အခန်း ၁၀၂

အခန်း။ ၁၀၂

ဂူချန်သည် USB drive တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

ထို USB ထဲတွင် အမှုဖြစ်ပွားစဉ်က အထောက်အထားများ ပါဝင်နေသည်။

"ဒါက အဲဒီတုန်းက စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းပဲ"

ဂူချန်က ကြေညာလိုက်ပြီး တရားရုံးသို့ ပေးအပ်လိုက်သည်။

၁၀ မိနစ်ခန့်အကြာတွင် တရားရုံးသည် အထောက်အထားကို စတင်ဖွင့်ပြလိုက်ရာ တစ်နိုင်ငံလုံးသို့ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သွားသည်။

လူတိုင်းသည် မျက်မြင်ကိုယ်တွေ့ ကြည့်ရှုနိုင်ခဲ့ကြသည်။

ဂူချန် အထောက်အထားကို ထုတ်ပြလိုက်သည့်အခါ မန်းဒယ်လျန်၏ မျက်နှာမှာ လုံးဝ ပြာနှမ်းသွားသည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။

Cloud ထဲတွင် မှတ်တမ်းများ ကျန်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။ ယခုအခါ သူလုပ်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို ဖုံးကွယ်၍ မရတော့ပေ။

သူသာ အချိန်မီ လူနာတင်ယာဉ်ကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပါက ရလဒ်များ ပြောင်းလဲသွားနိုင်ပြီး အနည်းဆုံးတော့ တန်ရှင်းရန်၏ အသက်ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့မည်ဖြစ်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း ဤမျှ ပြင်းထန်သော အခြေအနေမျိုးနှင့် ကြုံတွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။

ရာထူးလွှဲပြောင်းခံရရုံလောက်နှင့် ပြီးဆုံးသွားနိုင်မည့်ကိစ္စကို သူကိုယ်တိုင် ပျက်စီးရာ ပျက်စီးကြောင်းများ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းပင်။

မန်းဒယ်လျန်၏ နှလုံးသားမှာ အေးစက်သွားသည်။

ဒီကောင် ဂူချန်က ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းတာလဲ...

လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကတည်းက အစအနဖျောက်ပြီး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တဲ့ ဗီဒီယိုမှတ်တမ်းတွေကို သူက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ ပြန်ဆယ်ယူနိုင်ခဲ့တာလဲ...!

မန်းဒယ်လျန်သည် ထိတ်လန့်ကာ တုန်လှုပ်နေသော်လည်း သူ ငှားရမ်းထားသော ထိပ်တန်းရှေ့နေ ၃ ဦးအပေါ် နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ကို ထားရှိလိုက်သည်။

ဗီဒီယိုဖိုင်ထဲတွင် ပြီးခဲ့သောနှစ် အောက်တိုဘာ ၁၃ ရက်နေ့၊ နံနက် ၉:၄၅ နာရီ။

တန်ရှင်းရန်သည် စာမေးပွဲရလဒ် မကောင်းသည့်အတွက် စင်္ကြံလမ်းတွင် အပြစ်ပေးခံနေရသည်။ ဗီဒီယိုထဲတွင် ယန်ခိုင်လုံ၏ အော်ဟစ်ဆဲဆိုသံများကို ကြားနေရသည်။

"ခုန်ချချင်နေတာလား မင်းမှာ အရည်အချင်းမှ မရှိတာ နေ့တိုင်း ပြဿနာရှာဖို့ပဲ သိတယ်" ထို့နောက် တန်ရှင်းရန်မှာ ခုန်ချသွားခဲ့သည်။

အဖြစ်အပျက် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် ယန်ခိုင်လုံမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး မန်းဒယ်လျန်ထံသို့ ပြေးသွားသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ၁၂၀ ကို ချက်ချင်း မခေါ်ခဲ့ကြပေ။

