အခန်း ၁၀၆

အခန်း (၁၀၆) - ဂိုဏ်းတူအစ်ကိုများနှင့် ညီအစ်မနှစ်ယောက် (၂)

“အဖိုးတန်ရတနာကို ပြသမယ်ဆိုတာ သိရပေမဲ့... ဆရာက ကျန်းဟူလောကထဲ မဝင်တာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ဒီလိုပွဲမျိုးကို မလာချင်တာကြောင့် တောင်ပေါ်မှာပဲ တရားကျင့်နေတယ်... ဒါကြောင့် လော့ချန် ဘာတွေကြံစည်နေလဲဆိုတာကို လာကြည့်ဖို့ ကျွန်တော်တို့ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကို လွှတ်လိုက်တာပဲ..."

"ဒီနှစ်တွေမှာ ရှင်တောက်အန်းက ပိုပြီး ပရမ်းပတာဖြစ်လာတယ်..."

မော့တူရှင်းက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်၏။

"ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တွေက အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်နေကြပြီး ကျန်းရှန်တောက်ကတော့ အထက်မှာထိုင်နေပေမဲ့ ဒါတွေကို လျစ်လျူရှုထားတယ်... ရှင်တောက်အန်း ဘေးပတ်ပတ်လည်က အင်အားစုတွေကလည်း လှုပ်ရှားဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ..."

"ဒါပေမဲ့ ကျန်းရှန်တောက် မသေမချင်း ဘယ်သူမှ စစ်ပွဲကို မစရဲကြဘူး... အခု လော့ချန်က ထျန်းရှာရီဖင်ညီလာခံကို ကျင်းပလိုက်တာက အင်အားစုအသီးသီးကို ရှင်တောက်အန်းထဲ ဝင်ရောက်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်နေတယ်... ဒီတိုက်ပွဲမှာ နည်းနည်းလောက်မှားယွင်းသွားတာနဲ့ ရှင်တောက်အန်းက ပျက်စီးသွားလိမ့်မယ်..."

ချူချင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်၏။ ယခင်က သူသိရှိထားသည်မှာ အပေါ်ယံမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။

ယခု မော့တူရှင်း၏စကားကို ကြားရမှသာ လော့ချန်၏လုပ်ရပ်မှာ ရှင်တောက်အန်းကို မီးပုံထဲသို့တွန်းပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သိရှိလိုက်ရ၏။

သို့သော် ဤသို့ဆိုလျှင် လော့ချန်၏ရည်ရွယ်ချက်က အဘယ်နည်း။

သူ့တွင် ယုံကြည်မှု လုံလုံလောက်လောက်ရှိနေ၍လော။

သို့မဟုတ် အခြားအားကိုးစရာရှိနေသဖြင့် ဤမျှကြီးမားသော ပွဲကြီးပွဲကောင်းကို ဖန်တီးရဲခြင်း ဖြစ်ပေသလော။

သို့မဟုတ် ဤအရာအားလုံးမှာ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်းမှဖေးဝူကျိ၏ ပူးပေါင်းကြံစည်မှု ဖြစ်နေလော။

စိတ်ထဲတွင် သံသယများစွာဖြစ်ပေါ်နေစဉ် ရုတ်တရက် အသံတစ်သံထွက်ပေါ်လာ၏။

"လူငယ်လေး..."

ချူချင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ကျန်းရှန်တောက်က စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် အပေါ်ထပ်သို့တက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သံမျက်နှာဖုံးက အမြင်အာရုံကိုပိတ်ဆို့ထားသဖြင့် သူသည် ခြေလှမ်းတိုင်းကို အလွန်သတိထား၍ လျှောက်လှမ်းနေရ၏။

မော့တူရှင်းနှင့် ပျန်းချန်တို့က ကျန်းရှန်တောက်ထံသို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူ၏ဝတ်ရုံမှာ ပွယောင်းလှပြီး ဝတ်ရုံအောက်မှ ဂျောက်ဂျက်ဂျောက်ဂျက် အသံများထွက်ပေါ်နေ၏။

ကြည့်ရသည်မှာ အလွန်ထူးဆန်းလှပေသည်။

"လူငယ်လေး... မင်း ဒီမှာ ရှိနေတာလား..."

