ဟုတ်လား။
ပြည်နယ်ခြောက်ခုမှ ရှေးဟောင်း မင်းညီမင်းသားတွေသာသိလျှင် သူတို့သည် သူတို့၏ ခေါင်းတလားထဲမှ ထွက်လာပြီး “အာဏာရှင်ချင်” ဟု အော်ဟစ်ကြလိမ့်မည်။
သို့သော် ပြန်တွေးကြည့်လျှင် ဤဖန်ကိုသာ ထိုမင်းညီမင်းသားများအား ရောင်းချနိုင်လျှင်... “အရှင်မင်းကြီးက ထက်မြက်လှပါတယ်”
လီစစ်မှာ နှာခေါင်းနာသည်ကိုပင် မေ့သွားပြီး သူ၏ ကုန်သည်စိတ်က ပိုက်ဆံအနံ့ကို ချက်ချင်း ရမိလိုက်သည်။
“ဒီပစ္စည်းကိုသာ ပြည်သူတွေဆီ အရောက်ပို့ပေးနိုင်ရင် ပြတင်းပေါက်တွေအတွက်တင်မကဘဲ အမြတ်အများကြီးရမှာပဲ..အထူးသဖြင့် သူဌေးတွေဆိုရင် သူတို့ရဲ့ ပြတင်းပေါက် စက္ကူတွေကို ခွာပြီး ဒါနဲ့ အစားထိုးမှာ အသေအချာပဲ”
“ခွင့်ပြုတယ်...”
ချင်ရှီဟွမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်၏။
“ဒါကို လျူပန်ရဲ့ မဟာချင် ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း ကုမ္ပဏီကို လွှဲပေးလိုက်... ဈေးနှုန်းအတွက်ကတော့... မင်းက အမတ်ချုပ်ပဲ မင်းပဲ ဆုံးဖြတ်ပါ... ငါကတော့ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းပဲလိုချင်တယ်...”
“ကျေးဇူးကြီးလှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”
လီစစ်မှာ စာတမ်းများကို ကောက်ယူကာ ကြည်လင်သော နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်။ နှာခေါင်းမှာ နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူဌေးများ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေများကို မည်သို့ ဆွဲထုတ်ရမည်ကို တွက်ချက်နေပြီ ဖြစ်သည်။
“ပြောစမ်း... အရေးကြီးတဲ့ကိစ္စက ဘာလဲ...”
ချင်ရှီဟွမ်မှာ ရယ်မောခြင်းကို ရပ်လိုက်ပြီး ဧကရာဇ်၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည် ရယူလိုက်သည်။
“အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး... အရှေ့ပင်လယ်က သတင်းပါ...”
လီစစ်က လျှို့ဝှက် အစီရင်ခံစာကို တင်ပြလိုက်၏။
“စစ်သူကြီးရှန်းက အတုအယောင်မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ရွှီဖူကို အရှင်ဖမ်းမိပြီ... ဒါ့အပြင်...”
လီစစ်၏ မျက်နှာမှာ ထူးဆန်းသွားသည်။
“စစ်သူကြီး ရှန်းက ကျွန်းပေါ်မှာ အလင်းထုတ်တဲ့ အဆိပ်ကျောက်တုံးကို တွေ့ရှိခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်...”
“အဲ့ဒီလူလိမ်အိုကြီး ရွှီဖူက ဒီကျောက်တုံးကို သုံးပြီး သူတို့နဲ့အတူ သေဖို့ ကြံစည်ပေမယ့် သူကိုယ်တိုင်ပဲ အရင်ဆုံး ဖျားနာသွားတယ်တဲ့... စစ်သူကြီးရှန်းက ဒီအရာမှာ မကောင်းဆိုးဝါး အရိပ်အယောင် ရှိတယ်လို့ ယူဆပြီး မြေမြှုပ်ထားလိုက်တယ်...”
ချင်ရှီဟွမ်၏ လက်မှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်မှာ လေထဲတွင် ခေတ္တ ငြိမ်သက်သွားသည်။
“အလင်းထုတ်တဲ့ ကျောက်တုံး... လူတွေကို ဖျားနာစေတာလား...”
