အခန်း ၃၁၇

အခန်း ၃၁၇ - အမူအရာပျက်ခြင်း

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ကွေးညွတ်နေသော လက်ချောင်းလေးများကို ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းပေါ်တွင် ဖိထားပြီး မနေနိုင်ဘဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်လေသည်။ သူမတွင် လက်စွပ်သာ မရှိပါက ထိုနေရာတွင်ပင် ကုလားထိုင်မှ အပိုင်းအစတစ်ခုကို ကလော်ထုတ်ပစ်လိုက်မိမည် ဖြစ်ပေသည်။

မယ်မယ်ဖွားဖွားဟု ခေါ်သံကို ကြားရသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အလွန်ဆိုးရွားနေပြီး သူမ၏ ရင်ထဲမှ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုက သူမရှေ့တွင် ပြသနေသကဲ့သို့ပင်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ဖက်ထားသော်လည်း တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးကမူ မတူပေ။ သူမ၏ မျက်လုံးများက အဓိကအားဖြင့် အခန်းထဲရှိ ဤမိန်းမများကို ကြည့်နေလေသည်။

နျိုနျိုလေးမှာ မွေးစားခံရရန်အတွက် ကံကောင်းသောကလေးအဖြစ် နန်းတော်ထဲသို့ ဝင်လာခြင်းဖြစ်ရာ သူမသည် အမြဲတမ်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့်အတူ နေမည်မဟုတ်ပေ။

သူမအတွက် အနောက်ဆောင်များထဲမှ မွေးစားမိခင်တစ်ဦးကို သေချာပေါက် ရှာဖွေပေးရမည် ဖြစ်၏။ အကယ်၍ သူမက မွေးစားမိခင်အတွက် ကလေးတစ်ယောက် အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်ပေးနိုင်ပါက သူမတွင် ကုသိုလ်ကောင်းမှုများ ရေတွက်၍မရအောင် ရှိလာမည် ဖြစ်ချေသည်။

နန်းတော်ထဲတွင် ရာထူးမြင့်မားသော ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါးအနေဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် အခြားမည်သူ့ထက်မဆို ပို၍ သင့်တော်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက လီမိသားစု၏ အပြုအမူများကို အမြဲတမ်း မနှစ်သက်ခဲ့ဘဲ ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမကို မစော်ကားခဲ့လျှင်တောင်မှ သူမက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို သိပ်သဘောမကျပေ။

ယခုအခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ မျက်နှာအမူအရာ အပြောင်းအလဲအားလုံးကို မြင်တွေ့ခဲ့ရလေသည်။ ဤအပြောင်းအလဲက မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်ကို သူမ မသိသော်လည်း ဤသည်မှာ ကလေးများကို ချစ်ခင်သော အမူအရာမဟုတ်ကြောင်း တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး သိနေချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် နန်းတော်ထဲတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ အမှုထမ်းခဲ့သူ ဖြစ်ပေသည်။ ရင်ထဲတွင် မည်မျှပင် တုန်လှုပ်ချောက်ချားနေပါစေ သူမက ချက်ချင်းပင် ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်ပြီးနောက် အခြားကိုယ်လုပ်တော်များကဲ့သို့ပင် ကောင်မလေးများကို မေတ္တာနှင့် ငြိမ်းချမ်းသော အပြုံးဖြင့် ကြည့်နေတော့၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးအပေါ် အထူးသဘောကျနေသည်ကို အခြားသူများက သဘာဝကျကျပင် မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ယခုအခါ နျိုနျိုလေး၏ ဖခင် ကုမင်တာ့သည် ဟန်လင်ကျောင်းတော်သို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာသော အဆင့်ခြောက် အရာရှိငယ်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်တစ်စုက ဤအချိန်တွင် ချီးမွမ်းနေကြတော့သည်။

“ပထမဆုရသူရဲ့ သမီးဆိုတော့ တကယ်ကို ထိုက်တန်ပါတယ်... ဒီလို အရှိန်အဝါမျိုးက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ...”

