အခန်း ၃၁၉

အခန်း ၃၁၉ - လော်မေ့ရန်

လျူမေ့ရန်၏ စကားများက သာမန်ဟု ထင်ရသော်လည်း အမှန်တကယ်တွင်မူ အကြံအစည်များကို ဖုံးကွယ်ထားချေသည်။

ထိုနေရာတွင်ရှိသော ကလေးငယ် အနည်းငယ်မှလွဲ၍ အားလုံးက ထိုစကားများထဲတွင် ဖုံးကွယ်ထားသော အကွက်များကို ကြားလိုက်ရသည်။

မိသားစုမှ သတ်မှတ်ပေးထားသူဆိုသည်မှာ ယခင်နန်းတွင်းနှင့် အနောက်ဆောင်တို့ ပူးပေါင်းကြံစည်နေသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ နျိုနျိုလေး၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ပထမဆုရသူ ကုမင်တာ့သည် အနောက်ဆောင်တွင် လောင်းကြေးထပ်ထားပြီဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုခြင်း ပင်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။ ကုမိသားစု သီးသန့်ဘာလုပ်ထားသည်ကို သူမ မသိပေ။ ကုမိသားစုက သူမကို ကြိုတင်၍ နှုတ်မဆက်ခဲ့သဖြင့် သူမ အလွန်ဒေါသထွက်သွားချေသည်။ ယခုအခါ သူမ အခြေအနေကို ပြန်လည်ထိန်းသိမ်းချင်ပါက မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်ကို သူမ မသိတော့ချေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ပြုံးကာ ကြည့်နေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုစကားများ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို လုံးဝ မကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဘေးနားရှိ လီရွှန်းဖူအား ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် မေးလိုက်သည်။

“လူတွေ မစုံသေးဘူးလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှန်းဖူ၏ မျက်နှာအမူအရာက အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်လုံးများက ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် ပြည့်နေသော အခန်းထဲတွင် လှည့်လည်ကြည့်ရှုလိုက်လေ၏။

တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်နှင့် သူ ရုတ်တရက် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာတော့သည်။

မလာသော ကိုယ်လုပ်တော်က တစ်ဦးထက်မကဘဲ အနည်းဆုံး သုံးဦးခန့် ရှိပေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ အစေခံများက လူစုံပြီဟု မပြောခဲ့လျှင် သူသည် ဧကရီမယ်တော်ကြီးထံသို့ အလျင်စလို သတင်းပို့ခဲ့မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ အထက်မှ သခင်များက ဤမျှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မေးလာပြီဖြစ်ရာ လီရွှန်းဖူသည် သာမန်ကာလျှံကာ လှည့်စား၍ မရတော့ပေ။

လီရွှန်းဖူက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... ကျွန်တော်မျိုးကို ကျောက်ချိုင်ရန်... ကျန်းကွေ့ရန်... လော်မေ့ရန်နဲ့ တခြားသခင်မလေးတွေကို အကြောင်းကြားဖို့ လူလွှတ်ခွင့်ပြုပါ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်လေ၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်အေးသွားပြီး အဆင်ပြေပါတယ်ဟု တိတ်တဆိတ် ပြောလိုက်ချေသည်။ မလာသူမှာ ရာထူးနိမ့် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါး ဖြစ်လေသည်။ နောက်ဆောင်နှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်လျှင်တောင်မှ ၎င်းကို ကြီးမားသောကိစ္စရပ်မဟုတ်ဟု မှတ်ယူလိုက်ပေသည်။

သို့သော် လျူမေ့ရန်က ထပ်မံ၍ ပြောလိုက်သည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... ခွင့်လွှတ်ပေးပါ... ဒီလူတွေက အမှားလုပ်မိလို့ ကိုယ်လုပ်တော်လီက အကျယ်ချုပ်ချထားဖို့ အမိန့်ပေးထားတာပါ... အခု သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်ရင် အမိန့်တွေကို နေ့တစ်မျိုး ညတစ်မျိုး ပြောင်းလဲတယ်လို့ သံသယဖြစ်ခံရပါလိမ့်မယ်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ မျက်လုံးများက ကိုယ်လုပ်တော်လီအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားကာ ပြောလိုက်သည်။

“ကိုယ်လုပ်တော် သုံးယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အပြစ်ပေးတာကတော့ ထူးဆန်းတယ်...”

