အခန်း ၃၂၄

အခန်း ၃၂၄ - စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်ခြင်း

ထိုစကားများ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ကိုယ်လုပ်တော်လော်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အကြီးအကျယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမက ငိုသံပါကြီးဖြင့် ပြောလိုက်လေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... နျိုနျိုလေးမှာ ပြဿနာရှိတယ်လို့ တကယ်ထင်ရင်တောင် လူတွေကို နန်းတော်ထဲကနေ နှင်ထုတ်စရာ မလိုပါဘူး... ကျွန်မ ကံဆိုးမှာကို မကြောက်ပါဘူး... ကျွန်မ နျိုနျိုလေးကို အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... ကျေးဇူးပြုပြီး အရှင်မင်းမြတ်က ကြင်နာပေးပါ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်ချေသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လော်... အရှင်မင်းမြတ်ရဲ့ ရွှေနှုတ်ထွက်စကားကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် ပြောင်းလဲနိုင်မှာလဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်၏ အဆင့်အတန်းမှာ ကိုယ်လုပ်တော်လီထက် များစွာနိမ့်ကျပြီး သူမသည် ယခင်က ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ အပြစ်ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသော်လည်း ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေး၏ အကြောင်းပြချက်အတွက် ကြိုးစားနေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်မ နန်းဆောင်ပြောင်းလို့ရပါတယ်... ပြီးတော့ နျိုနျိုလေးကို ခေါ်ပြီး နန်းတော်ထဲက အဝေးခေါင်ဆုံး ထောင့်စွန်းမှာ သွားနေဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ဤစကားကို ဦးဆောင်၍ ပြောလိုက်ခြင်းမှာ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှု အလွန်ကြီးမားကြောင်း တွေးကြည့်၍ ရနိုင်ချေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ်ပင်လျှင် သူမကို အံ့ဩစွာဖြင့် ကြည့်လိုက်မိလေ၏။

မုန်တိုင်း၏ ဗဟိုချက်တွင်ရှိနေသော နျိုနျိုလေးမှာမူ သူမ၏ ခြေတံတိုလေးများဖြင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ အနီးသို့ ထပ်မံပြေးသွားကာ ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်ပေသည်။

ဧကရာဇ်က အဘွားနှင့် မြေးတို့၏ ချစ်ခင်ကြင်နာမှုအပြည့်ရှိသော အမူအရာကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ရင်ထဲရှိ ချိန်ခွင်လျှာမှာ မနေနိုင်ဘဲ တိမ်းစောင်းချင်သွားတော့၏။

“အရှင်မင်းမြတ်... ရွှေနှုတ်ထွက်စကားနဲ့ဆိုတော့ သူတို့ကို ဒီလောက် မောက်မာခွင့်ပြုလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ညင်သာစွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး အခြားသူများကို နျိုနျိုလေးအား ခေါ်သွားရန် အမိန့်ပေးချင်ရုံသာ ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက လှည့်ကာ ထပ်မံပြေးလာပြီး ဧကရာဇ်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်မည်ဟု သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

“ဧကရာဇ်ဦးလေး... သမီးကို နန်းတော်အပြင်ကို လွှတ်ချင်တယ်ဆိုရင် သမီး ထွက်သွားပါ့မယ်... ဒါပေမဲ့ သမားတော်ကြီးယန်ကို ဖိတ်ပေးလို့ရမလား... သူက နတ်ဆေးသမားတော်ကြီးလေ... ခက်ခဲရှုပ်ထွေးတဲ့ ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ကုသရာမှာ အရမ်းတော်တာ...”

ဧကရာဇ်က နျိုနျိုလေးကို ကြည့်လိုက်လေ၏။ ကောင်မလေးမှာ ယခုအခါ သူမကိုယ်သူမ ကာကွယ်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်တော့သည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးအတွက် စစ်မှန်သော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ပြည့်နှက်နေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

“ပိုင်ယွင်မြို့နယ်က သမားတော်ကြီးယန်လား...”

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်ပေသည်။

ဧကရာဇ်မှာ သတင်းအချက်အလက် ကောင်းစွာရရှိထားပြီး သမားတော်ကြီးယန်က နန်းတွင်းဆေးရုံတွင် အရာရှိဖြစ်လာပြီးနောက် ပိုင်ယွင်မြို့နယ်တွင် နေထိုင်သည့်အကြောင်းကို သဘာဝကျကျပင် သိရှိထားလေသည်။

နျိုနျိုလေးက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခေါင်းညိတ်ပြကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“သမီး ရင်ထဲမှာတော့ သမားတော်ကြီးယန်က အတော်ဆုံး သမားတော်ပဲ... သူက ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို သေချာပေါက် ကုသပေးနိုင်မှာ...”

