အခန်း ၃၂၀

အခန်း ၃၂၀ - မိသားစု

ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေး၏ မျက်နှာမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေချေသည်။

“သမီးက ဘာလို့ မေမေကို ထပ်ပြီး အသိအမှတ်ပြုရဦးမှာလဲ... မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီးကို မယ်မယ်ဖွားဖွားနဲ့ အတူမနေစေချင်တော့ဘူးလား...”

နျိုနျိုလေးက ဤသို့ပြောလိုက်စဉ် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များကို အောက်သို့ချကာ ငိုတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေလေသည်။

၎င်းက အဘွားအိုကို စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားစေပေသည်။ သူမက ကောင်မလေးကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ကပျာကယာ ဖက်ထားလိုက်ပြီး ပြောလိုက်တော့၏။

“မယ်မယ်ဖွားဖွားရဲ့ အသည်းနှလုံးလေး... မယ်မယ်ဖွားဖွားက သမီးကို ဒီမှာ မနေစေချင်ဘဲ နေပါ့မလား... တခြားလူတွေ အဓိပ္ပာယ်မရှိ ပြောတာတွေကို နားမထောင်နဲ့နော်...”

ဤအချိန်တွင် နန်းတွင်းကိုယ်လုပ်တော်များက ဤအမြင်အာရုံမှာ အလွန်ပြင်းထန်လွန်းလှပြီး သူတို့သည် အဘွားနှင့် မြေးအရင်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက အပြင်ဘက်တွင် ရပ်ကာ တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီး မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“နျိုနျိုလေးက လူတစ်ယောက်ကို ရှာနေရုံတင်ပါ... လူတိုင်းက သူ မေမေရှာနေတယ်လို့ ထင်နေကြတာ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးကလည်း နျိုနျိုလေးသည် မူလက ရှိုကန်းနန်းဆောင်တွင် နေရန် သဘောတူခဲ့သော်လည်း လျူမေ့ရန်၏ တမင်သက်သက် လမ်းလွဲပေးမှုကြောင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို နားလည်မှုလွဲစေခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားတော့သည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လျူမေ့ရန်အား မျက်လုံးစိမ်းဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ လျူမေ့ရန်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး လည်ပင်းလေးပင် ပုဝင်သွားချေသည်။

နျိုနျိုလေးက ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပေသည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီး အစ်မချောချောလေးကို အရမ်းသဘောကျတယ်... သူ့ကို သမီးနဲ့ ပိုပြီး ကစားခွင့်ပြုလို့ရမလား...”

ဤကဲ့သို့သော တောင်းဆိုမှုအသေးစားလေးကို ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သဘာဝကျကျပင် ဖြည့်ဆည်းပေးလိုက်လေ၏။

လော်မေ့ရန်မှာ အလွန်လှပလွန်းသဖြင့် လူတိုင်းက အလှအပကို နှစ်သက်ကြခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေသည်။ ကလေးများက လှပသော အစ်မများကို သဘောကျခြင်းမှာ အလွန်ပုံမှန်ဖြစ်လေသည်။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အခြားနေရာများကို သိပ်မတွေးခဲ့ချေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်တော့သည်။

“လော်မေ့ရန်က ဘယ်မှာနေတာလဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤကဲ့သို့ ရာထူးနိမ့် သခင်မလေးတစ်ပါး မည်သည့်နေရာတွင် နေထိုင်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင် မသိပေ။

လီရွှန်းဖူက အချိန်မီ ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး... လော်မေ့ရန်က အခု ချန်ရှင်းနန်းဆောင်ရဲ့ ဘေးခန်းမဆောင်မှာ နေပါတယ်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ချန်ရှင်းနန်းဆောင်က ဝေးတယ်... ယုံဖူနန်းဆောင်ရဲ့ ဘေးခန်းမဆောင်ကို ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်ပါ...”