ဤအချိန်တွင် လီရွှန်းဖူက ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား စူးစမ်းလိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လက်ရမ်းပြလိုက်ရာ ၎င်းမှာ လူများကို ဆက်လက်စေလွှတ်၍ အကြောင်းကြားရန် ဆိုလိုခြင်း ပင်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ အကျယ်ချုပ်အမိန့်ကို အလေးမထားကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

၎င်းကို မြင်သောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ မျက်လုံးများ မှောင်မိုက်သွားတော့သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် သူမနှင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးတို့မှာ အချင်းချင်း ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လေ့မရှိကြချေ။ ယခု ဤကံဆိုးသောကလေး နန်းတော်ထဲ ဝင်လာမှ သူမနှင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကြားတွင် ပဋိပက္ခတစ်ခု ရှိလာလေ၏။

လီရွှန်းဖူသည် အမှားလုပ်မိခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ အမှားပြင်ဆင်ရာတွင် အလွန်ဂရုစိုက်နေပေသည်။ သူလွှတ်လိုက်သော လူများက ထိုသုံးဦးကို အရင်ဖိတ်ကြားခဲ့ပြီးနောက် နန်းဆောင်တစ်ခုစီသို့ လှည့်လည်သွားရောက်ကာ အမှန်တကယ်ပင် အခြား ရာထူးနိမ့် ကိုယ်လုပ်တော် နှစ်ဦးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ချေသည်။

ဤနည်းဖြင့် နောက်ထပ် ကိုယ်လုပ်တော် ငါးဦး တိုးလာလေသည်။

လော်မေ့ရန် ဝင်လာကတည်းက နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ မေးလိုက်ပုံရသည်။

“ဒီမှာ နျိုနျိုလေး သိတဲ့လူ ရှိလို့လား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းယမ်းကာ ပြောလိုက်သည်။

“သိတဲ့လူ မဟုတ်ပါဘူး... သူက သမီးဦးလေးရဲ့ ဝမ်းကွဲလေ... အရင်က သူ့ကို အဝေးကနေ တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ဖူးတယ်... အစ်မက အရမ်းလှတာပဲ... သမီး သူ့ကို အရမ်းကြိုက်တယ်...”

လူအုပ်စုက နျိုနျိုလေး၏ အကြည့်နောက်သို့ လိုက်ကာ ထိုငါးဦးထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော လော်မေ့ရန်ကို ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။

လော်မေ့ရန် နန်းတော်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သော အချိန်မှာ အလွန်တိုတောင်းလှချေသည်။ ဝင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ကိုယ်လုပ်တော်လီနှင့် ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကြောင့် သူမသည် သုံးလတိုင်တိုင် အကျယ်ချုပ်ဖြင့် ပိတ်ပင်ခံခဲ့ရလေသည်။ တံဆိပ်ပြားကိုပင် ဖယ်ရှားခံခဲ့ရပြီး ယခုအချိန်အထိ သူမသည် ဧကရာဇ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်ပင် မတွေ့ရသေးပေ။

အကျယ်ချုပ် လက်ဆောင်ထုပ်ကို လက်ခံရရှိနေသောကြောင့် သူမ အပြင်မထွက်ခဲ့ရသည်မှာ ကြာပြီ ဖြစ်၏။ ယခုအခါ အခြားကိုယ်လုပ်တော်များက သူမကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးတို့က ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်တွေ့ဖူးခြင်းဖြစ်ရာ ဤအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး၏ မျက်လုံးများက အံ့ဩမှင်တက်သွားကြချေသည်။

မျက်ခုံးများက အဝေးမှ တောင်တန်းများနှင့်တူပြီး အသားအရေက ဂျယ်လီကဲ့သို့ စိုပြည်နေပေသည်။ သူမ တစ်ကိုယ်လုံးက ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ ထိုနေရာတွင် ရပ်နေရုံမျှဖြင့် လူများကို မထိရဲမကိုင်ရဲ ဖြစ်သွားစေလေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“သနားချင်ဖွယ်ကောင်းတဲ့ ဒီလိုအလှမျိုးက တကယ်ကို မေ့မရနိုင်စရာပဲ... နျိုနျိုလေး တွေးနေတာ အံ့ဩစရာမရှိပါဘူး...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်လေ၏။ မူလက ကုမိသားစုသည် ယခင်နန်းတွင်းနှင့် ပူးပေါင်းကြံစည်နေသည်ဆိုသော အတွေးမှာ ဤအချိန်တွင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အဘွားအိုက ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ထပ်မံ၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ချေသည်။ ဤကဲ့သို့သော အလှအပမျိုးကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီက အကျယ်ချုပ်ချခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာ မရှိပေ။

ဧကရာဇ်မှာ အလွန်မေ့တတ်သူဖြစ်ရာ မည်မျှပင် လှပနေစေကာမူ လအနည်းငယ်ကြာလျှင် သူ မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

နျိုနျိုလေးက လော်မေ့ရန်အား ဦးဆောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“အစ်မချောချောလေး... အစ်မက သမီးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေမဲ့ သမီးကတော့ အစ်မကို မြင်ဖူးတယ်...”

