အခန်း ၃၂၇

အခန်း ၃၂၇ - အနေခက်ခြင်း

မယ်တော်ကြီးသည် ဧကရာဇ် ဝင်လာသည်ကို ပထမဆုံး မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး ဧကရာဇ်ကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။

ဧကရာဇ်သည် လေးလံသော ခြေလှမ်းများဖြင့် လျှောက်လာတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... နျိုနျို လုပ်စရာလေးရှိလို့ သွားနားတော့မယ်..."

ကောင်မလေး ဤသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် မျက်နှာပေါ်၌ ဒေါသအနည်းငယ် ရှိနေဆဲပင်။

မယ်တော်ကြီး၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ လော်မေ့ရန်ကို ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ လော်မေ့ရန်က နျိုနျိုလေးကို ဤနေရာတွင် နေခွင့်မပေးဘဲ လော်မေ့ရန်နှင့် ဧကရာဇ်တို့ကြား သံယောဇဉ် တည်ဆောက်ရာတွင် ထိခိုက်မှာစိုးသည်ဟု သူမက ထင်နေမိသည်။

သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ လော်မေ့ရန်သည် ချက်ချင်း ခေါင်းငုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မယ်တော်ကြီး... နျိုနျိုလေး နားချင်နေပြီဆိုတော့ ဒီအစေခံကိုလည်း အရင်ပြန်ခွင့်ပြုပါဦး..."

ဧကရာဇ် ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နန်းဆောင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

မယ်တော်ကြီးက ပြဿနာကို မတွေ့သေးလျှင် သူမသည် ဤနှစ်များအတွင်း နန်းတွင်း၌ အချည်းနှီး တိုက်ပွဲဝင်နေခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်ပေမည်။

"ထွက်သွားဖို့ မလောပါနဲ့... ပြောစရာရှိရင် ဒီမှာပဲ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြောကြတာပေါ့..."

မယ်တော်ကြီးက ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ဧကရာဇ်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ဟွန့်" ဟု အသံပြုလိုက်လေသည်။

လော်မေ့ရန်သည် သူမ၏ တည်ရှိမှုကို သေးငယ်စေရန် ရုန်းကန်နေရပြီး စကားမပြောရဲချေ။

ဧကရာဇ်သည် အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့စွာဖြင့် နှာခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး စတင်စကားပြောရန် အစပျိုးမပေးခဲ့ပေ။

မယ်တော်ကြီးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အားလုံးပဲ... အကုန်လုံးက ထူးဆန်းနေကြတယ်... လီရွှန်းဖူ... မင်းပဲ ပြောလိုက်တော့..."

လီရွှန်းဖူမှာ ရုတ်တရက် နာမည်ခေါ်ခံလိုက်ရပြီး သူ့ခေါင်းပေါ်သို့ အိုးတစ်လုံး ရုတ်တရက် ပြုတ်ကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

သို့သော် မယ်တော်ကြီး၏ စူးရှသော အကြည့်များကြောင့် လီရွှန်းဖူသည် သတ္တိမွေးကာ ရှင်းပြလိုက်ရလေသည်။

"မယ်တော်ကြီး... အရှင်မင်းကြီးက ဥယျာဉ်တော်ထဲမှာ ခေါင်းမူးသွားတဲ့အချိန်တုန်းက ကိုယ်လုပ်တော်လီက နျိုနျိုလေးဟာ ကံမကောင်းဘူးလို့ ပြောပြီး အရှင်မင်းကြီးကို နန်းတော်ပြင်ကို ပြန်လွှတ်ဖို့ တောင်းဆိုခဲ့ပါတယ်..."

လီရွှန်းဖူသည် အလျှော့ပေးသော မျက်နှာထားဖြင့် ကိစ္စရပ်များကို ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြခဲ့လေသည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးသည် မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဧကရာဇ်ကို ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုလေးက မင်းကို စကားမပြောချင်တော့တာ မဆန်းပါဘူး... ငါတို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက မြို့တော်က လူတိုင်းသိတဲ့ ကံကောင်းတဲ့ ကလေးလေးလေ... ဘာလို့ သူက ကံမကောင်းတဲ့သူ ဖြစ်သွားရတာလဲ... နျိုနျိုလေးသာ မရှိရင် ငါက အခုထိ အဆိပ်မိနေတုန်းပဲ ဖြစ်မှာ... ဘယ်တော့မှ သိလာမယ်မှန်းတောင် မသိဘူး..."

