အခန်း ၃၁၁

အခန်း ၃၁၁ - ဦးလေးဟု ခေါ်လိုက်ခြင်း

ကောင်မလေးက ပါးစပ်ဟလိုက်သည်နှင့် သူမသည် နန်းတော်နှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိကြောင်း၊ သူမက အဆင့်အတန်း မြင့်မားသူဖြစ်သည့်အလား နျိုနျိုလေးအပေါ်တွင်လည်း အထင်အမြင်သေးသည့် စကားများ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေကြောင်း ပြသလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက သူမကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လျက် မေးလိုက်သည်။

“ငါ့ကို သိလို့လား...”

ကောင်မလေးက နျိုနျိုလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တခြားလူတွေ အကုန်လုံးကို ငါသိတယ်... နင်တစ်ယောက်တည်းပဲ ဒီလိုပုံစံ ရှိနေတာ... တောကလာတဲ့ ကောင်မလေးဆိုတာ

တန်းသိတာပေါ့... နန်းတော်က တခြားနေရာတွေနဲ့ မတူဘူး... နင့်အိမ်လည်း မဟုတ်ဘူး... ဒီလို ပေါ့ပေါ့ဆဆ စကားပြောတာကို ကြည့်ရင် နင်က တကယ် ကံကောင်းလို့ဆိုတာ သက်သေပြနေတာပဲ...”

နျိုနျိုလေးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသမထွက်ခဲ့ချေ။

သို့သော် ချင်ကျင့်ရှုကမူ ဒေါသထွက်နေသည့်ပုံ ပေါက်နေပြီဖြစ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“လီစန်းနန်... နင်က တကယ် ကံကောင်းတာလား... နင်က နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘူးနော်... လူတွေကို တောကလာတဲ့ ကောင်မလေးလိုမျိုး မစော်ကားနဲ့... နျိုနျိုလေးက ငါ့သူငယ်ချင်းပဲ... နင် လူတွေကို ဒီလို အထင်သေးတာကို ငါ လက်မခံနိုင်ဘူး...”

သခင်မလေးလီစန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါတို့ မိသားစုနှစ်ခုက ဆွေမျိုးတွေလေ... နင်က ငါ့ကို မကူညီဘဲ အပြင်လူကို ကူညီနေတာလား...”

ချင်ကျင့်ရှုက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဆွေမျိုးဖြစ်တော့ရော ဘာဖြစ်လဲ... ငါက ကူညီချင်ကူညီမယ်... မကူညီချင် မကူညီဘူး...”

သခင်မလေးလီမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်လိုက်လေ၏။ ဤနေရာသည် နန်းတော်မှန်းသာ သူမ မသိခဲ့လျှင် ချင်ကျင့်ရှုကို ဆဲဆိုနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။

သခင်မလေးလီစန်းက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့အဖေကလည်း နင့်ကို ဂရုစိုက်ပေးဖို့ ပြောထားတယ်လေ... နင်က ငါ့ကို အဲဒီလို ပြန်လုပ်တာပေါ့...”

ချင်ကျင့်ရှုက သူမကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး နျိုနျိုလေးကို ဘေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားကာ ရပ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“လီစန်းက အရမ်းဆိုးတယ်... သူငယ်ချင်းကောင်း မဟုတ်ဘူး... ငါတို့ သူနဲ့ မကစားဘူး...”

နျိုနျိုလေးက နားမလည်သည့်ပုံစံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“သူက ငါ့ကို သဘောကျပုံ မရဘူး... ဘာလို့လဲ...”

ချင်ကျင့်ရှုသည် ဆွေမျိုးတစ်ဦးအနေဖြင့် အတွင်းရေးကို အနည်းငယ် သိထားလေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောလိုက်သည်။

“လီစန်း အသက်နှစ်နှစ်အရွယ်တုန်းက ကလေးတွေ ကံကောင်းအောင် လုပ်ပေးဖို့ ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူ့ကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်သွားခဲ့တယ်... ဒါပေမဲ့ သူ အသက်ခုနစ်နှစ် ရောက်တဲ့အထိ ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး... ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူ့မောင်ကို ထပ်ခေါ်လာပေမဲ့ ကလေးတစ်ယောက်မှ ခေါ်မလာပေးနိုင်ခဲ့ဘူး... ပြီးတော့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက စကားပြောလာပြီး သူတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက်စလုံးကို ပြန်လွှတ်လိုက်တယ်...”

