အခန်း ၃၁၈

အခန်း ၃၁၈ - လူရွေးချယ်ခြင်း

အနောက်ဆောင်တွင် မိဖုရားခေါင်ကြီး မရှိပေ။ ကိုယ်လုပ်တော်လီက နန်းဆောင်ခြောက်ခုကို အမြဲတမ်း ကြီးကြပ်ကွပ်ကဲခဲ့ပြီး ယခင်က ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် ဧကရာဇ်က သူမကို သဘောကျသည်ကို မြင်သောကြောင့် သူမအား မျက်နှာသာအနည်းငယ် ပေးခဲ့ချေသည်။

ယခုအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ချက်ချင်း ထမရပ်ခိုင်းခဲ့ပေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ ကလေးလုခံရသဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီအား မောက်မာသော ကိုယ်လုပ်တော်အဖြစ် သဘာဝကျကျပင် မှတ်ယူလိုက်လေသည်။ ဤအချိန်တွင် အဘွားအိုက ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံးရှေ့၌ ကိုယ်လုပ်တော်လီအား ပညာပေးလိုက်ခြင်း ပင်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် နန်းတော်ထဲ ဝင်လာကတည်းက အလိုလိုက်ခံခဲ့ရပြီး ဤကဲ့သို့ အခက်အခဲမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူမ မြေပြင်ပေါ်၌ ဒူးထောက်နေရရာ အခြားကိုယ်လုပ်တော်များလည်း ငြိမ်မထိုင်နိုင်တော့ဘဲ သူမနောက်တွင် သဘာဝကျကျပင် ဒူးထောက်လိုက်ကြလေ၏။

သို့သော် အခြားသူများမှာ ဒူးထောက်နေရလျှင်တောင်မှ ကိုယ်လုပ်တော်လီလောက် မထိတ်လန့်ကြချေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သနားညှာတာပေးရန် စကားအနည်းငယ် ဆက်ပြောချင်လာသည်နှင့် ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ နျိုနျိုလေးက သူမအား စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရတော့သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ နှလုံးသားက ခုန်ပေါက်သွားပြီး ဤမြင်ကွင်းက မမျှော်လင့်ဘဲ ရင်းနှီးနေသည်ဟုသာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ထိုင်လျက် ဟိုဟိုဒီဒီ ကြည့်နေဆဲဖြစ်သော နျိုနျိုလေး၏ အပြုအမူကို သူမ အလွန်ဒေါသထွက်သွားချေသည်။ သူမ ဒူးထောက်နေရသူမှာ ဧကရီမယ်တော်ကြီး မဟုတ်ဘဲ နျိုနျိုလေး ဖြစ်နေသကဲ့သို့ သူမ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ပထမဆုရသူတစ်ယောက်၏ သမီးက သူမကို ဒူးထောက်ခိုင်းဖို့ ထိုက်တန်လို့လား ပင်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မသင့်တော်ဟု မခံစားရပေ။ သူမက နျိုနျိုလေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် လုံခြုံစွာ ထိုင်ခွင့်ပြုရုံသာမက မီးဖိုချောင်တွင် အသစ်လုပ်ထားသော နှင်းမြူမုန့်ကိုပါ နျိုနျိုလေး၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ခွံ့ပေးလိုက်ချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အခန်းတစ်ခန်းလုံးတွင် ဒူးထောက်နေကြသည်ကို မသိသကဲ့သို့ နျိုနျိုလေးအား ချစ်ခင်ယုယစွာ ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... စိတ်မပူနဲ့... ကိုယ်လုပ်တော်လီရဲ့ နန်းဆောင်မှာ မွေးစားသမီးတစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတော့ သူ သမီးကို လုမှာမဟုတ်ပါဘူး...”

နျိုနျိုလေးက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြလိုက်လေ၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမ၏ နှလုံးသားလေး အရည်ပျော်ကျတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရသဖြင့် နျိုနျိုလေးအား မုန့်တစ်ဖဲ့ ခွံ့ကျွေးကာ မေးလိုက်သည်။

“နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်က လုပ်တဲ့မုန့်က အရသာရှိလား... ကြိုက်လား...”

