အခန်း ၃၅၁

အခန်း (၃၅၁) - ခရီးလမ်း၏ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော အဆုံးသတ် (၂)

သူ၏လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်ကာ အေးစက်လာသည်ကို ကျိုးရီ ခံစားလိုက်ရ၏။

သူ၏နှလုံးခုန်သံမှာလည်း ရင်ခေါင်းအတွင်းမှ ထွက်ကျလာတော့မည့်အလား ကျယ်လောင်စွာ ခုန်ပေါက်နေလေသည်။

တဖြည်းဖြည်း သူ၏အကြားအာရုံမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး နှလုံးခုန်သံနှင့် ပြင်းထန်သော အသက်ရှူသံများမှလွဲ၍ အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မကြားရတော့ပေ။

သူ၏ဦးခေါင်းတစ်ခုလုံး ရေထဲနှစ်ထားခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

နောက်ထပ်ထိခိုက်လာသည်မှာ အမြင်အာရုံဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ထက် ပို၍ဝေဝါးနေပုံရလေ၏။

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာသော ချွေးများကြောင့် ထိခိုက်သွားခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ပုံမှန်မဟုတ်သော နှလုံးခုန်နှုန်းက အသက်ရှူခြင်းကို ထိခိုက်စေပြီး ယခု အမြင်အာရုံကိုပါ ထိခိုက်သွားစေခြင်းလောဆိုသည်ကိုမူ သူ သေချာမသိချေ။

ယခုအချိန်တွင် ပုံမှန်အတိုင်း ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု ထင်ရသော တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ သူ၏အထိအတွေ့အာရုံပင်။

ရာစုနှစ်သံစရစ်ခဲလေး၏ အေးစက်သော အထိအတွေ့ကို သူ ခံစားနေရပြီး ယင်းက သူ့အတွက် ထူးဆန်းစွာဖြင့် နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်စေလေသည်။

'ငါ လက်သီးသိုင်းကို သုံးရမလား၊ သံစရစ်ခဲကို သုံးရမလား၊ ဒါမှမဟုတ် အဆိပ်လူးဓားကို သုံးရမလား'

ကျိုးရီတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သူသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော တိုက်ပွဲအလယ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

သူ့ရှေ့တွင်မူ ခုတ်ပိုင်းခံထားရသော သစ်ကိုင်းပုံများနှင့် သစ်ပင်အစိတ်အပိုင်းများက ပြင်ဆင်ချိန်မရဘဲ ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားရသော ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အလောင်းများနှင့်အတူ ပြန့်ကျဲနေလေ၏။

ထိုဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ရှုပ်ထွေးမှုများ၏အလယ်တွင် လက်နက်များကို အလွန်လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေကြသော လူရိပ်နှစ်ခုရှိနေပြီး လက်နှစ်ဖက်ထက်မကရှိနေသည်ဟုပင် ထင်မှတ်ရလေသည်။

ထို့ပြင် လက်နက်များ ရိုက်ခတ်သွားသည့် အကြိမ်တိုင်း၌ မိုးချုန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သည့်သိုင်းကွက်သုံးရမည်ကို မဆုံးဖြတ်ရသေးသော ကျိုးရီသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်က အလိုအလျောက် လှုပ်ရှားသွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူသည် နေရာအနှံ့တွင် အလင်းတန်းသဖွယ် လှုပ်ရှားနေသော လူရိပ်လေးဆီသို့ ရာစုနှစ်သံစရစ်ခဲလေးကို ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။

ထိုလူရိပ်လေးက ဓားကိုဝှေ့ယမ်းကာ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းရှိသော အင်အားတစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်ချိန်တွင် ယခင်က ကျိုးရီ ခံစားခဲ့ရသော ကိုက်တတ်သည့်မိုးမခပင်၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ ယခုတိုက်ခိုက်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ခပ်ဖွဖွလေး ပုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

"သူက လူရောဟုတ်ရဲ့လား၊ လိုင်ရိုလား"

သူ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ဘာတွေငေးနေတာလဲ"

ဟယ်ရှန်းက ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ကျိုးရီပစ်ပေါက်လိုက်သော သံစရစ်ခဲကို ဆံခြည်တစ်မျှင်စာအကွာမှ လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းသွားသော ယင်ရုံထံသို့ မြားခြောက်စင်းခန့်အား လျင်မြန်စွာ ပစ်လိုက်လေသည်။

ဟယ်ရှန်း၏ မြားများကိုလည်း ယင်ရုံက ထိုအတိုင်းပင် လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်၏။

သူမသည် မြားအချို့ကြားတွင် ကခုန်သကဲ့သို့ ရှောင်တိမ်းသွားပြီး အချို့ကိုမူ သူမ၏ ဓားတစ်လက်ဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်သည်။

သူမသည် ဓားနှစ်လက်ကိုင်ဆောင်သူဖြစ်ပြီး ပုံစံတူဓားနှစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားလေသည်။

ထိုဓားများမှာ ပုစဉ်းတောင်ပံများကဲ့သို့ ပါးလွှာပြီး ဓားသွားများ၏ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ကြေးဝါရောင်သန်းနေကာ ဓားရိုးများပေါ်တွင် အဖြူရောင်ပွင့်ဖတ်ပုံစံများကို ထွင်းထုထား၏။