သူသည် စိတ်ထဲရှိ အလင်းမျက်နှာပြင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။
“ရှောင်ဂျီ... ဒါက... ဘာလို့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေရတာလဲ...”
[အရှင်မင်းကြီး... ကျွန်တော် မှားမပြောဘူးဆိုရင် ဒါက ရေဒီယိုသတ္တိကြွ ကျောက်ရိုင်း ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်…]
[ဒါက သဘာဝ ယူရေနီယမ် ဒါမှမဟုတ် ရေဒီယမ်ကျောက်ရိုင်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်…]
[အဲ့ဒီလူလိမ်အိုကြီး ရွှီဖူက ရောင်ခြည်ဖြာထွက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ အပူနဲ့ အလင်းကို နတ်ဘုရားစွမ်းအင်လို့ ထင်ပြီး နေ့တိုင်း အနားမှာ ထားအိပ်ခဲ့ပုံရတယ်... အကျိုးဆက်အနေနဲ့ သူက ရောင်ခြည်ဖြာထွက်မှုကြောင့် ဖြစ်တဲ့ ရောဂါကို ရသွားတာပဲ…]
[ရှန်းယွီကတော့ ကံကောင်းလို့ပါ... သူသာ မြေမမြှုပ်ဘဲ အဲ့ဒါကို ရှန်းယန်ကို သယ်လာခဲ့ရင် အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အမတ်တွေအားလုံး ဆံပင်တွေ ကျွတ်ကုန်ကြလိမ့်မယ်…]
ချင်ရှီဟွမ်မှာ ကျောရိုးစိမ့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
မမြင်ရသော လူသတ်သမား။
ကပ်ရောဂါထက် ကြောက်စရာကောင်းပြီး ဓားထက် ပို၍ ရက်စက်သည်။
“မြှုပ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား...”
ချင်ရှီဟွမ်က မေးလိုက်၏။
“နက်နက် မြှုပ်ခဲ့ရဲ့လား...”
“စစ်သူကြီးရှန်းက နက်တဲ့တွင်းမှာ မြှုပ်ပြီး ကျောက်တုံးကြီးနဲ့ ဖိထားခဲ့တယ်လို့ ဆိုပါတယ်...”
“ဒါနဲ့ မလုံလောက်ဘူး...”
ချင်ရှီဟွမ်က ထရပ်လိုက်ပြီး ကြည်လင်သော နန်းတော်ထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေ၏။
“အဲ့ဒီအရာက မြေကြီးနဲ့ ရေထဲကို စိမ့်ဝင်သွားလိမ့်မယ်... ရွှီဖူရဲ့ ကျွန်းမှာ ဘယ်သူမှ နေနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”
“ရှန်းယွီဆီ သတင်းပို့လိုက်...”
“မြေမြှုပ်ထားတဲ့ နေရာရဲ့ ဆယ်မိုင်ပတ်လည်ကို တားမြစ်နယ်မြေအဖြစ် သတ်မှတ်လိုက်... ကျောက်တိုင်တစ်ခု စိုက်ထူပြီး နတ်ဘုရား အပြစ်ပေးခံရသော မြေ၊ ဝင်ရောက်သူတိုင်း သေရမည်လို့ ထွင်းလိုက်...”
“ပြီးတော့ အဲ့ဒီလူလိမ်ရွှီဖူကို တစ်ယောက်တည်း ထားလိုက်... ငါ့သင်္ဘောတွေနား မကပ်စေနဲ့... သူက... အဲ့ဒီ မမြင်ရတဲ့ အဆိပ်ငွေ့တွေကို သယ်ဆောင်လာမှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်...”
လီစစ်မှာ ရောင်ခြည်ဖြာထွက်မှုဆိုသည်ကို နားမလည်သော်လည်း အရှင်မင်းကြီး၏ စိုးရိမ်မှုကို မြင်ရသဖြင့် အလွန်ကြောက်ရွံ့သွားသည်။
“ကျွန်တော်မျိုး... အမိန့်တော်အတိုင်း လိုက်နာပါမယ်”
“နောက်တစ်ခု...”