နျိုနျိုလေးက နှင်းမြူမုန့်ကို ယူကာ ကိုယ်တိုင်စားလိုက်ပြီး သူမ၏ သူငယ်ချင်းကောင်းကို တွေးနေတော့၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လက်ရမ်းပြလိုက်ရာ အစေခံတစ်ဦးက အခြားကောင်မလေး လေးယောက်ထံသို့ မုန့်များ ချက်ချင်း ပို့ပေးလိုက်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးက နှင်းမြူမုန့်ကို စားပြီးသောအခါ ကောင်မလေးက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အရသာရှိတယ်... ဒါ စားဖူးသမျှထဲမှာ အကောင်းဆုံး နှင်းမြူမုန့်ပဲ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာက ပြန်လည်တည်ငြိမ်သွားပြီး ဘေးနားရှိ လီရွှန်းဖူဘက်သို့ လှည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေ့ နန်းတွင်းမီးဖိုချောင်က မုန့်လုပ်တာ ကောင်းတယ်... ဆုချလိုက်...”

လီရွှန်းဖူက ရိုသေစွာ တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့နေဆဲဖြစ်သော ဖြူဖွေးချစ်စရာကောင်းသည့် ကောင်မလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးက တကယ်ကို အလိုလိုက်ထားတာပဲ...”

နျိုနျိုလေးက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အပြည့်ဒူးထောက်နေကြသော ကိုယ်လုပ်တော်များကို ကြည့်လိုက်ချေသည်။ လေထုက ထူးဆန်းနေသည်ဟု သူမ ဝေဝေဝါးဝါး ခံစားလိုက်ရပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား ကလေးသံလေးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... သူတို့အားလုံး ဘာလို့ ဒူးထောက်နေကြတာလဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သတိရသွားပုံပေါ်ကာ ကိုယ်လုပ်တော်လီအား ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကသာ မမေးရင် ငါက ကိုယ်လုပ်တော်လီ ဒူးထောက်နေတုန်းပဲဆိုတာ မေ့နေတော့မလို့... ထတော့...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းမှာ အမှန်တကယ်တွင် နျိုနျိုလေးအတွက် မျက်နှာရစေရန် ကူညီပေးလိုက်ခြင်း ပင်။

သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်လီက နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာကို မြင်သောအခါ ဒေါသထွက်သွားလေ၏။ ကျေးဇူးတင်စရာရှိလျှင်တောင်မှ နာကြည်းချက်များကို သူမ မဖယ်ရှားနိုင်သေးချေ။

ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံး ထရပ်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က နျိုနျိုလေးအပေါ် အငြိုးအတေးမရှိကြသော်လည်း နျိုနျိုလေးအပေါ် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ အလေးထားမှုကို သူတို့ ခံစားမိကြလေသည်။ သူတို့၏ မျက်လုံးများက စိတ်အားထက်သန်နေကြပြီး နျိုနျိုလေးအား သူတို့၏ နန်းဆောင်များသို့ ချော့မော့ခေါ်ဆောင်သွားချင်နေကြတော့၏။

ကလေးများကို မခေါ်ဆောင်နိုင်လျှင်တောင်မှ နျိုနျိုလေးအပေါ် ပိုမိုနှစ်သက်သော ခံစားချက်များ ရှိလာခြင်းက ကောင်းမွန်ပေသည်။

ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးအား အပြင်းအထန် ချီးမွမ်းနေခဲ့ကြသော ကိုယ်လုပ်တော်များမှာ နျိုနျိုလေးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံး ကလေးလေးဖြစ်နေသကဲ့သို့ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် သူမနှင့် ယှဉ်နိုင်သူ မရှိတော့သည့်အထိ ပို၍ ကြိုးစားချီးမွမ်းနေကြချေသည်။

လီကျောက်ယီကဲ့သို့ ရိုးသားပြီး ထိုင်းမှိုင်းသူပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် မနေနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကောင်မလေးက ကျွန်မကို မေမေ လို့ ခေါ်မယ်ဆိုရင် ညလယ်ခေါင်ကြီး ရယ်ပြီး နိုးလာမလားတောင် မသိဘူး...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက သဘာဝပဲလေ... ငါတို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက မြို့တော်တစ်ခုလုံးက ချီးကျူးနေကြတဲ့ ကံကောင်းတဲ့ကလေးလေးပဲ... ကုမိသားစုက ကံကောင်းတာပဲ... လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... ဒီကိုယ်လုပ်တော်ကို ကြိုက်လား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“ဒီကိုယ်လုပ်တော်က မျက်နှာမြင်ချစ်ချင်စရာလေး... သမီး သူ့ကို အရမ်းကြိုက်တယ်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ထပ်မေးလိုက်သည်။

“ဒါဆို သူနဲ့ အတူနေချင်လား... သူ့ကို မေမေလို့ ခေါ်မလား...”