ကျန်းရှန်တောက်က ဆက်လက်မေးမြန်းနေ၏။

ဝမ်ရိုက ချူချင်းကိုတစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူသည် ကျန်းရှန်တောက်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး စကားမပြောသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဇဝေဇဝါဖြစ်သွားပြီး သူမလည်း စကားမဆိုတော့ပေ။

ခဏအကြာတွင်မှ ချူချင်းကပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဒီမှာ..."

ကျန်းရှန်တောက်မှာ နားအလွန်ပါးလှသဖြင့် ချူချင်း၏အသံကို ချက်ချင်းကြားလိုက်ရ၏။

သူက ချူချင်းရှိရာဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

"မင်းကတော့ လုပ်ပြီ... ထွက်သွားတာကို ဘာလို့တစ်ခွန်းမှ မပြောသွားတာလဲ... ငါ့ကို လမ်းပေါ်မှာ တစ်ယောက်တည်းထားခဲ့တယ်... ငါ့မှာ မျက်စိရှိပေမယ့် ဘာမှမမြင်ရဘူး... ငါ့ကို လမ်းသွားလမ်းလာလူဆိုးတွေ ပြန်ပေးဆွဲသွားမှာကို မစိုးရိမ်ဘူးလား..."

"ခင်များလိုအဘိုးကြီးကို ဘယ်သူက ပြန်ပေးဆွဲမှာလဲ..."

ချူချင်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး မော့တူရှင်းနှင့် ပျန်းချန်တို့၏အကြည့်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

သူက ခေါင်းကို အသာအယာခါယမ်းကာ ယခုချက်ချင်းမမေးရန် အရိပ်အယောင်ပြလိုက်သည်။

မော့တူရှင်းနှင့် ပျန်းချန်တို့ကလည်း အလိုက်သင့်နေပေးကြ၏။ ချူချင်းက ဝမ်ရိုကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံး စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့သဖြင့် သူတို့က ဤကျေးဇူးကို အသိအမှတ်ပြုကာ ချူချင်းကို အပြင်လူကဲ့သို့ မဆက်ဆံကြပေ။

အထူးသဖြင့် ပျန်းချန်သည် ချူချင်း၏သရုပ်မှန်ကို သိရှိထားသော်လည်း လုံးဝမယုံကြည်နိုင်သေးသဖြင့် သူနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် ဝန်မလေးပေ။

တစ်ခဏအကြာတွင် ကျန်းရှန်တောက်က စမ်းတဝါးဝါးဖြင့် ဤနေရာတွင်ထိုင်လိုက်၏။

သူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် စားပွဲပေါ်ရှိ အစားအစာများကို စမ်းသပ်ကာ သံမျက်နှာဖုံး၏အက်ကွဲကြောင်းမှတစ်ဆင့် ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

သူက စားရင်းနှင့် တီးတိုးရေရွတ်လိုက်၏။

"မင်းကတော့ ဘာမှနားမလည်ဘူး... အိမ်မှာ လူကြီးတစ်ယောက်ရှိတာက ရတနာတစ်ခုရှိတာနဲ့ တူတယ်လို့ ပြောကြတယ်မလား... ငါက ဒီလောက် အသက်ကြီးနေပြီဆိုတော့ တစ်ယောက်ယောက်က ငါ့ကိုအိမ်ခေါ်သွားပြီး ရတနာလိုထားချင်ရင် ထားမှာပေါ့..."

မော့တူရှင်းက မျက်ခုံးပင့်ကာ ကျန်းရှန်တောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး အသာအယာလှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်၏။

ပျန်းချန်မှာမူ ခေါင်းခါလျက် စကားမဆိုနိုင်တော့ပေ။

ချူချင်း တစ်စုံတစ်ခုကိုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ဝုန်းခနဲအသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ဘတ်ဗလာနှင့် အမျိုးသားတစ်ဦးက လက်ဝါးကို စားပွဲပေါ်သို့ရိုက်ချကာ ကြမ်းကြုတ်စွာပြောနေသည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။

"မင်းတို့ ခုနက ငါတို့ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ... နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြောရဲလား..."

