အခန်း ၂၉၄

အခန်း (၂၉၄) ဟေးရွှေမြို့နယ်မှ ဒေသခံဂိုဏ်း၊ ပိုင်ဟူဂိုဏ်း

"ခေါင်းဆောင်ကျန်း လပိုင်းလောက်ပဲ ရှိသေးတယ် ခင်ဗျားရဲ့ စီးပွားရေးတွေက အရမ်းကောင်းနေပြန်ပြီပဲ..."

လီလန်သည် လက်အုပ်ချီကာ ပြောလိုက်သည်။

တစ်ဖက်လူမှာ ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်တွင် သြဇာကြီးမားလှသော ချင်းလုံဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် လီလန်သည် သူ့အား သဘာဝကျကျပင် လေးစားမှုပြသကာ ချီးမွမ်းစကား အနည်းငယ် ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ကျန်းချင်းလုံသည် ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ကျွန်တော့်ဆီလာတာက ကျွန်တော့်ဆီကို စီးပွားရေးတွေ ယူလာပေးတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

"ရုံပိုင်ကျိုး..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ကျိုးတာ့ဖူကိုလည်း မြင်သွားရာ ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဒီနှစ်ယောက်က..."

ကျန်းချင်းလုံ၏ အကြည့်များမှာ ထိုအမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ကျန်းရှောင်ဖုန်းသည် လက်မောင်းတွင် နဂါးစိမ်းတက်တူး ထိုးထားသော အမျိုးသား ထွက်ပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်သွားပြီး မသိစိတ်မှ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် နောက်ဆုတ်ကာ လီလန်၏ ကျောဘက်တွင် ပုန်းကွယ်သွားတော့သည်။

မိန်းကလေးငယ်တစ်ယောက်အနေဖြင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့သောကြောင့် သဘာဝကျကျပင် အနည်းငယ် ကြောက်ရွံ့သွားခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန်းချင်းလုံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ကိုယ်မှ ထည်ဝါသော အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေပြီး လက်မောင်းရှိ နဂါးတက်တူးကြောင့် ချဉ်းကပ်ရန် ခက်ခဲသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေကာ မြေအောက်လောကမှ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း သိသာထင်ရှားနေလေသည်။

"သူတို့နှစ်ယောက်က ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေပါ ကျန်းရှောင်ဖုန်းနဲ့ လုံကျန်းဟူလို့ ခေါ်ပါတယ်..."

လီလန်သည် ကျန်းချင်းလုံအား မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

ကျန်းချင်းလုံသည် ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီနဲ့ တခြားနှစ်ယောက် ထိုင်ကြပါဦး ထိုင်ပြီးမှ စကားပြောကြတာပေါ့..."

ကျန်းချင်းလုံသည် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် လီလန်သည် ထိုင်ချလိုက်သော်လည်း ကျန်းရှောင်ဖုန်းမှာမူ မထိုင်ရဲဘဲ လီလန်၏ အနောက်တွင်သာ ရပ်နေခဲ့လေသည်။ သို့ရာတွင် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံမှာမူ လောကကြီးအကြောင်းကို များစွာ မြင်ဖူးထားသူဖြစ်၍ သဘာဝကျကျပင် ဝင်ထိုင်လိုက်တော့သည်။

"ကျေးဇူးရှင် ကျွန်တော့်ဆိုင်မှာ ဧည့်သည်တွေ ရှိနေသေးလို့ ဆက်ပြီး အဖော်မလုပ်ပေးနိုင်တော့ဘူး လိုအပ်တာရှိရင် ခေါင်းဆောင်ကျန်းကိုသာ ပြောလိုက်ပါ..."

ကျိုးတာ့ဖူသည် လီလန်အား နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် ချင်းလုံဆေးဆိုင်မှ အလျင်စလို ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရုံပိုင်ကျိုးအနေဖြင့် သူ၏ အလုပ်များနေသည့်အချိန်များထဲမှ အချိန်ပေးကာ လီလန်အား ကျန်းချင်းလုံထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာပေးခြင်းမှာပင် ကြီးမားသော သစ္စာစောင့်သိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။ လီလန်သည် ဤကျေးဇူးကို မှတ်သားထားပြီး နောက်ပိုင်းတွင် တောင်ပေါ်မှ သားကောင်အချို့ အမဲလိုက်ကာ ရုံပိုင်ကျိုးထံသို့ ပေးပို့ရန် စီစဉ်ထားလိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ကျန်းချင်းလုံသည် ကျိုးတာ့ဖူ၏ စကားထဲမှ လျှို့ဝှက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သွားကာ ပြောလိုက်၏။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီနေ့ စီးပွားရေးအကြောင်း ဆွေးနွေးဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူးလား..."