ယုံဖူနန်းဆောင်မှာ ရှိုကန်းနန်းဆောင်နှင့် အလွန်နီးကပ်လေသည်။ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤကိစ္စကို နျိုနျိုလေး၏ စကားအတွက် သီးသန့် စီစဉ်ပေးလိုက်ခြင်း ပင်။

ထိုနေရာတွင်ရှိနေသော ကိုယ်လုပ်တော်များအားလုံးက လော်မေ့ရန်အား အားကျမှု၊ မနာလိုမှုနှင့် မုန်းတီးမှုတို့ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် နျိုနျိုလေး မည်မျှအရေးပါကြောင်းကိုလည်း သူတို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိမြင်သွားကြတော့၏။

ယနေ့မှ တွေ့ရသော ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဧကရီမယ်တော်ကြီးအပေါ် ဤမျှလောက် ကြီးမားသော သက်ရောက်မှု ရှိနေနိုင်လေသည်။

၎င်းသာ ထာဝရတည်တံ့ပါက လော်မေ့ရန်သည် ရှိုကန်းနန်းဆောင်သို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ သွားလာခွင့်ရမည် ဖြစ်ချေသည်။ သူမသည် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို မရရှိလျှင်တောင်မှ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးအတွက် သူမကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မည်။

ထို့အပြင် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှု ဆိုသည်မှာလည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ စကားများအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေသည်။

လော်မေ့ရန်က ဤကဲ့သို့ အလှည့်အပြောင်းများ ရှိလာမည်ဟု တစ်ခါမှ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘဲ နျိုနျိုလေးအား ပို၍ပို၍ ကျေးဇူးတင်စွာဖြင့် ကြည့်လိုက်လေ၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“နောင်ကျရင် သူက နီးနီးနားနားမှာ ရှိနေမှာဆိုတော့ သမီးကို ကျောင်းကနေ လာကြိုပေးလို့ရတာပေါ့...”

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီးအပေါ် အရမ်းကောင်းတာပဲ... မယ်မယ်ဖွားဖွားကို အရမ်းချစ်တာပဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဤမျှလောက် လုပ်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ နျိုနျိုလေး၏ ထိုကဲ့သို့ စကားကို စောင့်နေခြင်းပင်။ အဘွားအိုမှာ ကောင်မလေး၏ ချိုသာသော စကားများကြောင့် ခေါင်းမူးသွားရတော့ပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးအား မေးလိုက်လေသည်။

“သမီး တွေ့ချင်တဲ့လူ တခြားရှိသေးလား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက လက်ရမ်းပြကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့... ဒီနေ့တော့ ငါ အားကုန်နေပြီ... မင်းတို့အားလုံး နောက်ဆုတ်သွားလို့ရပြီ...”

အခြားကိုယ်လုပ်တော်များက ဧကရီမယ်တော်ကြီးသည် အင်အားကုန်ခမ်းနေသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြပြီး သူတို့ကိုယ်သူတို့ မျက်စိနောက်စရာဟု ထင်နေကြောင်း သိသာထင်ရှားလှပေသည်။

လော်မေ့ရန်သည် ရှိုကန်းနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာသည်နှင့် လျူမေ့ရန်၏ ခါးသီးသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရလေ၏။

“လော်မေ့ရန်က အရမ်းကံကောင်းတာပဲ... ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ချိတ်ဆက်မိသွားပြီး နင့်ရဲ့ အကျယ်ချုပ်ကိုတောင် ဖြေလျှော့ပေးနိုင်ခဲ့တယ်... နင် ရိုးရိုးသားသား နောင်တရပြီး ရင်ထဲမှာ မမှတ်ထားဖို့ပဲ မျှော်လင့်ပါတယ်... ကိုယ်လုပ်တော်လီကို မမုန်းပါနဲ့...”

လော်မေ့ရန်က မျက်လွှာချကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“အစ်မလျူရဲ့ သွန်သင်ဆုံးမမှုတွေကို ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပါ့မယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက လော်မေ့ရန်အား ရွံရှာဖွယ်ကောင်းသကဲ့သို့ တစ်ချက်ကြည့်ကာ ဘာမှမပြောဘဲ သူမ၏ ကိုယ်လုပ်တော် ဂုဏ်ထူးဆောင် အစောင့်အရှောက်များနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားချေသည်။

လျူမေ့ရန်လည်း စကားများများ မပြောရဲတော့ဘဲ သူမ၏ ဝတ်ရုံကို မကာ နောက်မှ လိုက်သွားပေသည်။

လော်မေ့ရန်က အခြားကိုယ်လုပ်တော်များထံမှ ခါးသီးသော စကားအနည်းငယ်ကို ထိုနေရာတွင်ပင် ထပ်မံဖြေရှင်းလိုက်ပြီးနောက် ချန်ရှင်းနန်းဆောင်သို့ ပြန်သွားလေသည်။