ဧကရာဇ်က ဘေးရှိ သမားတော်ကြီးလီကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဒါက နန်းတွင်းရဲ့ ဒုတိယအမတ်ကြီးလေ...”

ဆိုလိုသည်မှာ သမားတော်ကြီးလီက လုံလောက်သော အာဏာရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်းပင်။

သို့သော် နျိုနျိုလေးက ခေါင်းလေးစောင်းကာ မေးလိုက်လေ၏။

“ဒုတိယအမတ်ကြီးရဲ့ သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်မှု ရလဒ်က အမြဲတမ်း မှန်ကန်နေရမှာလား...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်မှာ အံ့အားသင့်သွား၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုကို တွေးမိသွားပုံပေါ်ကာ ဧကရာဇ်အား ပြောလိုက်ပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက ဖီးနစ်ငှက်ရဲ့ သမီးတော်ပါ... အခု သူ ရုတ်တရက် ဖျားနာသွားတာပါ... ခမ်းနားကြီးကျယ်မှုရှိအောင် ကိုယ်လုပ်တော်လေး ကျွန်မက အရှင်မင်းမြတ်ကို နန်းတွင်းဆေးရုံက သမားတော်ကြီးအားလုံးကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးဖို့ ဖိတ်ကြားပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်ပါတယ်... အကြောင်းရင်းကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်မှာပါ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ မျက်လုံးများတွင် ရုတ်တရက် ထိတ်လန့်မှုများ တောက်ပသွားတော့၏။

သမားတော်ကြီးလီပင်လျှင် ဤအချိန်တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားနေရသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု တောက်ပသွားပြီးနောက် ပြောလိုက်ချေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... တကယ်တော့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ အခြေအနေက သိပ်မဆိုးရွားလှပါဘူး... အမတ်ငယ်က သူ့ကို အပ်နှစ်ချောင်းလောက် စိုက်ပေးလိုက်ရင် ဧကရီမယ်တော်ကြီး နိုးလာမှာပါ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေသည်။

“သမားတော်ကြီးလီ... သမားတော်ကြီးအားလုံး တိုင်ပင်ဆွေးနွေးတာကို ဘာလို့ တားဆီးနေရတာလဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ချက်ချင်းပင် ပြောလိုက်ချေသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လေး... သူက ဆေးပညာကို ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာလိုက်စားလာခဲ့တဲ့ ဝါရင့်သမားတော်တစ်ယောက်ပါ... ခက်ခဲရှုပ်ထွေးတဲ့ ရောဂါပေါင်းများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ဖူးပါတယ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အသက်ကြီးလာလို့ ဒီလိုဖြစ်ရတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်... မင်းပြောသလို ဘယ်နေရာက ဒီလောက် ပြင်းထန်တဲ့ရောဂါကို ရှာတွေ့နိုင်မှာလဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

“ကျွန်မ အိမ်မှာ လူကြီးတွေ မရှိတာမဟုတ်ပါဘူး... လူကြီးတွေ ဘယ်လောက်ပဲ အားနည်းနေပါစေ ခြေထောက်ကို ဒီလိုနှိပ်ရုံနဲ့ ဒီလိုဖြစ်သွားဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဒီထဲမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု သေချာပေါက် ရှိရမယ်...”

သူမက အစပိုင်းတွင် ဖြစ်သလိုသာ ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ၎င်းက ကွေ့ကောက်သော တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သမားတော်ကြီးလီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားမှုများ ပိုမိုပေါ်လွင်လာတော့၏။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နည်းနည်းလောက်ပဲ ဖျားနာတာဆိုရင်တောင်မှ နန်းတွင်းသမားတော်အားလုံးကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးဖို့နဲ့ မေးမြန်းဖို့ ဖိတ်ခေါ်တာက မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမယ့်ကိစ္စပါ...”

ဧကရာဇ်က တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်ချေသည်။

“ကောင်းပြီ... ချန်းရုံရှန်း... မင်း ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ နန်းတွင်းဆေးရုံကို သွားပြီး နန်းတွင်းသမားတော်တွေကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးဖို့ ခေါ်လာခဲ့...”

ချန်းရုံရှန်းမှာ ဧကရာဇ်၏ အနီးတွင် တာဝန်ခံမိန်းမစိုးဖြစ်ပြီး ဧကရာဇ်က သူ့ကို ရှေ့ထွက်ခိုင်းလိုက်ခြင်းက သေချာမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်လေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက သမားတော်ကြီးလီကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး သူမကို လုံးဝ မကြည့်ပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ နန်းတွင်းသမားတော်များ၏ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုကို တားဆီး၍ မရနိုင်တော့ချေ။

သိပ်မကြာခင်မှာပင် ချန်းရုံရှန်းက နန်းတွင်းသမားတော်အားလုံးကို ရှိုကန်းနန်းဆောင်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့လေသည်။

နန်းတွင်းဆေးရုံက ယနေ့တွင် သူ့ကို အိမ်မှာပဲ နေခိုင်းထားလေသည်။ နန်းတွင်းဆေးရုံရှိ အခြားသူများက သမားတော်ကြီးလီ၏ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်မှု ရလဒ်ကို သိရှိထားပြီးဖြစ်လေသည်။ ဤအချိန်တွင် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ပြီးနောက် သူတို့အားလုံး၏ အမူအရာများမှာ ကွဲပြားနေကြချေသည်။

“ဘယ်လိုနေလဲ...”