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးလို့ ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ ကိုယ်လုပ်တော်လေး ကျွန်မက မျက်စိလျှမ်းသွားလို့လား မသိပါဘူး... အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ သခင်မလေးကုတို့က ပုံစံခွက်တစ်ခုထဲကနေ ထွင်းထုတ်ထားသလို အဘွားနဲ့ မြေးအရင်းတွေလို့တောင် ထင်ရတယ်...”

အားလုံးက လိမ်ညာနေခြင်းသာဖြစ်ပြီး နျိုနျိုလေး၏ ရုပ်ဆင်းသွင်ပြင်မှာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် သိပ်မတူလှပေ။

သို့သော် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်နှာပေါ်ရှိ ဝမ်းသာမှုကို မတားဆီးနိုင်တော့ဘဲ နျိုနျိုလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်တော့၏။

အိပ်မက်ထဲက မြေးမလေးက ဒီကို ရောက်နေပြီဆိုတော့ မြေးလေးတွေကရော ဝေးနေဦးမှာလားဟု အဘွားအိုက တွေးနေမိလေသည်။

အမွေဆက်ခံရန် ထီးနန်းတစ်ခု ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ပြောလိုက်ချေသည်။ မွေးစားခြင်းမှတစ်ဆင့် သူမအား မည်သူကမျှ မလေးမစား မလုပ်ရဲသော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နိုင်ငံတော်ကို သူမ၏ သွေးသားထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးရန် သဘာဝကျကျပင် မျှော်လင့်နေပေသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဒီအခန်းထဲက ကိုယ်လုပ်တော်တွေကို ကြည့်လိုက်ဦး... မင်းသဘောကျတဲ့သူ ရှိလား...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးအား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်လေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ဖယ်ထုတ်ရန် ကူညီပေးခဲ့သောကြောင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးအား အမှတ်ပိုများသော ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါးကို ရွေးချယ်နိုင်ရန် သဘာဝကျကျပင် မျှော်လင့်နေချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် ရွေးချယ်ထားသူတစ်ဦး ရှိပြီးသားဖြစ်ပြီး ထိုသူမှာ လီကျောက်ယီ ပင် ဖြစ်ပေသည်။

လီကျောက်ယီကို သေချာစဉ်းစားကြည့်လျှင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် အနည်းငယ် ဆွေမျိုးတော်စပ်သော်လည်း သွေးသားတော်စပ်မှုက အနည်းငယ် ဝေးကွာလေသည်။ သူမက ရိုးသားပြီး သူမ၏ မိသားစုမှာ စီးပွားရေးကျဆင်းနေချေသည်။ မင်းသားတစ်ပါး မွေးဖွားလာလျှင်တောင်မှ သူမ၏ မိသားစုက ဒုက္ခပေးမည်ကို သူမ စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ခြောက်ဆောင်လုံး၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိထားလေသည်။ သူမက တစ်ဦးတည်းသော ကိုယ်လုပ်တော်ဖြစ်ရုံသာမက အခြားကိုယ်လုပ်တော်များအတွက်ပါ အနောက်ဆောင်များက ဗလာဖြစ်နေချေသည်။

လီကျောက်ယီသည်လည်း ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးကို မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ကြည့်နေတော့၏။

အစပိုင်းတွင် ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဖြေရှင်းမည့်နည်းလမ်းများကို တွေးထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ သူမက စာရင်းထဲတွင် လုံးဝမပါဝင်ကြောင်းကို မသိဘဲ ပြုံးကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... အရှင်မင်းမြတ်က ဒီကလေးကို ဒီလောက်သဘောကျတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး... သူဝင်လာကတည်းက အခန်းတစ်ခုလုံး လင်းထိန်သွားသလို ခံစားရတယ်... သူလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ကလေးကို ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး...”