လီကျောက်ယီ၏ မျက်လုံးများထဲမှ မျှော်လင့်ချက်များက အပြင်သို့ လျှံထွက်လာလုမတတ်ပင်။ သို့သော် နျိုနျိုလေးက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ယမ်းပြလိုက်ချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် လီကျောက်ယီတို့ နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်ပျက်မှုများကို မထိန်းချုပ်နိုင်ဘဲ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်သည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... တခြားအဒေါ်တွေကို မေမေလို့ ခေါ်ရမှာလား... မွေးစားမေမေ ထပ်အသိအမှတ်ပြုရဦးမှာလား...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ မူလရည်ရွယ်ချက်မှာ ဤကလေးများအား အနောက်ဆောင်ရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ မေမေဟု ခေါ်ခိုင်းရန်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ ကလေးများ အမှန်တကယ် ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပြီး မွေးစားမိဘများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုပါက ၎င်းသည် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ချေသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်အတွက် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မွေးစားသမီး ခြောက်ယောက်ကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်မည်ဆိုပါက ၎င်းသည် တန်ဖိုးမရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားရုံသာမက တော်ဝင်မိသားစုသည် ကလေးလိုချင်လွန်း၍ ရူးသွပ်နေသည်ဟု လူများက လှောင်ပြောင်ကြမည်ကို သူမ စိုးရိမ်ရလေသည်။

သို့သော် ယခုအခါ နျိုနျိုလေး တစ်ယောက်တည်းကိုသာ အသိအမှတ်ပြုပြီး အခြားကောင်မလေး အများစုတွင် နန်းတွင်းမှ အရေးပါသော အရာရှိမိဘများ ရှိနေလေသည်။ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် သူတို့ကို စိတ်ပျက်အားငယ်စေ၍ မရပေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမကိုယ်သူမ အရင်ဆုံး ထွက်ပေါက်ရှာကာ ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... သဘောမကျရင်လည်း ထားလိုက်ပါတော့...”

နျိုနျိုလေးက သူမကို တွယ်ကပ်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွားနဲ့ အတူနေလို့ရမလား... မယ်မယ်ဖွားဖွားကို အချစ်ဆုံးပဲ...”

ထိုစကားများက နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်များ၏ နားထဲသို့ ရောက်သွားသောအခါ နျိုနျိုလေးမှာ ကြက်သူခိုးလေးဟုသာ သူတို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။ ၎င်းမှာ ချက်ချင်း ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သော အထူဆုံးပေါင်လုံးကို ဖက်တွယ်ထားခြင်းပင်။

သို့သော် ပုံမှန်အားဖြင့် အရာရာတိုင်းကို သေချာစိစစ်တတ်သော ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ ဤအချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်၌ အရစ်များပေါ်လာသည်အထိ ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“ငါ့ရဲ့ အသည်းနှလုံးလေးရယ်...”

ထိုပြုံးနေသော အသွင်အပြင်မှာ မြေးလေးများကြောင့် ခေါင်းမူးသွားရသော သာမန်ပြည်သူများထဲမှ အဘွားအိုတစ်ဦးနှင့် အတူတူနီးပါးပင် ဖြစ်လေ၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးပင်လျှင် မနာလိုဖြစ်သွားကာ ဝင်ရောက်ပြောလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အဒေါ်ကရော... အဒေါ့်ကို အချစ်ဆုံး မဟုတ်ဘူးလား...”

နျိုနျိုလေးက ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

“သမီး မင်းသမီးအိမ်တော်မှာရှိတုန်းက အဒေါ့်ကို အချစ်ဆုံးပဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်များက ကောင်မလေး၏ အကန့်အသတ်ရှိသော အချစ်အကြောင်းကို ကြားလိုက်ရပြီး အထွတ်အထိပ် နှစ်ယောက် မည်သည့်နေရာတွင် မတရားခံရနိုင်မည်ကို တွေးတောလိုက်ကြသဖြင့် ထိုကိစ္စကြောင့် သူတို့ သေချာပေါက် မပျော်မရွှင် ဖြစ်သွားကြရပေသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဤကိစ္စကို ညင်သာစွာ ဖော်ထုတ်လိုက်ပြီး နျိုနျိုလေး၏ နဖူးကို လက်လှမ်းကာ ခပ်ဖွဖွပုတ်၍ ချစ်ခင်ယုယစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဉာဏ်များတဲ့ သရဲပေါက်လေး...”

