အခန်း ၃၁၂
Vol. 32 Ch. 312
အခန်း ၃၁၂ - ဧကရီမယ်တော်ကြီးလည်း ဝမ်းသာပါတယ်
လီရွှန်းဖူသည် သူ၏ ရှေ့ရှိ ကလေးမလေးကို ကြည့်ကာ ခဏတာမျှ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်သွားရလေသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူက အေးစက်စွာဖြင့်သာ ပြောနိုင်တော့၏။
“မင်း ငါ့ကို ဆရာလီလို့ ခေါ်ချင်ရင် ခေါ်နိုင်ပါတယ်...”
နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြကာ လိမ္မာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“တာဝန်ခံအစ်ကိုလီ...”
လီရွှန်းဖူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အမူအရာမှာ ချက်ချင်းကွဲအက်တော့မည့် ကြွေထည်အလား ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ငါ အသက်ငါးဆယ့်ခြောက်နှစ် ရှိပြီ... မင်းအဖေထက် အသက်ကြီးတယ်...”
နျိုနျိုလေးက နေရာတွင်ပင် စကားကို ပြောင်းလဲလိုက်သည်။
“တာဝန်ခံဦးလေးလီ...”
လီရွှန်းဖူသည် ဤသို့လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ လူအားလုံးမှာ နျိုနျိုလေး၏ တွန်းအားပေးမှုကို ခံခဲ့ရလေ၏။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“ငါ့ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ဖို့ မတောင်းဆိုဘူးနော်...”
နျိုနျိုလေးက ချိုသာသော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“ဦးလေးလို့ ခေါ်လို့မရရင် အဘိုးလို့ ခေါ်စေချင်လို့လား... တာဝန်ခံအဘိုးလီလား...”
လီရွှန်းဖူနှင့် ကလေးမလေးတို့မှာ အချိန်အတော်ကြာ အပြန်အလှန် ငြင်းခုန်နေခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ ခေါင်းများပင် ကြီးလာပြီ ဖြစ်တော့၏။ လီရွှန်းဖူက ပြောလိုက်ရတော့သည်။
“ပြီးတာပါပဲ... ခေါ်ချင်သလိုသာ ခေါ်ပါတော့...”
နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်းပင် လိမ္မာရေးခြားရှိသည့်ပုံ ပေါက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။
“တာဝန်ခံဦးလေး... အဲဒီလို ခေါ်တာပဲ ပိုကောင်းပါတယ်... ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဦးလေးက သမီးအဘိုးထက် အများကြီး ပိုနုပျိုနေပုံပေါ်လို့လေ...”
လီရွှန်းဖူ၏ မျက်နှာမှာ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း နျိုနျိုလေးအား သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲခွင့်ပြုထားဆဲ ဖြစ်လေသည်။
နျိုနျိုလေးက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“တာဝန်ခံဦးလေး... ဒီအစ်မက သူ့ဆန္ဒအလျောက် အမှားလုပ်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလေ... ဦးလေးက အကောင်းဆုံး လူပါပဲ... သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလေး အပြစ်ပေးလို့ မရဘူးလား...”
နျိုနျိုလေးက အစေခံမလေးအတွက် ဝင်ရောက်တောင်းပန်ပေးချင်နေလေ၏။ သူမ အိမ်တွင် ရှိနေစဉ်က ကုကျောက်အတွက် ဝင်တောင်းပန်ပေးတိုင်း ကောင်းမွန်သော စကားအချို့ကို အရင်ပြောလေ့ရှိသည်။ ယခု သူမက စမ်းကြည့်ရုံသာဖြစ်ပြီး လီရွှန်းဖူက ၎င်းကို လက်ခံမည် မခံမည်ကိုမူ မသိချေ။
လီရွှန်းဖူက နျိုနျိုလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ ဆီများကို ငုံ့ကြည့်ပြီးနောက် အစေခံမလေးအား ပြောလိုက်သည်။
“မင်းက တမင်လုပ်တာ မဟုတ်ပေမဲ့ သတိမထားမိဘူးဆိုတော့ ဆယ်ချက်ပဲ ရိုက်ဖို့ ငါ အပြစ်ပေးလိုက်မယ်...”
အစေခံမလေးမှာ ဤမျှ မမျှော်လင့်ထားသော ဝမ်းသာစရာကိစ္စကို ကြုံတွေ့ရမည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့သဖြင့် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းချကာ ကျေးဇူးတင်စကား ပြောလိုက်သည်။
“ခွင့်လွှတ်ပေးတဲ့အတွက် တာဝန်ခံလီကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ဝင်ပြောပေးတဲ့ သခင်မလေးကိုလည်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မ အရမ်း ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်...”
