အခန်း ၃၂၉

အခန်း ၃၂၉ - ကျောင်းသွားရမယ်

ပြစ်မှုကျူးလွန်သည့် နည်းလမ်းကို ရှာတွေ့သွားပြီးနောက် သမားတော်ကြီးလီ၏ ပါးစပ်မှာ အရင်ကလောက် မတင်းကျပ်တော့ဘဲ သူ၏ အဆိပ်ခတ်သည့် လုပ်ငန်းစဉ်ကို ချက်ချင်း ဝန်ခံလိုက်တော့သည်။

သူ ဘာကြောင့် ဤသို့လုပ်ခဲ့သည်နှင့် သူ့နောက်ကွယ်တွင် မည်သူများ ရှိနေသည်ကိုမူ သူ ဘာမှမပြောခဲ့ပေ။

"သွားစစ်ဆေးလိုက်... သူ့မိသားစုက ဘယ်သူတွေနဲ့ အဆက်အသွယ်ရှိလဲ... ပြီးတော့ သူက ဘယ်သူ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ ရှိနေတာလဲ... သမားတော်ကြီးလီကို တိုက်ရိုက်ပြောလိုက်... သူက အရာအားလုံးကို သူ့ဘာသာသူ တာဝန်ယူချင်တယ်ဆိုရင်တော့ မယ်တော်ကြီးကို လုပ်ကြံမှုနဲ့ အပြစ်ပေးပြီး သူ့တစ်မိသားစုလုံးကို မြင်းငါးကောင်နဲ့ ဆွဲသတ်ပစ်မယ်လို့..."

ဧကရာဇ်သည် အလွန်သေချာစွာ စဉ်းစားခဲ့သော်လည်း သမားတော်ကြီးလီမှာမူ လုပ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ချေ။ သူက ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးကြောင့် မယ်တော်ကြီးကို လုပ်ကြံခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုနေခဲ့သည်။

ပုဂ္ဂိုလ်ရေး ရန်ငြိုးဟူသည် လူတိုင်း၏ နားထဲတွင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သားသမီးရှိပြီး မိသားစုကို စောင့်ရှောက်နေသော မည်သည့်သမားတော်ကြီးမဆို လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်ဆယ်က မယ်တော်ကြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့သော နန်းတွင်းသူလေးတစ်ယောက်ကြောင့် တစ်မိသားစုလုံး သေရနိုင်သည့် အလုပ်မျိုးကို လုပ်မည်နည်း။

သမားတော်ကြီးလီသည် ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူ မဟုတ်ပေ။ အစောင့်များ မပြင်ဆင်ထားချိန်တွင် သမားတော်ကြီးလီသည် အခွင့်အရေးကို ဆုပ်ကိုင်ကာ လျှာကိုကိုက်၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားခဲ့လေသည်။

သဲလွန်စများ အားလုံး ပျက်စီးသွားတော့သည်။

သမားတော်ကြီးလီ ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းစွာ သေဆုံးသွားသော်လည်း သူ့အနီးနားရှိ လူများမှာမူ သွေးထွက်သံယိုဖြစ်မှုထဲသို့ ကျရောက်သွားကြလေ၏။

ဧကရာဇ်သည် သူ၏ ကတိတည်ခဲ့ပြီး သမားတော်ကြီးလီ အမှားလုပ်မိသောအခါ တစ်မိသားစုလုံး ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ရသည်။

ဤသည်မှာ မျောက်ကို ခြောက်လှန့်ရန် ကြက်ကို သတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး နန်းတွင်းဆေးရုံရှိ လူများကို လူတွေကို ဖြစ်သလို အန္တရာယ်ပေးခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကို ချိန်ဆကြည့်ရန် တောင်းဆိုခြင်းဟု မှတ်ယူနိုင်သည်။

