အခန်း ၃၂၆

အခန်း ၃၂၆ - ကံကောင်းလို့ အဝေးမပို့ခံရတာ

ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို မြင်ပြီးနောက် ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာထားမှာ ပြေလျော့သွားကာ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ကိုယ်လုပ်တော်လီကို ကိုယ်တိုင် ထူမပေးလိုက်လေသည်။

"မင်း ကိုယ့်ဘေးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေခဲ့ပြီး မယ်တော်ကို အမြဲတမ်း ကြိုးကြိုးစားစား ပြုစုပေးခဲ့တယ်... ဒီနေ့လည်း မင်းပင်ပန်းနေပြီဆိုတော့ အရင်ပြန်နားလိုက်ပါဦး..."

ဧကရာဇ်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက စိုးရိမ်နေဆဲပုံစံဖြင့် ဧကရာဇ်ကိုကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးကို ကူညီပေးနိုင်ရင်ပဲ ကျေနပ်ပါပြီ..."

ဧကရာဇ်သည် နှစ်သိမ့်သည့်အနေဖြင့် ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ကိုယ်လုပ်တော်အနီးရှိ လူများကို အခန်းတွင်းသို့ ခေါ်ကာ သူမကို တွဲခေါ်သွားစေတော့သည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ခေါင်းငုံ့ထားကာ မျက်လုံးထဲမှ ဒေါသမုန်တိုင်းကို ဖုံးကွယ်ထားလေ၏။ သူမ၏ နန်းဆောင်သို့ ပြန်ရောက်သည်နှင့် ယုံကြည်ရသူများကို ချက်ချင်း ခေါ်ယူလိုက်ချေသည်။

"နိုင်ငံတော်ဆရာကြီး ဘယ်မှာလဲ... ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကြီးဖြစ်နေတာတောင် နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးက တရားထိုင်နေတုန်းပဲလား..."

ကိုယ်လုပ်တော်လီက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

အဘွားအိုသည် ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ ရက်စက်မှုကို မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိပေသည်။ ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခေါင်းငုံ့၍ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မပြန်ရောက်တဲ့အချိန်မှာ နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးက တရားထိုင်ရာကနေ မထွက်လာသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ သူက တပည့်လေးတစ်ယောက်ကို စာပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်... နောက်ထပ် ခြောက်လ ဒါမှမဟုတ် အဲဒီထက်နည်းနည်းကြာရင် ထွက်လာပါလိမ့်မယ်တဲ့... သုံးလပိုင်းလောက်ဆိုရင်တော့ သေချာပေါက် ထွက်လာမှာမို့ သခင်မစိတ်အေးအေးထားပြီး စောင့်နေနိုင်ပါတယ်တဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် အလွန်ဒေါသထွက်သွားပြီး ဘေးနားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်လုံးကို ပေါက်ခွဲလိုက်တော့သည်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... အကုန်လုံး အသုံးမကျဘူး... အသုံးချရမယ့်အချိန်ကျမှ သေချင်ယောင်ဆောင်နေကြတယ်..."

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။

"သခင်မ..."

အဘွားအိုက ဘေးမှနေ၍ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ... နိုင်ငံတော်ဆရာကြီးဆီကနေ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ပါလာပါသေးတယ်... သခင်မ ငှားရမ်းထားတဲ့ စွမ်းရည်တွေက ရှိနေတုန်းပဲလို့ ဆိုပါတယ်... ဒီကာလအတွင်းမှာ သတိထားနေသရွေ့ ဘာကိစ္စကြီးမှ ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးတဲ့..."

ထိုစကားကို ကြားသော်ငြား ကိုယ်လုပ်တော်လီ၏ မျက်နှာထားမှာ မှုန်ကုပ်နေဆဲပင်။

"အသုံးမကျတဲ့ကောင်တွေ... နေ့တိုင်း တရားထိုင်ဖို့ပဲ သိတယ်... ဒီလောက်ကြာကြာ တရားထိုင်နေတာတောင် စွမ်းအားက တစ်ဝက်လောက်တောင် တိုးတက်လာပုံမပေါ်ဘူး..."

သခင်မက ရက်ရက်စက်စက် ကျိန်ဆဲလိုက်သော်လည်း အခြားနည်းလမ်း မရှိချေ။

ထိုအချိန်၌ ရှိုကန်းနန်းဆောင်တွင် အဆိပ်မိနေကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ရသော သမားတော်ကြီးသုံးဦး၏ တိုင်ပင်ဆွေးနွေးမှုမှတစ်ဆင့် ရရှိလာသည့် ကုသမှုအစီအစဉ်မှာ ယခုအခါ အသက်ဝင်လာလေပြီ။

မယ်တော်ကြီးသည် နောက်ဆုံးတွင် သတိရလာတော့သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... အဆိပ်မပြင်းတဲ့အတွက် မယ်တော်ကြီးက မြန်မြန်သတိရလာတာပါ... နောက်ထပ် သုံးပုံတစ်ပုံလောက်သာ ပိုပြင်းသွားရင် အန္တရာယ်ရှိနိုင်ပါတယ်..."

