အခန်း ၃၂၂

အခန်း ၃၂၂ - ကောင်းချီးမင်္ဂလာ

ရှိုကန်းနန်းဆောင်တွင် ကလေးတစ်ယောက် ပိုလာခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်က နေ့လယ်စာစားပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း မထွက်သွားဘဲ နျိုနျိုလေး၏ ဆွဲခေါ်မှုကြောင့် ခြံဝန်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေတော့၏။

နျိုနျိုလေးက လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ကိုင်ထားပြီး နောက်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဧကရာဇ်ကို ကိုင်ထားလေသည်။

ကောင်မလေးက အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ထမင်းစားပြီးရင် လမ်းလျှောက်ကြမယ်လေ... ဒါမှ အသက်ကိုးဆယ့်ကိုးနှစ်အထိ အသက်ရှည်မှာ...”

သူမ၏ အလေးအနက်ထားသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် ဧကရာဇ်တို့က သူမကို အလွန်ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားရပေသည်။

အစပိုင်းက သိပ်မတက်ကြွခဲ့သော လူနှစ်ယောက်မှာ ယခုအချိန်တွင် ကောင်မလေးနှင့်အတူ ခြံဝန်းထဲတွင် တစ်ပတ်ပတ်ရန် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေကြချေသည်။

လီရွှန်းဖူက ဦးဆောင်၍ ဝင်ရောက်လာကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“သခင်မလေးကု... ဘာလို့ ခြံဝန်းထဲမှာပဲ လှည့်ပတ်နေရတာလဲ... ဒါက ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို မူးလဲလုနီးပါး ဖြစ်သွားစေနိုင်တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးက လီရွှန်းဖူကို ချက်ချင်းကြည့်ကာ အလွန်အလေးအနက်ထား၍ ပြောလိုက်ချေသည်။

“တာဝန်ခံဦးလေး... သမီးရဲ့ နာမည်ပြောင်က နျိုနျိုပါ... အဲ့ဒီလိုပဲ ခေါ်ပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လီရွှန်းဖူမှာ ထိုနေရာတွင်ပင် ဒူးထောက်ချင်စိတ် ပေါက်သွားတော့၏။

နျိုနျိုလေးကို ဧကရာဇ်က နျိုနျိုဟုခေါ်ဆိုနေပြီး သူမက ဧကရာဇ်ကို ဦးလေးဟု ခေါ်ဆိုနေလေသည်။ သူသည် တာဝန်ခံမိန်းမစိုးတစ်ဦး ဖြစ်ပေသည်။ မည်သည့်အဆင့်အတန်းဖြင့် ဧကရာဇ် ခေါ်သကဲ့သို့ ခေါ်ဆိုရဲမည်နည်း။

“သခင်မလေးကု... ကျွန်တော် ဒီလို မခေါ်ရဲပါဘူး... ကျွန်တော့်ကို ဦးလေးလို့ ထပ်မခေါ်ပါနဲ့...ကျွန်တော့်ကို ရှောင်ရွှန်းဇီလို့တောင် ခေါ်လို့ရပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေး၏ မျက်ခုံးများမှာ တွန့်ချိုးသွားလုမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးနှင့် ဧကရာဇ်တို့ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ချေသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်ကမူ ဂရုမစိုက်ဘဲ လက်ရမ်းပြကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ရပါတယ်... ကောင်မလေးက ခေါ်နေမှတော့ သူ့ရင်ထဲမှာ သူ့အသက်အရွယ်အတွေးပဲ ရှိမှာပေါ့... အထက်လူကြီးတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းမြင့်မားမှုနဲ့ နိမ့်ကျမှုတွေကို သေချာစဉ်းစားမှာ မဟုတ်ပါဘူး...”

လီရွှန်းဖူက နာခံစွာဖြင့် ထရပ်လိုက်ပြီး သူ စကားသိပ်မပြောသင့်ဘူးဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။

သို့သော် နျိုနျိုလေးကမူ မှတ်မိနေသေးကာ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို မော့ပြီး သူတို့နှစ်ယောက်ကို မေးလိုက်လေသည်။

“ဒီခြံဝန်းထဲကနေ ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်လို့ ရလား...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပြန်ဖြေလိုက်ချေသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ငါတို့ မင်းကို ဒီမှာ သော့ခတ်မထားပါဘူး...”