အသံကို ကြားပြီးနောက် နျိုနျိုလေးက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်လိုက်သော်လည်း တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် မနေနိုင်ဘဲ ပုန်းအောင်းနေမိတော့သည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေး၏ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို သဘာဝကျကျပင် သတိထားမိနိုင်ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ထပ်မံ၍ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမ၏ လုပ်ရပ်ကို သတိမထားမိဘဲ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့လေသည်။ ယင်းအစား သူမက ဆက်လက်ပြုံးကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... ဒီလောက် လိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေးကို ကျွန်မနဲ့ ထည့်ပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ်ထင်တယ်... ကျွန်မ သူ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်း စောင့်ရှောက်ပေးပါ့မယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အခြားကိုယ်လုပ်တော်များက သူတို့၏ လက်ကိုင်ပုဝါများကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြတော့၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ ဧကရာဇ်၏ ရှေ့မှောက်တွင် အလွန် ရှက်ရွံ့တတ်ပြီး ဧကရာဇ်အား သူမ၏ နန်းဆောင်သို့ စကားအနည်းငယ်ဖြင့် မကြာခဏ ချော့မော့ခေါ်ဆောင်သွားတတ်လေသည်။ ဤနန်းတော်အပြည့်ရှိသော ကိုယ်လုပ်တော်များထဲတွင် မည်သူကမှ သူမဆီမှ အရှုံးမပေးခဲ့ရဘူးဆိုသည်မှာ မရှိသလောက်ပင် ဖြစ်ချေသည်။

ယခုအခါ သားတစ်ယောက်ရရန် သမီးတစ်ယောက်ကို မွေးစားရမည်။ ကိုယ်လုပ်တော်လီက အကောင်းဆုံးကလေးကို လုယူတော့မည်ကို သူတို့က လက်ပိုက်ကြည့်နေရတော့မည် ဖြစ်၏။

လွန်ခဲ့သည့်နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း သူမအနားတွင် ကလေးများစွာကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့သူမှာ ဤကိုယ်လုပ်တော်တစ်ယောက်တည်းသာဖြစ်သည်မှာ သိသာထင်ရှားလှပေသည်။ အကယ်၍ သူမက နောက်ထပ်တစ်ယောက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရန် ရည်မှန်းချက် မအောင်မြင်ပါက ယခုအခါ ပို၍စားပြီး ပို၍နေရာယူရန် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရမည် ဖြစ်လေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်များက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို တားဆီးရန် ပါးစပ်မဟရဲကြပေ။

နျိုနျိုလေးက ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ချေသည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီး ကိုယ်လုပ်တော်လီနဲ့ အတူမနေချင်ဘူး...”

နျိုနျိုလေးလည်း နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေတော့၏။ ကိုယ်လုပ်တော်လီက ခင်မင်ရင်းနှီးပုံရသော်လည်း သူမကို မြင်သည်နှင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုမျိုး ခံစားရပြီး ဤလူနှင့် ပို၍ဝေးဝေးနေလေ ပိုကောင်းလေဟု သူမ ခံစားရပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အကြောင်းရင်းကို မသိသော်လည်း နျိုနျိုလေးကို ခိုင်မာစွာ ကာကွယ်ပေးထားပြီး ကောင်မလေးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ ကိုယ်လုပ်တော်လီအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“မင်းရဲ့ နန်းဆောင်မှာ ကောင်မလေးတစ်ယောက် ရှိနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား... တခြားသူတွေနဲ့ ဘာလို့ လာလုနေတာလဲ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ မျက်လုံးများက စူးရဲသွားသော်လည်း အစားထိုးအနေဖြင့် ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ချွဲနွဲ့ကာ ပြန်ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... ဟိုနေ့က မိဖုရားခေါင်ကြီးကို ကံကောင်းတဲ့ကလေးလေး နန်းတော်ထဲ ခေါ်လာပေးဖို့ တောင်းဆိုခဲ့တာလေ... ကျွန်မလည်း ကံကောင်းမှုလေး ရဖို့ စောင့်နေတာပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်က ကိုယ်လုပ်တော်လီအပေါ် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ထားသည်ဟု ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ခံစားလိုက်ရတော့၏။ သူမသည် အမွှေးတိုင်ပေါင်းများစွာပူဇော်ကာ ဘုရားရှိခိုးနေခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမရှေ့တွင် ဤမျှလောက် မောက်မာရဲမည်ဟု သူမ မသိခဲ့ပေ။ အစမှအဆုံးတိုင်အောင် ကိုယ်လုပ်တော်လီက နျိုနျိုလေးကို ရယူရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ထားပုံရလေသည်။