ချင်ကျင့်ရှုက ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေးလီစန်းနဲ့ သူ့မောင် ပြန်လွှတ်ခံရတော့ နန်းတော်ထဲမှာ ဘာအမှားမှ မလုပ်ခဲ့ပေမဲ့ ကံမကောင်းဘူးဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုး ရသွားတယ်... ဒါကြောင့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်းမှာ သူက ကံကောင်းခြင်းဆိုတဲ့ စကားလုံးကို အကြားချင်ဆုံးပဲ...”

ချင်ကျင့်ရှု၏ ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် နျိုနျိုလေးက သံသယဝင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူ ငါ့ကို သဘောမကျတာက သူ့အကြောင်းပြချက်ကြောင့်ပေါ့...”

ချင်ကျင့်ရှုက ပြောရသည်မှာ အနည်းငယ် ထူးဆန်းသည်ဟု ခံစားရသော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ မှားယွင်းသည့်အရာ ရှိပုံမပေါ်ပေ။

နျိုနျိုလေးသည် ခုနကမှ တစ်စုံတစ်ယောက်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ဤအချိန်တွင် ပြန်လည် ရယ်မောနေပြန်လေ၏။

ချင်ကျင့်ရှုက နားမလည်နိုင်စွာ မေးလိုက်သည်။

“နင် ဘာလို့ နည်းနည်းလေးမှ မဝမ်းနည်းရတာလဲ...”

ချင်ကျင့်ရှုက သူမကိုယ်တိုင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကာ ဤကဲ့သို့ ကြုံတွေ့ရပါက သေချာပေါက် အချိန်အကြာကြီး ဝမ်းနည်းနေမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးမှာမူ စိတ်ဓာတ်ကျမသွားဘဲ သဘာဝကျသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

“ဒါက သူ့အမှားလေ... တခြားသူတွေရဲ့ အမှားတွေကို သုံးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဘာလို့ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်အောင် လုပ်ရမှာလဲ... အဒေါ်လျူရဲ့ စကားနဲ့ဆိုရင် ဒါက...”

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေး စကားရပ်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် မေးလိုက်သည်။

“ဘာလဲ...”

နျိုနျိုလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“အဲဒါက နားထောင်လို့ မကောင်းဘူး... မမေးနဲ့တော့...”

ချင်ကျင့်ရှုက ငြင်းဆန်ကာ ပြောလိုက်၏။

“နင် စကားစပြီးမှတော့ ဆက်ပြောရမှာပေါ့... ဒီလိုကြီး တန်းလန်းမထားခဲ့နဲ့...”

နျိုနျိုလေးမှာ မတတ်သာဘဲ ပြောလိုက်ရတော့သည်။

“တခြားတစ်ယောက်ရဲ့ အသေကောင်ကို ထမ်းပြီး ငိုကြွေးပူဆွေးနေရသလိုပဲတဲ့...”

ချင်ကျင့်ရှုမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ ရိုင်းစိုင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရသော်လည်း သေချာစဉ်းစားကြည့်သောအခါ ဘာမှ မှားယွင်းပုံ မပေါ်ပေ။

ဤအချိန်တွင် သူမက လီစန်းကို နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ တစ်စုံတစ်ခု မှားယွင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။

နျိုနျိုလေးက တိုးတိုးလေး ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ တကယ်ပဲ ဒီမှာ တစ်နာရီ ဒါမှမဟုတ် နှစ်နာရီလောက် စောင့်နေရမှာလား...”

ချင်ကျင့်ရှုက ခေါင်းညိတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် မျက်နှာဖြူဖြူနှင့် အသက်ငါးဆယ် သို့မဟုတ် ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိပုံရသော အမျိုးသားတစ်ဦး ရှောက်ကန်းနန်းဆောင်မှ ထွက်လာလေသည်။

လီရွှန်းဖူက အေးစက်စက် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ခေါ်နေပါတယ်... ကြွပါ...”

