အခန်း ၃၂၃

အခန်း ၃၂၃ - နန်းတော်အပြင်သို့ ခဏလွှတ်ထားခြင်း

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ရုတ်တရက် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံက လူတိုင်းကို အငိုက်မိသွားစေခဲ့လေသည်။

အဘွားအိုမှာ လူမဆန်သော နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု တစ်မျိုးမျိုးကို ခံစားနေရသကဲ့သို့ ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေချေသည်။

ထိုနေရာရှိ နန်းတွင်းအစေခံများထဲမှ အချို့က နျိုနျိုလေးကို ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေကြပြီ ဖြစ်ပေသည်။

နျိုနျိုလေးက တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးဖြစ်သကဲ့သို့ပင်။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ရှုပ်ထွေးနေသော အခြေအနေကို အခွင့်ကောင်းယူကာ အကူအညီမဲ့နေသော နျိုနျိုလေးကို ဘေးသို့ ဆွဲထုတ်လာခဲ့လေသည်။

နျိုနျိုလေးက ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်နေပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ချေသည်။

“သမီး... အိမ်မှာတုန်းက အဖွားရဲ့ ခြေထောက်တွေကို နှိပ်ပေးခဲ့တာပဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ကောင်မလေး၏ နူးညံ့ပျော့ပျောင်းသော ခန္ဓာကိုယ်လေးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ဖက်ထားလိုက်ပြီး သူမ၏ လက်များက နျိုနျိုလေး၏ ကျောပြင်ကို ညင်သာစွာ ဆက်တိုက်ပုတ်ပေးနေကာ ပါးစပ်မှလည်း မရပ်မနား နှစ်သိမ့်ပေးနေတော့၏။

“အဆင်ပြေပါတယ်... အဆင်ပြေသွားမှာပါ... ဧကရီမယ်တော်ကြီး ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... သမီးလည်း ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး...”

ဧကရာဇ်က ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။ သူ၏ဘေးမှ အမှုထမ်းနေသော မိန်းမစိုးတစ်ဦးက တာဝန်ခံမိန်းမစိုးကို ကျော်ဖြတ်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဒီကလေးက ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ထိခိုက်အောင်လုပ်လိုက်တာ... သူ့ကို ခေါ်သွားရမလား...”

တာဝန်ခံမိန်းမစိုးက လှည့်ကာ သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို အံ့ဩစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်ပေသည်။ ဧကရာဇ်နှင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးတို့ နျိုနျိုလေးအပေါ် ချစ်ခင်မှုကို သူ မှတ်မိနေပြီး ဘာမှမပြောဘဲ လူဆိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သူမနောက်သို့ မလိုက်ခဲ့ပေ။

ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကာ နျိုနျိုလေးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လော်တို့ကို လှည့်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“မင်းတို့ နျိုနျိုလေးကို အရင် ဂရုစိုက်ထားလိုက်... နောက်မှ ကလေးကို လာခေါ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်မယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ထိုစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်သက်သာရာရသွားချေသည်။ ဧကရာဇ် ဤသို့ပြောခြင်းက အနည်းဆုံးတော့ သေချာစွာ မစစ်ဆေးရသေးခင်အထိ နျိုနျိုလေးအပေါ် ဒေါသထွက်မည်မဟုတ်ကြောင်း ပြသနေပေသည်။

နျိုနျိုလေးက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။

“ဒါပေမဲ့ သမီး မယ်မယ်ဖွားဖွားနဲ့ အတူနေချင်တယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ကပျာကယာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... လိမ္မာတယ်နော်... အစ်မဆီမှာ ခဏသွားဆော့နေလိုက်ဦး... ဧကရီမယ်တော်ကြီး သက်သာသွားရင် သမီးကို သေချာပေါက် ပြန်ခေါ်မှာပါ...”