ဧကရာဇ်သည် သမားတော်ကြီးလီ ရာထူးတိုးလာမည့် လမ်းကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ လူတစ်ယောက်၏ အဆိုပြုချက် မဟုတ်ဘဲ နန်းတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များစွာက ဤလူအကြောင်း ကောင်းမွန်စွာ ပြောဆိုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။

သမားတော်ကြီးလီ၏ စွမ်းရည်မှာ အလွန်အားကောင်းဆဲပင်။ သူ၏ ရောဂါရှာဖွေကုသမှုအောက်တွင် ကိုယ်လုပ်တော်များသည် အခြေခံအားဖြင့် ပြဿနာအသေးအမွှားအချို့ကို ကုသနိုင်ကြသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် သမားတော်ကြီးလီနှင့် တစ်ရွာတည်းသားဖြစ်သော်လည်း ပုံမှန်အားဖြင့် သူမသည် သမားတော်ကြီးလီကို တွေ့ခွင့်မပေးခဲ့ပေ။

ဥပဒေက လူတိုင်းကို အပြစ်မတင်နိုင်သောကြောင့် နန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းကို တာဝန်ယူခိုင်း၍ မရနိုင်ချေ။

သမားတော်ကြီးလီနှင့် မိတ်ဆွေဖွဲ့ခဲ့သော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အပြစ်မပေးခဲ့သော်လည်း နန်းတွင်းဆေးရုံတွင် သူတို့ကို ဘေးဖယ်ထားခဲ့သည်။ အခြေခံအားဖြင့် သူတို့သည် ဧကရာဇ်၏ စိတ်ထဲတွင် အသုံးမကျသူများ ဟူသော တံဆိပ်ကပ်ခံခဲ့ရလေသည်။

အရာများစွာကို လုပ်ဆောင်ပြီးနောက်တွင်ပင် ဧကရာဇ်၏ ရင်တွင်းမှ စိတ်ဓာတ်ကျမှုမှာ ဖြေရှင်း၍ မရနိုင်သေးချေ။

"နောက်ကွယ်က လူတွေကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ အသက်ကို လောင်းကြေးထပ်ဖို့ တကယ်တန်ရဲ့လားဆိုတာ ကိုယ်တော် တကယ်နားမလည်နိုင်ဘူး..."

ဧကရာဇ်သည် မယ်တော်ကြီးထံသို့ ရင်မဖွင့်ဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

မယ်တော်ကြီးက အနည်းငယ် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"မိဘတွေနဲ့ ဆွေမျိုးတွေကိုတောင် လျစ်လျူရှုထားတာ... သူတို့က တကယ်ကို သစ္စာမရှိဘူး၊ ရိုသေမှုမရှိဘူး... မင်းကြီး... ဒီလူမှာ တခြားကလေးတွေ ရှိနေသေးလား... တခြားနေရာတွေမှာ လျှို့ဝှက်မွေးထားတာ ရှိမရှိ သေချာစစ်ဆေးဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါဦး..."

ဧကရာဇ်က သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

"သားတော်လည်း စစ်ဆေးခဲ့ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဘာရလဒ်မှ မတွေ့ရပါဘူး..."

သားအမိနှစ်ယောက်စလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး ထိန်းချုပ်မရသော ဤအခြေအနေကို သဘောမကျကြချေ။

မယ်တော်ကြီး၏ ရင်ထဲတွင် တကယ်တမ်း ဝေဝါးသော အတွေးများရှိနေပြီး ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် သတ္တိရှိသူမှာ မှူးမတ်တစ်ဦးဖြစ်လျှင် နိုင်ငံတော်၏ အရေးကြီးသော ဝန်ကြီးတစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ သေချာပြီး ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦးဖြစ်လျှင်လည်း နန်းတွင်း၌ ရာထူးကြီးမားသော ကိုယ်လုပ်တော်တစ်ဦး ဖြစ်မည်မှာ သေချာပေသည်။

