အခန်း ၃၃၀

အခန်း ၃၃၀ - ဆွေးနွေးကြရအောင်

လော်မေ့ရန် ဤသို့ပြောလိုက်သည်နှင့် နျိုနျိုလေး၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် တောက်ပသွားတော့သည်။

မယ်တော်ကြီးက သူမကို ထူးဆန်းစွာ ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ကလေးတွေရဲ့ အိမ်စာကို ကူလုပ်ပေးဖို့ တွေးနေသေးတာလဲ..."

လော်မေ့ရန်၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ဝေ့လည်သွားလေ၏။ အပြစ်ရှိသော အကြည့်ကို မယ်တော်ကြီး ချက်ချင်း ခန့်မှန်းနိုင်ပေသည်။ မိဘအိမ်တွင် ရှိစဉ်က သူမသည် ဤကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို အများအပြား လုပ်ခဲ့ဖူးမည်မှာ သေချာသည်။

"အလုပ်လုပ်တာ ကောင်းတယ်လေ ကစားချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ရပေမဲ့ နျိုနျိုလေးကို ဒီလိုကိစ္စမျိုး ကူလုပ်ခွင့် မပြုဘူးနော်..."

မယ်တော်ကြီးက အလွန်လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

လော်မေ့ရန်က အလျှော့ပေးစွာ တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ထပ်ကြည့်လိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက ခဏတာ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း မလိုလားစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... စိတ်မပူပါနဲ့... ကျောင်းမှာ ကြိုးစားဖို့ အရေးကြီးတယ်ဆိုတာ နျိုနျို သိပါတယ်..."

မယ်တော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို အတူတူရွေးရန် နျိုနျိုလေးကို ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။

နျိုနျိုလေးသည် မယ်တော်ကြီးထံမှ အဆိပ်များကို ကြိုတင်ဆွဲထုတ်ပေးခဲ့သဖြင့် မယ်တော်ကြီး၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။ အဆိပ်ကို သမားတော်ကြီးလီက ပေးခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သူမက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သဖြင့် ရှိုကန်းနန်းဆောင်ရှိ နန်းတွင်းအရာရှိများစွာ၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည်။

ရှိုကန်းနန်းဆောင်ရှိ နန်းတွင်းသူများနှင့် မိန်းမစိုးများအားလုံးက နျိုနျိုလေးကို အလွန်သဘောကျကြပြီး သူမ စာပြန်သင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိသောအခါ လူများစွာက သူမအတွက် လက်ဆောင်ငယ်များ ပြင်ဆင်ပေးခဲ့ကြသည်။

နန်းတွင်းသူလေးများ ချုပ်လုပ်ထားသော ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးများစွာ ရှိပေသည်။ ဤအချိန်တွင် သူတို့နှင့် မယ်တော်ကြီးသည် ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးများကို စုပုံထားရန် စီစဉ်ပြီး နျိုနျိုလေး ရွေးချယ်ရန် အားလုံးက စောင့်နေကြသည်။

နျိုနျိုလေး မျက်စိကျိန်းသွားသည်မှာ မပြောနှင့် မယ်တော်ကြီးပင်လျှင် ဤကျောင်းလွယ်အိတ်လေး အမျိုးမျိုးကို ကြည့်ပြီး ရွေးချယ်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု အမြဲခံစားရပေသည်။

နန်းတွင်းသူလေးများ ပြုလုပ်ထားသော ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးများသည် သူတို့၏ အထက်လူကြီးများ ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ သေသပ်လှပမှု မရှိသော်လည်း ၎င်းတို့တစ်ခုစီတိုင်းတွင် ကိုယ်ပိုင်ကလေးဆန်မှုများ ပါရှိပြီး အိမ်တော်များတွင် ပြုလုပ်သည်ထက် ပို၍ ဂရုစိုက်ပြုလုပ်ထားကြသည်။

လော်မေ့ရန်က ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုလေးမှာ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ နေ့တိုင်း တစ်အိတ်စီ လွယ်သွားလို့ရတာပေါ့..."