သမားတော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်သည် ကုတင်ဘေးသို့ ချက်ချင်းသွားကာ မိခင်ဖြစ်သူအား မေးလိုက်သည်။

"မယ်တော်... နေလို့မကောင်းသေးဘူးလား... နာနေသေးလား..."

မယ်တော်ကြီးက အားနည်းစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလေ၏။

"အရှင်မင်းမြတ်... ငါ... ငါဘာဖြစ်သွားတာလဲ..."

မယ်တော်ကြီးက မေးလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်... မယ်တော် အဆိပ်မိသွားတာပါ... ကံကောင်းလို့ စောစောသိလိုက်ရပြီး နျိုနျိုလေးက မယ်တော့်ခြေထောက်ကို နှိပ်လိုက်လို့ အဆိပ်တွေ ကြိုထွက်သွားတာပါ... မဟုတ်ရင် အဆိပ်က နှလုံးဆီရောက်သွားပြီး ဆေးကုလို့တောင် မရနိုင်တော့ဘူးလို့ စိုးရိမ်ခဲ့ရပါတယ်..."

ထိုစကားထွက်လာသည်နှင့် မယ်တော်ကြီး၏ မျက်နှာအရောင် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

မယ်တော်ကြီးသည် နန်းတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းမည်မျှကြာ နေထိုင်ခဲ့ပြီနည်း။ ရှိုကန်းနန်းဆောင်ကို သူမက သံပုံးတစ်ပုံးကဲ့သို့ လုံခြုံအောင် ကာကွယ်ထားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ အခြားသူတစ်ယောက်က မည်သို့များ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်နိုင်မည်နည်း။

သူမသည် ဤလူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အဘယ်အရာဖြစ်ကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစား၍မရနိုင်ချေ။

ဧကရာဇ်က နားလည်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်က နန်းဆောင်ထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး နေထိုင်ခဲ့ပြီး နန်းတွင်းရေးတွေနဲ့ နိုင်ငံရေးတွေမှာ ပါဝင်လေ့မရှိပါဘူး... ဘာလို့ တစ်စုံတစ်ယောက်က မယ်တော့်ကို အန္တရာယ်ပေးချင်ရတာလဲဆိုတာ သားတော် နားမလည်နိုင်ပါဘူး..."

မယ်တော်ကြီးက သားဖြစ်သူ၏ လက်ကို ပြန်လည်ဆုပ်ကိုင်လိုက်လေ၏။

"မင်းကြီး... မင်းနားမှာရှိတဲ့ လူတွေကိုလည်း သေချာစစ်ဆေးရမယ်... ငါက အသက်ကြီးပြီမို့ နေရတာ တန်နေပါပြီ... မင်းကတော့ ဒီသစ္စာဖောက်တွေနောက်ကို လိုက်သွားလို့ မဖြစ်ဘူးနော်..."

ဧကရာဇ်က ခေါင်းညိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော် စိတ်မပူပါနဲ့... သားတော် ရင်ထဲမှာ မှတ်ထားပါတယ်... ဒီတစ်ခါ ရှိုကန်းနန်းဆောင်မှာ သားတော်က နန်းတွင်းသူနန်းတွင်းသားတွေကို သေချာစစ်ဆေးရလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒါက မယ်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိခိုက်စေနိုင်ပါတယ်..."

မယ်တော်ကြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါတောင် ဒီလိုလုပ်ကြံခံရတာပဲ... ဘာလို့ သူများတွေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို စိတ်ပူနေရဦးမှာလဲ..."

မယ်တော်ကြီးက ထိုသို့ပြောသော်လည်း နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်လေသည်။

"လီရွှန်းဖူနဲ့ အဘွားစွန်းတို့ကိုတော့ စစ်ဆေးမေးမြန်းစရာ မလိုပါဘူး..."

မယ်တော်ကြီးသည် နျိုနျိုလေးဘက်သို့ ပြန်လှည့်ကြည့်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုလေး... သမီးလေးသာ မရှိရင် ငါက ဘယ်သူမှန်းမသိတဲ့သူရဲ့ လုပ်ကြံမှုကို ခံလိုက်ရမှာပဲ..."