သူမ အခန်းထဲ ဝင်လာသည်နှင့် ဤကာလအတွင်း သူမ၏ နာကျင်မှုများကို လူများအား ရင်ဖွင့်ချင်ခဲ့သော်လည်း ရှေ့၊ နောက်၊ ဘယ်၊ ညာမှ အစေခံများအားလုံးမှာ နန်းတော်ထဲမှ ဖြစ်ကြပေသည်။ သူတို့နောက်တွင် အခြားသခင်တစ်ဦးဦး ရှိနေသလား ဆိုသည်ကိုပင် သူမ မသိချေ။ သူမသည် အိပ်ခန်းထဲသို့ တစ်ယောက်တည်း ဝင်ကာ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲလျက် အားရပါးရ ငိုကြွေးနေရုံသာ တတ်နိုင်တော့၏။

ရင်ထဲရှိ အညစ်အကြေးများကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် လော်မေ့ရန်က သူမ၏ ပစ္စည်းများကို သိမ်းဆည်းရန် ထရပ်လိုက်လေသည်။ နန်းတော်ထဲသို့ သူမ ယူဆောင်လာသော ငွေများကို သဘာဝကျကျပင် ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ သိမ်းဆည်းရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဇာစ်မြစ်မသိရသော နန်းတွင်းအစေခံမလေး၏ လှည့်စားခြင်းကို ခံရပြီးကတည်းက သူမသည် ယခုအခါ နန်းတော်ထဲရှိ အစေခံများကို သာမန်ကာလျှံကာ မယုံရဲတော့ချေ။ ဤအရေးကြီးသော ကိစ္စကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျသာ သိမ်းဆည်းနိုင်တော့သည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးကိုယ်တိုင်က ပြောဆိုပြီး နန်းဆောင်ကို ပြောင်းရွှေ့ခိုင်းခြင်းဖြစ်သောကြောင့် လုပ်ငန်းစဉ်မှာ အလွန်မြန်ဆန်လှပေသည်။

လော်မေ့ရန်သည် နန်းတော်ထဲ ဝင်လာသည်မှာ မကြာသေးသဖြင့် သူမတွင် သိမ်းဆည်းစရာ ပစ္စည်းများများစားစား မရှိဘဲ နာရီဝက်မပြည့်မီမှာပင် သိမ်းဆည်းပြီးစီးသွားချေသည်။

နေ့လယ်စာ မစားမီမှာပင် လော်မေ့ရန်သည် ယုံဖူနန်းဆောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

ဤအချိန်တွင် ရှိုကန်းနန်းဆောင်၌ စားပွဲတစ်လုံးအပြည့် ဟင်းလျာများ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်ကာ နျိုနျိုလေးက ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တိုးဝှေ့လျက် တံခါးကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်၊ စားပွဲပေါ်ရှိ အရသာရှိသော အစားအစာများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက် လုပ်နေတော့သည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ဧကရာဇ် ဘာကြောင့် မလာသေးသနည်းဟု အနည်းငယ် ညည်းတွားကာ မေးလိုက်ပေသည်။

“ဗိုက်ဆာနေပြီလား... တခြားတစ်ခုခု စားမလား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းယမ်းကာ ပြန်ဖြေလိုက်ချေသည်။

“မဆာပါဘူး... အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေအတွက် နေရာချန်ထားတာ...”

ကလေးဆန်သော စကားများကို နားထောင်ရင်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးလည်း မထွက်ခွာသွားဘဲ ပြောလိုက်သည်။

“မေမေ့ရဲ့ နန်းဆောင်က ကလေးတစ်ယောက် ထပ်တိုးလာတော့ ပိုပြီး စည်ကားသွားသလို ခံစားရတယ်...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးလည်း ထိုနည်းတူ ခံစားရပေသည်။ သူမသည် နန်းတော်ထဲတွင် ကလေးတစ်ယောက်ရှိလာရန် မျှော်လင့်နေခဲ့သည်မှာ အလွန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။ ယခု နျိုနျိုလေးကို ဖက်ထားရချိန်တွင် သူမ၏ ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နေသော နှလုံးသားမှာ တစ်ခုခုဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အသက်ကြီးလာတဲ့အခါ မြေးတစ်ယောက်လောက် လိုချင်ကြတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက နှစ်သိမ့်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“မေမေ... စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီတစ်ခါတော့ မေမေ့ဆန္ဒတွေ သေချာပေါက် ပြည့်ဝလာမှာပါ...”

“မေမေ့ဆန္ဒတွေက ဘယ်လိုများ ပြည့်ဝလာမှာလဲ...”