ချင်ရှီဟွမ်မှာ တစ်ခုခုကို သတိရသွားဟန်ဖြင့် အနောက်ဘက်သို့ အကြည့်ရောက်သွားသည်။
“အနောက်ဘက်က မားကပ်စ်က တက္ကသိုလ်မှာ သင်ကြားရေး ဘယ်လိုရှိလဲ...”
လီစစ်က ချွေးများကို သုတ်လိုက်၏။
“အမိန့်ရှိပါ အရှင်မင်းကြီး... အဲ့ဒီ ရောမသားက... မကြာသေးမီက အိမ်ပြန်ချင်စိတ် ဖြစ်နေပါတယ်...”
“အိမ်ပြန်ချင်တယ် ဟုတ်လား...”
“ဟုတ်ပါတယ်... သူက မဟာချင်ပြည်နယ်မှာ ရေချိုးခန်းတွေ၊ အစားအစာတွေ ကောင်းပေမယ့် ရောမက... ဂလက်ဒီရေတာ တိုက်ပွဲ’းကို လွမ်းနေတယ်လို့ ပြောပါတယ်...”
“သူက မဟာချင်က အမျိုးသားတွေက သန်မာပေမယ့် နူးညံ့လွန်းတယ်၊ လူတိုင်း... တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်တဲ့ ပြိုင်ပွဲတစ်ခု လုပ်ချင်တယ်လို့ ပြောပါတယ်...”
ချင်ရှီဟွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။
“ဂလက်ဒီရေတာ တိုက်ပွဲ ဟုတ်လား...”
“စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတယ်... မဟာချင်က စစ်ရေးကို တန်ဖိုးထားပေမယ့် စီးပွားရေးနဲ့ မီးရထားလမ်းတွေကိုပဲ အာရုံစိုက်နေတာ ကြာပြီမို့လို့ စစ်စိတ်ဓာတ် နည်းနည်း တုံးနေတာ အမှန်ပဲ...”
“ခွင့်ပြုတယ်...”
ချင်ရှီဟွမ်က ဖန်နံရံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ တောက်ပနေသော နန်းတွင်းဥယျာဉ်ကို ကြည့်လိုက်၏။
“ရှန်းယန်မြို့ပြင်မှာ မဟာချင် အားကစားကွင်းတစ်ခု တည်ဆောက်လိုက်...”
“ဒါပေမယ့် ရောမသားတွေလို လူတွေကို သတ်ပြီး ခြင်္သေ့ကျွေးတာမျိုးတော့မလုပ်နဲ့... အဲ့ဒါက ယဉ်ကျေးမှုမရှိတဲ့လူတွေ လုပ်တာ...”
“ငါတို့က... အပြည့်အဝ တိုက်ခိုက်ရေးလုပ်မယ်...”
“နန်းတွင်းရေးရာဌာနကို အခု စမ်းသပ်ဆဲဖြစ်တဲ့ သံချပ်ကာအသစ်တွေနဲ့ လက်နက်အသစ်တွေကို ထုတ်ယူခိုင်းလိုက်...”
“ရှန်းယွီရဲ့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့၊ မုန့်ထျန်းရဲ့ နယ်စပ် ကာကွယ်ရေးတပ်နဲ့ မားကပ်စ် ရွေးချယ်ထားတဲ့ ကျောင်းသားတွေကို ဝင်ခိုင်းလိုက်...”
“ရောမတို့ရဲ့ ဖလန်းတပ်ဖွဲ့က ပိုမာသလား ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ သံမဏိချီလင်တပ်ဖွဲ့ ပိုရက်စက်သလားဆိုတာကို ကြည့်ချင်တယ်...”
“ဒါ့အပြင်...”
ချင်ရှီဟွမ်၏ မျက်လုံးတွင် ကုန်သည်တစ်ဦး၏ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“ဒီပြိုင်ပွဲအတွက် လက်မှတ်ရောင်းလို့ မရဘူးလား... လောင်းကစားလုပ်လို့ မရဘူးလား...”