"နင်ကသာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူမက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ဟယ်ရှန်းထံသို့ တည့်မတ်စွာ ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ဟယ်ရှန်းကလည်း ခြေရာမဲ့သစ်ရွက်လွင့်ခြေလှမ်းသိုင်းကို လျင်မြန်စွာ အသုံးပြုကာ သူမနှင့် သူ့အကြားရှိ အကွာအဝေးကို ဆွဲဆန့်လိုက်သည်။

သူ၏ ခြေလှမ်းများမှာ ပေါ့ပါးနေပြီး လှုပ်ရှားမှုများမှာ သွက်လက်ချောမွေ့နေလေသည်။

သူသည် ထပ်မံ၍ မြားများကို လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ပစ်လိုက်ရာ ယင်ရုံက သူမ၏ သေးသွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို အသုံးပြု၍ သီသီလေးရှောင်တိမ်းသွားခဲ့သည်။

သူမ၏ မြားများကို သက်တောင့်သက်သာနှင့် တိကျစွာ ရှောင်တိမ်းသွားပုံမှာ ဟယ်ရှန်း၏စိတ်ကို ဖတ်နိုင်နေသကဲ့သို့ပင်။

သူမမှာ ထိုသို့ရှောင်တိမ်းနေရသည့်တိုင် ဟယ်ရှန်းထံသို့ ပြေးဝင်လာသော အမြန်နှုန်းမှာလည်း လျော့ကျမသွားခဲ့ပေ။

သူမ အလွန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရသောအခါ ဟယ်ရှန်းသည် မျက်နှာချင်းဆိုင် ရင်ဆိုင်ရန်အတွက် ခါးမှ ပုဆိန်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေသည်။

ယင်ရုံက တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် သူမ၏ ဓားနှစ်လက်ကို ကြက်ခြေခတ်လိုက်သော်လည်း ဟယ်ရှန်းထံသို့ မရောက်မီမှာပင် လူတစ်ယောက်က ဟယ်ရှန်း၏ရှေ့၌ ပေါ်လာလေသည်။

ထိုသူမှာ ပိန်သွယ်သော ခန္ဓာကိုယ်ရှိပြီး စုတ်ပြဲနေသော ဝတ်ရုံကို ၀တ်ဆင်ထားကာ လက်မောင်းနှင့် ခြေထောက်တစ်လျှောက်လုံးတွင်လည်း သေးငယ်သော ဓားဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

ထိုသူကား လိုင်ရိုဖြစ်လေသည်။

သူသည် သေးသွယ်သော အနက်ရောင်ဓားရှည်ကို ကိုင်ဆောင်ထား၏။

ဒီဇိုင်းမှာ ရိုးရှင်းပြီး ပြုလုပ်ထားပုံမှာ အနည်းငယ်ကြမ်းတမ်းသည်ဟု ထင်ရကာ ၆ ပေခန့် ရှည်လျားသောကြောင့် ပုံမှန်ဓားရှည်များထက် ပို၍ရှည်လျားနေသည်။

ထိုသို့ ကြမ်းတမ်းနေသော်ငြားလည်း လိုင်ရိုသည် ယင်ရုံ၏ ဓားနှစ်လက်တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး ထိုမှထွက်ပေါ်လာသော လှိုင်းလုံးက ဟယ်ရှန်းကိုပင် ဟန်ချက်ပျက်လုမတတ် ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။

ဟယ်ရှန်း အသိစိတ်ပြန်ဝင်လာရန် ကြာမြင့်ခဲ့သော စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ယင်ရုံနှင့် လိုင်ရိုတို့မှာ အချက်ပေါင်းဆယ်ကျော်မျှ အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီးသွားခဲ့ပြီပင်။

သို့သော် လိုင်ရိုကသာ တိုက်ခိုက်မှုများကို ပို၍ခံနေရခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ဟယ်ရှန်းနှင့် ကျန်လူများမှာ ထိုသူနှစ်ဦးကြားရှိ စွမ်းအားချင်းယှဉ်မှုများကြောင့် တံတွေးမျိုချရုံမှလွဲ၍ ဘာမျှမတတ်နိုင်ခဲ့ပေ။

သူသည် အားနည်းသူတစ်ဦးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားပြီး အစောဆုံး ထုတ်ပယ်ခံရနိုင်ချေရှိသည်ဟု ယူဆထားသော စာမေးပွဲဖြေဆိုသူ လိုင်ရိုက ဓားရှည်ကို အသုံးပြုရာတွင် ဤမျှလောက်ကျွမ်းကျင်မှုကို ပြသနိုင်လိမ့်မည်ဟု မယုံကြည်နိုင်ဖြစ်နေမိသည်။