အထောက်အထားများကိုသာ ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။

ဗီဒီယိုထဲတွင် သူတို့ အထောက်အထားများကို ဖျက်ဆီးနေကြပုံ၊ သူတို့ အပြစ်ကင်းစင်ကြောင်း လုပ်ကြံနေပုံများကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့နေရသည်။

လူနာတင်ယာဉ်သည် ၁၀:၂၅:၃၁ တွင် ရောက်ရှိလာသည်။

CCTV မှတ်တမ်းအရ ဖုန်းခေါ်ဆိုသည့်အချိန်မှာ ၁၀:၁၉:၃၀ ဖြစ်သည်။

လူနာတင်ယာဉ်သည် ၄ မိနစ်အတွင်း ရောက်ရှိလာခြင်းပင်။

အကယ်၍သာ အချိန်မီ ဖုန်းခေါ်ခဲ့ပါက တန်ရှင်းရန်တွင် အသက်ရှင်ရန် အခွင့်အရေး အပြည့်ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် မိနစ် ၃၀ ကြာမှ ဖုန်းခေါ်ခဲ့သည့်အတွက် အရာအားလုံးမှာ နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီ။

စောင့်ကြည့်ကင်မရာမှတ်တမ်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ယန်ခိုင်လုံ၊ မန်းဒယ်လျန်နှင့် ကန်ဂွေကျုံးတို့၏ မျက်နှာများမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးမရှိတော့သလို ဖြူရော်သွားကြသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်မှုမှာလည်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားသည်။

[……]

[ဟာ... ဘာလို့လဲ]

[သောက်ကျိုးနည်း... ဒီလူသုံးယောက်တော့ သေသင့်တယ်။ ဘာလို့ ၁၂၀ ကို ချက်ချင်း မခေါ်တာလဲ တာဝန်လွှဲရှောင်ဖို့ပဲ ကြိုးစားနေကြတာလား]

[သေစမ်း... တန်ရှင်းရန် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့တာပဲ]

[ဒီကောင်တွေ အကုန်သေသင့်တယ်]

[ဒီလိုလူတွေလည်း ရှိသေးတယ်ပေါ့လေ။ တန်ကျန်းကော တစ်နှစ်လုံး အမှန်တရားနောက်ကို ဘာလို့ လိုက်ခဲ့ရတာလဲဆိုတာ အခုမှပဲ နားလည်တော့တယ်]

[မခံရပ်နိုင်တော့ဘူး... ဒီလူတွေ ဘာလို့များ လူ့လောကထဲမှာ ရှိနေရတာလဲ သူတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် အပြစ်ပေးရမယ်။ ထောင်ထဲ ပို့လိုက်ကြစမ်း]

တန်ကျန်းကောသည် ဤမှတ်တမ်းကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ ရင်ကွဲပက်လက် ဖြစ်ကာ ငိုကြွေးတော့သည်။

"ရှင်းရန်... ရှင်းရန်..."

တန်ကျန်းကော၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တုန်ရီနေပြီး သူ၏ ဆံပင်များပင် တစ်ညချင်း၌ပင် ဖြူသွားခဲ့သည်။

သူသည် သူ၏ သမီးကို ထပ်မံမြင်တွေ့လိုက်ရသော်လည်း အသက်ရှင်လျက် မဟုတ်တော့ပေ။

"မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မခုန်ချပါနဲ့..."

တန်ကျန်းကောသည် ထိုအချိန်က သမီးဖြစ်သူ၏ ဘေးသို့ အရောက်သွားနိုင်ခဲ့လျှင်ဟု ဆုတောင်းနေမိသည်။

ယန်ခိုင်လုံသည် တန်ရှင်းရန်၏ ဘေးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

"သူ နှုတ်ကနေ ဘာတွေပဲ ဆင်ခြေပေးနေပါစေ ငါ့သမီးလေးကို ဘာလို့ အချိန်မီ မကယ်ခဲ့တာလဲ...

ဘာလို့ အရေးပေါ်ဖုန်း ၁၂၀ကို ချက်ချင်း ဖုန်းမခေါ်ခဲ့ရတာလဲ...!"

"ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့ ငါ့သမီးကို မကယ်ခဲ့တာလဲ ဘာလို့လဲ"

တန်ကျန်းကော၏ မျက်လုံးများမှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်နေသည်။

"ခင်ဗျားတို့ ကယ်တင်နိုင်ခဲ့တာပဲ ဘာလို့လဲ ခုန်ချသွားခဲ့ရင်တောင် သူမ အသက်ရှင်နိုင်သေးတယ်။ ဘာလို့ ၁၂၀ ကို ဖုန်းမခေါ်တာလဲ ဘာလို့ မခေါ်တာလဲ"

"ဘာလို့ ခင်ဗျားတို့ထဲက တစ်ယောက်ယောက်ကမှ ဖုန်းမခေါ်ရတာလဲ"

"ဘာလို့လဲ"

"ဘာလို့ ငါတို့ကို ၅ နာရီကြာမှ ဖုန်းဆက်တာလဲ"

တန်ကျန်းကောသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် စားပွဲကို ထုလိုက်သည်။

သူသည် ဤလူယုတ်မာများကို လက်ဖြင့် ဆွဲဖြဲပစ်ချင်နေသည်။

တရားခွင်တစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားကာ တရားသူကြီးက တူဖြင့် ထုလိုက်သည်။

"တိတ်ဆိတ်ကြပါ"

"တရားလို စိတ်ကို ထိန်းပါ။ ဒါက တရားရုံးပါ။ တရားရုံးရဲ့ စည်းကမ်းကို လိုက်နာပေးပါ" တရားသူကြီး ရှန်ကျားရွှေက ပြောသည်။

တန်ကျန်းကောက ငိုကြွေးနေသည်။

သူသည် ယခုအချိန်ထိ ခံနိုင်ရည်ရှိသမျှ ထိန်းထားခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ မရတော့ပေ။

တရားခံဘက်မှ ရှေ့နေသုံးဦးမှာလည်း ကြောင်အသွားကြသည်။

သူတို့သည် ဤအမှုကို ခုခံကာကွယ်ရန် လာခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတော့ တစ်ခွန်းမှ မပြောနိုင်တော့ပေ။

ခုခံစရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

သူတို့လည်း လူသားများပင်။

ဟိုင်ကျီယန်က "မစ္စတာမန်း ဒီအမှုကို ကျွန်တော် မကာကွယ်ပေးနိုင်တော့ပါဘူး။ ပိုက်ဆံအကုန် ပြန်ပေးပါ့မယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

ရှေ့နေ ဝမ်ကျွင်းက "မစ္စတာမန်း ကျွန်တော်လည်း ဒီအမှုကို မကာကွယ်ပေးနိုင်ပါဘူး။ တခြားသူကိုပဲ ရှာလိုက်ပါတော့။ တောင်းပန်ပါတယ် ကျွန်တော်တော့ ကြည့်ပဲ ကြည့်နေတော့မယ်"

ထိပ်တန်းရှေ့နေ ရီယုလန်က "ကျွန်မ ခုခံကာကွယ်မှုကနေ နုတ်ထွက်ပါတယ်။ တရားသူကြီးမင်းအနေနဲ့ တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးဖို့ တောင်းဆိုပါတယ်"

ဤလောက၏ ဥပဒေစည်းမျဉ်းများအရ ဤရှေ့နေသုံးဦးသည် အမှုမှ နုတ်ထွက်သွားကြသည်။ ရီယုလန်က ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး "တရားသူကြီးမင်း ကျွန်မ တရားလိုဘက်ကနေ အခမဲ့ပြန်လည် ခုခံကာကွယ်ပေးသူအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခွင့် ပြုပါရန် လျှောက်ထားပါတယ်။ တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မယူပါဘူး ခွင့်ပြုနိုင်မလား" ဟု ပြောလိုက်သည်။