လီရွှန်းဖူက ခေါင်းလှည့်ကာ နျိုနျိုလေးကို ပြောလိုက်သည်။
“အမှားလုပ်ရင် အမြဲတမ်း အပြစ်ပေးခံရမှာပဲ... ပေါ့ပေါ့ဆဆနဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်လို့ မရဘူး... မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် အလုပ်ကို သေသေချာချာ လုပ်တဲ့သူ ဘယ်သူမဆို ဝင်တောင်းပန်ခွင့် ပြုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး...”
နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်းပင် ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“သမီး မှတ်ထားပါ့မယ်... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဦးလေး... ဦးလေးက အကောင်းဆုံးဆိုတာ သမီး သိပါတယ်...”
လီရွှန်းဖူမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နှုတ်ခမ်းထောင့်များ မြင့်တက်သွားသော်လည်း ပြောလိုက်သေးသည်။
“ကောင်မလေး... စကားတတ်လိုက်တာ...”
နျိုနျိုလေးက လက်လွှတ်လိုက်ပြီး လီရွှန်းဖူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ အဖွဲ့ထဲသို့ ပြန်သွားလေ၏။
လီရွှန်းဖူက ခေါင်းငုံ့ကာ သူ၏ လွတ်နေသော လက်မောင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက အလိုအလျောက် အောက်သို့ ကျဆင်းသွားသော်လည်း ဘာမှမပြောခဲ့ချေ။
ရှောက်ကန်းနန်းဆောင်၏ ပင်မခန်းမတွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေပြီး တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးအား ညည်းညူနေလေ၏။
“ကလေးမလေး နည်းနည်းပါပဲ... သူတို့ကို ဘေးဘက်အခန်းမှာ တွေ့ရတာ မပျော်လို့ ပင်မခန်းမမှာ တွေ့ရတာပေါ့...”
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြောလိုက်သည်။
“မယ်တော်... ကံကောင်းခြင်းတွေ လက်ခံဖို့ တံခါးဖွင့်ထားတာဆိုတော့ သဘာဝကျကျ ပိုပြီး ခမ်းနားလေ ပိုကောင်းလေပေါ့...”
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့သော်လည်း တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စကားများမှာ ဆင်ခြေများသာ ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားလေသည်။ အဆုံးတွင်တော့ ထိုကလေးမလေးများ နန်းတော်ထဲရှိ အခြားသူများ၏ အထင်အမြင်သေးခြင်းကို မခံရစေရန် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို မြှင့်တင်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
ဤအချိန်တွင် လီရွှန်းဖူသည် ကလေးမလေးများနှင့်အတူ ရိုသေလေးစားစွာ ဝင်ရောက်လာလေ၏။
လီရွှန်းဖူက အော်ပြောလိုက်သည်။
“ဒူးထောက်...”
အစေခံတစ်ဦးက ဖျာခြောက်ချပ် ယူဆောင်လာပြီး ကလေးမလေးများထံ ပေးအပ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။
မူလက ဤအစီအစဉ်မှာ သင့်လျော်သော်လည်း ဖျာခြောက်ချပ်တွင် ကလေးငါးယောက်သာ ရှိသဖြင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတို့မှာ မြင်သောအခါ မျက်မှောင်မကြုတ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။
စကားလုံးများနှင့် အမူအရာများကို အကဲခတ်ရာတွင် အမြဲတော်သော လီရွှန်းဖူက ချက်ချင်း ရှေ့ထွက်ကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မျက်ခုံးပင့်ကာ မေးလိုက်သည်။
“တံခါးဝမှာ ဆီတွေ ဘယ်သူ လောင်းထားမှန်း မသိဘူးလား...”
လီရွှန်းဖူက ချက်ချင်း အဖြေပေးလိုက်သည်။
“မင်းသမီးကြီး စိတ်မပူပါနဲ့... ကျွန်တော် ဒီကိစ္စကို သေချာပေါက် စုံစမ်းပါ့မယ်...”
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ဒါလေးပါပဲ... ဘာကိစ္စကြီးမှ မဖြစ်ပါဘူး...”
တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဤအချိန်တွင် သခင်မလေးလီစန်းသည် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန် အဝတ်အစားလဲပြီး လာတွေ့လေ၏။
သခင်မလေးလီစန်း တွေ့ခွင့်တောင်းနေကြောင်း အစေခံ၏ သတင်းပို့ချက်ကို နားထောင်ရင်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လက်ယမ်းပြလျက် ပြောလိုက်သည်။
“ပြီးတာပါပဲ... ဒီလို တိုက်ဆိုင်မှုမျိုးနဲ့ ကြုံရတာပဲ... သူ ငါ့ဆီ လာတွေ့စရာ မလိုတော့ဘူး... ကိုယ်လုပ်တော်လီရဲ့ နန်းဆောင်ကို တိုက်ရိုက် သွားလိုက်ပါ...”
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စကားများကြောင့် အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိသွားလေသည်။ သူမသည် ကံကောင်းခြင်းများကို လက်ခံရန် တံခါးဖွင့်ထားသဖြင့် တံခါးထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ဤကဲ့သို့ ကိစ္စမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရသော သခင်မလေးလီစန်းမှာ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးထဲတွင် ကံမကောင်းသူအဖြစ် ချက်ချင်း တံဆိပ်ကပ်ခံလိုက်ရတော့၏။
လီရွှန်းဖူက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဦးညွှတ်အရိုအသေပေးကာ နောက်ဆုတ်သွားလေသည်။
သခင်မလေးလီစန်းက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။
“အဘိုး... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကျွန်မကို တကယ် မတွေ့ဘူးလား...”
လီရွှန်းဖူက ပြောလိုက်သည်။
“ ကိုယ်လုပ်တော်လီက သခင်မလေးရဲ့ အဒေါ်လေ... နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီး သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရတာ ပြီးပြည့်စုံမှာပါ...”
လီရွှန်းဖူက ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ စကားများကို မည်မျှပင် ဖုံးကွယ်ထားစေကာမူ သခင်မလေးလီစန်းမှာ ဤအချိန်တွင် ပြာကျသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့၏။ သူမ ပထမဆုံး ရောက်လာချိန်တွင် မည်သူမျှ မတွေ့ဘဲ အဘယ်ကြောင့် အလွှတ်ခံလိုက်ရသနည်း။
ဤကိစ္စသာ ပြန့်သွားပါက တစ်ယောက်ယောက်က သူမကို ကံမကောင်းသူဟု ထပ်ပြောကြမည် မဟုတ်ပါလား။
သခင်မလေးလီစန်းက လီရွှန်းဖူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဘိုး... သမီးအတွက် ကူပြောပေးပါနော်... သမီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို တွေ့ချင်လို့ပါ...”
သို့သော် လီရွှန်းဖူက သူ၏ လက်မောင်းကို ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သခင်မလေးလီစန်း တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးသော ပိုက်ဆံအိတ်ကိုပင် မယူခဲ့ချေ။ သူက ပြောလိုက်သည်။
“သခင်မလေးလီစန်း... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဆုံးဖြတ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်တော် စကားပြောဖို့ မလွယ်တော့ပါဘူး... ကိုယ်လုပ်တော်လီကို သွားမေးကြည့်ပါလား...”
လီရွှန်းဖူသည် ဤစကားကို ပြောပြီးနောက် နန်းဆောင်သို့ ပြန်လှည့်သွားလေ၏။
သခင်မလေးလီစန်းမှာ ဒေါသတကြီး ခြေဆောင့်ကာ "မိန်းမစိုးစုတ်" ဟု တိုးတိုးလေး ကျိန်ဆဲလိုက်လေသည်။
သူမ လုံးဝ သတိမထားမိဘဲ စကားပြောနေစဉ် မိန်းမစိုးငယ်လေးတစ်ဦးက သူမဘေးမှ အလောတကြီး ပြေးထွက်သွားလေ၏။
ဤအချိန်တွင် ပင်မခန်းမ၌ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လက်ယမ်းပြလိုက်ရာ ယခုလေးတင် ဒူးထောက်နေသော ကလေးမလေး ငါးယောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ကြလေသည်။
သူတို့အားလုံးကို မိသားစုများက ကြိုတင်၍ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများ သင်ပေးထားပြီးဖြစ်ရာ မြင့်မြတ်သူများနှင့် တွေ့ဆုံသည့်အခါ ခေါင်းကို ပေါ့ပေါ့ဆဆ မော့မကြည့်နိုင်ကြချေ။
ဤအချိန်တွင် သူတို့သည် အောက်သို့ငုံ့ကြည့်နေပြီး သူတို့ရှေ့ရှိ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်မျှသာ မြင်နိုင်ကြပေသည်။
နျိုနျိုလေး၏ အမြင်တွင် ဖုံးကွယ်နေသော အပြာရောင် ဦးချိုတစ်ခုနှင့် ရှုပ်ထွေးသော ပုံစံများဖြင့် ချယ်လှယ်ထားသော ကောင်းကင်ပြာရောင် ဖိနပ်တစ်စုံကို မြင်လိုက်ရလေ၏။
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကလေးမလေး ငါးယောက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ အကြည့်များ နျိုနျိုလေးအပေါ် ကျရောက်သွားသောအခါ မျက်လုံးများ စူးရှသွားတော့သည်။
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဘေးမှနေ၍ ပြောလိုက်သည်။
“မယ်တော်... ဒီကလေးလေး ရုပ်ရည်ကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်မလား...”
