အခန်း ၃၁၆

အခန်း ၃၁၆ - အိပ်မက်ထဲက ကလေးတွေ

နျိုနျိုလေးက တိုက်ရိုက်ပင် မေးခွန်းထုတ်လိမ့်မည်ဟု အဘွားကြီးက မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူမ နန်းတော်ထဲတွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့သော်လည်း လူတိုင်းက စကားတစ်ခွန်းကို အကွေ့အကောက် ဆယ်ခုလောက်လှည့်ကာ ပြောတတ်ကြပြီး ဤကဲ့သို့ တည့်တိုးဆန်လွန်းသော စကားမျိုးကို သူမ တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ပေ။

“သခင်မလေးက နောက်နေတာပဲ... ကျွန်မက ဒီကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် အထက်လူကြီးတွေကို အနှောင့်အယှက်ပေးစရာမလိုဘူးလို့ ထင်လို့ပါ... သခင်မလေးကလည်း ဒါကို လိုချင်မှာမဟုတ်ပါဘူး... သခင်မလေးက အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေနဲ့ လူတွေကို လိုက်ခြောက်လှန့်နေတယ်လို့ အထက်လူကြီးတွေက ထင်သွားရင် အဆင်မပြေဘူးမလား...”

အဘွားကြီးက နျိုနျိုလေးအား တည်ငြိမ်သွားစေရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားပြောဆိုလိုက်လေသည်။

အသက်ခြောက်နှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို အလွယ်တကူ လှည့်စား၍ ရနိုင်မည်ဟု သူမ ထင်ထားခဲ့၏။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

“ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်တာလေး မေးတာပဲ... ဘာလို့ မသင့်တော်ရမှာလဲ... ဘာအပြစ်မှ လုပ်ထားတာမဟုတ်ဘူးလေ...”

နျိုနျိုလေး၏ ကိုယ်ထဲတွင် သဘာဝအလျောက် ပါလာသော သဘောထားကြီးမှုနှင့် ရဲရင့်မှုတို့ ရှိနေပြီး သူမ၌ အပြစ်မရှိဟု ခံစားရပါက သူမနှင့် မသက်ဆိုင်သော ကိစ္စတစ်ခုကို ယုံကြည်မှုရှိရှိ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။

ဤအချိန်တွင် အဘွားကြီးမှာ အလွန်ထိတ်လန့်နေပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီတို့ရှေ့တွင် အမှန်တကယ်ပင် အချွန်နှင့် မခံရတော့မည်ဟု ထင်နေတော့၏။ မျက်နှာနာမည်အတွက်ဖြစ်စေကာမူ သခင်ကို မလေးမစားလုပ်သော အစေခံကို သူတို့က သေချာပေါက် အပြစ်ပေးကြလိမ့်မည်။

အဘွားကြီးမှာ ဤမျှထိ ဦးနှောက်မစားဖူးခဲ့ချေ။ သူမက နျိုနျိုလေးကို ဆွဲကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“သခင်မလေးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မစဉ်းစားဘူးဆိုရင်တောင် ငါတို့ရဲ့ သခင်မလေးအတွက်လည်း စဉ်းစားပေးသင့်ပါတယ်... ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို အထက်လူကြီးတွေဆီ တကယ်မေးလိုက်ရင် သူတို့က အောက်ခြေအထိ စုံစမ်းချင်သွားလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် သူတို့က ငါတို့ သခင်မလေးကို ဘယ်လိုမြင်သွားမလဲ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးက ဘေးမှ ချင်ကျင့်ရှုကို လှမ်းကြည့်လိုက်ချေသည်။

ချင်ကျင့်ရှုက နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ကိုင်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“နင်က ငါ့သူငယ်ချင်းကောင်းပဲ... နင်ဘာလုပ်လုပ် ငါ နင့်စကားပဲ နားထောင်မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အဘွားကြီးမှာ ရုတ်တရက် မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွားပုံပေါ်လေ၏။ ချင်ကျင့်ရှုက သူမ၏ အခြေအနေကို ဘာကြောင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ရသနည်းဟု သူမ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက ရပ်ကာ အဘွားကြီးကို မေးလိုက်ချေသည်။

“ခုနက ရှင် ကျင့်ရှုကို တမင်သက်သက် အနိုင်ကျင့်ခဲ့တာမလား...”

အဘွားကြီးက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပြောဆိုချင်သေးလေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက ထပ်ပြောလိုက်ပြန်ပေသည်။

“ရှင် အမှန်တိုင်းမပြောရင် အခုပဲ သူတို့ကို သွားရှာလိုက်မယ်...”