နျိုနျိုလေးသည် ကုတင်ဘေးတွင် လှဲလျောင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မျက်ရည်များ ဝဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... နျိုနျို ကြောက်သွားတာပဲ... နျိုနျို တအားကြောက်သွားတာ..."

ကောင်မလေး၏ ကြောက်ရွံ့နေသော စကားများကို ကြားရသောအခါ မယ်တော်ကြီးကိုယ်တိုင် နေထိုင်မကောင်းသေးသော်လည်း ကလေးကို ချက်ချင်း နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်တော့သည်။

"မကြောက်နဲ့နော်... အဖွား ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး... အဖွားက လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးကို အမြဲတမ်း ကာကွယ်ပေးမှာပါ..."

ဧကရာဇ်သည် အဘွားနှင့် မြေးဖြစ်သူတို့ကို ကြည့်ကာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးချင်စိတ် ပေါက်သွားလေသည်။ မိခင်ဖြစ်သူ သတိလစ်နေချိန်တွင် ကောင်မလေးကို နန်းတော်ပြင်သို့ ပို့လွှတ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည်ကို တွေးမိကာ အပြစ်ရှိစိတ်ဖြင့် နှာခေါင်းကို ချက်ချင်း ပွတ်သပ်လိုက်လေ၏။

ရှိုကန်းနန်းဆောင်ရှိ အစေခံအများစုမှာ ရှင်းလင်းသွားပြီး သာမန်တံမြက်လှည်းသည့် နန်းတွင်းသူများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းရသည်မှာ ပိုလွယ်ကူပေသည်။ အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်သည့် နန်းတွင်းသူများကို စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုမှာမူ အလွန်တင်းကျပ်လှသည်။

သုံးရက်တိုင်တိုင် စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးနောက် ပြစ်ဒဏ်ပေးရေးဌာနမှ လူများမှာ မည်သည့်ရလဒ်မျှ မရရှိခဲ့ပေ။

ယနေ့တိုင် မယ်တော်ကြီး မည်သို့အဆိပ်မိသွားသည်ကိုပင် သူတို့ ရှာမတွေ့နိုင်သေးချေ။

ဧကရာဇ်သည် နံနက်စောစောတွင် ရှိုကန်းနန်းဆောင်သို့ ဆင်းလာခဲ့ပြီး ဤရလဒ်ကို သိရှိသွားသောအခါ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်ဒေါသထွက်သွားတော့သည်။

"ပြစ်မှုရေးရာဌာနက လူတွေက ဘာလုပ်စားနေကြတာလဲ... ဘာလို့ ဒီကိစ္စသေးသေးလေးကိုတောင် သေချာမလုပ်နိုင်ရတာလဲ..."

ဧကရာဇ်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။

ဤကိစ္စကို တာဝန်ယူရသော ချန်ရုံရှန်းမှာ မျက်နှာပျက်နေပြီး ဧကရာဇ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီး... ရှိုကန်းနန်းဆောင်ရဲ့ အပြင်ရော အထဲမှာပါ ခြံဝင်းကိုတောင် တူးဆွပြီး ရှာဖွေခဲ့ပေမယ့် အဆိပ်မိတဲ့ အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပါဘူး... သမားတော်ကြီးတွေလည်း မသင်္ကာစရာ ဘာမှမတွေ့ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်..."

ဧကရာဇ်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

"နေရာတိုင်းကို ရှာပြီးပြီလား..."

ဤကိစ္စသည် မယ်တော်ကြီးနှင့် သက်ဆိုင်နေပေသည်။ ချန်ရုံရှန်းသည် အနည်းငယ်မျှပင် ပေါ့ဆရန် မဝံ့ရဲဘဲ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အထက်ကနေ အောက်ထိ အထဲကနေ အပြင်အထိ စားစရာတွေအတွက် သုံးတဲ့အရာတွေကို သေချာရှာဖွေခဲ့ပါတယ်... နန်းတွင်းသူတွေရဲ့ နေအိမ်တွေကိုတောင် သေချာစစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်... အဆိပ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တော့ တကယ်မရှိပါဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဧကရာဇ်၏ စိတ်အခြေအနေမှာ ပို၍ဆိုးရွားသွားတော့သည်။

"သမားတော်ကြီးလီ ဘယ်မှာလဲ... သမားတော်ကြီးလီက ဘာပြောလဲ..."

