အခန်း ၃၂၅

အခန်း ၃၂၅ - တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှု ရလဒ်များ

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဧကရာဇ်၏ လည်ချောင်းထဲတွင် တစ်ဆို့နေသော တောင်းပန်စကားကို ဖြတ်တောက်လိုက်လေသည်။

“မင်းမှာ သိတတ်တဲ့ စိတ်ထားလေးရှိသားပဲ...”

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို မငြင်းပယ်ခဲ့ပေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက အစပိုင်းတွင် ပူနေချိန်၌ သံကို ထုနှက်ချင်ခဲ့သဖြင့် စိတ်သက်သာရာရသွားချေသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ နျိုနျိုလေးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်လေ၏။

“ဧကရာဇ်ဦးလေး... သမီးလည်း မယ်မယ်ဖွားဖွားနဲ့ အတူနေချင်တယ်...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ ချက်ချင်း မပျော်မရွှင်ဖြစ်သွားပြီး ပြောလိုက်ချေသည်။

“မင်း အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ... လူတွေကို ဘယ်လို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမလဲဆိုတာ မင်း သိလို့လား... ဒါ့အပြင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အခု ဒီလိုဖြစ်နေတာ မင်းရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေနဲ့မကင်းဘူးနော်...”

နျိုနျိုလေးမှာ အလွန်ဝမ်းနည်းသွားပြီး ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းငုံ့သွားတော့၏။

ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်ပေသည်။

“နျိုနျိုလေး... ဒီမှာ ပြဿနာတွေ အများကြီးရှိနေတာဆိုတော့ ဒီမှာ ထပ်ပြီး ပြဿနာမရှာပါနဲ့တော့...”

နျိုနျိုလေးမှာ မတ်တပ်ရပ်ရုံမှတစ်ပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့သော်လည်း ဤအချိန်တွင် ကောင်မလေး၏ လက်သေးသေးလေးကို ဧကရီမယ်တော်ကြီးက မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသဖြင့် တစ်ခဏမျှ ရုန်းမထွက်နိုင်ဖြစ်နေချေသည်။

ယင်းကို မြင်သောအခါ ဧကရာဇ်မှာ တစ်ခဏမျှ အံ့အားသင့်သွားလေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ချက်ချင်း ရှေ့တိုးလာပြီး နျိုနျိုလေး၏ လက်ကို ဆွဲထုတ်ရန် ကြိုးစားလိုက်တော့၏။

“အရမ်းနာတယ်...”

နျိုနျိုလေးက အော်လိုက်ချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ချက်ချင်း ပြောလိုက်ပေသည်။

“ငါ သိပ်ပြီး အားမသုံးထားပါဘူး...”

သို့သော် ဘေးရှိ ဧကရာဇ်က ကောင်မလေး၏ နူးညံ့ပြီး ဖြူဝင်းသော လက်ကောက်ဝတ်တွင် အစိမ်းရောင်နှင့် ခရမ်းရောင် အကွက်များ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရလေသည်။

ဧကရာဇ်က ကိုယ်လုပ်တော်လီကို မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့် တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ ရူးသွပ်သွားတော့မတတ်ပင်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ကျွန်မ တကယ်ပဲ သိပ်အားမသုံးထားပါဘူး...”

ဤအချိန်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ နောင်တရနေတော့သည်။ နျိုနျိုလေး၏ အသားအရည်က ဤမျှနူးညံ့ကြောင်း သူမ သိထားခဲ့လျှင် ယခုလေးတင် ဦးဆောင်ရန် အလျင်စလို မလုပ်ခဲ့သင့်ပေ။ သူမ၏ အဆင့်အတန်းရှိသော လူများက သူမ၏အနီးရှိ အစေခံမလေးကိုသာ လုပ်ဆောင်ခွင့်ပြုသင့်လေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ကိုယ်လုပ်တော်လီကို စော်ကားမိပြီဖြစ်ကြောင်း သိထားသဖြင့် ဤအချိန်တွင် သူမက ဘာကိုမျှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လီ... နျိုနျိုလေးကို ထားခဲ့ချင်တာက ဧကရီမယ်တော်ကြီးပါ... ဘာလို့ သူ့ကို ဒေါသထွက်နေရတာလဲ... သူက အသက်ခြောက်နှစ်ပဲ ရှိသေးတာလေ...”