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေးကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ နျိုနျိုလေး၏ ပါးစပ်က တကယ်ကို အစွမ်းထက်လှသည်။ သူမ လာသည်နှင့် ချက်ချင်း ဝင်သွားနိုင်သော်လည်း သူတို့လို အချိန်အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရသူများအတွက်မူ အနည်းငယ် မိုက်မဲသလို ခံစားရလေသည်။

ကလေးမလေး တစ်စုသည် ချက်ချင်း တန်းစီကာ သူ၏ နောက်သို့ လိုက်သွားကြလေ၏။

သခင်မလေးလီစန်းက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ အရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော ကလေးမလေးကို တွန်းထုတ်လိုက်လေသည်။

ထိုကလေးမလေးမှာ လီစန်းကဲ့သို့ နန်းတော်နှင့် အကျွမ်းတဝင် မရှိသဖြင့် ဤကဲ့သို့ နှုတ်ဆိတ်ခံလိုက်ရပြီးနောက် တိတ်တဆိတ်သာ သည်းခံနေနိုင်တော့သည်။

နျိုနျိုလေးက ချင်ကျင့်ရှုအား တိုးတိုးလေး မမေးဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးနဲ့ အရင်ဆုံး တွေ့ရတာ ဘာအကျိုးကျေးဇူးတွေ ရှိလို့လဲ...”

ချင်ကျင့်ရှုက သူမ မသိကြောင်း ပြသရန် ခေါင်းခါပြလိုက်လေ၏။

သို့သော် မျက်နှာကို ရိုက်ခံရသည်မှာ အလွန် မြန်ဆန်လှပေသည်။

အလျင်စလို ဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော သခင်မလေးလီစန်းသည် မည်သို့ သွားရမည်ကို မသိဘဲ အမှတ်မထင် မဆင်မခြင်နိုင်သော အစေခံမလေးတစ်ဦးနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားလေ၏။

အစေခံမလေးမှာ ရေဇလုံတစ်လုံးကို ကိုင်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ တိုက်မိပြီးနောက် ရေများအားလုံး သခင်မလေးလီစန်းအပေါ်သို့ ဖိတ်ကျသွားတော့၏။

အစေခံမလေးက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ အပြစ်ကို ဝန်ခံရင်း ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်မ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး... ဒီနေရာက အရမ်း ချော်နေလို့ ကျွန်မ သတိမထားမိလိုက်တာပါ...”

သခင်မလေးလီစန်းမှာ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားပြီး ရိုက်နှက်ဆဲဆိုချင်နေတော့၏။ သူမသည် ဤနေရာမှာ ရှောက်ကန်းနန်းဆောင်ဖြစ်ပြီး သူမ ရမ်းကားနိုင်သော နေရာမဟုတ်ကြောင်း မှတ်မိနေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

သူမက ရှောက်ကန်းနန်းဆောင်၏ တာဝန်ခံ မိန်းမစိုး လီရွှန်းဖူကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

သခင်မလေးလီစန်းက ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး... သမီးမှာက အဝတ်အစားသစ်လေးပဲ ရှိတာ... အခု အရမ်း စိုရွှဲသွားတော့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးနဲ့ တွေ့ဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး...”

လီရွှန်းဖူက အစေခံမလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေးလီစန်း စိတ်မပူပါနဲ့... ရှေ့တိုးနောက်ဆုတ် မလုပ်တတ်တဲ့ ဒီကောင်မလေးကို ကျွန်တော် ဆုံးမလိုက်ပါ့မယ်... အဝတ်အစားသာ သွားလဲလိုက်ပါ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးဆီမှာ ကျွန်တော် ရှင်းပြပေးပါ့မယ်...”