လီရွှန်းဖူ၏ မျက်လုံးများတွင်လည်း အရောင်များလက်နေပြီး ပြောလိုက်သည်။

“သခင်မလေးလော်... သူက သခင်မလေးကုလေ... ပထမဆုရသူအသစ်ရဲ့ သမီးပါ... သခင်မလေးကုက ဒီနေ့ နန်းတော်ထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လိုက်ကြည့်နေတာ... သခင်မလေးကို မတွေ့လို့ အရမ်းစိုးရိမ်နေတာ...”

လော်မေ့ရန်တွင် ရုပ်ရည်လှပမှုသာ ရှိသည်မဟုတ်ပေ။ သူမသည် နန်းတော်ထဲသို့ ယခုမှ ဝင်ရောက်လာသူဖြစ်ပြီး သတင်းအချက်အလက်များ သေချာမသိရှိသေးချေ။ ဒီနေ့ ကလေးမွေးစားရန်အတွက် သူတို့ စုဝေးနေကြသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

သို့သော် လီရွှန်းဖူပြောသည်ကိုလည်း သူမ ကြားလေ၏။ နျိုနျိုလေးသာ မရှိလျှင် သူမ အပိတ်လှောင်ခံထားရဦးမည် ပင်။

လော်မေ့ရန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

“တံခါးဝကို မဖြတ်ရသေးတဲ့ ငါ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ ဇနီးအကြောင်း စဉ်းစားပေးတဲ့အတွက် သခင်မလေးကုကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... သူက ပထမဆုရသူရဲ့ ဇနီးရဲ့ ညီမလို့ ကြားဖူးတယ်... ငါတို့မှာ ဒီလို ရေစက်မျိုး ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...”

အလှပန်းလေးက နွေဦးလေညင်း မျက်နှာပေါ် တိုက်ခတ်သွားသကဲ့သို့ ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ရာ အဆောင်တစ်ခုလုံး ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားတော့၏။

နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့ဩမှင်တက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လော်မေ့ရန်သည် နျိုနျိုလေး၏ အချစ်ကို ရရှိထားကြောင်း မြင်သောအခါ သူမ ပို၍ပို၍ ကျေနပ်သွားချေသည်။

အချိန်အတော်ကြာ စကားမပြောခဲ့သော ကိုယ်လုပ်တော်လီကလည်း ဤအချိန်တွင် ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မင်းအမှားတွေကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပြီဆိုတော့ နောင်ကျရင် စကားပြောတာနဲ့ အပြုအမူတွေကို သတိထားရမယ်... နားလည်လား...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက လော်မေ့ရန် အမှားလုပ်ခဲ့ကြောင်း ထိုနေရာတွင်ရှိနေသူ အားလုံးကို သတိပေးရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ချကာ လူသိရှင်ကြား တမင်သက်သက် ပြောလိုက်ခြင်း ပင်။ မူလက လော်မေ့ရန်သည် သူမကိုယ်သူမ မခုခံမကာကွယ်ရဲဘဲ ဤအမှားကို နာခံစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့လေ၏။ ဤကိစ္စက ထိုအတိုင်း ပြီးဆုံးသွားခဲ့ချေသည်။

လော်မေ့ရန်က ပါးစပ်ဟရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း နျိုနျိုလေးက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်တော့သည်။

“အစ်မချောချောလေးက ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်ပေသည်။

“သူ့ဘေးက နန်းတွင်းအစေခံမလေးက စကားမှားပြောမိတာလေ... သူ့စကားတွေက စည်းကမ်းမရှိဘူးလို့ သံသယရှိခံရတာ...”

နျိုနျိုလေးက လော်မေ့ရန်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့်အချိန်ကို ပြန်တွေးကာ မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် မေးလိုက်လေသည်။

“အဲ့ဒါ အစ်မက နန်းတော်ထဲ ခေါ်လာတဲ့ အစေခံမလေးလား...”