ထို့ပြင် လိုင်ရိုသည် သံခန္ဓာအဆင့်တွင်သာ ရှိနေသေးသော်လည်း ချီသန့်စင်ခြင်းအစောပိုင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သော ပြိုင်ဘက်တစ်ဦးကိုပင် ရင်ဆိုင်တောင့်ခံနိုင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော်လည်း သူသည် လိုင်ရိုတစ်ယောက် အချိန်တိုအတွင်း မည်ကဲ့သို့ ဤမျှအစွမ်းထက်လာသနည်းဟူသည်ကို တွေးတောနေရန် စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

အကြောင်းမှာ လိုင်ရိုကို အသာစီးရတော့မည့်ပုံပေါ်နေသော ယင်ရုံအား သူ ချက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ယင်ရုံသည် ပုစဉ်းတောင်ပံများအလား ထင်မှတ်ရလောက်သည်အထိ ဓားကို လျင်မြန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ လိုင်ရိုအား နောက်သို့ဆုတ်ခွာသွားစေရန် ဖိအားပေးနေလေသည်။

ယင်ရုံ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို မြင်တွေ့ရပြီး သူမ၏အင်အားကို အနီးကပ်ခံစားလိုက်ရသောအခါ အဝေးတိုက်ကွက်က သူ့အတွက် ပိုကောင်းသည်ဟု ဟယ်ရှန်း ဆုံးဖြတ်လိုက်လေ၏။

သူသည် အခြားမည်သည်ကိုမျှ မတွေးတောတော့ဘဲ မြားများကို ပစ်ခတ်ရာတွင်သာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် အာရုံစူးစိုက်မှုအားလုံးကို ပုံအောလိုက်တော့သည်။

နောက်ဆုံးကျန်ရှိနေသော သံစရစ်ခဲကို ပစ်ပေါက်ပြီး လွဲချော်သွားခဲ့ပြီဖြစ်သော ကျိုးရီမှာ အကြောက်အလန့်မရှိ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

လက်ခြောက်ဖက်ပါသော ဘီလူးရုပ်သေးရုပ်ထံမှ အရိုက်ခံခဲ့ရသဖြင့် သူ၏အရေပြားများ ပိုထူလာလောက်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့်သာ သူ ရှေ့သို့ပြေး၀င်သွားခဲ့ရလေသည်။

ဟယ်ရှန်းကဲ့သို့ပင် သူသည် ပြင်ဆင်ထားသော အခြားတိုက်ကွက်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ပြီး လက်သီးသိုင်းကိုသာ အာရုံစိုက်လိုက်တော့၏။

သူနှင့် အလွန်အချိတ်အဆက်မိမိ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နိုင်သော ကျိုးလီချင်းသည်လည်း ယင်ရုံထံသို့ သူနှင့်ယှဉ်တွဲလျက် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

ယုမေသည် ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူတို့၏အနောက်မှ ပြေးလိုက်လာခဲ့သည်။

သူမသည် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော်ငြား သူမ၏ တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်မှာမူ အမြင့်မားဆုံးမဟုတ်ပေ။

သူမသည် တရားထိုင်ခြင်းကျင့်စဉ်ကိုသာ အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်ထားခဲ့လေသည်။

ထိုကျင့်စဉ်က သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံကို နိုးကြားလာစေရန်နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်သို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်စေရန် ကူညီပေးခဲ့သော်လည်း တိုက်ခိုက်ရေးစွမ်းရည်များမှာမူ လစ်ဟာနေခဲ့သည်။

ထို့ပြင် သူမ၏ နှလုံးသားကြေးမုံကလည်း တိုက်ခိုက်ရေးအတွက် ရည်ရွယ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ယခုအချိန်တွင် သူမ လုပ်နိုင်သည့် အကောင်းဆုံးအရာမှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို အသုံးပြု၍ အင်အားသုံးတိုက်ခိုက်ကာ အရိုင်းဆန်ဆန်ဝှေ့ယမ်းရန်သာ ဖြစ်လေသည်။

သူမ၏ အဖွဲ့သားများအတွက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမဖြစ်စေရန် သူတို့၏ ဦးဆောင်မှုနောက်မှ လိုက်ပါဆောင်ရွက်ရန်သာရှိသည်။

ယင်ရုံကို အဝေးတွင်ထားနိုင်ရန် ကြိုးစားနေရင်း မနည်းတောင့်ခံနေရပုံပေါ်သော လိုင်ရိုသည် ထိုသူလေးဦးကို ကျေးဇူးတင်သောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်၏။

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသောသူတိုင်းသည် မည်သည့်အရာ ဖြစ်ပျက်နေသည်ကို သိရှိနေကြသည်။

ထိုသို့ဖြင့် ယခင်ကတည်းက ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော တိုက်ပွဲမှာ လူငါးဦးက တစ်ကိုယ်တည်းသမား ယင်ရုံကို ဝိုင်းဝန်းတိုက်ခိုက်လိုက်သောကြောင့် ပို၍ပင် ဖရိုဖရဲဖြစ်သွားလေတော့သည်။

"ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်။ နင်တို့အားလုံးကို ဒီနေရာမှာပဲ သတ်ပစ်လိုက်တော့မယ်"

ယင်ရုံ၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားပြီး လက်ဖမိုးများပေါ်တွင် နှင်းဆီဖြူသင်္ကေတနှစ်ခု ပေါ်လာချိန်၌ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေတော့၏။