ယခင်မင်းဆက်၏ အရေးကြီးသော မယ်တော်ကြီးသည် နိုင်ငံရေးကိစ္စများကို မမေးမြန်းသည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်၍ မည်သူက ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်မည်ကို မခွဲခြားနိုင်ချေ။

နန်းတွင်းရှိ ကိုယ်လုပ်တော်များနှင့် ပတ်သက်လျှင် မယ်တော်ကြီး၏ စိတ်ထဲတွင် ပထမဆုံး ပေါ်လာသူမှာ သဘာဝကျစွာပင် ကိုယ်လုပ်တော်လီ ဖြစ်ပေသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီ ဘာကြောင့် ဤသို့လုပ်ခဲ့သည်ကို မယ်တော်ကြီး စဉ်းစား၍မရခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမတွင် အကြောင်းပြချက် လုံးဝမရှိဘဲ သူမဖြစ်သော မယ်တော်ကြီးကလည်း နန်းတွင်းရှိ အာဏာအတွက် သူမနှင့် ယှဉ်ပြိုင်မည်မဟုတ်ချေ။ လုပ်ကြံသည့်အဆင့်အထိ ဘာကြောင့် ပြဿနာရှာရမည်နည်း။

မယ်တော်ကြီးက နားမလည်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်လုပ်တော်လီကို တမင်သက်သက် ဖယ်ကြဉ်ထားခဲ့လေ၏။

နန်းတွင်း၏ လေလားရာကို ပြသသူဖြစ်သော မယ်တော်ကြီးသည် ဤကဲ့သို့သော အတွေးမျိုးကို ပြသလိုက်သည်နှင့် နန်းတွင်းရှိ လူတိုင်းက သဘာဝကျစွာပင် ချက်ချင်း သတိထားမိသွားကြသည်။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် အလုပ်များကို သေသပ်စွာ လုပ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူမသည်လည်း မလွယ်ကူချေ။

ဤအချိန်တွင် ဘေးနားရှိ အဘွားအိုက တိုးတိုးလေး အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"သခင်မ... သခင်ကြီးလီက သခင်မဆီကို စာပို့ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါတယ်... သူပြောတာက..."

ထိုစကားများကို တွေးမိသည်နှင့် အဘွားအိုသည် ထုတ်မပြောရဲတော့ချေ။

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် သူမအစ်ကို၏ ဆိုးသွမ်းသော အကျင့်စရိုက်ကို အကောင်းဆုံးသိသဖြင့် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ မျက်ခုံးများ ရုတ်တရက် တွန့်ချိုးသွားလေသည်

"ဒီကောင်စုတ်က ဘာပြောလိုက်တာလဲ... အမှန်အတိုင်းပြော... တစ်လုံးမှ လွတ်မသွားစေနဲ့..."

အဘွားအိုသည် ခါးသီးသော မျက်နှာထားဖြင့် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"သူ့နောက်ကနေ လိုက်ရှင်းရလောက်အောင် ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ အလုပ်တွေကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မလုပ်ဖို့ ပြောပါတယ်... ဒီတစ်ခါတော့ သခင်မကို ကူညီဖို့အတွက် သူက လူတော်တော်များများနဲ့ ဝင်ပါခဲ့ရတယ်တဲ့... သခင်မလေးပိုပြီး ဂရုစိုက်သင့်တယ်လို့လည်း သူက ထင်နေတယ်... အခု သခင်မလေးသုံးရဲ့ နာမည်ပျက်သွားပြီဆိုတော့ နောင်ကျရင် တခြားသူတွေအကြောင်း ပြောဖို့ ခက်လိမ့်မယ်တဲ့..."