လော်မေ့ရန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

“ငါက ရာထူးနိမ့် ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ပါးမို့ နန်းတွင်းအစေခံကို နန်းတော်ထဲ ခေါ်လာဖို့ အရည်အချင်းမပြည့်မီပါဘူး...”

နျိုနျိုလေးက ထပ်ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဒါဆို နန်းတော်ထဲက အစေခံမလေးက စကားမှားပြောမိတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အစ်မချောချောလေး နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတာ သိပ်မကြာသေးဘူး ထင်တယ်...”

လော်မေ့ရန်က သူမကိုယ်သူမ ခုခံကာကွယ်ရန် အခွင့်အရေးရလာသဖြင့် သဘာဝကျကျပင် လက်လွတ်မခံတော့ပေ။ သူမက ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“အစေခံမလေး အမှားလုပ်မိတဲ့အချိန်က ကျွန်မ နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတာ သုံးရက်ပဲ ရှိသေးတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက ကိုယ်လုပ်တော်လီအား ထူးဆန်းသော မျက်လုံးများဖြင့် ချက်ချင်း ကြည့်လိုက်ကြတော့သည်။

သူမအား သုံးရက်တိုင်တိုင် အလုပ်အကျွေးပြုခဲ့သော အစေခံမလေးက စကားမှားပြောမိရုံဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမအား သုံးလတာ အကျယ်ချုပ် လက်ဆောင်ထုပ်ကို တိုက်ရိုက် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ အလွန်ရက်စက်လွန်းလှချေသည်။

စကားမှားပြောမိသော အစေခံမလေးကို ကိုယ်လုပ်တော်လီက တမင်သက်သက် လွှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဟုတ်မဟုတ်ကိုပင် မည်သူကမျှ မခွဲခြားနိုင်ကြချေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက နျိုနျိုလေး စကားဒီလောက်များပြီး လူတိုင်းရှေ့မှာ ဒီကိစ္စကို စကားအနည်းငယ်နဲ့ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာပြလိမ့်မယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

ဤလုပ်ရပ်ဖြင့် သူမသည် လှပသော ကိုယ်လုပ်တော်များစွာကို ဖိနှိပ်ခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်၏ ယုံကြည်မှုကို အားကိုးကာ အလှပန်းများစွာရှိသော အနောက်ဆောင်က တိတ်ဆိတ်စွာပင် ငြိမ်သက်သွားခဲ့ကြရပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မူလက ဤပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် ပျင်းရိနေခဲ့သော်လည်း နျိုနျိုလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ သူမက လော်မေ့ရန်ကို အလွန်သဘောကျနေပုံရလေ၏။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပြောလိုက်တော့သည်။

“သူက နန်းတော်ထဲ အခုမှဝင်လာတဲ့ လူသစ်ပဲလေ... အပြစ်ပေးတာလေးတွေနဲ့ ကြီးမားတဲ့ သတိပေးချက်တွေက လုံလောက်ပါတယ်... ကိုယ်လုပ်တော်လီရဲ့ အပြစ်ပေးမှုက အရမ်းပြင်းထန်ပေမဲ့ မင်းကလည်း လုံးဝ မှန်ကန်နေတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ဘာအမှားမှ မရှိတာတော့ မဟုတ်ဘူး... ငါက မင်းရဲ့ အပြစ်ကို ဖြေလျှော့ပေးလိုက်ပြီး အမျိုးသမီးကျင့်ဝတ်စာအုပ် ကို ဆယ်ခေါက် ကူးရေးခိုင်းလိုက်မယ်...”

လော်မေ့ရန်က ကပျာကယာ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလိုက်ချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမကို ချမ်းသာပေးလိုက်ရာ သဘာဝကျကျပင် သူမ၏ တံဆိပ်ပြားကို ကျင်းရှီအခန်းသို့ ပြန်ပို့ပေးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဘေးမှ လျူမေ့ရန်က အကွက်ဆင်ကာ တမင်သက်သက် သတိပေးလိုက်လေသည်။

“ညီမလေးလော်ရဲ့ ဒီနေ့ကံက အရမ်းကောင်းတာပဲ... အကျယ်ချုပ်ကနေ လွတ်လာရုံသာမကဘဲ သမီးတစ်ယောက်ပါ ကောက်ရလိုက်သေးတယ်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤကဲ့သို့ သတိပေးခံလိုက်ရပြီးနောက် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကောင်မလေးအား အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် မေးလိုက်တော့၏။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လော်မေ့ရန်နဲ့ အတူနေချင်လို့လား... သူ့သမီး လုပ်ချင်လို့လား...”