နျိုနျိုလေးက ရှင်းပြလိုက်ပေသည်။

“အိမ်မှာတုန်းကဆို ဖေဖေနဲ့ မေမေက အပြင်ကို ဖြစ်သလို ထွက်ခွင့်မပေးဘူး... အပြင်ထွက်ရင် လိုက်ရှာလို့ မတွေ့တော့မှာ စိုးလို့လေ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ အလွန်ဝမ်းသာသွားတော့၏။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ အားလုံးကို ခြုံငုံကြည့်လျှင် နျိုနျိုလေးက ရှိုကန်းနန်းဆောင်ကို ထိန်းချုပ်ထားလေသည်။

နျိုနျိုလေးက သူတို့နှစ်ယောက်ကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆွဲထုတ်သွားပြီး ကောင်မလေး၏ ပါးစပ်လေးမှာ မရပ်မနား ပြောနေချေသည်။

“သမီးတို့ ဇာတိရွာမှာတုန်းက အဘိုးက တစ်ခါတလေ အပြင်ကို ခေါ်သွားဖူးတယ်... တောင်ပေါ်ရောက်တော့ တောဝက်ကြီးတစ်ကောင်နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်... အဲ့ဒီတုန်းက အရမ်းအန္တရာယ်များတာပဲ...”

ကောင်မလေး၏ စကားပြောပုံမှာ အနည်းငယ် ရှုပ်ထွေးနေသော်လည်း သူမ မျှဝေချင်နေသည်ကို ဧကရာဇ်နှင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးတို့ မြင်တွေ့နေရပေသည်။

ကလေးများနှင့် အဖော်မပြုရသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်နေပြီဖြစ်သော လူနှစ်ယောက်မှာ ယခုအချိန်တွင် ကလေးများ၏ မျှဝေမှုကို နားထောင်ရသည်မှာ အလွန်လန်းဆန်းသစ်လွင်သည်ဟု ခံစားရပြီး နျိုနျိုလေး၏ အံ့ဩဝမ်းသာဖြစ်မှုများနှင့် အလွန်ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးနေကြတော့၏။

“တကယ်လား... တောဝက်ကြီးက တကယ်ပဲ ကျောက်တုံးကို ဝင်တိုက်ပြီး သေသွားတာလား... ယုန်တွေကို စောင့်ဖမ်းတာကိုပဲ ကြားဖူးတာ... အခု ဝက်တွေကို စောင့်ဖမ်းတဲ့ကိစ္စပါ ရှိနေသေးတာဆိုတော့ တကယ်ထူးဆန်းတာပဲ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ထိုသို့ မေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ တောဝက်အများစုကို အခြားလူကြီးများက သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကလေး၏ မှတ်ဉာဏ်များ ရှုပ်ထွေးနေချိန်တွင်သာ ကျောက်တုံးကို ဝင်တိုက်၍ သေဆုံးသွားသည်ဟု ပြောနိုင်မည်ဟု တွေးထင်နေလေသည်။

နျိုနျိုလေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ သူမ၏ လက်သေးသေးလေးများဖြင့် ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်ချေသည်။

“တကယ်ပေါ့... ကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့တပ်အပ် မြင်ခဲ့တာလေ... အရမ်းကြောက်စရာကောင်းတာပဲ...”

အလွန်ကြိုးစားပမ်းစား အာမခံနေသော သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသည့် အမူအရာက ဧကရာဇ်နှင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးတို့ကို ရယ်မောချင်စိတ်သာ ဖြစ်ပေါ်စေတော့၏။

“ကိုယ်လုပ်တော်ကျွန်မ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို အရိုအသေပေးပါတယ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီး ကောင်းချီးမင်္ဂလာနဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှု ရရှိပါစေ...”

လူအချို့ ရှိုကန်းနန်းဆောင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ်အတွင်း ကိုယ်လုပ်တော်လော်နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့လေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဤသည်မှာ မျက်နှာသာပေးမှုရရှိရန် ကိုယ်လုပ်တော်လော်၏ နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သဘာဝကျကျပင် တွေးလိုက်ချေသည်။

သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်လော်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မတရားခံရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သူမမှာ သတင်းအချက်အလက် ကောင်းစွာမရရှိဘဲ ဧကရာဇ် ထိုနေရာတွင် ရှိနေကြောင်းကို လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ သူမ၏ နေရာကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပြီးသွားကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးထံ ကျေးဇူးတင်စကား သွားရောက်ပြောကြားချင်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

ဧကရာဇ်၏ အာရုံစိုက်မှုက နျိုနျိုလေးအပေါ်တွင်သာ ရှိနေသော်လည်း နျိုနျိုလေးက ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းပင် လက်လွှတ်လိုက်ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်လော်ဆီသို့ ပြေးသွားတော့၏။

“အစ်မလော်... သမီးတို့ ထပ်ဆုံကြပြန်ပြီနော်...”