ကောင်မလေးက ဒီအရွယ်လေးနှင့် ခြိမ်းခြောက်တတ်လိမ့်မည်ဟု အဘွားကြီးက မမျှော်လင့်ထားခဲ့ချေ။

သူမ ဝန်မခံချင်သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ရိုးသားစွာ ပြောရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

“ကျွန်မရဲ့ အမှားပါ... ကိုယ့်အသက်အရွယ်နဲ့ လုပ်သက်ကို အားကိုးပြီး အစေခံတစ်ယောက်အနေနဲ့ သခင်ကို အနိုင်ကျင့်ချင်တဲ့ စိတ်ဓာတ်ရှိခဲ့မိပါတယ်... ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြဖို့ သခင်မလေးနှစ်ယောက်လုံးကို တောင်းပန်ပါတယ်... နောက်ဘယ်တော့မှ မလုပ်ရဲတော့ပါဘူး...”

နျိုနျိုလေးက ချင်ကျင့်ရှုကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“နင် သူနဲ့ ဆက်နေချင်သေးလား...”

ချင်ကျင့်ရှုက တွေဝေသွားပုံပေါ်ချေသည်။

အဘွားကြီးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်၏။

“သခင်မလေး... သခင်မလေးက နန်းတော်ထဲမှာ နေရာစိမ်းနေတာပါ... ကျွန်မက အမှားနည်းနည်းပါးပါး လုပ်မိရင်တောင်မှ သခင်မလေးကို အစွမ်းကုန် ကာကွယ်ပေးသွားမှာပါ... အခု ကျွန်မကို ထွက်သွားခိုင်းလိုက်ရင် ရှန့်ကုန်းစံအိမ်ကို ပြန်သွားရမှာ... အဲ့ဒီအခါကျရင် သခင်မကြီးက နန်းတော်အကြောင်း မေးလာလိမ့်မယ်... အဲ့ဒီအခါ ကျွန်မ ဘယ်လိုဖြေရမလဲ...”

“ကျွန်မ မရှိရင်တောင်မှ တခြားသူတွေ ရှိနေဦးမှာပဲ... သခင်မကြီးက သခင်မလေးကို ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ကြည့်ချင်လဲဆိုတာ သခင်မလေးက ကျွန်မထက် ပိုသိမှာပါ...”

“ကျွန်မကို သခင်မလေးအနားမှာ ထားပြီး သခင်မကြီးက မေးလာရင်လည်း သခင်မလေးအတွက် ကျွန်မ ဖုံးကွယ်ပေးလို့ရတယ်လေ... သခင်မလေး ကျွန်မကို နှင်ထုတ်ချင်တာက အကျိုးမရှိဘဲ ဆိုးကျိုးပဲရှိမှာပါ...”

ချင်ကျင့်ရှု၏ နှလုံးသားလေး ခုန်သွားတော့သည်။ သူမသည်လည်း ငတုံး မဟုတ်ပေ။ သူမသည် ယခင်က အဘွားကြီး၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ အဘွားကြီးအပေါ် သူမ၏ ကြောက်ရွံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်လေသည်။

အဘွားကြီးပြောသလိုပင် မိခင်ဖြစ်သူ၏ ထိန်းချုပ်လိုစိတ်အရ ဤလူနှင့် လက်အောက်ခံ မရှိလျှင်ပင် ထိန်းချုပ်နိုင်သော လူတစ်ယောက်ကို အနားတွင် ထားခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

“နျိုနျို... ဒီလူကို နေခိုင်းလိုက်ပြီး ငါတို့ ဆက်ပြောကြရအောင်... အဆင်ပြေလား...”

ချင်ကျင့်ရှုက မေးလိုက်ချေသည်။

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း အနိုင်ကျင့်ခံရသည်ကို မခံမရပ်နိုင်ရုံသာ ဖြစ်၏။ သူမ ထိုသို့ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ အဘွားကြီးဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ရှင် အနိုင်ကျင့်တာကို ပြန်သိရရင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို သွားတိုင်လိုက်မယ်...”