ဧကရာဇ်သည် မိခင်ဖြစ်သူ ဒေါသထွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ပြုံး၍သာ ပြောနိုင်တော့သည်။

"မယ်တော် စိတ်မပူပါနဲ့... သားတော်က ခဏတာ စိတ်ရှုပ်သွားလို့ပါ... ဒီအကြောင်းကို နောက်ဘယ်တော့မှ မဟတော့ပါဘူး..."

မယ်တော်ကြီး၏ ရင်တွင်းမှ မကျေနပ်မှုသည် ဧကရာဇ်ကို ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အနောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေသော ကိုယ်လုပ်တော်ကို ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဧကရာဇ်သည် နိုင်ငံရေးကိစ္စများတွင် မည်သူ့ထက်မဆို ပိုသိသည်ကို မယ်တော်ကြီး နားမလည်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်လီနှင့် တွေ့ဆုံချိန်တွင် မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အကြောင်းပြချက်ကိုမဆို အသုံးပြုနိုင်သည်။

"အခုချိန်မှာ ငါတို့ စိတ်အေးချမ်းသာစွာ နေဖို့လိုတယ်... ဒါပေမဲ့ နျိုနျိုလေးကတော့ စိတ်မအေးနိုင်ဘူး... ငါတို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက ဘယ်လောက်တောင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းပြီး လိမ္မာရေးခြားရှိလိုက်လဲ... အားလုံးက မင်းကို ဒေါသထွက်နေကြတယ်..."

မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးအတွက် မတရားမှုကို တိုက်ဖျက်ပေးလိုက်လေ၏။

ဧကရာဇ်က ထပ်ပြုံးလိုက်ပြီး နျိုနျိုလေးကို ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုလေး... ဦးလေးအပြစ်ပါ... လေတိုက်တိုင်း မိုးရွာတိုင်း နားမယောင်သင့်ပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးက ထိုတောင်းပန်စကားကို ကြားသောအခါ သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နန်းတော်က နျိုနျိုကို သိပ်မကြိုဆိုပါဘူး... မယ်တော်ကြီး နေကောင်းသွားရင် အိမ်ပြန်ချင်တယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် အမြဲတမ်း ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ မတရားသဖြင့် ခံစားနေရပေသည်။ ဧကရာဇ်က တောင်းပန်သော်လည်း သူမ၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ အိမ်ပြန်ပြီး ကျန်းယွင်နန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ငိုချင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

မယ်တော်ကြီးနှင့် လော်မေ့ရန်တို့သည် ကောင်မလေးကို ကြည့်ရင်း စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကြလေသည်။

"ကလေးလိမ္မာလေး... သမီးလေး မတရားခံရတယ်ဆိုတာ အဖွားသိပါတယ်... ဦးလေးကို စကားမပြောချင်ရင် လျစ်လျူရှုလိုက်ပါ..."

မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ဖက်ကာ ညင်သာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ဧကရာဇ်သည် အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ရင်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုတစ်ခု ပေါ်လာပြီး တစ်ခုခုကို ထိန်းချုပ်မရတော့သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

"နျိုနျိုလေး... ဦးလေးကို ဘယ်လိုလုပ်ရင် ခွင့်လွှတ်ပေးနိုင်မလဲ... ဦးလေးရဲ့ ရတနာတိုက်ကို ဖွင့်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်က အကောင်းဆုံး ရတနာတွေကို ပေးမယ်လေ... နော်..."

ဧကရာဇ်က အခြေအနေကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးသည် လှပသော နှာခေါင်းလေးဖြင့် ညင်သာစွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီးနောက် မျက်နှာလွှဲကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်ရတနာကိုမှ ဂရုမစိုက်ဘူး..."