ချူချင်းက ထိုသူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသောသူကို ကြည့်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် စိတ်ဝင်စားသွားရလေသည်။

ထိုသူ၏မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်နေသူများမှာ ထိုထူးဆန်းသော ညီအစ်မနှစ်ယောက် ဖြစ်ပေသည်။

ထိုသူ၏စကားကိုကြားပြီးနောက် ညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦးကြည့်လိုက်ကြပြီး မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ဟန်များ ရှိနေပုံရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ညီမဖြစ်သူက တိုးညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မတို့ ဘာမှမပြောပါဘူး… ကြားဖူးတာက... ရှင်တို့ 'ဟန်တောက်ကျားငါးကောင်' က သိုင်းလောကထဲမှာ နာမည်ကြီးသိုင်းဆရာတွေဆိုတာပဲ..."

"ပြီးတော့ရော..."

ထိုအမျိုးသားက ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့အနီးသို့တိုးကပ်သွား၏။

အစ်မဖြစ်သူက ကြောက်ရွံ့နေသဖြင့် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မျက်နှာကိုအုပ်ထားပြီး လက်ချောင်းကြားမှ အသံထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဒါကြောင့်... ဒါကြောင့် ကျွန်မတို့ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်ဖို့ အရည်အချင်းရှိတယ်လို့ ပြောတာပါ..."

သူမသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောလေသံဖြင့် မောက်မာလှသောစကားများကို ပြောဆိုလိုက်ရာ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအများမှာ အံ့အားသင့်သွားကြရလေသည်။

သူမ လက်ကိုဖယ်လိုက်သောအခါ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့ရိပ်လုံးဝမရှိဘဲ ပြုံးရွှင်နေကာ လုံးဝမကြောက်လန့်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

မကြောက်ရုံသာမက သူမကရယ်မောလိုက်၏။

"ငါ တကယ် ဟန်မဆောင်နိုင်တော့ဘူး..."

ဤစကားထွက်လာသည်နှင့် ထိုအမျိုးသားမှာ ပို၍ဒေါသထွက်သွားပြီး ဓားကိုဆွဲထုတ်လိုက်ရာ ဓားသွားမှာ လျှပ်စီးကဲ့သို့ အစ်မဖြစ်သူ၏ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားချေသည်။

သို့သော် ထိုအစ်မဖြစ်သူက ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ရပ်နေပြီး ညီမဖြစ်သူမှာလည်း မမြင်ချင်ယောင်ဆောင်နေ၏။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအများမှာမူ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။

ဓားသွားမှာ အစ်မဖြစ်သူ၏ဦးခေါင်းထက် တစ်လက်မအကွာတွင် ရပ်တန့်သွားပြီး ဓားချီများက သူမ၏ဦးရေပြားကိုထိလုနီးပါး ဖြစ်သွား၏။

"အို..."

ချူချင်းက ဤဓားချက်ကို အံ့အားသင့်စွာကြည့်လိုက်သည်။

ဤဓားချက်ထွက်ပေါ်လာပုံမှာ အရမ်းမဆန်းကြယ်လှပေ။

သို့သော် ဤသူသည် ဓားကို အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးပြုနိုင်ပြီး ဓားအရှိန်ကို စိတ်ကြိုက်ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထိုအမျိုးသားက မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ပို၍ကြမ်းကြုတ်သွား၏။

"ဘာလို့ မရှောင်တာလဲ..."

"မကြောက်လို့ပေါ့..."

အစ်မဖြစ်သူက အေးဆေးပြောလိုက်သည်။

"ရှင်ကကော ဘာလို့မခုတ်တာလဲ... ဪ... သိပြီ... ရှင်မလုပ်ရဲလို့မလား..."