ဤကံမကောင်းသော အစ်ကိုက သူမအား ဒေါသထွက်စေမည်ကို ကိုယ်လုပ်တော်လီ ကြာမြင့်စွာကတည်းက သိထားသော်လည်း ဤအချိန်တွင် သူမ ဒေါသမထွက်ဘဲ မနေနိုင်ချေ။

"သူ့သမီးရဲ့ နာမည်ပျက်သွားတာကို ငါ့ကို အပြစ်တင်နေတုန်းပဲလား... ငါ ကိုယ်ဝန်ရှိလာရင် သူ့သမီးရဲ့ နာမည်က ဆိုးသွားနိုင်လို့လား... ငါသာ မရှိရင် သူ ဒီနေ့ ကောင်းကောင်း နေရမှာလား... လူတချို့နဲ့ ဝင်ပါခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ..."

ကိုယ်လုပ်တော်လီက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် ဤကံမကောင်းသော အစ်ကို့ကို အားကိုးရဆဲဖြစ်ပြီး သတင်းစကားပါးရန် သူမကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

"တတိယသခင်မလေးရဲ့ ကိစ္စကို ငါ ဖြေရှင်းပေးမယ်... ကုမိသားစုကို ပိုပြီး စောင့်ကြည့်ခိုင်းလိုက်ပါ... ဒါက သူ့ရဲ့ ရာထူးတိုးရေးနဲ့ သက်ဆိုင်တယ်လို့ပဲ သူ့ကို ပြောလိုက်ပါ..."

အဘွားအိုက ရိုသေစွာ တုံ့ပြန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မ... ဒီကာလအတွင်း နန်းတွင်းက မငြိမ်းချမ်းသေးဘူး... လှုပ်ရှားနေတာထက် တိတ်တိတ်နေတာက ပိုကောင်းပါတယ်... သခင်မအနေနဲ့..."

ကိုယ်လုပ်တော်လီသည် အဆင်မပြေသဖြင့် ပုံမှန်ထက် ပို၍ ဒေါသထွက်လွယ်ကာ အဘွားအိုကို ချက်ချင်း ဖြတ်ပြောလိုက်လေသည်။

"ငါသိပါတယ်... စကားအများကြီး ပြောစရာ မလိုဘူး..."

အဘွားအိုက ထပ်မပြောရဲတော့သော်လည်း သခင်ကြီးလီနှင့် အလားတူ အတွေးမျိုး ရှိနေလေသည်။ သခင်မသည် အဘယ်ကြောင့် ပို၍ စိတ်အေးအေးမထားနိုင်ဘဲ ဤကဲ့သို့ အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အရာများကို လုပ်ရန် ဆွေ့ဆွေ့ခုန်နေရသနည်း။ မယ်တော်ကြီးသည် သခင်မကို မည်သည့်အခါကမျှ ဒေါသထွက်အောင် မလုပ်ခဲ့ဖူးချေ။

မယ်တော်ကြီး၏ ရောဂါမှာ လုံးလုံး နီးပါး ပျောက်ကင်းသွားပြီဖြစ်ပြီး နျိုနျိုလေးကို သူမဘေးတွင် ဆက်လက် အစေခံခိုင်းရန် ဆန္ဒမရှိတော့ချေ။

နျိုနျိုလေးသည် မယ်တော်ကြီး၏ ပျင်းရိမှုကို ပြေပျောက်စေရန် နေ့စဉ် အဖော်ပြုပေးရုံသာဖြစ်သည်။ မည်သူကမျှ သူမကို အလုပ်လုပ်ခိုင်းရန် ဆန္ဒမရှိကြချေ။

အစမှအဆုံးတိုင်အောင် အလုပ်ပိုများသူမှာ လော်မေ့ရန်ပင်။

လော်မေ့ရန်သည် ရှိုကန်းနန်းဆောင်တွင် တစ်နေ့လုံးနီးပါး ရှိနေပြီး ဧကရာဇ် မလာသော်လည်း မယ်တော်ကြီးအပေါ် ဝီရိယရှိရှိနှင့် ရိုသေစွာ နေထိုင်ခဲ့သည်။

လော်မေ့ရန်၏ အတွေးများကို မယ်တော်ကြီးက သဘာဝကျစွာ မြင်နိုင်ပေသည်။ ဤသည်မှာ နန်းတွင်း၌ ကျောထောက်နောက်ခံ ရှာရန်သာ။

