အခန်း ၃၁၃

အခန်း ၃၁၃ - အတိတ်အကြောင်း ပြောဆိုခြင်း

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤမျှလောက် ချစ်ခင်ကြင်နာတတ်သဖြင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးမှာ ရုတ်တရက် အံ့သြသွားတော့၏။

သူမ၏ အမြင်တွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ မည်သည့်အခါမျှ ဤမျှလောက် စကားပြောကောင်းသူ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယခုမူ နျိုနျိုလေးရှေ့တွင် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ဖော်ရွေနေလေသည်။

သူမက နျိုနျိုလေးကို တကယ်ပဲ မြေးလေးတစ်ယောက်လို ဆက်ဆံနေသကဲ့သို့ပင်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေက သမီးကို နေ့တိုင်း စာသင်ပေးလား...”

နျိုနျိုလေးက လိမ္မာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်အေးသွားပြီး ပြောလိုက်သည်။

“ပထမဆုရှင်က နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေတော့ သမီးကို စာဖတ်ဖို့နဲ့ စာရေးလေ့ကျင့်ဖို့ အချိန်ပေးနိုင်တာ ရှားပါတယ်... သူက သူ့သမီးကို ချစ်တယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်ပါတယ်...”

နျိုနျိုလေးမှာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဖခင်ဖြစ်သူအား ချီးကျူးနေသည်ကို ကြားသောအခါ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေက အကောင်းဆုံးပဲ... မြို့တော်က ဘယ်ကျောင်းတော်ကမှ မိန်းကလေး ကျောင်းသူတွေကို လက်မခံဘူးလေ... ဖေဖေက သမီးကို ကိုယ်တိုင် သင်ပေးမယ်လို့ ပြောပြီး သမီးရဲ့ ပညာရေးကို မနှောင့်နှေးစေရဘူးလို့ ပြောတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ ရယ်မောခြင်းကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

“ဖေဖေ့ကို အရမ်း ချစ်တာလား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ပြလိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေး၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ရင်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကလေးများကို နောက်ပြောင်ရန် တွေးမိကာ မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို သမီးက ဖေဖေ့ကို ပိုချစ်တာလား... မေမေ့ကို ပိုချစ်တာလား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးမှာ ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အံ့သြသွားသည့် အမူအရာမှာ ပို၍ နက်ရှိုင်းသွားတော့၏။

တကယ်တမ်းတွင် ဤမေးခွန်းကို မေးရာ၌ ပြဿနာမရှိပေ။ လူများက ကလေးများကို ဤမျှလောက် ရယ်စရာကောင်းအောင် လုပ်တတ်ကြသော်လည်း တိုင်းပြည်တစ်ခု၏ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤမေးခွန်းကို မေးရန်မှာ အလွန် ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူလွန်းပုံ ပေါ်နေလေသည်။

ကလေးမလေးမှာ ဤမေးခွန်းကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်းပင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။ အချိန်အတော်ကြာ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ရုန်းကန်နေရပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်။

“ဖေဖေနဲ့ မေမေ... သမီး အကုန်လုံးကို ချစ်တယ်...”

သို့သော် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သေးသည်။

“ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ... မိဘတွေထဲက အချစ်ဆုံး တစ်ယောက်ကို အမြဲတမ်း ရွေးချယ်ရမှာပေါ့...”