သို့သော် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမ တကယ် မမြင်ရဘူးဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နျိုနျိုလေးအား ပြောလိုက်သည်။
“ဒီကို လာခဲ့...”
နျိုနျိုလေးက သူမကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ မိမိကို ပြောနေမှန်း လုံးဝ မသိခဲ့ချေ။
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက အလျင်အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။
“နျိုနျိုလေး... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အနားကို လာခဲ့ခိုင်းနေတယ်လေ...”
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သမီးဖြစ်သူကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။
နျိုနျိုလေးက လိမ္မာစွာဖြင့် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ရှေ့တိုးသွားသော်လည်း အရမ်းနီးကပ်ရန် မဝံ့ရဲသေးပေ။
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား နျိုနျိုလေးကို ချီးကျူးရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားလျက် ပြောလိုက်သည်။
“မယ်တော် ကြည့်ပါဦး...”
ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် ဆီးနှင်းဖြူကဲ့သို့ ချစ်စရာကောင်းသော ကလေးမလေးကို ကြည့်ကာ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် အံ့သြသွားသည့် အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသော်လည်း ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်သေးသည်။
“ပထမဆုရှင်ရဲ့ သမီးဖြစ်ရကျိုး နပ်တာပဲ... ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ကို ကျုံးလင်ယွီရှုရဲ့ ကံကောင်းတဲ့ အသွင်အပြင် ရှိနေတာ...”
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် စကားလုံးများနှင့် အမူအရာများကို အကဲခတ်နေပြီး သူမ၏ မိခင်က ဤစကားကို ရိုးသားစွာ ပြောနေသည်ကို မြင်သောအခါ စိတ်အေးသွားလေ၏။
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမ လုံလောက်အောင် မမြင်ရသေးဘူးဟု ခံစားနေရဆဲဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“အနားကို ထပ်တိုးခဲ့ပါဦး... ငါ မင်းကို သေသေချာချာ ကြည့်ချင်လို့ပါ...”
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက သူမ၏ မိခင်ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။ အနည်းငယ် ပိုနီးကပ်သွားခြင်းက ဘေးကင်းသော လူမှုရေးအကွာအဝေး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
နျိုနျိုလေးမှာ ခြေလှမ်းအနည်းငယ်သာ ထပ်တိုးနိုင်တော့သည်။
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။
“ခေါင်းမော့ပါဦး...”
နျိုနျိုလေးက ခေါင်းကို အနည်းငယ် မော့လိုက်ရာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်လိုက်ရလေ၏။
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမကို ကြည့်ပြီး ပို၍ပင် အံ့သြသွားတော့သည်။
ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။
“ဒီနှစ် အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... စာဖတ်ဖူးလား...”
နျိုနျိုလေးက လိမ္မာစွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
“သမီး ဒီနှစ် ခြောက်နှစ်ရှိပါပြီ ဧကရီမယ်တော်ကြီး... စာအုပ်သိပ်မဖတ်ရသေးပါဘူး... ဖေဖေက စာတတ်အောင် သင်ပေးနေတုန်းပါ...”
တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက သတိပေးလိုက်သည်။
“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဧကရီမယ်တော်ကြီးနဲ့ စကားပြောတဲ့အခါ မယ်မယ်လို့ ခေါ်ရမယ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးလို့ ခေါ်လို့ မရဘူးနော်...”
သို့သော် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လက်ယမ်းပြကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စည်းကမ်းတွေကို ဘာလို့ သင်ယူဖို့ လိုနေရတာလဲ... သူက အဲဒီလို ခေါ်ချင်ရင်လည်း ငါက ကြားရတာ ဝမ်းသာပါတယ်...”