အခန်း ၃၂၁

အခန်း ၃၂၁ - ဆွံ့အဆေးတစ်ခွက်

ဧည့်သည်များနှင့် အိမ်ရှင်များ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ခဲ့ကြသော စားသောက်ပွဲတစ်ခုဖြစ်ခဲ့လေသည်။

ဧကရာဇ်က မယ်တော်ကြီး၏ နန်းဆောင်သို့ တစ်ခဏမျှ မလာချင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ သူဝင်လာသည်နှင့် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုမရှိသော လေထုကို ခံစားရနိုင်ပြီး မြေးများ မရရှိခြင်း၏ နာကြည်းမှုက သူ၏ မိခင်အနီးတွင် ဝဲပျံနေသောကြောင့်ပင်။

ဧကရာဇ်သည် မိခင်ဖြစ်သူ၏ စိတ်ပျက်နေသော မျက်လုံးများကို မြင်ရမည်ကိုလည်း ကြောက်ရွံ့နေခဲ့၏။

ယနေ့ စားသောက်ရသည့် အစားအစာမှာ နျိုနျိုလေး ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး ဤကလေးကို ကြည့်ရုံဖြင့် မယ်တော်ကြီးမှာ ပို၍ စားသောက်နိုင်ခဲ့လေသည်။

နွေရာသီစတင်ကတည်းက ဧကရာဇ်၏ ခံတွင်းမှာ မကောင်းခဲ့သော်လည်း အစားအစာကို အလွန်နှစ်ခြိုက်စွာ စားတတ်သော နျိုနျိုလေး ရှိနေခြင်းကြောင့် ဧကရာဇ်၏ အစားစားချင်စိတ်မှာလည်း ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့ချေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက နျိုနျိုလေး၏ လုံခြုံရေးကို စိတ်ချရစေရန် ယနေ့ နန်းတော်သို့ ဝင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ယခု နန်းတော်ရှိ သခင်နှစ်ပါးလုံးက နျိုနျိုလေးကို အလွန်ချစ်ခင်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ သူမ စိတ်အေးသွားတော့၏။ နန်းတော်မှ ထွက်ခွာလာချိန်တွင် သူမ၏ ခြေလှမ်းများမှာ အလွန်ပေါ့ပါးနေလေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး၏ စံအိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ရှန်လင်နှင့် ရှန်ချန်ဖုန်းတို့က တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးကို ဆွဲကာ နျိုနျိုလေး အခြေအနေ မည်သို့ရှိသနည်းဟု မေးမြန်းကြချေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြုံး၍ မေးလိုက်ပေသည်။

“မင်းတို့နှစ်ယောက်က သူ့ကို တကယ် ဂရုစိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ဘာလို့ မေမေနဲ့အတူ နန်းတော်ထဲ မလိုက်လာခဲ့တာလဲ...”

ရှန်လင်၏ မျက်နှာမှာ နေမတတ်ထိုင်မတတ် ဖြစ်သွားတော့၏။

ရှန်ချန်ဖုန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ဖြေကြားလိုက်လေသည်။

“သားက အရွယ်ရောက်ပြီးသား ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေတော့ အတင်းအဖျင်းတွေ မဖြစ်အောင်လို့ အနောက်ဆောင်ကို ဖြစ်သလို ဝင်ဖို့က မကောင်းပါဘူး...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးမှာ အမြဲတမ်း အလုပ်များနေပြီး ရှန်ချန်ဖုန်းကို အကြောင်းရင်း မေးခွန်းထုတ်လေ့ မရှိခဲ့ပေ။ ရှန်ချန်ဖုန်းကိုယ်တိုင်ကလည်း ဤကိစ္စကို စတင်ပြောဆိုမည် မဟုတ်ချေ။

ယနေ့တွင် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးသည် နန်းတော်မှ စိတ်အခြေအနေကောင်းဖြင့် ပြန်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ သူမက မေးလိုက်ပေသည်။