ကောင်မလေးမှာ ရင်ဘတ်လေးကော့ကာ သူမကိုယ်သူမ အလွန်အစွမ်းထက်သည်ဟု ထင်နေပေသည်။ တကယ်တော့ သူမက သွားမရှိသော ကျားပေါက်လေးသာ ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် အဘွားကြီးက နျိုနျိုလေးကို လုံးဝ မထီမဲ့မြင် မလုပ်ရဲပေ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ကောင်မလေးက ဖွားဖွားဟု ခေါ်ဆိုနေပြီး သူမကို အမှန်တကယ်ပင် ယခင်က ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သီးသန့်ချန်ထားခဲ့ဖူးလေသည်။

သူမ၏ ဖခင် ရာထူးမှာ အဆင့်ခြောက်သာ ရှိသော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူမ ရှိနေသည်မှာ သိသာထင်ရှားပြီး သူမ၏ ဖခင်မှာ ဟန်လင်အရာရှိနှင့် ပထမဆုရသူ ဖြစ်လေသည်။ သူ အနာဂတ်တွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားလာမည်မဟုတ်ဟု မည်သူက အာမခံနိုင်မည်နည်း။

ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ အဘွားကြီးမှာ ရိုးသားစွာ နောက်ဆုတ်သွားတော့၏။

အခန်းထဲတွင် ကောင်မလေးနှစ်ယောက်သာ ကျန်ရှိတော့ပြီး ချင်ကျင့်ရှုမှာ သူမကိုယ်သူမ မထိန်းချုပ်နိုင်တော့ချေ။ သူမက နျိုနျိုလေးအား စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောလိုက်ပေသည်။

“နျိုနျို... နင်က တကယ်မိုက်တာပဲ... ခုနက နင် အဘွားကြီးကို လုံးဝ မကြောက်ဘူးနော်...”

နျိုနျိုလေးက ပြန်မေးလိုက်လေသည်။

“ငါက ဘာလို့ သူ့ကို ကြောက်ရမှာလဲ... ငါက ဘာအပြစ်မှ လုပ်ထားတာမဟုတ်ဘူး... စကားနှစ်ခွန်းလောက်ပဲ ပြောတာလေ...”

ချင်ကျင့်ရှု အားအကျဆုံးမှာ နျိုနျိုလေး၏ ထူးခြားသော တည်ငြိမ်မှုပင် ဖြစ်ချေသည်။

ချင်ကျင့်ရှု၏ မျက်နှာပေါ်တွင် စူးစမ်းလိုစိတ်များ တောက်ပသွားကာ မေးလိုက်တော့၏။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နင့်ကို အရမ်းသဘောကျတာလား... သူက နင့်ကို ဆွဲပြီး အကြာကြီး စကားပြောနေသလိုပဲ...”

နျိုနျိုလေးက ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

“သူ ငါ့ကို ဘယ်လောက်သဘောကျလဲဆိုတာတော့ ငါမသိဘူး... ဒါပေမဲ့ ငါ မယ်မယ်ဖွားဖွားကို တကယ်သဘောကျတယ်... သူက တော်တော်လေး ကြင်နာတတ်တယ်လို့ ထင်တယ်...”

ထိုအခေါ်အဝေါ်ကို ကြားသောအခါ ချင်ကျင့်ရှုက မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်လေသည်။

“သူ့ရှေ့မှာလည်း မယ်မယ်ဖွားဖွားလို့ ခေါ်ဖူးတာလား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ချေသည်။

ချင်ကျင့်ရှုမှာ အားကျမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး သူမ၏ မိသားစုဝင်များ၏ အကြံပေးချက်များကို သတိရသွားကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ထိုသို့ မခေါ်ရဲခဲ့ပေ။

“ဒါဆို နင့်ကို ဘယ်ကိုယ်လုပ်တော်ဆီ ပေးမယ်ဆိုတာ နင်သိလား...”

ချင်ကျင့်ရှုက ထပ်မေးလိုက်တော့၏။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်လေသည်။

ချင်ကျင့်ရှုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ချေသည်။

“ငါတို့ အတူတူ နေရရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ... ဒါမှမဟုတ် ပိုနီးရင်ပေါ့... ငါ နင်နဲ့ အချိန်တိုင်း အတူတူနေချင်တယ်...”

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်း၏ လက်ကိုကိုင်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“အတူတူ မနေရရင်တောင်မှ ငါတို့ နေ့တိုင်း တစ်နေရာတည်းမှာ စာဖတ်ရမှာပဲလေ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချင်ကျင့်ရှုမှာ မဝမ်းသာဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။ အိမ်မှာနေရသည်ထက် နျိုနျိုလေးနှင့် အတူနေရသရွေ့ သူမ အလွန်ပျော်ရွှင်နေမည် ဖြစ်လေသည်။

“မြန်မြန်စား... ငါပြောပြမယ်... ဒီတစ်ခါ နန်းတော်ထဲကို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေ အများကြီး ယူလာခဲ့တယ်... အဘွားကြီးက အခု နင့်ကို မတားရဲတော့ဘူး... ငါတို့ ကောင်းကောင်း စားလို့ရပြီ...”