အခြေအနေမှာ တစ်ဖန် ရှုပ်ထွေးသွားပြီး အနီးဆုံး နန်းဆောင်မှ ထမ်းစင်တစ်ခုကို စေလွှတ်လိုက်လေသည်။

ထမ်းစင်နှင့်အတူ ကိုယ်လုပ်တော်လီလည်း ပါလာချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဧကရာဇ်ကို အရိုအသေပေးပြီးနောက် မေးလိုက်ပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဒီမှာ ရှုပ်ရှုပ်ယှက်ယှက် ဖြစ်နေတာ ကြားလို့ပါ... ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

ဧကရာဇ်က သူ၏အနီးရှိ တာဝန်ခံမိန်းမစိုးကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်လေ၏။

တာဝန်ခံမိန်းမစိုးက အခြေအနေကို ချက်ချင်းပင် အကျဉ်းရုံး ရှင်းပြလိုက်ချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဘေးရှိ နျိုနျိုလေးနှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လော်တို့ကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ ကျွန်မ မသိပေမဲ့ ဒီကလေး နန်းတော်ထဲ ရောက်လာတာ တစ်ရက်ပဲရှိသေးတယ် ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ပြဿနာကြီး ဖြစ်သွားတာဆိုတော့ နည်းနည်းလေး ကံဆိုးတာ မဟုတ်ဘူးလား...”

နျိုနျိုလေးမှာ အသက်ခြောက်နှစ်သာ ရှိသေးလေသည်။ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေကြောင့် နျိုနျိုလေးအပေါ် တိုက်ရိုက်အပြစ်တင်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဧကရီမယ်တော်ကြီး ပြောခဲ့သည့် ကံဆိုးသည်ဆိုသော စကားဖြင့် ပြန်လည်ချေပလိုက်ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

နျိုနျိုလေးက လူကြီးများ ဘာပြောနေသည်ကို နားလည်ရန် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။ ဘေးရှိ ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ကလေးနှင့်အတူ ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်လေ၏။

“အရှင်မင်းမြတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နိုင်ပါစေ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို အရမ်းချစ်တာပါ... အခု သူ ရုတ်တရက် နာကျင်သွားတာက နျိုနျိုလေးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တာ သေချာပါတယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ချမ်းသာကြွယ်ဝတဲ့သူပါ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ထမင်းစားပြီးရင် လမ်းလျှောက်တာကို ဘယ်တော့မှ မကြိုက်ဘူး... ဒီနေ့ ဘယ်သူက သူ့ကို ဆွဲခေါ်လာပြီး အဘွားအိုကို အပြင်ထွက်ဖို့ အတင်းတောင်းဆိုခဲ့တာလဲ... ပြီးတော့ ဒီရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာအောင် ဘယ်သူက သူ့ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို နှိပ်ပေးခဲ့ရတာလဲ... ကိုယ်လုပ်တော်လော်ရဲ့ အလကားစကားတွေနဲ့ပဲ ဒီကလေးရဲ့ တာဝန်တွေကို အဆုံးသတ်ပေးရမှာလား...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်အနေဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီနှင့် သဘာဝကျကျပင် ငြင်းခုံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

ဧကရာဇ်ကို ကြည့်ရသည်မှာလည်း နျိုနျိုလေးကို ကြည့်နေသော အကြည့်များက မှန်ကန်မှုမရှိချေ။ ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ကလေးကို သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ဆက်လက်ဖုံးကွယ်ထားရန် ကပျာကယာ ကြိုးစားလိုက်လေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးကမူ သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲမှ အတင်းရုန်းထွက်လာပြီးနောက် ကောင်မလေးက ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ အနီးသို့ ပြေးသွားကာ သူမ၏ လက်ကို ကိုင်ထားလိုက်တော့၏။

“မယ်မယ်ဖွားဖွား သေချာပေါက် ဘာမှဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူး...”

ကောင်မလေးက အသံကြည်ကြည်လေးဖြင့် ပြောလိုက်ချေသည်။

အစပိုင်းတွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ အလွန်နာကျင်နေသဖြင့် သူမ၏ နားများ၊ မျက်လုံးများက ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မကြားရ၊ မမြင်ရတော့ဘဲ ငရဲမင်းကြီးကို မြင်တွေ့ရတော့မည့်အလား အလွန်အားနည်းနေခဲ့လေသည်။

ကောင်မလေးက သူမ၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်သောအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် အားအင်အနည်းငယ် ပြည့်ဝလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရချေသည်။ သူမ နန်းတော်ထဲတွင် နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ ဆယ်စုနှစ်များစွာ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီဖြစ်ရာ ကောင်မလေးက သူမ၏ ခြေထောက်ကို နှစ်ချက်ခန့် နှိပ်ပေးရုံဖြင့် သူမကို ဤကဲ့သို့ ဖြစ်သွားစေနိုင်မည်ဟု သဘာဝကျကျပင် မခံစားရပေ။

ဤအချိန်တွင် သူမက အစွမ်းကုန် ကြိုးစား၍ ပြောလိုက်လေ၏။

“နျိုနျိုလေး...”