နျိုနျိုလေးသည် ဤအကြံပြုချက်ကို အလွန်သဘောကျပုံရပြီး ခေါင်းကို အားပါးတရ ညိတ်ပြသော်လည်း ခဏအကြာတွင် မယ်တော်ကြီးကို သတိထားကာ မေးလိုက်သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... နျိုနျိုမှာ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးတွေ အများကြီး ရှိနေတော့ တစ်ခုကို သူငယ်ချင်းကို ပေးချင်တယ်... ရမလား..."

သဘာဝကျစွာပင် မယ်တော်ကြီးက ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စကို ဂရုမစိုက်ချေ။ နျိုနျိုလေး၏ ချစ်စရာကောင်းပြီး လိမ္မာသော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ကလေး၏ ဆံပင်လေးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။

"ဒီပစ္စည်းက သမီးလေးကို ပေးထားတာဆိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုပဲ စီစဉ်လိုက်ပါ..."

နျိုနျိုလေးသည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးများထဲမှ သူမအကြိုက်ဆုံး နှစ်ခုကို ချက်ချင်း ရွေးထုတ်လိုက်ကာ ခက်ခဲစွာ ရွေးချယ်ပြီးနောက် လိပ်ပြာတစ်စုံ ပန်းထိုးထားသော ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ရွေးချယ်လိုက်လေသည်။

"ဒါကို ဘယ်အစ်မ လုပ်ထားတာလဲ..."

နျိုနျိုလေးက ဘေးနားရှိ အဘွားစွန်းကို မေးလိုက်သည်။

အဘွားစွန်းက ချက်ချင်း လက်ယမ်းလိုက်ပြီး လှပသော မျက်လုံးတစ်စုံနှင့် အသက် တစ်ဆယ့်ငါးနှစ်၊ တစ်ဆယ့်ခြောက်နှစ်ခန့်ရှိမည့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က နန်းတွင်းသူများ အလယ်မှ ပျော်ရွှင်စွာ ထွက်လာလေသည်။

"နျိုနျို မှတ်မိတယ်..."

နျိုနျိုလေးက ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ နန်းတွင်းသူလေးလည်း အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားသွားလေ၏။

"သခင်မလေးကု... ပြီးခဲ့တဲ့အကြိမ်က ကျွန်မအတွက် တောင်းပန်ပေးခဲ့လို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်..."

နန်းတွင်းသူလေးသည် ထိုနေရာတွင် ထပ်မံဒူးထောက်ကာ နျိုနျိုလေးကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဦးညွှတ်လိုက်တော့သည်။

"မြန်မြန်ထ... မြန်မြန်ထ..."

နျိုနျိုလေး စိုးရိမ်သွားလေသည်။

မယ်တော်ကြီးက သူမဘေးနားရှိ လူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး လီရွှန်းဖူက နျိုနျိုလေး ယခင်က ဤနန်းတွင်းသူလေးအတွက် တောင်းပန်ပေးခဲ့သည့် အကြောင်းကို လာရောက်ပြောပြလေသည်။

"အစ်မလုပ်ထားတဲ့ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို သဘောကျလို့ သူငယ်ချင်းကို လက်ဆောင်ပေးချင်တယ်... အစ်မဆီက ခွင့်ပြုချက် တောင်းချင်လို့ပါ..."

နျိုနျိုလေးက နန်းတွင်းသူလေးကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

နန်းတွင်းသူလေးသည် နျိုနျိုလေးက သူမ၏ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို ကောက်ယူလိုက်သည်ကို အရင်ကတည်းက မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်၍ နျိုနျိုလေးသည် သူမအနှစ်သက်ဆုံး ကျောင်းလွယ်အိတ်လေး နှစ်ခုထဲမှ တစ်ခုကို ပေးချင်နေကြောင်းကို သဘာဝကျစွာ နားလည်နိုင်ပေသည်။

"သခင်မလေးကု... သခင်မလေး ပျော်ရွှင်စေဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ ကျွန်မက ပစ္စည်းတစ်ခု ပို့ပေးတာပါ... ကိုယ့်ဘာသာကိုပဲ စီစဉ်လိုက်လို့ ရပါတယ်... ကျွန်မရဲ့ ခွင့်ပြုချက်ကို တောင်းစရာ မလိုပါဘူး..."