ဧကရာဇ်က လော်မေ့ရန်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

လော်မေ့ရန်က ရူးချင်ဟန်ဆောင်ချင်သော်လည်း ဘေးနားရှိ ချန်ရုံရှန်းက သူမကို ဆက်တိုက် ကြည့်နေပေသည်။

လော်မေ့ရန်မှာ ကူကယ်ရာမဲ့ဖြစ်သွားပြီး နျိုနျိုလေးကို ချိုသာစွာသာ ပြောနိုင်တော့သည်။

"နျိုနျိုလေး... အရှင်မင်းကြီးက တကယ် အမှားကိုသိနေပါပြီ... နောက်တစ်ခါ ဒီလိုကိစ္စမျိုး ဘယ်တော့မှ လုပ်မှာမဟုတ်ပါဘူး..."

ဧကရာဇ်ကလည်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။

“နျိုနျိုလေး... ဒီတစ်ခါတော့ ဦးလေးကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါနော်... နောက်တစ်ခါကျရင် ကံမကောင်းဘူးဆိုတဲ့ စကားမျိုး ဘယ်တော့မှ မပြောတော့ပါဘူး... သမီးလေးကိုလည်း ဘယ်တော့မှ ဝမ်းနည်းအောင် မလုပ်တော့ပါဘူး..."

ဧကရာဇ် ထိုသို့ပြောလိုက်ချိန်တွင် ရင်းနှီးနေသော ခံစားချက်မျိုးကိုသာ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

"ဒီနန်းတော်က နျိုနျို ဝင်ချင်တဲ့နေရာ မဟုတ်ပါဘူး... ဦးလေးကပဲ အတင်းခေါ်လာတာပါ... နျိုနျို အိမ်မှာရှိတုန်းက ဖေဖေနဲ့ မေမေက ဒီလိုခံစားချက်မျိုး ဘယ်တော့မှ မပေးဖူးဘူး... မယ်မယ်ဖွားဖွားကိုသာ မချစ်ရင် နန်းတော်ထဲကနေ ထွက်သွားတာ ကြာပြီ..."

ဤစကားကို အခြားသူများကိုသာ ပြောခဲ့ပါက ဧကရာဇ်သည် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။

ဘေးနားရှိ ချန်ရုံရှန်းနှင့် လီရွှန်းဖူတို့သည် ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးချေ။

ဤအချိန်တွင် နျိုနျိုလေးသည် ဧကရာဇ်ကို ဒေါသထွက်စေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူတို့မှာ အလွန်ကြောက်ရွံ့နေကြပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဧကရာဇ်သည် ဒေါသမထွက်ရုံသာမက ပြုံး၍ပင် ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီ... အကုန်လုံး ဦးလေး အပြစ်ပါ... ကလေးလိမ္မာလေး... စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့... စိတ်ဆိုးရင် ရုပ်လေးက မလှတော့ဘဲ နေလိမ့်မယ်..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နျိုနျိုလေးသည် ရုတ်တရက် အနည်းငယ် စိုးရိမ်သွားကာ မယ်တော်ကြီးကို ဆွဲပြီး မေးလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... နျိုနျို တကယ် ရုပ်ဆိုးသွားတာလား..."

မယ်တော်ကြီးက ရယ်မောခြင်းကို မထိန်းနိုင်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။

"ရုပ်မဆိုးသွားပါဘူး... အဖွားတို့ရဲ့ လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးက အလှဆုံးပါပဲ..."

ဧကရာဇ်က ပြီးပြည့်စုံသော ခြေလှမ်းတစ်လှမ်းကို လှမ်းလိုက်ပြီး ကြေးမှန်တစ်ချပ် ယူလာရန် လူတစ်ယောက်ကို ခိုင်းလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ခဏလောက် စိတ်ဆိုးရုံနဲ့ ရုပ်ဆိုးမသွားပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဧကရာဇ်ကို ဆက်၍ စိတ်မဆိုးတော့ဘဲ ကောင်းမွန်သော မျက်နှာထားကို ပြသရန် ဆန္ဒရှိလာတော့သည်။

ဧကရာဇ်သည် အချိန်ကြာကြာ စိတ်သက်သာရာ မရလိုက်ဘဲ အရိပ်အယောင်မရှိဘဲ လာရောက်သော အဆိပ်အကြောင်းကို တွေးမိကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ လေးလံသွားတော့သည်။

သားဖြစ်သူသည် မိခင်နှင့် မတူကြောင်း သိရှိသဖြင့် မယ်တော်ကြီးသည် သားဖြစ်သူ၏ ထူးဆန်းမှုကို ချက်ချင်းသတိထားမိကာ မေးလိုက်သည်။

"မင်းကြီး... တစ်ခုခု အခက်အခဲ ရှိလို့လား..."