သခင်မလေးလီစန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်အေးသွားလေ၏။ လီရွှန်းဖူက သခင်မလေးလီစန်းကို အဝတ်အစားလဲရန် ဘေးဘက်အခန်းသို့ ခေါ်သွားရန် အခြား အစေခံမလေးများကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

အခြားသူများ ထွက်သွားသောအခါ လီရွှန်းဖူက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော အစေခံမလေးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

အစေခံမလေးက မြေကြီးပေါ်တွင် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆောင့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ကျွန်မ တကယ် တမင် ဝင်တိုက်တာ မဟုတ်ရပါဘူး... ဘာလို့မှန်းမသိ ကျွန်မ ခြေချော်သွားလို့ပါ...”

လီရွှန်းဖူက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အလုပ်လုပ်တာကို ဂရုမစိုက်ဘူးလေ... ငါ့လူတွေ လာပြီး အချက်သုံးဆယ် ရိုက်လိုက်စမ်း...”

နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် စူးရှသွားပြီး သူမ၏ အမြင်အရ အစေခံမလေး မည်သည့်နေရာတွင် ချော်လဲသွားသည်ကို တိတိကျကျ မြင်နိုင်လေ၏။ မြေပြင်မှာ ချောမွေ့နေပြီး ဆီတစ်ထပ် ထင်ဟပ်နေပေသည်။

သူမက ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်း ရှေ့တိုးကာ လီရွှန်းဖူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေး... ကြမ်းပြင်မှာ ဆီတွေ ရှိနေတာ... သူ တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ဘူး...”

ချင်ကျင့်ရှုမှာ ထိတ်လန့်သွားတော့၏။ နျိုနျိုလေးက ဤမျှလောက် ရဲတင်းပြီး ရှေ့ထွက်ကာ လီဖူရွှန်းကို တက်ကြွစွာ စကားပြောရဲလိမ့်မည် သို့မဟုတ် အစေခံမလေးတစ်ဦးအတွက် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ပေးလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ချေ။

လီဖူရွှန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းလှည့်လာပြီး သူ၏ အေးစက်သော မျက်လုံးများက နျိုနျိုလေးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါက မင်းရဲ့ ဦးလေး မဟုတ်ဘူး... မင်းအဖေက ဘယ်သူလဲ... မင်းမှာ ငါ့လို ဦးလေးမျိုး ရှိချင်နေတာလား...”

နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာလေးမှာ နားမလည်နိုင်သည့်ပုံ ပေါက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ဦးလေးက သမီးဖေဖေထက် အသက်ပိုကြီးပုံရတယ်... သမီးဖေဖေနာမည်က ကုမင်တာ့လေ... အသက်ပိုကြီးတဲ့သူကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ရပြီး အသက်ပိုငယ်တဲ့သူကို အစ်ကိုလို့ ခေါ်ရမယ်လို့ ဖေဖေ သင်ပေးထားတယ်...”

လီဖူရွှန်းက လှောင်ပြုံးပြုံးကာ ထူးဆန်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“ပထမဆုရှင်ရဲ့ ကံကောင်းတဲ့သမီးလေး ဖြစ်နေတာကိုး... သခင်မလေးကု... မင်း ပြန်သွားပြီး ပထမဆုရှင်ကို ဒီအကြောင်း သွားမပြောသင့်ဘူး... သူ သိပ်သဘောကျမှာ မဟုတ်ဘူး...”

လောကကြီးက မိန်းမစိုးများကို အထင်အမြင်သေးကြပြီး ပညာရှင်များမှာ ထိုအထဲတွင် အဆိုးဆုံး ဖြစ်ကြလေသည်။ လီဖူရွှန်း ဤသို့တွေးခြင်းမှာ မမှားပေ။

နျိုနျိုလေးမှာ နားမလည်နိုင်သေးဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေက ဘာလို့ သဘောမကျရမှာလဲ... သူ သင်ပေးထားတဲ့အတိုင်း သမီး လုပ်တာပဲလေ... ဦးလေးက သမီးဖေဖေထက် အသက်ငယ်လို့လား... သမီး ခေါ်တာ မှားသွားလို့လား... သမီးဖေဖေက ဒီနှစ် သုံးဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိပြီ... ဦးလေး အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... သမီးဖေဖေထက် အသက်ငယ်ရင် သမီး အစ်ကိုလို့ ပြောင်းခေါ်မယ်လေ...”