နန်းတွင်းသူလေးက ပြောလိုက်သည်။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်၏။

"အစ်မက နျိုနျိုကို လက်ဆောင်ပေးတာလေ... ဒါပေမဲ့ နျိုနျိုက တခြားသူကို ပေးမှာ... အစ်မကိုတောင် မမေးဘဲ ဒီအတိုင်း ပေးလိုက်ရင် အစ်မရဲ့ စေတနာနဲ့ နျိုနျို မထိုက်တန်ရာကျမှာပေါ့..."

ဤစကားများကို ကြားရသောအခါ နန်းတွင်းသူလေးမှာ မြှောက်ပင့်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ နန်းတွင်းသို့ ရောက်နေသည်မှာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး သူမ တင်ဆက်ခဲ့သော အပ်ချုပ်လက်ရာများကို မည်သူကမျှ မသိခဲ့ချေ။ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမအား ဤကဲ့သို့ ပြောဆိုဖူးသည်မှာ ပထမဆုံးအကြိမ်ပင်။

ယခုချိန်တွင် သူမ၏ ရင်ထဲ၌ တန်ဖိုးထားခံရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့သည်။

အောက်ခြေရှိ နန်းတွင်းသူများ၏ လျှို့ဝှက်သော အတွေးများကို မယ်တော်ကြီး နားမလည်နိုင်ချေ။ သူတို့နှစ်ဦး အချိန်အတော်ကြာ စကားပြောနေသည်ကို ကြည့်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုလေး... သမီးလေးက ဒီနန်းတွင်းသူလေးကို သဘောကျတယ်ဆိုရင် သမီးလေးကို ပြုစုဖို့ သူ့ကို ဘေးမှာ ထားလိုက်ပါ... တခြားကိစ္စတွေအတွက် အလုပ်များနေစရာ မလိုပါဘူး..."

နျိုနျိုလေးက ဤအဓိပ္ပာယ်ကို နားမလည်သေးသော်လည်း နန်းတွင်းသူလေး၏ စိတ်က မြန်ဆန်စွာ ပြောင်းလဲသွားပြီး မယ်တော်ကြီးထံသို့ ချက်ချင်း ဒူးထောက်လိုက်လေ၏။

"မယ်တော်ကြီးရဲ့ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... ကျွန်မက သခင်မလေးကုကို ပြုစုဖို့ ဆန္ဒရှိပါတယ်..."

နန်းတွင်းသူလေးသည် ဦးညွှတ်ပြီးနောက် တောက်ပသော မျက်လုံးများဖြင့် နျိုနျိုလေးကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

နန်းတွင်းသူလေးထံမှ အပိုပြုစုစောင့်ရှောက်မှု မလိုအပ်ဟု နျိုနျိုလေး ခံစားရသော်လည်း အခြားတစ်ယောက်၏ စိတ်အားထက်သန်မှုအပြည့်အဝပါဝင်သော ပုံစံကို ကြည့်ကာ ငြင်းဆန်သည့်စကား မပြောခဲ့ချေ။

"သမီးလေးနားမှာ ပြုစုပေးဖို့ နန်းတွင်းသူတစ်ယောက်တည်း ရှိတယ်ဆိုတာ နည်းလွန်းပါတယ်... ငါက သမီးလေးအတွက် နောက်ထပ် ကောင်းတဲ့သူ နှစ်ယောက်ကို ထပ်ရွေးပေးမယ်... ဖန်းချောင်... မင်းက နျိုနျိုလေးရဲ့ အခန်းကို တာဝန်ယူရမယ်... နောက်ထပ် ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးကို လုပ်ပေးတဲ့သူက ဘယ်သူလဲ... သူ့ကိုလည်း နျိုနျိုလေးဆီ အစေခံဖို့ သွားခိုင်းလိုက်..."