လီစစ်မှာ ခေတ္တမျှ ကြောင်သွားပြီးမှ လက်မထောင်ပြလိုက်၏။
“အရှင်မင်းကြီး... ရောမသားတွေရဲ့ ဝါသနာကိုတောင် စီးပွားရေးတစ်ခုဖြစ်အောင် လုပ်လိုက်တာလား...”
လအနည်းငယ်အကြာတွင် ရှန်းယန်မြို့ အနောက်ဘက်ဆင်ခြေဖုံး၌။
ကြီးမားသော စက်ဝိုင်းပုံ အဆောက်အအုံတစ်ခုမှာ မြေပြင်မှ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ရောမတို့၏ ကော်လစီယမ်လောက် မကြီးကျယ်သော်လည်း နောက်ဆုံးပေါ် မီးတောင်ပြာ ဘိလပ်မြေဖြင့် တည်ဆောက်ထားသဖြင့် အလွန်ခိုင်ခံ့သည်။
ယနေ့မှာ ပထမဆုံး မဟာချင် ကိုယ်ခံပညာ ပြိုင်ပွဲ၏ ဖွင့်ပွဲနေ့ဖြစ်သည်။
လူအုပ်ကြီးမှာ ပင်လယ်ကဲ့သို့ စည်ကားနေသည်။
ရှန်းယန်မြို့သူမြို့သားများသာမက အနောက်ဘက်ဒေသမှ ဟူကုန်သည်များ၊ ယွဲ့လူမျိုးစုများ၊ နှင့် ယခုလေးတင်မှ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော ရွှီဖူမှာလည်း ပြိုင်ပွဲကို ကြည့်ရှုရန် အထူးခွင့်ပြုချက်ဖြင့် ထောင့်တစ်နေရာမှ သံလှောင်အိမ်ထဲတွင် ရှိနေသည်။
ယခုအခါ ရွှီဖူမှာ အရိုးပေါ် အရေတင်ဖြစ်နေပြီး ဆံပင်များ လုံးဝ မရှိတော့ကာ တစ်ကိုယ်လုံး အနာစိမ်းများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ သူသည် လှောင်အိမ်ထဲတွင် ကွေးကွေးလေးဖြစ်နေကာ သူ့အတွက်တော့ ထူးဆန်းနေသော ဤဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်သည့် လောကကြီးကို ငေးကြည့်နေရင်း သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ရှိနေသည်။
“ဒါ... ဒါက မဟာချင်ပြည်နယ်လား...”
ရွှီဖူက ကိုယ့်ကိုယ်ကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီအာဏာရှင်က... တကယ်ပဲ ဒါမျိုးတွေကို ဖန်တီးနိုင်တာလား...”
ပရိသတ်၏ အလယ်တွင် ချင်ရှီဟွမ်မှာ ထိုင်ခုံမြင့်တွင် ထိုင်နေသည်။
သူသည် နဂါးဝတ်ရုံကို မဝတ်ဆင်ဘဲ လှုပ်ရှားရလွယ်ကူစေရန် ရှောင်ဂျီ အကြံပြုထားသော ပိုမိုကောင်းမွန်သည့် တုံရှန်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။
“စတင်...”