ဧကရာဇ်က ဩရှရှအသံဖြင့် မေးလိုက်ပေသည်။

ယနေ့အထိတိုင် ဧကရာဇ်က ၎င်းအတွင်းရှိ ပုံမှန်မဟုတ်မှုများကို မမြင်နိုင်သေးလျှင် သူသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

နန်းတွင်းသမားတော်အားလုံးထဲတွင် ဆေးပညာစွမ်းရည် ကျွမ်းကျင်သူများက ဤအချိန်တွင် ဦးဆောင်၍ စကားပြောနေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်မှု ရလဒ်များမှာ သမားတော်ကြီးလီ၏ ရလဒ်များနှင့် ဆင်တူနေချေသည်။

သို့သော် ပါးစပ်မဟသေးသော လူအနည်းငယ် ကျန်ရှိနေသေးလေသည်။

“မင်းတို့လည်း ဒီလိုပဲ ထင်လား...”

ဧကရာဇ်က စကားမပြောသော လူအနည်းငယ်ကို မေးလိုက်ပေသည်။

ထိုလူအနည်းငယ်က တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြတော့၏။

ယခု သူတို့ စိုးရိမ်နေသည်မှာ ကိုယ်လုပ်တော်လီကို မစော်ကားလိုခြင်းပင်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အမြဲတမ်း တန်ဖိုးထားကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြချေသည်။

သို့သော် သမားတော်ကြီးလီကို မကြောက်သော လူများလည်း ရှိနေပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ဖျားနာမှုက...”

သမားတော်ကြီးလျူက ဦးဆောင်၍ ပြောလိုက်လေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ဖျားနာမှုက ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ အားနည်းမှုနဲ့ လွန်ကဲတဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေကြောင့် ဖြစ်တာလို့ တခြားသူတွေက ပြောကြပေမဲ့ အမတ်ငယ်မှာ မတူညီတဲ့ အကြံဉာဏ်တွေ ရှိပါတယ်...”

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အဆိပ်မိထားတာပါ...”

သမားတော်ကြီးလျူ၏ စကားများက အလွန်တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းလှပြီး သူက ဆက်လက်၍ ပြောဆိုနေသဖြင့် ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို တိုက်ရိုက်ပင် ထိတ်လန့်သွားစေကာ အသက်ရှူရပ်သွားစေခဲ့ချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီကပင် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒါက ရယ်စရာကောင်းလိုက်တာ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မြင့်မြတ်တဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာ... နန်းတော်ထဲမှာ ဘယ်သူက လူသတ်ရဲမှာလဲ...”

သမားတော်ကြီးလျူမှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ် ဖြစ်ပေသည်။ အစောပိုင်းနှစ်များက သမားတော်ကြီးလီကို စော်ကားခဲ့သောကြောင့် နန်းတွင်းဆေးရုံတွင် ဖိနှိပ်ခံခဲ့ရလေသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သမားတော်ကြီးလီ၏ မှားယွင်းသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူနိုင်ခဲ့ချေသည်။

ဤအချိန်တွင် သူသည် ကိစ္စရပ်များကို အလေးအနက်ထား၍ လုပ်ဆောင်ရမည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်တော့၏။

“အရှင်မင်းမြတ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိမြင်နိုင်ပါစေ... အမတ်ငယ်ရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုက ဘယ်တော့မှ မမှားပါဘူး... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နာတာရှည်အဆိပ်ကို သောက်သုံးခဲ့ရတာပါ... ဒီနေ့ သူ အရမ်းမလှုပ်ရှားခဲ့ဘူးဆိုရင် သူ့ခြေထောက်က အကြောတွေကို ဒီကောင်မလေးက မတော်တဆ ထိမိလိုက်တာကြောင့် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အဆိပ်တွေ စောစောစီးစီး တိုက်ခိုက်လာတာ မဟုတ်ဘူးဆိုရင် ဒီလိုမျိုး မတော်တဆ ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... ဒီရောဂါကို ရှာဖွေဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် စိုးရိမ်မိပါတယ်...”