ဧကရာဇ်၏ မျက်နှာသာပေးမှုမှာ ခဏတာမျှသာဖြစ်ပြီး သူမက အခြားထွက်ပေါက်တစ်ခုကို ရယူချင်နေ၏။

နျိုနျိုလေးက လော်မေ့ရန်ကို သဘောကျသဖြင့် မယ်တော်ကြီးက သူမကို ဤမျက်နှာသာ ပေးရန် ဆန္ဒရှိလေသည်။

လော်မေ့ရန်သည် သူမ၏ အတွေးများကို ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း အစေခံရာတွင် အကောင်းဆုံး လုပ်ဆောင်ခဲ့၏။ သွားလိုက်လာလိုက် လုပ်ပြီးနောက် မယ်တော်ကြီးသည် သူမအပေါ် အနည်းငယ် ပို၍ ရိုးသားလာတော့သည်။

"ငါ အခု ကျန်းမာရေး အတော်လေး ကောင်းနေပါပြီ... သမီးလေးက ဒီမှာ နေ့တိုင်းနေလို့ မရဘူး... ကျောင်းသွားရမယ့် အချိန်ရောက်ရင် ကျောင်းသွားရမယ်... ဒါမှ အိမ်ပြန်တဲ့အခါ ဖေဖေ စာမေးလို့ နန်းတွင်းမှာ ဒီလောက်ကြာကြာ နေပြီး ဘာတိုးတက်မှုမှ မရှိဘူးဆိုရင် နန်းတွင်းက ဆရာက ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ သံသယဝင်သွားလိမ့်မယ်..."

လောကရှိ သာမန်အဘွားများနည်းတူ မယ်တော်ကြီးသည် မြေးများ၏ ပညာရေး နှောင့်နှေးမည်ကို စိုးရိမ်နေလေ၏။

နျိုနျိုလေးသည် အချိန်အကြာကြီး စာမသင်ခဲ့ရသဖြင့် ပျင်းရိမှုကို ထပ်မံခံစားရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း မယ်တော်ကြီးက သူမ ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်ပေးနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိပေသည်။

နျိုနျိုလေး ကျောင်းမသွားသောကြောင့် မူလတန်းကျောင်းကို ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း ရွှေ့ဆိုင်းထားခဲ့ရပြီး အခြားမိန်းကလေးများအားလုံးလည်း စာမသင်ရချေ။ သူတို့သည် မွေးစားမိခင်များနှင့် တစ်နေ့လုံး ဆော့ကစားနေကြပြီး သူတို့၏ စိတ်များမှာလည်း ရိုင်းစိုင်းနေကြသည်။

မယ်တော်ကြီးသည် ကလေးများကို ကျောင်းမပို့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာပြီဖြစ်၍ ရှိုကန်းနန်းဆောင်ရှိ နန်းတွင်းသူများကို ချက်ချင်း ညွှန်ကြားလိုက်တော့သည်။

"ပြင်ဆင်ထားတဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးတွေ ဘယ်မှာလဲ... နျိုနျိုလေး ကြိုက်တာတစ်ခု ရွေးပါစေ... ကလောင်တံ၊ မင်၊ စက္ကူနဲ့ မှင်အိုးတွေရော... သိုလှောင်ရုံဖွင့်ပြီး အကောင်းဆုံးကို ရွေးရမယ်..."

လော်မေ့ရန်သည်လည်း သူမ၏ ကလေး ကျောင်းသွားရတော့မည့်အလား အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဒီအစေခံက အကြိုအပို့ လုပ်ပေးရမလား... အထူးဂရုစိုက်ရမယ့် ကိစ္စတွေ ရှိလား... နျိုနျိုလေးရဲ့ အိမ်စာတွေကို ကူလုပ်ပေးရမလား..."