ချင်ရှီဟွမ်က အေးဆေးစွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
ခရာသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် မြေပြင်ရှိ သံတံခါးများမှာ ဖြည်းညင်းစွာ ပွင့်လာ၏။
ဘယ်ဘက်တွင် သံချပ်ကာဝတ်ဆင်ကာ ဓားရှည်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရှန်းယွီ၏ လက်ထောက် လုံချဲ့ ဦးဆောင်သော မဟာချင်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ ရှိသည်။
ညာဘက်တွင် မားကပ်စ် လေ့ကျင့်ပေးထားသော၊ ဒိုင်းရှည်နှင့် ဓားတိုကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် ရောမဖလန်း တပ်ဖွဲ့ရှိသည်။
“သတ်…”
စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နှစ်ဖက်စလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တိုးဝင် တိုက်ခိုက်ကြသည်။
“ဘုန်း…ဝုန်း…”
ထိခိုက်သံများမှာ ပရိသတ်၏ သွေးများကို ဆူပွက်စေသည်။
ရောမ ဖလန်းတပ်ဖွဲ့၏ ဒိုင်းတံတိုင်းမှာ ခိုင်မာပြီး တံတိုင်းကြီးကဲ့သို့ ရှေ့သို့ တိုးလာသည်။ သို့သော် မဟာချင်၏ သံချပ်ကာမှာ ခုခံမှုတွင် ပို၍ အံ့သြစရာ ကောင်းနေပြီး ရောမဓားတိုများမှာ ထိမှန်သည့်အခါတိုင်း လျှောကျသွားသည်။
“တပ်ဖွဲ့ပြောင်း”
လုံချဲ့က ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။
ချင်တပ်ဖွဲ့မှာ ရုတ်တရက် ပြန့်ကျဲသွားပြီး လူတိုင်းမှာ သူတို့၏ နောက်မှ မော်လိုတော့ဗ် ကော့တေးတစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။
မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ ထုံးမှုန့်များ ထည့်ထားသော ကြွေအိုးဖြစ်သည်။
“ပစ်…”
“ခလွမ်…”
အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များမှာ ရောမ ဖလန်း တပ်ဖွဲ့ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။
“ချောင်းဆိုးလိုက်တာ… အရမ်းရက်စက်တယ်… ငါ့မျက်လုံးတွေ”
မားကပ်စ်မှာ ဒေါသထွက်ကာ ပရိသတ်ကြားမှ ခြေထောက်ကို စောင့်လိုက်သည်။
“ဒါက လိမ်တာ… ဒါက ဓာတုလက်နက်ပဲ”
ပြိုင်ဘက်၏ ရှုပ်ထွေးနေမှုကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ချင်တပ်ဖွဲ့မှာ ရှေ့သို့ တိုးဝင်ကာ ပြိုင်ဘက်များကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် လဲကျအောင် လုပ်လိုက်သည်။
“အနိုင်ရသူ…မဟာချင်”
ဒိုင်လူကြီးမှာ ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာလိုက်သည်။
ပရိသတ်မှာ အားပေးသံများဖြင့် ဟိန်းဟောက်သွားသည်။
“မဟာချင် မဟာချင်…. အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော်ပါစေ”
ချင်ရှီဟွမ်မှာ ဤမြင်ကွင်းကို စိတ်လှုပ်ရှားမှု မရှိစွာကြည့်နေသည်။ သူသိသည်မှာ ၎င်းမှာ ကစားပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။
စစ်ပွဲအစစ်အမှန်မှာ ဤထက် ဆယ်ဆမျှ ပို၍ ရက်စက်သည်။
သူသည် လှောင်အိမ်ထဲရှိ ရွှီဖူဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
“ရွှီဖူ... အခုတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ပြီလား...”
ရွှီဖူမှာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ခေါင်းမော့လိုက်သည်။
“ဒါက ငါ့ရဲ့ မဟာချင်ပဲ...”
ချင်ရှီဟွမ်၏ အသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း ရွှီဖူ၏ နားထဲတွင် ကြည်လင်စွာ ကြားနေရသည်။
“ငါ ထာဝရအသက်ကို မရှာဘူး... ဒါက အမှားတစ်ခုဆိုတာ ငါ သိတယ်...”
“ဒါပေမယ့် ငါ့ရဲ့မဟာချင်က ငါထက်ပိုပြီး သက်တမ်းရှည်လိမ့်မယ်...”
“မင်း အဲ့ဒီကျွန်းမှာ ခိုးယူသွားခဲ့တဲ့ ကောင်လေးတွေ၊ ကောင်မလေးတွေက ဘယ်လိုဖြစ်ကုန်ပြီလဲ...”
ရွှီဖူမှာ မျက်ရည်များ ကျလာသည်။
“အရှင်မင်းကြီး... အပြစ်သား ကျွန်တော်မျိုး... အပြစ်သား ကျွန်တော်မျိုး အမှားကို သိပါပြီ...”
“အဲ့ဒီကျွန်းမှာ... မီးတောင်တွေနဲ့ ငလျင်တွေပဲရှိတယ်... မသေမျိုးဆိုတာ မရှိဘူး၊ လူရိုင်းတွေပဲ ရှိတယ်...”