ဧကရာဇ်က မေးလိုက်သည်။

အဆိပ်မိကြောင်း ရောဂါရှာမတွေ့ခဲ့သော အခြားသမားတော်ကြီးများကို ရိုးရှင်းစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးပြီး ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်၌ "ဆေးပညာမကျွမ်းကျင်မှု" ဟူသော ခေါင်းစဉ်တစ်ခု အပိုတပ်ခံခဲ့ရလေသည်။

မယ်တော်ကြီး အမြဲတမ်း အသုံးပြုလေ့ရှိသော သမားတော်ကြီးဖြစ်သည့် သမားတော်ကြီးလီသည် သွေးစမ်းသပ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီး၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင် မူမမှန်မှုတစ်စုံတစ်ရာကို ရှာမတွေ့ခဲ့သောကြောင့် သဘာဝကျစွာပင် သူ့ကို ထပ်တလဲလဲ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ရပေသည်။

ချန်ရုံရှန်းက သဘာဝကျစွာပင် အလွန်ခက်ခဲသည်ဟု ခံစားရပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အရှင်မင်းကြီးရဲ့ စကားကို ပြန်လည်လျှောက်တင်ရရင် သမားတော်ကြီးလီက ဆေးပညာမကျွမ်းကျင်တဲ့ အပြစ်ကိုပဲ ဝန်ခံဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်... မယ်တော်ကြီး အဆိပ်မိသွားတာကို သူ လုံးဝမသိဘူးလို့ အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေပါတယ်..."

"အဆိပ်ရဲ့ ဇာစ်မြစ်ကနေ ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဒီအဆိပ်က လင်းနန်ကနေ လာတာပါ... နှစ်တွေတစ်လျှောက် မယ်တော်ကြီးရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ နန်းတွင်းသူတွေကို အကြမ်းဖျင်းစစ်ဆေးကြည့်ပေမယ့် လင်းနန်နဲ့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အဆက်အသွယ်ရှိသူကို မတွေ့ရပါဘူး..."

ချန်ရုံရှန်းက ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်သည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ယင်ကောင်ကိုပင် သတ်နိုင်လောက်အောင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားလေ၏။

ယနေ့တွင် စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုတစ်ခုလုံးမှာ ရှေ့ဆက်မရဖြစ်နေပြီး အဆိပ်ခတ်သူမှာ အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ ပုန်းအောင်းနေချေသည်။ ယခုအခါ မည်သည့်အဆိပ်မိသည်ကိုသာ သိရှိပြီး ပြစ်မှုကျူးလွန်သည့် နည်းလမ်းကိုပင် ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

"အရှင်မင်းကြီး... မယ်တော်ကြီးက ဒီကိစ္စကို မေးဖို့ လူတချို့ လွှတ်လိုက်ပါတယ်... အမှန်အတိုင်း ပြောပြရမလား..."

ချန်ရုံရှန်းက တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"ထားလိုက်ပါတော့... ကိုယ်တော်ပဲ အဲဒီကို သွားလိုက်မယ်..."

ဧကရာဇ်သည် ရှိုကန်းနန်းဆောင်သို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် အထဲမှ ရယ်မောသံအချို့ကို ကြားလိုက်ရတော့သည်။

"မိသားစုကို ပျော်ရွှင်အောင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို ပြောပြဖို့ သမီးလေးအတွက် ခက်ခဲမှာပဲ..."

မယ်တော်ကြီးက ရယ်မောရင်း မျက်ရည်များပင် ကျလာလေသည်။

ဘေးနားရှိ လော်မေ့ရန်သည်လည်း လက်ကိုင်ပုဝါဖြင့် ဖုံးကွယ်ကာ မျက်ရည်ကျသည်အထိ ရယ်မောနေလေ၏။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... ဒါ နျိုနျို စဉ်းစားမိတာ မဟုတ်ပါဘူး... ကိုကိုလတ် လုပ်တာပါ... သူ ဘုန်းကြီးကို စတွေ့တုန်းက ဘုန်းကြီးခေါင်းက တလက်လက်တောက်ပနေတယ်လို့ တကယ်ပြောတာ... မျက်စိကျိန်းတယ်လို့လည်း ပြောတော့ ဖေဖေနဲ့ မေမေက အကြာကြီး တောင်းပန်ခဲ့ရတယ်..."

ဧကရာဇ်သည် အဝေးမှနေ၍ ဤပျော်ရွှင်နေသော မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ နျိုနျိုလေးကို အဝေးသို့ မပို့လိုက်မိသည်မှာ ကံကောင်းကြောင်း တွေးမိလေသည်။ မဟုတ်လျှင် မယ်တော်ကြီး မည်မျှဝမ်းနည်းနေမည်ကို သိမည်မဟုတ်ချေ။