ကလေးမလေး၏ လှပသော မျက်နှာလေးမှာ ရှုံ့မဲ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်ခုံးများကို ကျုံ့ထားကာ မေးလိုက်သည်။

“တစ်ယောက်တည်း ရွေးရမှာလား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက နျိုနျိုလေး၏ သနားစရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ ဤကလေးကို ကယ်တင်ပေးချင်စိတ် ပေါ်လာတော့၏။

သေချာစွာ စဉ်းစားပြီးနောက် ကလေးမလေးက နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်ပုံပေါ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို သမီး မေမေ့ကို အချစ်ဆုံးပဲ... ဘာလို့လဲဆိုတော့ မေမေက သမီးကို အိမ်ခေါ်လာတာလေ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက တကယ်ပဲ ကလေးကို နောက်ပြောင်နေပုံပေါ်လေသည်။ သူမက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“မိခင်က ဆယ်လလောက် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတာလေ... သူ မွေးဖွားပြီးတာနဲ့ သားအမိတွေက ချိတ်ဆက်သွားတာပဲ... ကောင်မလေးက မေမေ့ကို အချစ်ဆုံးဆိုတာ သိတာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါဘူး...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“မယ်တော်... သမီးလည်း မယ်တော့်ကို အချစ်ဆုံးပဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သမီးဖြစ်သူကို မျက်စောင်းထိုးကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“နင်ကတော့ လူတွေကို ပျော်အောင် ဘယ်လို အခွင့်အရေးယူရမလဲဆိုတာ သိတာပဲ...”

ဘေးမှ လီရွှန်းဖူမှာ ဤအချိန်တွင် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတို့ ဤကဲ့သို့ စကားပြောကြသည်မှာ မဆန်းသော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ဤမျှလောက် သဘောကျနေခြင်းပင်။ သူတို့သုံးဦး အတူတကွ ပေါင်းသင်းနေကြသည်မှာ အပြင်လူများ အမြင်တွင် မိသားစုတစ်ခုလိုပင် ထင်ရလေ၏။

လီရွှန်းဖူမှာ ထင်ယောင်ထင်မှား မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ ဧကရီမယ်တော်ကြီး ဒီနေ့လို တကယ် ရယ်မောခဲ့တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ။ ပထမဆုရှင်၏ သမီးက ကံကောင်းခြင်း ရှိမရှိ လီရွှန်းဖူ မသိသော်လည်း ဤကလေးက အထူးသဖြင့် ချစ်စရာကောင်းကြောင်း ထင်ရှားနေပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လက်ယမ်းပြကာ အခြား ကလေးမလေး လေးယောက်ကို ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ မင်းတို့လည်း ပင်ပန်းနေပြီ... အရင် ပြန်နားကြတော့...”

အခြားသူများအားလုံး ထွက်သွားကြပြီး နျိုနျိုလေး တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။

နျိုနျိုလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... သမီးက တကယ်တော့ မေမေ့ ဗိုက်ထဲကနေ ထွက်လာတာ မဟုတ်ပါဘူး...”

နျိုနျိုလေးက မူလက ဤအရာကို ပြောပြစရာ မလိုသော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အဖွားကဲ့သို့ ကြင်နာတတ်ပုံပေါ်သဖြင့် နျိုနျိုလေးက သူမကို မလိမ်ချင်သောကြောင့် တုံ့ဆိုင်းပြီးနောက် အမှန်တရားကို ပြောပြရန် ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကုမိသားစုသည် မြို့တော်သို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်လာသူများ ဖြစ်သဖြင့် နျိုနျိုလေးက ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ဖွင့်မပြောခဲ့ချေ။ ဤအကြောင်းကို မြို့တော်တွင် သိသူ အမှန်တကယ် သိပ်မရှိပေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အနည်းငယ် အံ့သြသွားကာ မေးလိုက်သည်။