ကောင်မလေးက မြေကြီးပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို အံ့ဩစွာဖြင့် ထပ်မံကြည့်ရှုလိုက်ချေသည်။

“ထလိုက်ပါ...”

ဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်ပေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က သူမနောက်ရှိ အစေခံမလေး၏ အကူအညီဖြင့် ထလိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်လှုပ်ရှားမှုကိုမျှ မလုပ်ရဲတော့ပေ။

သို့သော် ဧကရာဇ်က ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို နောက်ထပ် နှစ်ချက်ခန့် ကြည့်လိုက်လေသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်လော် နန်းတော်ထဲ ဝင်လာစဉ်က ဧကရာဇ် အံ့ဩခဲ့ရပေသည်။ ယခု ပြန်ကြည့်သောအခါ သူမသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကဲ့သို့ လှပနေဆဲပင်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ နွေဦးနှင့် ဆောင်းဦး အရေးအသားဟန်ကို နားလည်လေသည်။ ကိုယ်လုပ်တော်လော်က မျက်နှာသာပေးခံရရန် ယခုအချိန်တွင် ဖိတ်ကြားခံရသည်ဖြစ်စေ၊ မဖိတ်ကြားခံရသည်ဖြစ်စေ ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်တော့၏။

“ဧကရာဇ်... ဒီကလေးက သနားစရာကောင်းပါတယ်... နန်းတော်ထဲ ဝင်ဝင်ချင်း ဘယ်သူကမှ သူ့ကို အသိအမှတ်မပြုကြဘူး... သူ့ဘေးက နန်းတွင်းအစေခံမလေး ပြောတဲ့စကားကြောင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီနဲ့ ပြဿနာတက်ပြီး ဒဏ်ငွေရိုက်ခံရတဲ့အပြင် သုံးလတိတိ အကျယ်ချုပ်ချခံလိုက်ရတယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော် ယခင်က မည်သည့်အမှားများ တိတိကျကျ လုပ်ခဲ့သည်ကို ဧကရာဇ် မသိခဲ့ပေ။ ကိုယ်လုပ်တော်လီက သူမ တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည်ဟုသာ ပြောခဲ့သဖြင့် သူက များများစားစား မမေးခဲ့ချေ။

ယခု ဧကရီမယ်တော်ကြီး ပြောသည်ကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်က အပြည့်အဝ မယုံကြည်သော်လည်း သူ၏အနီးရှိ ယုံကြည်ရသူများကို နောက်ပိုင်းတွင် စုံစမ်းခိုင်းရန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်လေသည်။

“အစ်မလည်း ထမင်းစားပြီးရင် အစာကြေအောင် အပြင်ထွက်လာတာလား...”

နျိုနျိုလေးက မေးလိုက်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးက ထိုသို့မေးလိုက်ရာ ကိုယ်လုပ်တော်လော်အနေဖြင့် သဘာဝကျကျပင် အခြားဘာမျှ မပြောနိုင်တော့ပေ။ သူမက ပြောလိုက်ချေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်နဲ့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးတို့ ဒီနေရာမှာ ဥယျာဉ်ထဲ လည်ပတ်နေတာဆိုတော့ ကျွန်မ အနှောင့်အယှက် မပေးတော့ပါဘူး...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က အထက်လူကြီးများ၏ တားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရိုးရှင်းစွာပင် ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်လေသည်။

သူမ၏ သတိထားတတ်သော အမူအရာက ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ရင်ထဲတွင် ခေါင်းညိတ်သဘောတူသွားစေတော့၏။

သို့သော် နျိုနျိုလေးကသာ ကိုယ်လုပ်တော်လော် ထွက်ခွာသွားသော ကျောပြင်ကို မဝံ့မရဲ ကြည့်နေချေသည်။

ဧကရာဇ်က ကောင်မလေး၏ မျက်နှာအမူအရာကို ဆက်တိုက် ကြည့်နေသဖြင့် သူက ဦးဆောင်၍ ပြောလိုက်ပေသည်။

“နေခဲ့ပါ... ကောင်မလေးကို အဖော်လုပ်ပေးလိုက်ဦး...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်လည်း ကပျာကယာ ရပ်လိုက်လေသည်။

နျိုနျိုလေးက ပျော်ရွှင်စွာ ရှေ့တိုးလာပြီး ကိုယ်လုပ်တော်လော်၏ လက်တစ်ဖက်ကို ကိုင်ထားလိုက်ကာ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ကိုင်ထားလိုက်တော့၏။