ဤစကားထွက်လာသောအခါ စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူအများမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြ၏။

ဤညီအစ်မနှစ်ယောက်မှာ လွန်လွန်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟန်တောက်ကျားငါးကောင်မှာ ယခင်က သူတို့နှင့်မည်သည့်ပဋိပက္ခမျှ မရှိခဲ့ဖူးပေ။ သူတို့က အကြောင်းမဲ့ရန်စခဲ့ပြီးနောက် ရိုင်းစိုင်းစွာပြောဆိုခဲ့ကြ၏။

ယခု ထိုသူက ဓားထုတ်လိုက်သော်လည်း လူကိုထိခိုက်စေရန် မရည်ရွယ်ဘဲ သူတို့အား သတိပေးရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် သူတို့က ဆက်လက်၍ ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုနေဆဲပင်။

ဟန်တောက်ကျားငါးကောင်မှာ နာမည်အရမ်းမကြီးသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် 'မလုပ်ရဲဘူး'ဟူသော စကားပြန့်နှံ့သွားပါက နောင်တွင် ကျန်းဟူလောက၌ မည်သို့ရပ်တည်နိုင်တော့မည်နည်း။

"မင်းတို့ကတော့ လွန်လှပြီ..."

ထိုအမျိုးသားက ဒေါသတကြီးအော်ဟစ်လိုက်၏။

"ကောင်းပြီ... ဒီနေ့ မင်းတို့ကို ငါ့အစွမ်းပြရတာပေါ့..."

သူကပြောပြီးနောက် ဓားကိုလွှဲလိုက်ရာ ဓားအရှိန်မှာ ပြင်းထန်လှပေသည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် ညှာတာခြင်းမရှိဘဲ အစ်မဖြစ်သူ၏ဘယ်ဘက်လက်မောင်းကို ဦးတည်၍ ခုတ်ပိုင်းလိုက်၏။

ထိုအစ်မဖြစ်သူမှာမူ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ ဓားချက်ကို ဘယ်ဘက်လက်မောင်းဖြင့် ခံယူလိုက်လေသည်။

ဟန်တောက်ကျားငါးကောင်မှ ထိုသူသည် သူမ၏လက်မောင်းကို ဒဏ်ရာရစေရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း ဓားချက်ကျရောက်သွားသောအခါ "တိန်"ဟူသော သံချောင်းချင်း ထိခတ်သံ ထွက်ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

ဓားသွားမှာ အရေပြားပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသော်လည်း အဝတ်အစား အနည်းငယ် စုတ်ပြဲသွားရုံမှတစ်ပါး မည်သည့်ဒဏ်ရာမျှ မရရှိခဲ့ချေ။

ထိုအစ်မဖြစ်သူ၏ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော အရေပြားမှာ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောလှပေသည်။

"ဟင်..."

ဤမြင်ကွင်းကြောင့် ကျန်ရှိသော ဟန်တောက်ကျားငါးကောင်မှလူများမှာ ထရပ်လိုက်ကြ၏။

သူတို့၏မျက်လုံးများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပေသည်။

စားသောက်ဆိုင်အတွင်းရှိ လူများလည်း မှင်တက်သွားကြရ၏။

ဤမိန်းကလေးမှာ အလွန်လှပပြီး နူးညံ့ပုံရသော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်မာကျောသော သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံထားလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ကြပေ။

"ဟိဟိ..."

အစ်မဖြစ်သူက ရုတ်တရက်ရယ်မောလိုက်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် ဓားသွားကိုညှပ်ကာ အသာအယာ ဖယ်ရှားလိုက်၏။

ထိုအမျိုးသား၏မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး အတွင်းအားကို အသုံးပြုကာ ဓားကိုထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ဓားပေါ်ရှိအားအင်မှာ အလွန်ပြင်းထန်လှသဖြင့် သူ လုံးဝမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဓားသွားမှာ အောက်သို့ကျဆင်းသွားပြီး သူ၏လက်မောင်းလည်း ဖယ်ရှားခံလိုက်ရ၏။ ထိုအစ်မဖြစ်သူက ညာဘက်လက်ကိုမြှောက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ငါ့ဒီလက်ဝါးတစ်ချက်နဲ့ ရှင်သေသွားနိုင်တယ်ဆိုတာ ယုံလား..."

ဤသည်ကိုမြင်သောအခါ ကျန်ရှိသော ဟန်တောက်ကျားငါးကောင်မှ လူများမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ထရပ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူက လက်သီးဆုပ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"မိန်းကလေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ညှာတာပေးပါ…”