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ဒေါသထွက်နေသော နှာခေါင်းမှ မီးခိုးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားပြီး ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် စိုက်ကြည့်လိုက်တော့၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်ပေသည်။

“ဧကရီမယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို အရမ်းချစ်တယ်... နျိုနျိုလေးကလည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို ရိုသေတယ်လေ... သူတို့က အဘွားနဲ့ မြေးအရင်းတွေလိုပဲဆိုတော့ နျိုနျိုလေးကို ဒီမှာ ထားခဲ့ပြီး သူတို့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့ ကူညီပေးတာပေါ့... ဒီကလေးက လိမ္မာရေးခြားရှိပြီး ဘာပြဿနာမှ မရှာပါဘူး... ဒါက ကိုယ်လုပ်တော်လီရဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဘာဖြစ်လို့ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရတာလဲ...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ကိုယ်လုပ်တော်လော်ကို ကြည့်ကာ ထူးဆန်းစွာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ဒီလောက် စကားတတ်မှန်း ငါမသိခဲ့ဘူး...”

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ခေါင်းကို အနည်းငယ် ငုံ့ကာ ပြောလိုက်လေ၏။

“ကျွန်မက အမှန်တရားနည်းနည်းကို ပြောပြရုံပါ... ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဒီလိုပြောချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မက တကယ်ပဲ ပြန်လည်မချေပနိုင်တော့ပါဘူး...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက စကားဆက်ပြောချင်နေဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ ပြောလိုက်ချေသည်။

“ကောင်းပြီ... ရန်မဖြစ်ကြနဲ့တော့...”

ဧကရာဇ် ဒေါသထွက်သွားသဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီရော ကိုယ်လုပ်တော်လော်ပါ ဆက်လက်၍ စကားမပြောရဲကြတော့ပေ။

နျိုနျိုလေးသာလျှင် ဧကရာဇ်ကို သနားစရာကောင်းစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်လေသည်။

“ဧကရာဇ်ဦးလေး... မယ်မယ်ဖွားဖွားကို ပြုစုစောင့်ရှောက်တဲ့သူက ကိုယ်လုပ်တော်လီပဲ ဖြစ်ရမှာလား... အရင်က မယ်မယ်ဖွားဖွားကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့တဲ့ လူတွေကရော...”

ဧကရာဇ်သည်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီးအား ဖျားနာသူအဖြစ် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးရန် ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် ဧကရီမယ်တော်ကြီးသာ အဆိပ်မိပါက သူမ၏အနီးရှိ လူများနှင့် အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားနိုင်မည် မဟုတ်ဟု တွေးမိကာ လူများကို ခွဲထားရန် စဉ်းစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ချေသည်။

ယခု နျိုနျိုလေးက ဤကဲ့သို့ သတိပေးလိုက်သောအခါ သူက ရုတ်တရက် သတိပြန်ဝင်လာပုံရလေသည်။ သူက ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို အလုပ်အကျွေးပြုသော လူများကို မယုံကြည်နိုင်သော်လည်း ဧကရီမယ်တော်ကြီး အမြဲတမ်း အသုံးပြုလေ့ရှိသော အဘွားအိုမှာ သဘာဝကျကျပင် ပြဿနာမရှိနိုင်ပေ။

“အဘွားကြီးလီ... မင်းရဲ့ သခင်မက ဒီမှာဆိုတော့ မင်း သူ့ကို စေတနာအပြည့်နဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမယ်...”

ဧကရာဇ်က အဘွားကြီးလီကို ပြောလိုက်ချေသည်။

အဘွားကြီးလီက ရိုသေစွာဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်လေ၏။

စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ချန်းရုံရှန်းက သမားတော်ကြီးနှစ်ဦးနှင့်အတူ ဝင်လာခဲ့ပြီး ဧကရာဇ်ထံသို့ ပြေးသွားကာ တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်ချေသည်။

ဤမျှအချိန်တိုအတွင်း ဝါရင့်သမားတော်ကြီးနှစ်ဦးကို ရှာတွေ့ရန်မှာ အလွန်ရှားပါးလှပြီး ၎င်းတို့အနက်မှ တစ်ဦးမှာ ထိုနေရာရှိ လူငယ်သမားတော်အချို့၏ ဖခင်ပင် ဖြစ်နေသေးလေသည်။