သို့သော် ဧကရာဇ်က စွန့်ပစ်ခံရသလို ခံစားရလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူက ခေါင်းငုံ့ကာ လွတ်နေသော သူ၏ ညာလက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ရင်ထဲတွင် ဟာတာတာ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။

ဧကရာဇ်သည် ကောင်မလေးအပေါ် သူ၏ခံစားချက်များကို ဖော်ပြရန် ခက်ခဲနေသော်လည်း သူမကို မြင်ရတိုင်း သူ၏ စိတ်အခြေအနေ ကောင်းမွန်နေမည်မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိပေ။

ထို့အပြင် နျိုနျိုလေးက သူ၏ အိပ်မက်ထဲမှ ဇနီးသည်နှင့် တူညီသောအရာများကို ပြောနိုင်စွမ်းရှိပြီး ဧကရာဇ်က သူတို့ကြား ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုခု ရှိသင့်သည်ဟု အမြဲတမ်း ခံစားနေရလေသည်။

နန်းတွင်းဥယျာဉ်ကြီးမှာ အလွန်ကျယ်ဝန်းပြီး နန်းတော်ထဲတွင် နေထိုင်သူများအတွက် ယေဘုယျအားဖြင့် အားလုံးနီးပါးမှာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှုခင်းများသာ ဖြစ်သော်လည်း နျိုနျိုလေးအတွက်မူ အလွန်ဆန်းသစ်နေချေသည်။

သူမက ဘယ်ညာကြည့်နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးတည်းက မလုံလောက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပေသည်။

ဤကဲ့သို့ ရိုးသားသည့် မမြင်ဖူးသော အမူအရာကို ကလေးတစ်ယောက်ဆီတွင် မြင်တွေ့သောအခါ လူများကို ချစ်စရာကောင်းသည်ဟုသာ ခံစားရစေတော့၏။

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ခြေထောက်များ နာကျင်နေသော်လည်း ကောင်မလေး၏ ပျော်ရွှင်နေသော ခေါင်းလေးကို ကြည့်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ သည်းခံနေလိုက်လေသည်။

“ရှေ့မှာ ကြိုးကြာငှက်တစ်ကောင် ရှိတယ်... သွားမကြည့်ချင်ဘူးလား...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်ချေသည်။

နျိုနျိုလေးက ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားရာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ သဘာဝကျကျပင် နားမလည်ဖြစ်သွားတော့၏။

နျိုနျိုလေးက ခေါင်းယမ်းပြလိုက်ပေသည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... နေမကောင်းဘူးလား... ခဏခဏ မျက်မှောင်ကြုတ်နေတာ တွေ့လိုက်တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်က ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ သည်းခံလိုစိတ်က တစ်ပိုင်းဖြစ်ပြီး နျိုနျိုလေးက သိသွားခြင်းက အခြားတစ်ပိုင်း ဖြစ်လေသည်။ သူမက ကလေးကို အချည်းနှီး နာကျင်စေခြင်းမဟုတ်ဘဲ အားအင်ပြည့်ဝနေသည်ဟုသာ ခံစားရပေသည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွားက အသက်ကြီးပြီဆိုတော့ အဝေးကြီး လမ်းမလျှောက်နိုင်တော့ဘူးလေ... ဒါကြောင့် နည်းနည်း ပင်ပန်းနေတာပါ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ပြုံး၍ ပြောလိုက်ချေသည်။

နျိုနျိုလေးက ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ဘေးရှိ နန်းဆောင်ငယ်လေးတွင် ချက်ချင်း ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ခြေရင်းတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်လိုက်လေသည်။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား... သမီး ခြေထောက်တွေ နှိပ်ပေးမယ်... ခြေထောက်တွေ နှိပ်ပေးမယ်... အိမ်မှာတုန်းက အဖွားရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ခဏခဏ နှိပ်ပေးဖူးတယ်... အဖွားက သဘောကျတယ်လေ...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ကုကတော်ကို အားမကျဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

“ဒါဆို ဒီနေ့ ငါမယ်တော် ကံကောင်းတာပဲ...”

နှစ်ချက်ခန့်သာ နှိပ်ရသေးသော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာတွင် နာကျင်သောအမူအရာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး အလွန်နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိတော့၏။

နျိုနျိုလေးမှာ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို ရပ်တန့်ကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို အကြောင်သားဖြင့် ကြည့်နေလိုက်ချေသည်။

“နန်းတွင်းသမားတော်ကို မြန်မြန်သွားခေါ်ကြ...”