မယ်တော်ကြီးသည် အတိုတောင်းဆုံး အချိန်အတွင်း နျိုနျိုလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည့်သူကို စီစဉ်ပေးလိုက်လေသည်။

အဒေါ်ဖန်းချောင်မှာ အသက်လေးဆယ်ကျော်အရွယ်ရှိပြီး မယ်တော်ကြီးကို အစေခံနေသော လူဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူမသည် အလုပ်လုပ်ရာတွင် တည်ငြိမ်ပြီး ယုံကြည်စိတ်ချရကာ ကောင်မလေးနှစ်ယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် သင့်လျော်ပေသည်။

ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးများ ပြုလုပ်ပေးသော နောက်ထပ် ကောင်မလေးတစ်ဦးမှာ ကျောင်းလွယ်အိတ်လေးများ ပြုလုပ်ရာတွင် ဂရုစိုက်မှုရှိခြင်းကြောင့်ပင် နျိုနျိုလေးကို အလွန်သဘောကျကြောင်း သိမြင်နိုင်သည်။ မယ်တော်ကြီးသည်လည်း ဤကဲ့သို့သော လူများက နျိုနျိုလေးကို ပြုစုစောင့်ရှောက်မည်ကို စိတ်ချနိုင်ပေသည်။

"နန်းတွင်းမှာ အပြင်သွားရင် လူမခေါ်သွားတဲ့သူ ဘယ်သူရှိလဲ... လူနည်းနည်းပဲ ခေါ်သွားရင် တခြားသူတွေက အနိုင်ကျင့်တဲ့အခါ ငါ ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ရမလဲဆိုတာ မသိသေးဘူး..."

အစေခံရန် လူများစွာကို လက်ခံရန်အတွက် မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို ဖျောင်းဖျလိုက်လေ၏။

နျိုနျိုလေးက ပြောလိုက်သည်။

"တကယ်တော့ နျိုနျိုကို ပြုစုပေးဖို့ ဘယ်သူမှ မလိုပါဘူး... အိမ်မှာတုန်းက နျိုနျိုနဲ့ ဆော့ပေးမယ့် ကောင်မလေးတစ်ယောက်ပဲ ရှိတယ်... အကုန်လုံးကို နျိုနျို လုပ်တတ်တယ်... ဘယ်သူမှ ပြုစုပေးစရာ လုံးဝမလိုဘူး..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မယ်တော်ကြီးသည် အလွန်စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားတော့သည်။ ခြေတစ်လှမ်းမျှ အပြင်မထွက်သော မြို့တော်ရှိ ချမ်းသာသော မိသားစုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အစေခံများဖြင့် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး အပြည့်ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် မယ်တော်ကြီးက နျိုနျိုလေးကို မြေးအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသော်လည်း သူမကိုယ်သူမ ပြုစုစောင့်ရှောက်နေရပေသည်။

ရွှေရန်အမတ်၏ အိမ်တွင် ငွေအလုံအလောက် မရှိနိုင်ဟု မယ်တော်ကြီး တွေးမိကာ လှည့်၍ ဧကရာဇ်နှင့် ဆွေးနွေးချင်သွားပြီး ဧကရာဇ်က ရွှေရန်အမတ်ကို ရွှေငွေများများ ထပ်ဆုချနိုင်အောင် ပြောပေးချင်နေ၏။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်စောစောတွင် နျိုနျိုလေး စောစောထလာပြီး နန်းတွင်းသူလေး နှစ်ဦးက သူမ မျက်နှာသစ်ရန် ပြုစုချင်သော်လည်း နျိုနျိုလေးက လက်ယမ်းကာ ကိုယ်တိုင်သာ လုပ်ဆောင်လိုက်လေသည်။

နန်းတွင်းသူလေး နှစ်ဦးမှာ အလုပ်နည်းနည်းသာ လုပ်ခဲ့ရသော်လည်း အရှင်သခင်က သူတို့ကို အစေခံခွင့်မပေးသောကြောင့် ဆူပူခံရမည်ကို စိုးရိမ်ကာ အဒေါ်ဖန်းချောင်ကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေကြလေ၏။

"အဒေါ်... သူတို့ အကူအညီမလိုပါဘူး... နျိုနျို ကိုယ်တိုင်လုပ်ရတာကို သဘောကျလို့ပါ..."