လီလန်သည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး

"စီးပွားရေးက နောက်မှ ပြောလို့ရပါတယ် အခုက နွေဦးရာသီဆိုတော့ တောင်ပေါ်က ဆေးဖက်ဝင်အပင်တွေက ကြီးထွားနေဆဲပဲလေ အချိန်တစ်ခုတော့ လိုဦးမယ်..."

"မှန်ပါတယ် မှန်ပါတယ်..."

ကျန်းချင်းလုံက ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါဆိုရင် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ ဒီနေ့ ကျွန်တော့်ကို ဘာကိစ္စရှိလို့ လာရှာတာလဲ..."

ကျန်းချင်းလုံ၏ အကြည့်များမှာ လုံကျန်းဟူထံသို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စ မဟုတ်သောကြောင့် ဤလူနှစ်ယောက်၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်နိုင်လေသည်။ လီလန်သည် လုံကျန်းဟူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး စကားပြောရန် တုံ့ဆိုင်းသွားတော့သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ တိုက်ရိုက်သာ ပြောပါ ကျွန်တော့်ကို ဘာလုပ်ပေးစေချင်လို့လဲ..."

ကျန်းချင်းလုံသည် အတော်လေး ပွင့်လင်းသူဖြစ်ရာ လီလန်အား မစိုးရိမ်ဘဲ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ပြောရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထိုအခါ လီလန်က ပြောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကျန်း ဟေးရွှေမြို့နယ်က ပိုင်ဟူဂိုဏ်းအကြောင်းကို ကြားဖူးလား..."

ကျန်းချင်းလုံသည် သူ၏ ကြွေရည်သုတ်လက်ဖက်ရည်ခွက်ထဲမှ လက်ဖက်ရည်ကိုတစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"ကြားဖူးပါတယ်..."

ပိုင်ရှန်းမြို့နယ်ကဲ့သို့ပင် ဟေးရွှေမြို့နယ်တွင်လည်း လွှမ်းမိုးမှုရှိသော ဂိုဏ်းတစ်ခုရှိပြီး ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှာ ထိုနေရာရှိ သြဇာကြီးမားလှသော ဒေသခံပုဂ္ဂိုလ်ကြီးများ ဖြစ်ကြလေသည်။

သို့ရာတွင် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှာ ရွာမှ ဓားပြများ၊ အနိုင်ကျင့်သူများနှင့် တူညီကာ မကောင်းသော လုပ်ငန်းများကို လုပ်ကိုင်ကြသည်။ ကျန်းချင်းလုံ၏ ချင်းလုံဂိုဏ်းနှင့်မူ များစွာ အဆက်အသွယ် မရှိကြချေ။

"ကိစ္စက ဒီလိုပါ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံက..."

လီလန်သည် လုံကျန်းဟူ၏ အိမ်ထောင်ရေး လိမ်လည်ခံရမှုအကြောင်းကို ကျန်းချင်းလုံအား အသေးစိတ် ပြောပြလိုက်တော့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်။

"ဘန်း..."

ကျန်းချင်းလုံသည် စားပွဲကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဘယ်လောက်တောင် ရိုင်းစိုင်းလိုက်သလဲ..."

"အဲ့မိန်းမက အိမ်ထောင်ရှိပြီး ကလေးတောင် ရနေပြီဆိုမှ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံရဲ့ ခံစားချက်တွေကို ဘာလို့ လိမ်လည်ရတာလဲ ဘာလို့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံဆီကနေ တင်တောင်းစရိတ်အဖြစ် ယွမ်တစ်ရာကို အရှက်မရှိ တောင်းရဲရတာလဲ..."

"ငါ အရှေ့ပိုင်းပြည်နယ်သုံးခုမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေလာခဲ့ပေမယ့် ဒီလောက်အရှက်မရှိတဲ့ မိန်းမကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး..."

"သူ့နာမည်က ဘယ်သူလဲ ပြီးတော့ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ နာမည်ကရော ဘယ်သူလဲ..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ခြင်္သေ့တစ်ကောင်ပမာ ဟိန်းဟောက်လိုက်လေသည်။

"သူမနာမည်က ယန်တုံ့ပင်းပါ သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုက ဝူ မျိုးရိုးဖြစ်ပြီး ဝူပိုင်ရှန်းလို့ ခေါ်ပါတယ် နှစ်ယောက်လုံးက ရှန်တုန်းဟယ်ကျဲကပါ..."

"သူမရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကလည်း ပိုင်ဟူဂိုဏ်းကပါပဲ သူက အဆင့်အတန်းတစ်ခုရှိပြီး ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်လို့ ကြားပါတယ်..."

လုံကျန်းဟူသည် အလျင်အမြန်ပင် ပြောလိုက်၏။

"ဝူပိုင်ရှန်း..."