“အရင်က နန်းတော်ထဲဝင်မယ့်လူစာရင်းကို ရေးဆွဲတုန်းက မင်းက ကလေးတအားလိုချင်နေလို့ တတိယသခင်မလေးလီကို မင်းနောက်ကနေ နန်းတော်ထဲကို မဖြစ်မနေ လိုက်လာခိုင်းခဲ့ရတယ်... အခု မင်းက အဒေါ်တစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီး ကိုယ့်တူမလေးကို ကိုယ်ပြန်မလိုချင်ဘူးလား...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်ချေသည်။

တတိယသခင်မလေးလီကို မနက်ပိုင်းတွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မနှစ်သက်ခဲ့ပေ။ သူမသည် အရိုအသေပေးရန် ရှိုကန်းနန်းဆောင်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရသော ကလေးတစ်ဦး ဖြစ်လေသည်။ အခန်းထဲရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များက ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ တိုးတိုးလေး ရယ်မောနေကြပြီ ဖြစ်တော့၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများက ပြုံးနေကြသော ကိုယ်လုပ်တော်များအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ သူတို့ကို ထိုနေရာတွင်ပင် အသံတိတ်သွားစေရန် ခြောက်လှန့်လိုက်ချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤအချိန်တွင် အမှန်တကယ် ပိုတွေးနေမိလေသည်။ သူမက နျိုနျိုလေးကို သဘောကျပြီး နျိုနျိုလေးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ မြင်တွေ့ပြီးနောက် နျိုနျိုလေးသည် ကံကောင်းသောကလေးလေးဖြစ်ကြောင်း ပို၍ပို၍ ခံစားလာရပေသည်။

ကံကောင်းတဲ့ကလေးလေး နျိုနျိုလေး ငြင်းပယ်ခြင်းခံရသော ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ ယခုအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးအတွက် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားရစေတော့၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဧကရာဇ်၏ အမွေဆက်ခံသူများကို ဒုက္ခပေးခဲ့သည်ဟု ဧကရီမယ်တော်ကြီး မခံစားရသော်လည်း တတိယသခင်မလေးလီကို သူမ မနှစ်သက်သကဲ့သို့ ကိုယ်လုပ်တော်လီသည်လည်း ကံဆိုးသူဖြစ်မည်လားဟု သူမ မနေနိုင်ဘဲ တွေးမိလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမအား ဤကဲ့သို့ တံဆိပ်ကပ်ခံရကြောင်း မသိခဲ့ပေ။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ရူးသွပ်သော အတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့၏။ နျိုနျိုလေး သူမ၏ နန်းဆောင်သို့ လာရန် သူမ စဉ်းစားရမည်ဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်က ဤကလေးကို မြင်တွေ့ခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ပေ။

သူမက ပြုံးကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား ပြောလိုက်ချေသည်။

“ကလေးတွေက အမြဲတမ်း များလွန်းတယ်လို့ မရှိပါဘူး...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အလျင်စလိုမရှိဘဲ တည်ငြိမ်စွာပင် ပြောလိုက်လေသည်။

“လောဘကြီးလွန်းရင် အချိုးအစားမညီမျှဖြစ်သွားတတ်တယ်... ငါလည်း မသိတော့ဘူး... အခု အနောက်ဆောင်တစ်ခုလုံးက လီ မျိုးရိုးနာမည်ကို ယူထားတာပဲ...”

အစပိုင်းတွင် ကိုယ်လုပ်တော်လီက ပြဿနာ၏ ကြီးလေးမှုကို သတိမထားမိခဲ့ပေ။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။ သူမ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး ထိုနေရာတွင်ပင် ထကာ ဒူးထောက်၍ ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား အရိုအသေပေးလိုက်ချေသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်ကျွန်မက အမူအရာပျက်သွားမိပါတယ်... မယ်မယ်က အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပြီး သားတစ်ယောက် လိုချင်တဲ့ ကျွန်မရဲ့ဆန္ဒကို နားလည်ပေးဖို့ တောင်းပန်ပါတယ်...”