“အပြစ်သား ကျွန်တော်မျိုး... အိမ်ပြန်ချင်ပါတယ်...”
အိုမင်းရင့်ရော်နေသည့် ဤလူအိုကိုကြည့်ပြီး ချင်ရှီဟွမ်၏ စိတ်ထဲရှိ လူသတ်လိုသည့် စိတ်မှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
သူ့ကို သတ်ခြင်းက လက်ကိုသာ ညစ်ပတ်စေလိမ့်မည်။
သူ့ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက ပို၍ အသုံးဝင်နိုင်သည်။
“မင်း အိမ်ပြန်ချင်တာလား...”
ချင်ရှီဟွမ်က ပြုံးလိုက်၏။
“ကောင်းပြီ...”
“တိုက်ဆိုင်စွာပဲ၊ အာဖန်းနန်းတော် တက္ကသိုလ်က ပထဝီဝင်ဌာနမှာ သန့်ရှင်းရေးသမား လိုနေတယ်...”
“မင်း အဲ့သွားလုပ်...”
“မင်း နှစ်ပေါင်းများစွာ ပင်လယ်ပြင်မှာ မြင်ခဲ့ရတာတွေကို မြေပုံတွေဆွဲ၊ စာအုပ်တွေ ရေးလိုက်...”
“မင်း ကောင်းကောင်းရေးရင် ငါ အစားအစာ ဆုချမယ်... မင်း မကောင်းကောင်း ရေးရင်တော့...”
ချင်ရှီဟွမ်က မီးခိုးများ ထွက်နေဆဲဖြစ်သည့် အားကစားကွင်းကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
“အဲ့ဒီနေရာမှာ လေ့ကျင့်ဖို့ တကယ့်ပစ်မှတ် လိုနေတာပဲ...”
ကြီးမားသော ခွင့်လွှတ်မှုကို ရရှိလိုက်သကဲ့သို့ ရွှီဖူမှာ ပြင်းထန်စွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။
“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အရှင်မင်းကြီး… ဒီအပြစ်သား ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”
ရှန်းယန်မြို့မှာ ပြိုင်ပွဲဖြင့် ပျော်ရွှင်နေစဉ် အနောက်ဘက်လမ်းမှ မြင်းတစ်စီး အရှိန်ပြင်းစွာ ပြေးလာသည်။
သတင်းပို့သူမှာ အားကစားကွင်းထဲသို့ ပြေးဝင်လာပြီး ချင်ရှီဟွမ်၏ ရှေ့တွင် လဲကျသွားသည်။
“အရှင်မင်းကြီး…အနောက်ဘက်ဒေသ... အနောက်ဘက်ဒေသမှာ အရေးကြီးကိစ္စ ဖြစ်ပျက်နေပါပြီ”
“ဘာဖြစ်တာလဲ...”
ချင်ရှီဟွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။
“မောက်တွန်း... မောက်တွန်းက အနောက်ဘက်မှာ ဧကရာဇ်အဖြစ် ကြေညာလိုက်ပါပြီ”
သတင်းပို့သူမှာ အသက်ရှူမဝဘဲ ပြောလိုက်သည်။
“သူက တာ့ယွမ်ပြည်၊ ခန်းကျွီပြည်၊ နောက်ပြီး ပါသီယာက သူပုန်တပ်ဖွဲ့နဲ့ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားပါတယ်...”
“သူက ရှန်းနုံ အင်ပါယာလို့ ခေါ်တဲ့ ဧရာမအင်ပါယာကြီးကို တည်ထောင်လိုက်ပါပြီ...”
“ပြီးတော့...”
သတင်းပို့သူမှာ တံတွေးကို အခက်သား မြိုချလိုက်သည်။
“သူက အရှင်မင်းကြီးကို စိန်ခေါ်ချက်တစ်ခု ပို့လိုက်ပါတယ်...”
“စိန်ခေါ်ချက် ဟုတ်လား...”