ဝါရင့်သမားတော်ကြီးနှစ်ဦး သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်သောအခါ သူတို့၏ သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်မှု ရလဒ်များမှာ အလွန်မှန်ကန်နေချေသည်။

ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ အဆိပ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန်မှာ မလွယ်ကူလှပေ။ သူတို့နှစ်ဦးက အချိန်အတော်ကြာအောင် သွေးခုန်နှုန်းကို သေချာစွာ စမ်းသပ်ခဲ့ကြပြီး ချန်းရုံရှန်းက သူတို့နှစ်ဦးကို ဆက်သွယ်ရန် အခွင့်အရေး မပေးခဲ့ဘဲ ရောဂါရှာဖွေမှု ရလဒ်များကို ပြောပြရန် သူတို့နှစ်ဦးကို တိုက်တွန်းလိုက်လေသည်။

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက မတ်တပ်ရပ်ကာ ပြောလိုက်ချေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်ကို လျှောက်တင်ပါတယ်... ဧကရီမယ်တော်ကြီးက အဆိပ်မိနေတာပါ...”

နောက်ထပ် ဝါရင့်သမားတော်ကြီးတစ်ဦးကလည်း ခေါင်းကို မကြာခဏ ညိတ်ပြနေပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ဘေးမှ စကားအနည်းငယ် ဝင်ပြောလေသည်။

ဤလူနှစ်ဦး ပြောခဲ့သည်မှာ သမားတော်ကြီးလျူ ပြောခဲ့သည်နှင့် များစွာမကွာခြားပေ။

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ သည်းမခံနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်နာကျင်မှုမှာ အဆိပ်မိခြင်းကြောင့်သာဆိုလျှင် ဤကိစ္စ၏ သဘောသဘာဝမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်ချေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လော်က ဘေးမှနေ၍ ပြောလိုက်လေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... သမားတော်ကြီး သုံးယောက်စလုံးက အဆိပ်မိတာလို့ ကောက်ချက်ချထားပါတယ်... နျိုနျိုလေးက အပြစ်ကင်းပါတယ်... သူက ကံဆိုးတာ မဟုတ်တဲ့အပြင် ဧကရီမယ်တော်ကြီးကိုတောင် ကယ်တင်ပေးခဲ့တာပါ...”

ဧကရာဇ်က နျိုနျိုလေးအတွက် အပြစ်ကင်းရှင်းမှုကို ရှာဖွေပေးရန်အတွက် ကိုယ်လုပ်တော်လော် မြေကြီးပေါ်တွင် ဤမျှကြာအောင် ဒူးထောက်နေသည်ကို ကြည့်နေခဲ့ချေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူ ကြည့်မနေရက်တော့ဘဲ ပြောလိုက်လေ၏။

“အရင် ထလိုက်ပါ... ထိုင်ခုံတစ်ခု ပေးလိုက်ပါ...”

“အဖေ... တကယ်ပဲ အဆိပ်မိတာလား... အလုပ်အရမ်းလုပ်လို့ ပင်ပန်းသွားတာလို့ ဘာလို့ ကျွန်တော် ထင်နေရတာလဲ...”

လူငယ်သမားတော်အချို့က တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ကြပေသည်။

ဝါရင့်သမားတော်ကြီးက သူ၏သားကို စိုက်ကြည့်ကာ လက်လှမ်းပြီး ခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်ပြီး ကျိန်ဆဲလိုက်လေ၏။

“မင်းက သင်ယူမှုမှာ မတော်ဘူးပဲ... ပြီးတော့ အပြင်ထွက်ပြီး အရှက်ကွဲအောင် လုပ်ရဲသေးတယ်... သွေးခုန်နှုန်း စမ်းသပ်တုန်းက ဘာမှားနေလဲဆိုတာ မင်း သတိမထားမိဘူးလား...”

သမားတော်ကြီးလီမှာ ဤအချိန်တွင် သေလုမတတ် ဖြစ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူက ခေါင်းမာနေဆဲပင် ဖြစ်ချေသည်။

“သူ ပြောတာ မမှားဘူးလို့ ထင်တယ်...”