ချင်ကျင့်ရှု၏ မျက်လုံးများက အရောင်လက်သွားချေသည်။

ဤအချိန်တွင် ပင်မခန်းမကြီးထဲ၌ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက လက်ရမ်းပြကာ အခြားလူများကို နောက်ဆုတ်ခိုင်းလိုက်လေသည်။ သူမက စူးစမ်းလိုစိတ်ကို မအောင့်ထားနိုင်ဘဲ မေးလိုက်ပေသည်။

“မေမေ... နျိုနျိုလေးကို ပထမဆုံးတွေ့တုန်းက အရမ်းအံ့ဩသွားသလိုပဲနော်...”

အစပိုင်းတွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အမှန်တိုင်းပြောရန် မရည်ရွယ်ခဲ့ဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးသာ ပြန်ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကလေးလေးကို ဘယ်သူက သဘောမကျဘဲ နေမှာလဲ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မိခင်ဖြစ်သူကို သေချာစွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်တော့၏။

“ဘာလို့ အောက်ခြေအထိ လိုက်စုံစမ်းချင်နေရတာလဲ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဒီကလေးလေး ချစ်စရာကောင်းတာက တစ်ပိုင်းပေါ့... ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ သဘောကျနေတာဆိုတော့... သမီးက သိချင်နေလို့ပါ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်လေသည်။

“ငါက အိပ်မက် ခဏခဏမက်တယ်... အိပ်မက်ထဲမှာ မင်းအစ်ကိုက အမွေဆက်ခံသူရဖို့ ခက်ခဲနေပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မိဖုရားခေါင်ကြီးက သားသမီးအမြွှာ မွေးပေးခဲ့တယ်... ကောင်မလေးက နျိုနျိုလေးနဲ့ အရမ်းတူတာ... ပုံစံခွက်တစ်ခုထဲကနေ ထွင်းထုတ်ထားသလိုပဲ...”

“ငါက နျိုနျိုလေးကို အရင်က တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး... သူ့ကိုမြင်တော့ သဘောမကျဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက နောက်ဆုံးတွင် သူမ၏ စိတ်ကို ဖြေလျှော့လိုက်နိုင်တော့ချေ။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို သဘောကျနေခြင်းဖြစ်ပြီး အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် သူမက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“နျိုနျိုလေးက ကံကောင်းတဲ့သူပဲ... တကယ်ပဲ မေမေ့အတွက် မြေးတွေကို ခေါ်လာပေးနိုင်မယ် ထင်တယ်...”

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... ကိုယ်လုပ်တော်တွေအားလုံးက ကံကောင်းတဲ့ကလေးလေး နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတာကို ကြားတော့ အခု အပြင်မှာ စောင့်နေကြပါတယ်...”

နန်းတော်အပြင်ဘက်မှ လူများ ပြောသည်ကို နားထောင်လိုက်လေ၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတို့လည်း စကားပြောဆိုပြီးသွားကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်တော့သည်။

“သူတို့အားလုံးကို ဝင်လာပြီး စောင့်ခိုင်းလိုက်...”

ကိုယ်လုပ်တော်များ ရောက်လာသောအခါ ကောင်မလေးများလည်း သူတို့၏ မွေးစားမိခင်များကို ရွေးချယ်ရန် သဘာဝကျကျပင် ရောက်လာကြချေသည်။

နျိုနျိုလေးနှင့် ချင်ကျင့်ရှုတို့က လက်ချင်းတွဲကာ ပင်မခန်းမကြီးထဲသို့ ဝင်လာကြသည်။

သူတို့က အနည်းငယ် နှေးကွေးစွာ လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျန်ကောင်မလေး သုံးယောက်မှာ ပင်မခန်းမကြီးထဲတွင် စောင့်နေကြပြီ ဖြစ်လေသည်။

နျိုနျိုလေးကို မြင်သည်နှင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များက မနေနိုင်ဘဲ မြင့်တက်သွားကာ ကောင်မလေးကို အဝေးမှနေ၍ လက်လှမ်းခေါ်လိုက်တော့၏။

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်းပင် ချင်ကျင့်ရှုကို ဆွဲကာ ပြေးသွားပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ခုန်ဝင်သွားကာ အသံကြည်ကြည်လေးဖြင့် အော်ခေါ်လိုက်ချေသည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား...”

ဘယ်ဘက်အပေါ်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေပြီး ကိုယ်လုပ်တော်များ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ နျိုနျိုလေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။