ချင်ရှီဟွမ်က မျက်လုံးကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်... သူကပြောတယ်... မဟာချင်က စီးပွားရေးလုပ်ရတာ ကြိုက်တယ်ဆိုတော့ သူက အရှင်မင်းကြီးနဲ့ အကြီးဆုံး စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုလုပ်ဖို့ လာလိမ့်မယ်တဲ့...”
“သူက အနောက်ဘက်ဒေသ နိုင်ငံပေါင်း ၃၆ခုရဲ့ ခေါင်းတွေကို သုံးပြီး... အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ခေါင်းကို လဲလှယ်ချင်တာပါတဲ့...”
အားကစားကွင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။
အားပေးသံများ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။
လူတိုင်းမှာ ချင်ရှီဟွမ်ကို ငေးကြည့်နေကြသည်။
ချင်ရှီဟွမ်မှာ ဖြည်းညင်းစွာ ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ ကောင်းကင်ကို ထိုးဖောက်မည့် ဓားတစ်လက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
သူသည် စိန်ခေါ်ချက်ကို ယူလိုက်ပြီး မကြည့်ဘဲနှင့် အနီးရှိ မီးဖိုထဲသို့ တန်းပစ်လိုက်၏။
မီးတောက်မှာ ပို၍ တောက်လောင်လာပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်နှာကို ထင်ဟပ်နေသည်။
“ကောင်းတယ်..”
“အရမ်းကောင်းတယ်...”
“ငါ ဒီနေ့ကို စောင့်နေတာ ကြာပြီ...”
“ရှန်းယွီ”
“ရှိပါတယ်”
ရှန်းယွီမှာ အားကစားကွင်းထဲမှ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ သူ၏ အရိုးများမှာ ကျယ်လောင်စွာ အသံမြည်လာသည်။
“မင်းဓားကို သွေးပြီးပြီလား...”
“သွေးစက်တွေကို ငတ်နေတာကြာပါပြီ”
“လျူပန်”
“ရှိပါတယ်”
လျူပန်မှာလည်း သူ၏ ရယ်မောမှုကို ရပ်လိုက်သည်။
“မင်း ငွေတွေ လုံလောက်အောင် စုထားပြီးပြီလား...”
“လုံလောက်ပါတယ်..မောက်တွန်းကို မြေမြှုပ်ဖို့အတွက် အလုံအလောက် ရှိပါတယ်”
ချင်ရှီဟွမ်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏အသံမှာ မိုးခြိမ်းသကဲ့သို့ ပျံ့လွင့်သွားသည်။
“သူက အကြီးစား ကစားချင်တယ်ဆိုရင် ငါလည်း အကုန်လုံးနဲ့ ကစားပေးမယ်...”
“တစ်နိုင်ငံလုံးကို အမိန့်ပေး”
“တိုက်ပွဲအဆင့်တစ်ကို တက်လှမ်း”
“စက်ရုံအားလုံး အရပ်သား ထုတ်လုပ်မှုရပ်ပြီး လက်နက်ထုတ်လုပ်မှု အရှိန်အပြည့် လုပ်ကြ”
“မီးရထားလမ်းအားလုံး စစ်သည်များ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးကို ဦးစားပေး”
“ဒီလောကမှာရှိတဲ့ ဝက်အူတိုင်းဟာ ရှန်းနုံကို ပစ်ခတ်မယ့် ကျည်ဆံတွေ ဖြစ်လာစေရမယ်”
“ဒီတစ်ခါတော့ ငါကိုယ်တိုင် စစ်ချီမယ်”
“ပစ်မှတ်…အနောက်ဘက်ဒေသ”
လေတိုက်နှုန်းမှာ ပြင်းထန်လာပြီး တိမ်တိုက်များမှာ လိပ်တက်လာသည်။
မဟာချင်ပြည်နယ်၊ စက်မှုလုပ်ငန်း ပုံစံသစ်ကို အပြီးသတ် တည်ဆောက်ပြီးသော ဤအင်ပါယာကြီးမှာ သူ၏ အရက်စက်ဆုံး အစွယ်များကို နောက်ဆုံးတွင် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။
ကမ္ဘာ၏ အနာဂတ်ကို ဆုံးဖြတ်မည့် နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည် ဖြစ်သည်။