“ကောလာဟလတွေက ဘယ်ကလာတာလဲ... ဘယ်သူက ဒီလိုစကားမျိုး ပြောရဲတာလဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းက ရှင်းပြလိုက်လေ၏။

“ပြီးခဲ့တဲ့တစ်ခေါက် အဖွားရဲ့ ရှိုကန်းနန်းဆောင်ကနေ ထွက်လာတုန်းက လူရည်ချွန်ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်... သူဝတ်ထားတဲ့ ရနံ့အိတ်လေးပေါ်က ပန်းလေးတွေက အရမ်းလှတယ်ဆိုတာ တွေ့လိုက်ရလို့ သူ့ရဲ့ အစေခံမလေးကို မေးကြည့်လိုက်တာပါ...”

အစေခံမလေးတစ်ယောက် ရှိနေသောကြောင့် ရှန်ချန်ဖုန်းက သူ၏စတင်လုပ်ဆောင်မှုတွင် မှားယွင်းမှုတစ်စုံတစ်ရာ ရှိသည်ဟု မခံစားရပေ။

သို့သော် ဤလုပ်ရပ်ကြောင့်ပင် ကိုယ်လုပ်တော်လီက အဝေးမှနေ၍ မြင်သွားခဲ့ချေသည်။

“ရက်နည်းနည်းကြာတော့ လူရည်ချွန်ကောင်မလေးဟာ အပြင်ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောခဲ့လို့ဆိုပြီး ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူ့ကို အပြစ်ပေးပြီး အကျယ်ချုပ်ချထားတယ်လို့ ကြားလိုက်ရတယ်...”

ရှန်ချန်ဖုန်းက ဤအကြောင်းကို ပြောပြသောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် နောင်တရသော အမူအရာ ပေါ်လာတော့၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးမှာမူ အလွန်ဒေါသထွက်သွားကာ စားပွဲကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

“ကောင်းပြီလေ ကိုယ်လုပ်တော်လီ... သဘောထားကွဲလွဲသူတွေကို တိုက်ခိုက်ဖို့အတွက် ငါ့သားကို လက်နက်တစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးချလိုက်တာပေါ့...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှန်ချန်ဖုန်းနှင့် ရှန်လင်တို့မှာ အံ့ဩသွားကြချေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးမှာ ဧကရာဇ်နှင့် မယ်တော်ကြီးထံ နောက်တစ်ကြိမ်သွားရောက်ချိန်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်လီအား မည်သို့ ပြဿနာရှာရမည်နည်းဟု စဉ်းစားနေပြီ ဖြစ်ပေသည်။ သူမက သားဖြစ်သူကို ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်း ဒီကိစ္စအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုဘူး... နန်းတော်ထဲက အဖွားဆီ သွားလည်ဖို့က မျိုးဆက်သစ်တစ်ယောက်ရဲ့ တာဝန်လည်း ဖြစ်တယ်လေ... နောက်တစ်ခါ သေချာပေါက် ငါ ဒီလိုစကားမျိုး ထပ်မပြောစေရဘူး... အဆိုးဆုံးအခြေအနေဆိုရင်တောင် မင်းကို နန်းတော်ထဲကနေ အပြင်ကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ပေးဖို့ အဖွားကို တောင်းဆိုလိုက်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက မျိုးဆက်သစ်လူငယ်များကို အသုံးချရဲသော်လည်း မယ်တော်ကြီးကိုမူ စကားမပြောရဲပေ။

ရှန်ချန်ဖုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ သူသည် နန်းတော်ထဲရှိ နျိုနျိုလေးအတွက် အမှန်တကယ်ပင် စိုးရိမ်နေခဲ့ချေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက သူမသည် သားသမီးများကို လုံလောက်စွာ ဂရုမစိုက်နိုင်သေးဟု ခံစားရလေ၏။ သူမက ဤမျှကြီးမားသော ကိစ္စကို မမေးမြန်းခဲ့သလို သူမ၏ သားဖြစ်သူကလည်း အမှန်တကယ်ပင် သူမကို မပြောပြခဲ့ပေ။ သူမက ရှန်လင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်ချေသည်။

“သမီးရော ဘယ်လိုလဲ... ဘာလို့ နန်းတော်ထဲ မဝင်တာလဲ...”