"ဘယ်က လူမသိသူမသိကောင်လဲ တစ်ခါမှမကြားဖူးဘူး..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ပိုင်ဟူဂိုဏ်းက ခေါင်းဆောင်အားလုံးနဲ့ ငါ တွေ့ဖူးတယ် သူတို့နဲ့ အတူတူတောင် အရက်သောက်ဖူးသေးတယ် ဝူပိုင်ရှန်းဆိုတဲ့ နာမည်ကိုတော့ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

"ရှုံ့ထျဲ့ မင်း အဲ့လူ့အကြောင်းကို ကြားဖူးလား..."

ကျန်းချင်းလုံသည် သူ၏ နောက်လိုက်လူစုကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲ့လိုသူမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါဘူး..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်၏။

သူသည် လီလန်အား တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆက်ပြောသည်။

"ခေါင်းဆောင် ကျွန်တော်က ညီအစ်ကိုနည်းနည်းလောက် ခေါ်သွားပြီး ဟေးရွှေမြို့နယ်က ပိုင်ဟူဂိုဏ်းမှာ အဲ့ဝူပိုင်ရှန်းအကြောင်း သွားစုံစမ်းရမလား သူက သေးငယ်တဲ့ အရေးမပါတဲ့ ဇာတ်ကောင်လေး ဖြစ်လောက်ပါတယ် သူ့ကိုတွေ့တာနဲ့ ကျွန်တော် ကြိုးတုပ်ပြီး ခေါ်လာခဲ့ပါ့မယ်..."

ရှုံ့ထျဲ့သည် အတော်လေး ထက်မြက်သူဖြစ်ရာ သူ၏ အကြံဉာဏ်ကို ကမ်းလှမ်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုအကြံပြုချက်မှာ အနည်းငယ် လန့်စရာကောင်းနေ၏။ လူတစ်ယောက်ကို ကြိုးတုပ်ရမည်ဟုလော။

လူပြန်ပေးဆွဲခြင်းပင်။

ဤသည်မှာ လူဆိုးများ လုပ်သည့်အလုပ် မဟုတ်ပါလော။ ၎င်းမှာ တရားမဝင်ဘဲ ရာဇဝတ်မှု မြောက်နေလေသည်။ လီလန်မှာ လန့်ဖြန့်သွားတော့သည်။ ချင်းလုံဂိုဏ်းမှ လူများမှာ သူတို့၏ လုပ်ရပ်များတွင် အလွန်တရာ အဆင်အခြင်မဲ့လွန်းနေသည်။

အသက်ရှင်နေသော လူတစ်ယောက်ကို ရိုးရိုးလေး ကြိုးတုပ်လိုက်ခြင်း၊ ထို့ပြင် အိမ်နီးချင်းမြို့နယ်ရှိ ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ လူတစ်ယောက်ကိုလုပ်ခြင်းမှာ အလွန်တရာ ရိုင်းစိုင်းလွန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့ရာတွင် သေချာစွာ ပြန်စဉ်းစားကြည့်သောအခါ ရှုံ့ထျဲ့သည် နောက်လိုက်အချို့နှင့်အတူ လမ်းများပိတ်ဆို့ကာ လူများကို ဓားပြတိုက်ရန်နှင့် ရွာမှ ဓားပြများ၊ အနိုင်ကျင့်သူများအဖြစ် ပြုမူရန်ပင် ရဲတင်းနေခဲ့ရာ ဤလုပ်ရပ်များမှာ အဘယ်မျှ အရေးပါမည်နည်း။

ဂိုဏ်း၏ စတိုင်လ်မှာ အကြမ်းဖက်မှုကို အားပေးခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သာ လက်ကို အသုံးပြုနိုင်မည်ဆိုလျှင် စကားပြောဆိုနေရန် အချိန်ဖြုန်းနေမည် မဟုတ်ချေ။

"မလုပ်နဲ့ အဲ့တာပ ပျော်စရာမကောင်းဘူး..."

ကျန်းချင်းလုံသည် ခေါင်းခါလိုက်၏။

သူက လီလန်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုသဘောရလဲ..."

"ကျွန်တော်တို့ ချင်းလုံဂိုဏ်းက အလုပ်လုပ်ရင် ပြောတဲ့အတိုင်းလုပ်တယ် ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ အဲ့လို မိန်းမမျိုးတွေအတွက်ဆို ကျွန်တော်တို့က ရိုးရိုးလေးပဲ..."

ကျန်းချင်းလုံသည် လည်ပင်းလှီးသည့် အမူအရာတစ်ခုကို ပြုလုပ်ပြလိုက်လေသည်။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်လုံ၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ဖြူရော်သွားတော့သည်။

"ခေါင်းဆောင်ကျန်း အဲ့လောက်ထိလုပ်ဖို့ မလိုပါဘူး ပိုက်ဆံလေးပြန်ရပြီး ယန်တုံ့ပင်း ထိုက်တန်တဲ့ အပြစ်ဒဏ်ကိုခံရရင်ရပါပြီ..."