“မေမေ့ ဗိုက်ထဲကနေ ထွက်လာတာ မဟုတ်ရင် ဘယ်ကနေ ရောက်လာတာလဲ...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းလေးကို အနည်းငယ် စောင်းကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“သမီးက သစ်သားလှေလေး စီးပြီး ကျိုးချူမြစ်အတိုင်း လိုက်လာရင်း မြစ်ကမ်းစပ်ကို ရောက်လာတာ... အဲဒီနောက် သမီးကို ကျန်းမိသားစုက မိဘတွေက ကောက်သွားတာ... နောက်တော့ သမီး အဖျားကြီးပြီး သေတော့မလို့ ဖြစ်နေတုန်း မေမေက သမီးကို ကျန်းမိသားစု မိဘတွေ လက်ထဲကနေ လုယူပြီး ကုသဖို့ ဆေးခန်းကို ပို့ပေးခဲ့တာ... ဖေဖေက သမီးကို ကုမိသားစုဆီ မွေးစားဖို့ ကျန်းမိသားစု မိဘတွေဆီကို ငွေငါးပြား ထပ်ပေးခဲ့ရတယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် နျိုနျိုလေးကို မွေးစားစဉ်က ဤမျှလောက် ရှုပ်ထွေးသော အတွင်းရေးများ ရှိခဲ့ကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ နျိုနျိုလေးသည် စွန့်ပစ်ခံရသော ကလေးမလေးတစ်ဦး ဖြစ်မည်ဟု သူမ ရင်ထဲတွင် ခန့်မှန်းမိလေ၏။

ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေး၏ ချစ်စရာကောင်းသော အသွင်အပြင်ကို ကြည့်ကာ ကလေးက ဤမျှ အထီးကျန်သော ဘဝအတွေ့အကြုံမျိုး ရှိခဲ့သည်ကို တွေးမိပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲမလာဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မေးလိုက်သည်။

“ကျန်းမိသားစုမှာ ဘယ်လောက်ကြာကြာ နေခဲ့ရလဲ... ဘာလို့ ဖျားနေတာကို သွားမကုပေးတာလဲ...”

နျိုနျိုလေးက ကျန်းမိသားစုတွင် နေထိုင်ရခြင်းမှာ အိပ်မက်တစ်ခုလို ခံစားရပြီး ပြောပြရသည့်အခါ ဝမ်းနည်းမှု လုံးဝမဖြစ်မိဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ငါးနှစ် နေခဲ့ရတယ်... အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျန်းမိသားစုက မွေးစားမိဘတွေက သမီးကို အဖျားကြီးပြီးသေတာက အတော်ပဲတဲ့... မြို့ထဲက ယွမ်ဝေဆရာကြီး မိသားစုရဲ့ သားငယ်လေး သေသွားတော့ သမီးက ကံကောင်းတယ်... သူတို့ဆီကို ချွေးမအဖြစ် ရောင်းစားလို့ရတယ်... ပြီးတော့ မြေအောက်မှာ သခင်မလေး ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတို့မှာ ရုတ်တရက် ဒေါသထွက်သွားကြလေ၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“သရဲမင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပိုက်ဆံရောင်းရဖို့အရေး သမီးသေတာကိုတောင် စောင့်ကြည့်နေရက်တယ်... သူက တကယ်ကို ခွေးမသားပဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးကလည်း မျက်လုံးများ နီရဲကာ မေးလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ရှေ့က မွေးစားမိဘတွေ အခု ဘယ်မှာလဲ... ငါ မေးချင်တယ်... ဘာလို့ ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးတစ်ယောက်အပေါ် ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲလို့...”

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်လိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... မင်းသမီးကြီး... ဒေါသမထွက်ပါနဲ့... ကျန်းမိသားစုက ဖေဖေက စာမေးပွဲမှာ လိမ်လည်မှုနဲ့ နယ်နှင်ဒဏ် အပေးခံလိုက်ရတယ်... ကျန်းမိသားစုက မွေးစားမေမေက တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ ထွက်ပြေးသွားတယ်... ကျန်းမိသားစုက အစ်ကိုဆိုရင် ဘယ်ရောက်နေမှန်းတောင် မသိဘူး... သမီး အခု အဆင်ပြေနေပါပြီ... အလုပ်လည်း လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူး... ဗိုက်လည်း ဝအောင် စားရတယ်... စာဖတ်၊ စာရေးလည်း သင်ရတယ်... ကံကောင်းခြင်း အသိုက်လေးထဲ ကျသွားသလိုပဲ ခံစားရတယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“အဲဒီအချိန်တုန်းက သမီးက ငါးနှစ်ပဲ ရှိသေးတာကို မွေးစားမိဘတွေ အိမ်မှာ အလုပ်လုပ်ရသေးတာလား... ငါးနှစ်အရွယ် ကလေးက ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ...”