သဘာဝကျကျပင် ဝါရင့်သမားတော်ကြီးက သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဟောင်း၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် သူ၏ ထင်မြင်ချက်ကို ပြောင်းလဲသွားမည်မဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား သူက ဆေးသေတ္တာထဲမှ ငွေအပ်တစ်ချောင်းကို ထိုနေရာတွင်ပင် ထုတ်ယူကာ မီးဖြင့်ဖုတ်ပြီးနောက် ဧကရီမယ်တော်ကြီး၏ လက်ကောက်ဝတ်တွင် စိုက်လိုက်လေသည်။

ငွေအပ်ကို ပြန်လည်ထုတ်ယူလိုက်သောအခါ ၎င်းအပေါ်တွင် အနည်းငယ် မည်းနက်သော အရောင်များ ဖုံးလွှမ်းနေချေသည်။

“သွေးခုန်နှုန်းကို မစစ်ဆေးနိုင်ရင်တောင် အဆိပ်ကို စမ်းသပ်ဖို့ အပ်စိုက်ကုသမှုကို ဘာလို့ မသုံးရတာလဲ...”

ဝါရင့်သမားတော်ကြီးက မေးလိုက်ပေသည်။

အစပိုင်းတွင် သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ခြင်း၏ ရလဒ်များ ကွဲပြားသည်ဟုသာ ပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။ ယခု ငွေအပ်များကို သူတို့ထံ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ရာ ငြင်းပယ်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

ဧကရာဇ်က သမားတော်ကြီးလီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်ချေသည်။

“ဝါရင့်သမားတော်ကြီးနှစ်ဦးနဲ့ သမားတော်ကြီးလျူ... ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို မင်းတို့သုံးယောက်ရဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုအောက်မှာ ထားခဲ့ပါ့မယ်...”

ထိုသုံးဦးက ကပျာကယာ အရိုအသေပေးကာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြလေ၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဧကရာဇ်အား တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ချေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ်... ဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလား... နန်းတွင်းသမားတော် နည်းနည်းလောက် ထပ်မခေါ်တော့ဘူးလား...”

ဧကရာဇ်က ကိုယ်လုပ်တော်လီကို နက်ရှိုင်းစွာ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လူများကို ဘေးဘက်ရှိ နန်းဆောင်ငယ်ထဲသို့ ဖိတ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

လက်တစ်ချက် ရမ်းပြလိုက်သည်နှင့် အခန်းထဲတွင် အခြားမည်သူမျှ မရှိတော့ပေ။

အခြေအနေကို မြင်သောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီမှာ ဝမ်းသာသွားချေသည်။

“ငါ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် သမားတော်ကြီးလီက ကိုယ်လုပ်တော်လီရဲ့ ဇာတိရွာကလူ မဟုတ်ဘူးလား...”

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်ပေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ချက်ချင်း ပြောလိုက်လေ၏။

“ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို မှတ်မိသလိုလိုတော့ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ အမြဲသုံးနေကျ နန်းတွင်းသမားတော်က သမားတော်ကြီးကျန်းပါ... သမားတော်ကြီးလီနဲ့ သိပ်အဆက်အသွယ် မရှိပါဘူး...”

ဧကရာဇ်က သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာကို သေချာစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်ချေသည်။

“တကယ်လား...”

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ပြန်ပြောလိုက်ပေသည်။

“အရှင်မင်းမြတ် ဒီလိုပြောတာက ကျွန်မကို သံသယဝင်နေတာလား... သမားတော်ကြီးလီအတွက် စကားနည်းနည်းလောက် ပြောပေးလိုက်ရုံပါ... သူက ဇာတိရွာကလူ ဖြစ်နေလို့ သက်သက်ပါပဲ... ဒီလူရဲ့ ဆေးပညာက မကောင်းဘူးဆိုတာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဘူး... သူက သူ့ရဲ့ အသွင်အပြင်ကိုပဲ အားကိုးနေတာပဲ...”

ဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးထဲရှိ သံသယအများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဆက်လက်၍ ပြောလိုက်ချေသည်။

“တစ်ယောက်ယောက်က ဒီလောက် ရဲတင်းလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးဘူး... နန်းတော်ထဲမှာ ဧကရီမယ်တော်ကြီးကို အဆိပ်ခတ်ရဲတယ်ပေါ့... အရှင်မင်းမြတ်... ဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ဧကရီမယ်တော်ကြီးအနီးက အစေခံတွေကို အသေးစိတ် စစ်ဆေးတာအပြင် အရှင်မင်းမြတ်အနီးက လူတွေကိုလည်း သေချာစစ်ဆေးရပါမယ်... သစ္စာဖောက်တွေ အခွင့်အရေး မရစေနဲ့နော်...”