"အဟက် အဲ့မိန်းမက မင်းကို ဒီလောက် အနိုင်ကျင့်ထားတာကို မင်းက သူ့ဘက်ကနေ ပြောပေးနေတုန်းလား..."

ကျန်းချင်းလုံသည် လုံကျန်းဟူကို ရွံရှာလှောင်ပြောင်သည့် အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်အနေဖြင့် သူသည် အသက်အန္တရာယ်ကြားတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသူဖြစ်သည်။ ငယ်ရွယ်စဉ်က ဂျပန်မိစ္ဆာများကိုပင် တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီး လှံစွပ်ထိုးတိုက်ပွဲများတွင် ပါဝင်ခဲ့ဖူးလေသည်။ အိမ်ထောင်ရေး လိမ်လည်ခံရကာ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော လုံကျန်းဟူမှာ သတ္တိကြောင်လွန်းလှသဖြင့် ကျန်းချင်းလုံသည် သူ့အား မျက်လုံးထဲ၌ပင် မထားချေ။ လီလန်အား လေးစားသောကြောင့်သာ လုံကျန်းဟူ တရားမျှတမှု ရရှိစေရန် သူက ကူညီဆောင်ရွက်ပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့ရာတွင် လူများစွာထဲမှ လုံကျန်းဟူသည် ထပ်မံ၍ စိတ်ပျော့သွားပြန်ပြီး ထိုခွေးမအတွက်ပင် စကားပြောပေးနေသေးသည်။

"တောက်..."

"သတ္တိမရှိတဲ့ကောင်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် လုံကျန်းဟူကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ သူ၏အကြည့်ကို လီလန်ထံသို့ ပြောင်းရွှေ့လိုက်လေသည်။ ဤသည်မှာလည်း လီလန်အနေဖြင့် သူ့နည်းတူ စားပွဲတစ်ခုတည်းတွင် အတူထိုင်ကာ အနာဂတ်၌ စီးပွားရေးတွင် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီခြင်း ရှိ မရှိ စမ်းသပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေသည်။

လီလန်သည် တစ်ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် ပြောလိုက်၏။

"သူမအသက်ကိုတော့ ချန်ထားပေးလိုက်ပါ ဒါပေမဲ့ သူမက ပိုက်ဆံကို သဘောကျတယ် မဟုတ်လား သူမရဲ့ လက်ကို ချိုးပစ်လိုက်ပါ..."

"ပြီးတော့ သူမကို ကြိုးတုပ်ပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကို ပို့ပြီး ပြစ်ဒဏ်ပေးခိုင်းလိုက်ပါ..."

"မဆိုးဘူး မဆိုးဘူး အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီမှာ အကြံကောင်းတွေ ရှိသားပဲ..."

ကျန်းချင်းလုံက ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လုံကျန်းဟူ မင်းကို ငါ သတိပေးလိုက်မယ် မင်းကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မိန်းမတွေကို သနားမနေနဲ့ မဟုတ်ရင် တစ်နေ့ကျရင် မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ မင်း သေရလိမ့်မယ်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် အေးစက်စွာ နှာမှုတ်လိုက်လေသည်။ လုံကျန်းဟူသည် ခေါင်းငုံ့ထားကာ တိတ်ဆိတ်နေပြီး သူ၏စရိုက်မှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ ပြတ်သားမှုမရှိဘဲ ရက်စက်၍မရနိုင်သနည်းဟူသော အချက်နှင့် ရုန်းကန်နေရပုံပေါ်သည်။

"ရှုံ့ထျဲ့ မင်း ဆိုင်ကိုစောင့်နေခဲ့ ငါက အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီတို့ကို နောက်မြို့ဆီကို ခေါ်သွားလိုက်မယ်..."

ကျန်းချင်းလုံသည် သူ၏ နောက်လိုက်အား ခေါ်ကာ ညွှန်ကြားလိုက်၏။

ရှုံ့ထျဲ့မှာ အံ့အားသင့်သွားပြီး

"ခေါင်းဆောင် ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ပိုင်ဟူဂိုဏ်းကို သွားမလို့လား..."

"ဒါက ရှင်းနေတာပဲ မဟုတ်လား ဟိုပိုင်ဟူနှစ်ကောင်က သာမန်လူတွေမှ မဟုတ်တာ..."

"ငါက သွားပြီးတော့ အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်လီတို့ကို ကျောထောက်နောက်ခံ လုပ်ပေးရမှာပေါ့..."