နျိုနျိုလေးက သူမ မေးသည်ကို ကြားသောအခါ ဖြူဖွေးနုဖတ်နေသော လက်ဆစ်လေးများကို ချက်ချင်း ဆန့်ထုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“မင်းသမီးကြီး... နျိုနျိုလေးက အများကြီး လုပ်တတ်တယ်... နျိုနျိုလေးက ဝက်စာစဉ်းတတ်တယ်... အဝတ်လျှော်တတ်တယ်... မီးမွှေးတတ်တယ်... ထင်းကောက်တတ်တယ်...”

နျိုနျိုလေးက လက်ချောင်းလေးများ ချိုးကာ ရေတွက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း အကြိမ်တိုင်း ထပ်တူညီနေသဖြင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတို့မှာ ပို၍ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်ရလေ၏။

နျိုနျိုလေးက အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ထပ်မေးလိုက်သည်။

“သမီး အများကြီး တတ်တယ်မလား... နှမြောစရာကောင်းတာက ဖေဖေနဲ့ မေမေက သမီးအပေါ် အရမ်းကောင်းလွန်းလို့ အလုပ်မလုပ်ခိုင်းတာပဲ... မဟုတ်ရင် သမီး အများကြီး ကူညီပေးနိုင်တယ်...”

ကျန်းမိသားစု၏ မွေးစားမိဘများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကုမင်တာ့နှင့် သူ၏ ဇနီးမှာ နတ်မိဘများ ဖြစ်လာကြလေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

“သနားစရာ ကလေးလေး... ကံကောင်းလို့ ပထမဆုရှင်ကုနဲ့ သူ့ဇနီးကို တွေ့ခဲ့တာပေါ့...”

သို့သော် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ကုမင်တာ့နှင့် သူ၏ ဇနီးအပေါ် ပို၍ပင် ချစ်ခင်မှု ဖြစ်ပေါ်လာလေ၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ လူအများစုမှာ သမီးများအတွက် ဝမ်းနည်းလေ့ မရှိကြပေ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးသည် သူတို့ ကောက်ရလာသော ကလေးများကို သားအရင်းများကဲ့သို့ တူညီသော နှလုံးသားဖြင့် သင်ကြားပေးခဲ့သည်မှာ သူတို့အားလုံး ကြင်နာတတ်သူများ ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား ပြောလိုက်သည်။

“မယ်တော်... ရှေးစကားအတိုင်းပါပဲ... ကောင်းတာလုပ်ရင် ကောင်းတာခံစားရမယ်... မကောင်းတာလုပ်ရင် မကောင်းတာ ခံစားရမယ်ဆိုတာ မြင်နိုင်ပါတယ်... ဒါက အလကား ပြောတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ တကယ်ပဲ မှန်ပါတယ်... ရှေ့က ကျန်းမိသားစုရဲ့ မကောင်းတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်တွေက ပျက်စီးခြင်းနဲ့ အဆုံးသတ်သွားတယ်... နောက်က ကုမိသားစုက ဇနီးမောင်နှံကျတော့ ကြင်နာတတ်တော့ တစ်ယောက်က ပထမဆုရအောင် ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့ပြီး နောက်တစ်ယောက်က အခု စီးပွားရေးတွေ အောင်မြင်နေတာပဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“စီးပွားရေး လုပ်တာလား... အရာရှိကတော်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ အိမ်တွင်းရေးကိုပဲ ထိန်းသိမ်းထားသင့်တာလေ... ဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေကို လုပ်ဖို့ ဒုက္ခခံနေရတာလဲ...”