နျိုနျိုလေးက သူမ၏ အထုခံရပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေလိုက်ချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အလုံအလောက် ရယ်မောပြီးသည်အထိ စောင့်ကာ လူတစ်စု စောင့်နေသေးကြောင်း ယခုမှ သတိရသွားသကဲ့သို့ နန်းတော်ထဲရှိ လူများကို လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“နန်းတော်ထဲမှာ အချိန်တွေက ရှည်လျားတယ်... ကိုယ့်အနားမှာ ကလေးတစ်ယောက်ရှိတာ အမြဲတမ်းကောင်းပါတယ်... လီကျောက်ယီ... ရှန့်ကုန်းစံအိမ်က ကောင်မလေးကို ကိုယ့်သားသမီးလို ချစ်ခင်ပေးပါ... သူ့ကို သေချာပြုစုပျိုးထောင်ရမယ်... နားလည်လား...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မူလက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးသည် မျက်စိကျမှုနှင့် ကိုက်ညီသင့်ပြီး မွေးစားမိခင်နှင့် မွေးစားသမီးတို့သည် အချင်းချင်း ကြည့်ရှုသင့်သည်ဟု ထင်ခဲ့သောကြောင့် နျိုနျိုလေးအား ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခိုင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် အခြားကောင်မလေးများက နျိုနျိုလေးဆီမှ သင်ယူပြီး မွေးစားမိခင် မရှာဘဲနေမည်ကို သူမ စိုးရိမ်သဖြင့် တိုက်ရိုက်ပင် ခွဲဝေပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေ၏။

ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် လီကျောက်ယီက နျိုနျိုလေးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား ကျေးဇူးတင်ရန် ထရပ်လိုက်တော့သည်။ သူမက ကိုယ်လုပ်တော်လီ မဟုတ်သော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးထံမှ ရွေးချယ်နိုင်သော ရဲစွမ်းသတ္တိ ရှိပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဆက်လက်ပြောလိုက်သည်။

“ဝမ်ကျဲယွီ... လျူမိသားစုက ကောင်မလေးကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးပါ... ကျန်ကွေ့ပင်း... မင်းကတော့...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကောင်မလေး အနည်းငယ်ကို နန်းတော်ထဲရှိ သခင်မ အနည်းငယ်ထံ ခွဲဝေပေးလိုက်ချေသည်။

နန်းတော်ထဲရှိ မိန်းမများမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကို အလွန်အမင်း မျှော်လင့်နေကြသဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများပင် စိမ်းနေကြတော့၏။ ယခုအခါ မွေးစားသမီး ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့အနားတွင် ကလေးတစ်ယောက် ရှိနေခြင်းကလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကလေးများကို ခွဲဝေပေးပြီးနောက် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်နှင့် နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများက နောက်ဆောင်တစ်ခုလုံးကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုနေသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။

နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေကြသော ကိုယ်လုပ်တော်များကိုပင် ခြေဖျားထောက်ကာ လည်ပင်းဆန့်၍ ကြည့်နေချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လူရှာနေတာလား...”

နျိုနျိုလေးက ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်တော့၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သံသယဖြင့် မေးလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ့ကို ရှာနေတာလဲ...”

နျိုနျိုလေးက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

“သမီး မြင်ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေတာ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ယခုအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ အမျက်တော်ကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ရန် မကောင်းသော်လည်း သူမ၏ လက်အောက်ခံ လျူမေ့ရန်ကို မျက်ရိပ်ပြလိုက်ပေသည်။

လျူမေ့ရန်က နျိုနျိုလေးအား ချက်ချင်း မေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေးကု... အရင်က ကိုယ်လုပ်တော် လီကျောက်ယီကို မရွေးချယ်ခဲ့တာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးနောက်ကို လိုက်မယ်လို့ ထင်ထားတာ... အခုကျတော့ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်ပြီး တခြားလူကို ရွေးချယ်ချင်နေတာလား... နန်းတော်ထဲ မဝင်ခင်ကတည်းက မိသားစုက ဘယ်သူ့ကို ရွေးရမယ်ဆိုတာ ပြောထားလို့များလား...”