ရှန်လင်က နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ထားလိုက်တော့၏။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မပျော်မရွှင်ဖြင့် မေးလိုက်လေသည်။

“သမီးနဲ့ မေမေနဲ့က ဝေးကွာနေတုန်းပဲလား...”

ရှန်လင်မှာ ပြောရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။

“နန်းတော်ထဲ ဝင်သွားတိုင်း ကိုယ်လုပ်တော်လီနဲ့ အမြဲတမ်း ဆုံနေရတယ်... သူက သခင်မလီကို အမြဲတမ်း ခေါ်လာတတ်တယ်... သခင်မလီရဲ့ အကြည့်တွေက သမီးကို နေရခက်စေတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မနေနိုင်ဘဲ လက်လှမ်းကာ သမီးဖြစ်သူ၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်ချေသည်။

“သမီးက မေမေ့သမီးလေ... အိမ်ထောင်သည်အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ အကြည့်ကို ကြောက်နေတယ်ပေါ့...”

ရှန်လင်က ခေါင်းကို အုပ်ကာ နောက်သို့ တစ်လှမ်းဆုတ်လိုက်လေ၏။

အဆိပ်ပြင်းသောမြွေတစ်ကောင်၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသကဲ့သို့ အေးစက်ပြီး စိုစွတ်နေသော ထိုအကြည့်ကို ရှင်းပြရန် သူမအတွက် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရှန်လင်က ဆက်၍ ပြောလိုက်ချေသည်။

“နန်းတော်ထဲက ထွက်လာတိုင်း နန်းတော်တံခါးဝမှာ လီမိသားစုက လူငယ်တွေနဲ့ အမြဲဆုံနေရတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီမိသားစု၏ အကြံအစည်များကို တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး ချက်ချင်း နားလည်သွားတော့၏။

လီမိသားစု၏ အကြံအစည်များနှင့် သူမကိုယ်သူမအပေါ်တွင်ပါ ဒေါသထွက်မိလေသည်။ ယခင်က သားသမီးများကို အလွန်လျစ်လျူရှုခဲ့မိသဖြင့် ဤကိစ္စများ ဖြစ်ပျက်နေချိန်တွင် သူမ မသိခဲ့ရပေ။

“ဒီလူတွေအတွက် စိတ်ပူစရာမလိုပါဘူး... လီမိသားစုကို ရှင်းလင်းပေးမယ့်သူ သဘာဝကျကျပဲ ပေါ်လာလိမ့်မယ်...”

ကလေးနှစ်ယောက်လုံး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ကြလေ၏။

ရှန်လင်က ဦးဆောင်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဒါဆို သမီး အချိန်နည်းနည်းကြာရင် အကြောင်းတစ်ခုခုပြပြီး နန်းတော်ထဲ ဝင်ပြီးတော့ အဖွားနဲ့အတူ အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုလောက် သွားနေလိုက်မယ်...”

ရှန်ချန်ဖုန်းက ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဒါဆို သားလည်း နန်းတော်ထဲ မကြာခဏ ဝင်လို့ရပြီပေါ့... ဆရာက အခု အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ... သူက သားရဲ့ ပညာရေးကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး... မေမေ... ဆရာက သန်ဘက်ခါကျရင် နန်းတော်ထဲ သွားပြီး မေမေ့ကို တွေ့ချင်တယ်လို့ ပြောတယ်...”