ဧကရာဇ်၏ အသံက တံခါးအပြင်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ ဝင်လာလေ၏။ ဤအချိန်တွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲ၌ တိုးဝှေ့နေသော နျိုနျိုလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဧကရာဇ်သည်လည်း ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားပုံရပေသည်။

နျိုနျိုလေးက အော်ခေါ်လိုက်ပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ချက်ချင်း ထရပ်လိုက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး စကားပြောင်းကာ ပြောလိုက်တော့သည်။

“ဦးလေးကြီး... အဲ... နျိုနျိုက အရှင်မင်းမြတ်ကို ဂါရဝပြုပါတယ်...”

ထိုသို့ ပြောလိုက်သဖြင့် ကြည့်ရှုနေသူများမှာ မနေနိုင်ဘဲ ရယ်မောသွားကြချေသည်။

ဧကရာဇ်က မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရှေ့တိုးလာကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော နျိုနျိုလေးကို ဖက်လျက် ပြောလိုက်လေသည်။

“သမီး ကိုယ့်ကို ဦးလေးကြီးလို့ပဲ ဆက်ခေါ်တာ ပိုကောင်းမယ်... အရှင်မင်းမြတ်လို့ ခေါ်တာ ကြားရတာ ထူးဆန်းနေလို့...”

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်ပေသည်။

“ဦးလေး လို့ ခေါ်ရင်ရော အဆင်ပြေလား...”

ဧကရာဇ်က ထိုအခေါ်အဝေါ်ကို ကြားပြီး တစ်ခဏမျှ ထူးဆန်းနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရချေသည်။ သို့သော် သူက မငြင်းဆန်ဘဲ ပြောလိုက်တော့၏။

“မင်း သဘောပါပဲ...”

ဤအချိန်တွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။

ဧကရာဇ်က နျိုနျိုလေးကို ရုတ်တရက် ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ချီထားပြီး ထိုနေရာတွင် ပျော်ရွှင်စွာ စကားပြောနေကြသော လူကြီးနှင့် ကလေးငယ်ကို ကြည့်နေလေ၏။ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ နှာခေါင်းများ ကျိန်းစပ်လာပြီး ရုတ်တရက် ငိုချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာချေသည်။

ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမှာ အိပ်မက်နှင့် ထပ်တူကျနေပုံရပေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမ၏ မြေးများကို လွန်ခဲ့သော အချိန်ကြာမြင့်စွာကတည်းက ပွေ့ချီထားသင့်သည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားခဲ့ရသော်လည်း မည်သည့်အရာက သူမကို တားဆီးနေခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူမ မသိခဲ့ပေ။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ညင်သာစွာ မေးလိုက်လေသည်။

“မေမေ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက သူမ၏ ခံစားချက်များကို ချက်ချင်း ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်တော့၏။

“နျိုနျိုလေးက ဒီဦးလေးကို သိလို့လား...”

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ညိတ်ကာ ပြန်ဖြေလိုက်ချေသည်။

“သမီးက ဧကရာဇ်ဦးလေးကို နန်းတော်အပြင်ဘက်မှာ မြင်ဖူးတယ်...”

ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်ပေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ လတွေကတည်းက ဒီကလေးလေးက ကံကောင်းတဲ့ကလေးလေးဆိုတာ ငါသိပြီး နန်းတော်ထဲ လုခေါ်လာခဲ့တာလေ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ဝင်ပြောလိုက်လေသည်။

“လူတိုင်းက လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကို သူတို့အိမ်ကို လုခေါ်ချင်နေကြတာ... ဒီလိုဆိုရင်တော့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက လောက်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ ကလေးလေးကို ထပ်မံ၍ ကြည့်လိုက်ချေသည်။ သူက စားပွဲကို မနေနိုင်ဘဲ ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တော့၏။

“ကြည့်စမ်း... ဘယ်လောဘကြီးတဲ့ ကြောင်လေးက မစောင့်နိုင်တော့တာလဲ...”

နျိုနျိုလေးက ရှက်သွေးဖြာကာ ပြုံးလိုက်ပေသည်။

ယခုအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးသာမက တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးပါ ဆွံ့အသွားရတော့သည်။ အိမ်ထဲရှိ လေထုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီး သူတို့သည် မိသားစုတစ်ခု ဖြစ်သင့်သည်ဟုပင် ထင်ရလေ၏။