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချကာ ဘေးနားရှိ လော်မေ့ရန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

လော်မေ့ရန်သည်လည်း အခြေအနေကို နားလည်သဖြင့် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးသည် လော်မေ့ရန်ကို မခွဲခွာချင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"အစ်မ... ဒီနေ့ နျိုနျိုနဲ့ ဒီလောက်ကြာကြာ ဆော့ပြီးတာတောင် ပြန်တော့မလို့လား..."

လော်မေ့ရန်က နျိုနျိုလေးကို အပြင်ခေါ်သွားချင်သော်လည်း ကောင်မလေးကို မယ်တော်ကြီးက ရင်ခွင်ထဲတွင် တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားဆဲပင်။

လော်မေ့ရန် နန်းတွင်းသို့ ဝင်လာပြီး ဤကိစ္စအများစုမှာ သူမနှင့် သက်ဆိုင်ခြင်းမရှိဟု ဧကရာဇ်က တွေးကာ လက်ယမ်းပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက ကိစ္စသေးသေးလေးပါ... မင်းလည်း နားထောင်လို့ရပါတယ်... သဲလွန်စတစ်ခုခု ရှာတွေ့ဖို့ ကူညီပေးနိုင်မလား ကြည့်ရတာပေါ့..."

လော်မေ့ရန်မှာ ထိုနေရာမှာ ဆက်နေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံလိုက်ရသည်။ ဧကရာဇ် ပြောမည့်စကားမှာ နန်းတွင်း၏ လျှို့ဝှက်ချက်များနှင့် သက်ဆိုင်နေမည်ဟု သူမ ခံစားရပြီး အမှန်တကယ်တော့ သူမ ဆက်မနေချင်သလို နားလည်း မထောင်ချင်ပေ။

ယခုအခါ အပျော်ရွှင်ဆုံးသူမှာ နျိုနျိုလေး ဖြစ်လာပြီး သူမ နှစ်သက်သောသူသည် သူမနှင့် အချိန်ပိုပေးနိုင်သည့်အတွက် ပျော်ရွှင်နေလေသည်။

"ရှိုကန်းနန်းဆောင်ရဲ့ အပေါ်ရော အောက်ကိုပါ အကြိမ်ကြိမ် စစ်ဆေးမေးမြန်းခဲ့ပေမယ့် သဲလွန်စ ဘာမှမရခဲ့ပါဘူး... အခု မယ်တော်ကြီး ဘာအဆိပ်မိလဲဆိုတာ သိတာကလွဲရင် အဆိပ်ကို ဘယ်အချိန်က ချလိုက်တာလဲ... ဘယ်လိုလုပ်ခဲ့တာလဲ... ဘာမှ မသိရဘူး..."

ဧကရာဇ်က ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး အကြောင်းရင်းနှင့် အကျိုးဆက်များကို ကြားပြီးနောက် အရေးကြီးသောအချက်များကို ခဏမျှ နားမလည်နိုင်ဖြစ်သွားလေ၏။

လော်မေ့ရန်မှာ အိမ်တော်မှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးဖြစ်ရာ လူသတ်မှုနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သဘာဝကျစွာပင် သူမ၏ ထင်မြင်ချက်ကို မပြောပြနိုင်ချေ။

ဧကရာဇ်သည် မူလက မယ်တော်ကြီးထံမှ ထင်မြင်ချက်အချို့ကို ကြားချင်သော်လည်း ယခုအခါ လူတစ်စု ပေါင်းရုံးသွားကာ ခေါင်းမရှိသော ယင်ကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြတော့သည်။

လူတိုင်း မျှော်လင့်ချက် မထားခဲ့သော နျိုနျိုလေးက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"သဲလွန်စ လုံးဝမရှိဘူးဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး... တစ်ခုခု လုပ်ခဲ့ရင် ခြေရာလက်ရာ ကျန်ရစ်နိုင်တယ်လို့ ဖေဖေက ပြောဖူးတယ်... ရှာမတွေ့သေးတဲ့ အရာတစ်ခုခု ရှိနေတာလား..."