“မင်းဆရာက ဘာပြောလိုက်တာလဲ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မေးလိုက်လေသည်။

ရှန်ချန်ဖုန်းက အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဆရာက သားအတွက် အရာရှိငယ်နေရာတစ်ခု ရှာပေးစေချင်တယ်တဲ့... သူ ဘယ်လောက်ပဲ သင်ပေးသင်ပေး အရာရှိလောကထဲမှာ တကယ်ဝင်လျှောက်တာလောက် အသုံးမဝင်ဘူးတဲ့...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဒါ ကောင်းတဲ့ကိစ္စပဲ... မင်းဆရာက မင်းကို အရာရှိတစ်ယောက် ဖြစ်လာနိုင်တယ်လို့ ထင်နေတာပဲ...”

ရှန်ချန်ဖုန်းက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူ၏ မျက်နှာတွင် မယုံသင်္ကာဟန်များ ပြည့်နှက်သွားကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေ၏။

“ဆရာနဲ့ ယှဉ်ရင် သားက အရမ်းနောက်ကျနေသေးတာ... သား တကယ်ပဲ အရာရှိဖြစ်နိုင်ပါ့မလား...”

ရှန်ချန်ဖုန်းအတွက်မူ အရာရှိဖြစ်ခြင်းက အရွယ်ရောက်လာချိန်တွင် လူကြီးတစ်ယောက်ဖြစ်ခြင်းနှင့် တန်းတူနီးပါး ဖြစ်ချေသည်။ သူက သူ့ကိုယ်သူ ကလေးတစ်ယောက်ဟုသာ ခံစားနေရသေးပေသည်။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်လေသည်။

“ဘာမှားလို့လဲ... အလကားနေတဲ့ သူဌေးသားတွေတောင် အများကြီး အဆင်ပြေနေတာပဲ... မင်းက ဘာလို့ မဖြစ်ရမှာလဲ...”

ရိုးရိုးသားသားပြောရလျှင် ရှန်ချန်ဖုန်းမှာ ထိုစကားကို ကြားပြီးနောက် အနည်းငယ် ဝမ်းနည်းနေသေးတော့၏။

မိခင်ဖြစ်သူက ထိုသို့ပြောဆိုခြင်းက သူမ၏ ရင်ထဲတွင် သူ့အား အလကားနေသော သူဌေးသားတစ်ယောက်ဟု ထင်နေကြောင်း ပြသနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေချေသည်။

ယနေ့သည် အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ထပ်ကွမ်း ပျော်ရွှင်ရသောနေ့ဖြစ်သည်ဟု တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သားနှင့် သမီးတို့ သူမ၏ ခြံဝန်းထဲသို့ ပြန်သွားပြီးနောက် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက သူမအနီးရှိ အဘွားကြီးအား ပြောလိုက်လေ၏။

“ဟိုခွေးကောင်ကို နောက်တစ်ခါ ထပ်ကုသပေးလိုက်ဦး... ချန်ဖုန်းက မကြာခင် အရာရှိဖြစ်တော့မှာ... သူချက်ချင်း သေသွားလို့ မဖြစ်ဘူး... ဒါမှ ချန်ဖုန်းက သုံးနှစ်လောက် ဝမ်းနည်းပူဆွေးနေရပြီး သူ့ရဲ့ အရာရှိဘဝကို မထိခိုက်မှာ...”

အဘွားကြီးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရိုသေစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး ဦးဆောင်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“မင်းသမီးကြီး... ဒီကာလအတွင်း မင်းကြီးစွန်းက မင်းသမီးကြီးကို အမြဲတမ်း တွေ့ချင်နေခဲ့တာပါ... လူတွေနဲ့ ပြဿနာတွေ အများကြီးတက်ခဲ့တယ်လို့ ကြားရပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဒီလိုအခြေအနေမျိုးတောင် ရောက်နေတာကို ပြဿနာရှာဖို့ ခွန်အားရှိနေသေးတယ်ပေါ့...”