သမားတော်ကြီးလျူက နှိမ့်ချမှုမရှိသလို မောက်မာမှုလည်းမရှိဘဲ ကြည့်နေဆဲပင် ဖြစ်လေသည်။

ဤအချိန်တွင် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ရေလို မှိုင်းညို့နေပြီး သူက မေးလိုက်ချေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲက နာတာရှည်အဆိပ်ကို ဖယ်ရှားပေးနိုင်မယ်လို့ မင်း သေချာလား...”

သမားတော်ကြီးလျူက ပြန်ဖြေလိုက်ပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ရောဂါတွေကို တားမြစ်တာနဲ့ ဆေးကုသမှုကို ရှောင်ကြဉ်တာတွေအကြောင်း အရှင်မင်းမြတ် ကြားဖူးမှာပါ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အသက်အန္တရာယ်ရှိတဲ့အထိ မဖြစ်သေးပါဘူး... အခု ကုသလို့ ရပါသေးတယ်... တကယ်လို့ လွှတ်ထားလိုက်ရင် သာမန်ရောဂါတစ်ခုလိုပဲ သဘောထားပြီး အချိန်အတိုင်းအတာတစ်ခုကြာရင် လျစ်လျူရှုလိုက်မိမှာကို စိုးရိမ်ပါတယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်က ထိုနေရာရှိ လူတိုင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သမားတော်ကြီးလီအပေါ်သို့ ကျရောက်သွားတော့၏။

“သမားတော်ကြီးလီ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ အခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်း ပြောစရာ ရှိသေးလား...”

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်လေသည်။

ယခုလို အခြေအနေအထိ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် သမားတော်ကြီးလီက အမှောင်ထုထဲသို့ အဆုံးထိသွားပြီး သေသည်အထိ ရုန်းကန်ရုံမှတစ်ပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

“အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်တော် ဘယ်လိုပဲ စစ်ဆေးစစ်ဆေး ဧကရီမယ်တော်ကြီး အဆိပ်မိနေတယ်ဆိုတာကို ရှာမတွေ့နိုင်ပါဘူး... သမားတော်ကြီးလျူက အမတ်အိုနဲ့ အမြဲတမ်း အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိခဲ့ပေမဲ့ အမတ်အိုက ဒါကို မသိခဲ့ပါဘူး... ဧကရီမယ်တော်ကြီးရဲ့ ဖျားနာမှုကိုတောင် သူက လှေကားထစ်တစ်ခုအနေနဲ့ အသုံးချရဲတယ်...”

သူတို့နှစ်ယောက်က ကိုယ့်စကားနှင့်ကိုယ် ရှိနေကြပြီး ဤအချိန်တွင် အခြားသူများမှာ တိတ်ဆိတ်နေကာ အကျပ်ရိုက်နေကြချေသည်။

ဧကရာဇ်က သူ၏အနီးရှိ ချန်းရုံရှန်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“သတင်းတွေကို ပိတ်ဆို့ထားလိုက်ပြီး မြို့တော်မှာ အရာရှိဖြစ်လာတဲ့ သမားတော်ကြီးအားလုံးကို ဖိတ်လိုက်... ပိုင်ယွင်မြို့နယ်က ဆရာယန်ကိုလည်း မမေ့နဲ့နော်...”

ရှိုကန်းနန်းဆောင်တစ်ခုလုံးကို အစောင့်များက ဝန်းရံထားပြီး မည်သူမျှ အပြင်ထွက်ခွင့် မရှိတော့ပေ။ ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ မျက်နှာတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာတော့၏။

နျိုနျိုလေးမှာ ဤအရာအားလုံးကို မသိနားမလည်ပုံရလေသည်။ သူမက ဤအချိန်တွင် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ကုတင်ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားချေသည်။ ဆုတောင်းစကားများ သူမ၏ ပါးစပ်ဖျားသို့ ရောက်လာသောအခါ သူမက ရုတ်တရက် ပြန်လည်မျိုချလိုက်တော့၏။

ကျန်းယွင်နန်က သူမကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ သင်ကြားပေးခဲ့ရာ နျိုနျိုလေးက ထပ်မံ၍ ဆုတောင်းရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။

ဧကရာဇ်က နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ကောင်မလေး၏ သနားစရာကောင်းသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရလေသည်။ လူတစ်ယောက်ကို အဝေးသို့ ပို့ဆောင်မည်ဟု ယခုလေးတင် ပြောခဲ့သည်ကို တွေးမိပြီး သူက တောင်းပန်ချင်သော်လည်း စကားပြောသောအခါ ဤမျှ လွယ်ကူစွာ မပြောထွက်ခဲ့ချေ။

ဘေးရှိ ကိုယ်လုပ်တော်လီက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်ပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဒီနေ့ အရမ်းဆူညံနေတယ်... အရှင်မင်းမြတ်လည်း ပင်ပန်းနေပြီဆိုတော့ ကိုယ်လုပ်တော်လေး ကျွန်မကိုပဲ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ဂရုစိုက်ခွင့်ပြုလိုက်ပါ...”