နျိုနျိုလေးက ကိုယ်တိုင် အစပျိုးကာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

အဒေါ်ဖန်းချောင်က နျိုနျိုလေးကို ကြည့်ကာ ချစ်ခင်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့ရဲ့ သခင်မလေးက အရမ်းတော်တာပဲ... ငယ်ငယ်လေးနဲ့ အလုပ်တွေ အများကြီး လုပ်တတ်တယ်..."

နျိုနျိုလေးသည် ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် ရင်ဘတ်လေး ကော့ကာ ပြောလိုက်သည်။

"နျိုနျိုကို သခင်မလေးလို့ ခေါ်စရာမလိုပါဘူး... နျိုနျိုလို့ပဲ ခေါ်ပါ... အိမ်က လူတိုင်း ဒီလိုပဲ ခေါ်ကြတယ်..."

နန်းတွင်းသူလေး နှစ်ဦးမှာ ဤစကားကို လုံးဝ မခံယူရဲကြချေ။

အဒေါ်ဖန်းချောင်သည် ကလေးများနှင့် မည်သို့ဆက်သွယ်ရမည်ကို သိသဖြင့် ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မလေးက ကျွန်မတို့ကို စာနာပေမယ့် ငါတို့က သခင်ကြီးလီနဲ့ သခင်ကြီးချန်တို့နဲ့ မတူဘူးလေ... သူတို့က မယ်တော်ကြီးနဲ့ ဧကရာဇ်ကို အစေခံတဲ့သူတွေမို့ လူကြီးမင်းတွေလို့ သတ်မှတ်လို့ရပါတယ်... ကျွန်မတို့က သခင်မလေးကို အစေခံတဲ့သူတွေလေ... ဒီလိုခေါ်ရင် အပြင်လူတွေက သခင်မလေးကို လှောင်ကြလိမ့်မယ်... မျိုးရိုးမြင့်တဲ့သူတွေကလည်း ကျွန်မတို့ကို အပြစ်ပေးလိမ့်မယ်... သခင်မလေးက ကျွန်မတို့ အပြစ်ပေးခံရတာကို မမြင်ချင်ဘူးမလား..."

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏စကားများကို နားထောင်ပြီး သူတို့ ဘာခေါ်ခေါ် ဆက်၍ အရေးမစိုက်တော့ချေ။

နျိုနျိုလေးသည် သူမ၏ သူဌေးအိမ်တော်အတွက် အသစ်ချုပ်ထားသော အဝတ်အစားများကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကာ မယ်တော်ကြီးနှင့်အတူ နံနက်စာစားရန် ခုန်ပေါက်နေလေ၏။

ထို့နောက်တွင်မှ မယ်တော်ကြီး၏ မခွဲခွာချင်သော အကြည့်များအောက်တွင် လော်မေ့ရန်၏ လက်ကို ကိုင်လိုက်တော့သည်။

"မယ်မယ်ဖွားဖွား... ကျောင်းကနေပြန်လာရင် အဖွားနဲ့အတူ နေ့လယ်စာ လာစားမယ်နော်..."

နျိုနျိုလေးက အသံကြည်ကြည်လေးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

မယ်တော်ကြီးသည် အားပါးတရ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကလေး၏ အဝေးသို့ ထွက်သွားသော ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ကျန်ရစ်ခဲ့လေ၏။

"ငါ ကုမိသားစုနဲ့ ဆွေးနွေးပြီး နောင်ကျရင် နျိုနျိုလေးကို နန်းတွင်းမှာပဲ နေခိုင်းလို့ ရမလား..."

မယ်တော်ကြီးက အဘွားစွန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။