အဘွားကြီးက ပြန်ပြောလိုက်လေ၏။

“အခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေအားလုံးကို မင်းကြီးစွန်းက အကုန်ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်တာပါ...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက လက်ရမ်းကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဒါက နင့်အမှားပဲ... သူ့ကို ဘာလို့ ဒီလောက်အများကြီး ကျွေးထားရတာလဲ...”

အဘွားကြီးက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့သည် မင်းကြီးစွန်းအား စားကြွင်းစားကျန်များကိုသာ ဆက်တိုက် ကျွေးမွေးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်ကြောင်း တွေးမိလေသည်။ ဤမျှ မွန်မြတ်သောသူက ဤကဲ့သို့ သည်းခံနိုင်မည်ဟု မည်သူက သိမည်နည်း။

“ပြဿနာရှာဖို့ ခွန်အားမရှိအောင်လို့ သူ့ရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက်က အရွတ်တွေကို ဖြတ်ပစ်လိုက်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက အမိန့်ပေးလိုက်ပေသည်။

အဘွားကြီး၏ နှလုံးသားက ပို၍ရက်စက်ပုံပေါ်ကာ မေးလိုက်လေ၏။

“မင်းကြီးစွန်းကိုပဲ ဖြတ်ပစ်ရမှာလား... ဟိုကောင်စုတ်လေးကရော... ဟိုကောင်စုတ်လေးကလည်း အရမ်းဆူညံပြီး အရင်က လူတချို့ကိုတောင် ဒဏ်ရာရအောင် လုပ်ထားသေးတယ်...”

“ဟိုကောင်စုတ်လေးကိုတော့ မလုပ်ဘူး...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်ချေသည်။

အဘွားကြီးက ချက်ချင်းပင် ဖျောင်းဖျချင်လာတော့၏။

“မင်းသမီးကြီး... ချုံကို ရှင်းရင် အမြစ်ပြတ်အောင် ရှင်းရမယ်...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက လက်ရမ်းပြကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဟိုကောင်စုတ်လေးရဲ့ လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေကို အရင်ချိုးပစ်လိုက်... ငါတို့ရဲ့ မင်းကြီးစွန်းအတွက် မျှော်လင့်ချက်လေးတော့ ချန်ထားပေးရမယ်လေ...”

လက်နဲ့ ခြေထောက်တွေ ကျိုးသွားရင် ပြန်ဆက်လို့ရပေမယ့် လက်နဲ့ ခြေထောက်က အရွတ်တွေ ပြတ်သွားရင်တော့ မူလအတိုင်း ပြန်ဖြစ်ဖို့ ခက်ခဲသွားလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် အဘွားကြီးက ဆက်မပြောတော့ပေ။

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက ထပ်ပြောလိုက်လေ၏။

“သူတို့ကို ဝေးခေါင်တဲ့ ခြံဝန်းတစ်ခုမှာ နေရာချထားပေးပြီးပြီဆိုတော့ အားလင် တစ်ခုခု ထူးခြားနေတာကို သတိထားမိလောက်ပြီ... မင်းကြီးစွန်းက နောက်နောင် အော်ဟစ်ဆူပူနေသေးရင် သူ့ကို ဆွံ့အဆေးတစ်ခွက် တိုက်ရိုက်တိုက်လိုက်တော့...”

တော်ဝင်မင်းသမီးကြီးက အစပိုင်းတွင် သားအဖနှစ်ယောက်လုံးကို ရောဂါဖြင့် သေဆုံးစေချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ အသက်နှစ်ချောင်းကို ဒုက္ခိတဘဝနှင့် ရှင်ခိုင်းထားခြင်းက သူတို့၏ ဘဝများကို သေရသည်ထက် ဆိုးရွားစေမည်ဖြစ်ပြီး ပို၍ ကျေနပ်စရာကောင်းမည်ဟု တွေးမိလေသည်။