ဧကရီမယ်တော်ကြီး ဤသို့ပြောလိုက်ခြင်းက သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးကို ကုန်ခမ်းသွားစေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားချေသည်။ အဘွားအိုက ဆက်လက်၍ သည်းမခံနိုင်တော့ပေ။ သူမ မျက်လုံးများ မှိတ်လိုက်သောအခါ တိုက်ရိုက်နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး သတိလစ်သွားတော့၏။

ယောက္ခမဖြစ်သူက နျိုနျိုလေးကို ဤကဲ့သို့ ကာကွယ်ပေးနေသေးသဖြင့် ဧကရာဇ်မှာ သဘာဝကျကျပင် နားထောင်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

လူအချို့က ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ထမ်းစင်ပေါ်သို့ ကူတင်ပေးလိုက်ကြပြီး လီရွှန်းဖူက နျိုနျိုလေးကို ပွေ့ချီကာ နောက်မှ လိုက်သွားလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လက်ကိုင်ပုဝါကို လိမ်ဆွဲကာ ရှိုကန်းနန်းဆောင်ဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်သွားတော့၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျနေခဲ့ပြီး ဤအချိန်တွင် သူမ၏ မျက်နှာတွင် တွေဝေမှုများ ပြည့်နှက်နေချေသည်။

သူမ၏ဘေးရှိ နန်းတွင်းအစေခံမလေးက အကြံပေးလိုက်ပေသည်။

“သခင်မလေး... ဧကရာဇ်က ဘာမှမပြောဘူးဆိုတော့ ကျွန်မတို့ ပြန်သွားကြတာပေါ့...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်မှာ ယခုအခါ နန်းတော်ထဲမှ လူများကို ကာကွယ်ရန် သဘာဝအလျောက် ဆန္ဒရှိနေလေသည်။ နန်းတွင်းအစေခံမလေးက သူမကို မဖျောင်းဖျလျှင် အဆင်ပြေပေမည်။ သူမက ဖျောင်းဖျလိုက်သည်နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ချက်ချင်းပင် နောက်မှ လိုက်သွားတော့၏။

ထမ်းစင်က ရှိုကန်းနန်းဆောင်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ဧကရီမယ်တော်ကြီး အမြဲတမ်းအသုံးပြုလေ့ရှိသော နန်းတွင်းသမားတော်များမှာ ထိုနေရာတွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်ချေသည်။

နန်းတွင်းသမားတော်က အချိန်အတော်ကြာအောင် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေသည်။

အခြားသူများကလည်း နန်းတွင်းသမားတော်ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ကြည့်နေကြတော့၏။

“သမားတော်ကြီးလီ... ဧကရီမယ်တော်ကြီး ဘာဖြစ်သွားတာလဲ...”

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်ချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက လူတိုင်း အာရုံမစိုက်မိသော အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ သမားတော်ကြီးလီကို အချက်ပြလိုက်လေသည်။

သမားတော်ကြီးလီက တစ်ခဏမျှ တွေဝေသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီး နေမကောင်းဖြစ်နေတာ ကြာပါပြီ... ဒီနေ့ သူ အရမ်းလှုပ်ရှားမိသွားတယ်... ပြီးတော့ ကလေးက သူ့ခြေထောက်တွေကို ဖြစ်သလို နှိပ်ပေးရင်း အကြောတွေကို ထိသွားလို့ ဒီလောက်နာကျင်သွားရတာပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူတိုင်းက သူတို့၏ အာရုံကို နျိုနျိုလေးထံသို့ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲလိုက်ကြချေသည်။

ဧကရာဇ် စကားမပြောနိုင်ခင်မှာပင် ကိုယ်လုပ်တော်လီက ပြောလိုက်လေ၏။

“အရှင်မင်းမြတ်... အဆိုးပြောရရင် ယုံကိုယုံရပါမယ်... ဒီကလေးက စိတ်သဘောထားကောင်းတယ်ဆိုရင်တောင်မှ သူက အဆိုးတွေလုပ်ပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ထိခိုက်စေခဲ့တာ အမှန်ပါပဲ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် ဒီကလေးကို နန်းတော်အပြင်ကို စေလွှတ်လိုက်တာက ပိုသင့်တော်ပါတယ်...”

ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ပြောင်းလဲသွားချေသည်။ သူကိုယ်တိုင်က နျိုနျိုလေးကို အလွန်သဘောကျပြီး နျိုနျိုလေးမှာ ကံဆိုးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်ဟု မယုံကြည်ချင်သလို လူများကို နန်းတော်မှ နှင်ထုတ်ရသည်ကိုလည်း သဘောမကျပေ။

သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်လီ ပြောခဲ့သည်မှာလည်း အမှန်တရားပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်လော်မှာ ထိတ်လန့်နေတော့၏။ နျိုနျိုလေးက နန်းတော်ထဲ ရောက်လာတာ တစ်ရက်ပဲ ရှိသေးပြီး ညအိပ်ခွင့်မရဘဲ အပြင်သို့ ပို့ခံရမည်ဆိုလျှင် ဤသတင်းပြန့်နှံ့သွားမှုက ကောင်မလေး၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အလွန်ကြီးမားသော ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားပေမည်။

အနာဂတ် အိမ်ထောင်ရေးကိုပင် ထိခိုက်လာနိုင်ချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ထပ်မံ၍ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ဧကရာဇ်အား ပြောလိုက်လေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နိုင်ပါစေ... နျိုနျိုလေးက သူ့ရဲ့ ကောင်းချီးမင်္ဂလာတွေကြောင့် နန်းတော်ထဲ ဝင်လာတာပါ... ပြီးတော့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကလည်း သူ့ကို အရမ်းချစ်တာပါ... သူက ကံဆိုးတဲ့သူ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... အရှင်မင်းမြတ်က နျိုနျိုလေးကို တကယ်ပဲ လွှတ်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် ဧကရီမယ်တော်ကြီး နိုးလာတဲ့အထိ စောင့်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချလို့ ရပါတယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်သည် တော်ဝင်မင်းသမီးကြီး နန်းတော်မှ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ထွက်သွားခဲ့ခြင်းကိုသာ မုန်းတီးနေတော့၏။ လူတစ်ယောက်သာ ထပ်ရှိနေမည်ဆိုလျှင် ဧကရာဇ် ဤကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက်ချခြင်းကို တားဆီးနိုင်မည် ဖြစ်ချေသည်။

ဤအချိန်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ ဒေါသထွက်နေလေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဒီကံဆိုးတဲ့သူက ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ အနားမှာ တစ်ခဏလောက် နေမယ်ဆိုရင်တောင် ကံဆိုးမှုတွေ တစ်ခဏလောက် ပိုများလာမှာပါ... ဒီအတိုင်း ဆက်သွားနေရင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်အခြေအနေ ပိုပိုဆိုးလာမှာကို ကျွန်မ စိုးရိမ်မိပါတယ်...”

နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများက နျိုနျိုလေးအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများ နီရဲနေပြီး သူမက ငိုယိုကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“နျိုနျိုက ကံဆိုးတဲ့သူ မဟုတ်ပါဘူး... နျိုနျိုက ဂြိုဟ်ဆိုးမ မဟုတ်ပါဘူး...”

ဧကရာဇ်မှာ ကြည့်မနေရက်တော့ပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာစေပြီး ပူနေချိန်တွင် သံကို ဆက်လက်ထုနှက်နေတော့၏။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး... သူ နာကျင်လွန်းလို့ သတိလစ်သွားပြီဆိုပေမဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားတုန်းပဲ... သိသာထင်ရှားစွာပဲ သူ နာကျင်နေတာပါ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး နျိုနျိုလေးအား ပြောလိုက်လေသည်။

“လိမ္မာတဲ့ကလေးလေး... အခု နန်းတော်ထဲမှာ ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်နေတယ်... သမီး အိမ်ကို ခဏအရင်ပြန်သွားတာ ပိုကောင်းမယ်... ငါလူလွှတ်ပြီး သမီးကို နန်းတော်ထဲကလာခေါ်ခိုင်းလိုက်မယ်...”