အခန်း ၂၉၅

အခန်း (၂၉၅) အလဟဿ ငွေရှာခြင်း၊ အလဟဿ ငွေရခြင်း

ပိုင်ဟူဂိုဏ်းသည် ဟေးရွှေမြို့နယ်တွင် အကြီးဆုံး ဂိုဏ်းကြီးဖြစ်သည်။

ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်များမှာ တောင်ပိုင်းလေသံဖြင့် စကားပြောတတ်ကြသော ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက် ဖြစ်လေသည်။

အစ်ကိုဖြစ်သူ၏ အမည်မှာ ပိုင်ချိုးချိုက်ဖြစ်ပြီး ညီဖြစ်သူ၏ အမည်မှာ ပိုင်လိုင်ချန်းဖြစ်၏။

သူတို့သည် ကျားနှစ်တွင် မွေးဖွားခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးမှာ ပိုင်ဟူသော မျိုးရိုးနာမည် ရှိကြသောကြောင့် သူတို့၏ဂိုဏ်းကို ပိုင်ဟူဂိုဏ်းဟု အမည်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် လွန်ခဲ့သောနှစ်များစွာက တောင်ပိုင်းမှ ရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ဇာတိမြေမှာ ဟွမ်ရှန်းတောင်ရှိရာ ဟွေ့ကျိုးမြို့ ဖြစ်လေသည်။

"မဟာတောင်ငါးလုံးမှ ပြန်လာပြီးနောက် အခြားတောင်များကို မကြည့်တော့ပေ... ဟွမ်ရှန်းတောင်မှ ပြန်လာပြီးနောက် မဟာတောင်ငါးလုံးကို မကြည့်တော့ပေ..."

အရှေ့မြောက်ပိုင်းသို့ ရောက်စနှစ်များတွင် ဤညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် နေရာရရန်အတွက် ရှေးဟောင်းပစ္စည်းများ ရောင်းဝယ်ခြင်း၊ ဆေးမြစ်များ ရောင်းချခြင်းစသည့် အလုပ်အမျိုးမျိုးကို လုပ်ကိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း အားလုံးမှာ ကျရှုံးခဲ့ရပြီး ငွေအနည်းငယ်သာ ရရှိခဲ့ကြသည်။

ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် ငွေမရှာနိုင်ကြသဖြင့် သူတို့၏ နာမည်များနှင့် သက်ဆိုင်နေမည်လားဟု သံသယဝင်လာကြ၏။

ပိုင်ချိုးချိုက်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အလဟဿ ငွေရှာခြင်းဖြစ်ပြီး ပိုင်လိုင်ချန်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ အလဟဿ ငွေရခြင်းဖြစ်သောကြောင့် အလကားသက်သက် အလုပ်လုပ်နေရခြင်းနှင့် အတူတူပင် မဟုတ်ပါလော။

ငွေမရှာနိုင်ဘဲ ငတ်မွတ်လာကြသောအခါ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် စိတ်ကိုတင်း၍ ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ လမ်းပေါ်တွင် လူများကို စတင်ဓားပြတိုက်ကြတော့သည်။

ခေတ်ကာလမှာ ဆူပူရှုပ်ထွေးနေပြီး ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကလည်း အရာအားလုံးကို မစီမံနိုင်သောကြောင့် ပိုင်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် အောင်မြင်မှုအရသာကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

သူတို့၏ ပထမဆုံး ဓားပြတိုက်မှုမှာ အလွန်ကြီးမားသောအမှုကြီး ဖြစ်လေသည်။

ငွေရလွယ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့သွားသောအခါ ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်သည် လူစု၍ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းကာ လုပ်ငန်းစတင်ကြတော့၏။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် လူခုနစ်ဆယ် ရှစ်ဆယ်ခန့်ရှိသော အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို အမှန်တကယ်ပင် တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ကြသည်။

လူများလာပြီး အဖွဲ့ကြီး ပိုမိုအားကောင်းလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့ကို စီမံအုပ်ချုပ်ရန် ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ပို၍ လိုအပ်လာလေသည်။

ပိုင်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က သဘာဝကျကျပင် ခေါင်းဆောင်နေရာကို ယူလိုက်ကြသည်။

သို့ဖြင့် ပိုင်ချိုးချိုက်သည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ပထမခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာပြီး ပိုင်လိုင်ချန်းမှာ ဒုတိယခေါင်းဆောင် ဖြစ်လာတော့သည်။

ယခုအချိန်တွင် ဟေးရွှေမြို့နယ်ရှိ သာမန်လူနေအိမ်တစ်လုံးအတွင်း၌ ဖြစ်၏။

မသေမျိုးရှစ်ပါးစားပွဲပေါ်တွင် ပန်းကန်လေးငါးချပ်ရှိပြီး ကြက်ကင်၊ မြေပဲ၊ သခွားသီးထောင်း၊ ဝက်ချိုချဉ်နှင့် ချဉ်ဖတ်နှင့် ဝက်ရိုးစွပ်ပြုတ်တို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

စားပွဲပေါ်တွင် ဒေသထွက် အားကော်ထို အရက်လည်း ရှိနေသေး၏။

လူသုံးယောက်က စားပွဲကို မျက်နှာမူ၍ ထိုင်နေကြသည်။

ခေါင်းကြီးကြီး နားရွက်ကြီးကြီးနှင့် လူဝကြီးတစ်ယောက်က မျက်နှာတွင် ညစ်ညမ်းသော အပြုံးများ ပြည့်နှက်နေလျက် ဖားယားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယအစ်ကို... ကျွန်တော် အရက်ငှဲ့ပေးပါမယ်..."

ထိုသို့ပြောရင်း လူဝကြီးသည် မတ်တတ်ရပ်ကာ အရက်ပုလင်းကို ယူ၍ ပိုင်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ရှေ့ရှိ အရက်ခွက်များထဲသို့ ဂရုတစိုက် လောင်းထည့်ပေးလိုက်လေသည်။

ဤလူမှာ အလွန်ဝဖြိုးနေသော်လည်း သူ၏ ကြမ်းတမ်းသော အသွင်အပြင်အောက်တွင် ပါးနပ်မှုရှိပြီး စကားပြောချောမွေ့ကာ အလုပ်လုပ်ရာတွင် စေ့စပ်သေချာလှသည်။

ပထမခေါင်းဆောင် ပိုင်သည် သူ၏ အရက်ခွက်ကိုယူ၍ တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် အောက်သို့ချကာ လူဝကြီးကို ကြည့်၍ တောင်ပိုင်းလေသံဖြင့် ရယ်မောကာ ဆူပူလိုက်သည်။

"ဝူပိုင်ရှန်း... မင်းကောင်စုတ်လေး ဒီနေ့ မင်းက ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ငါ့ကို ထမင်းစားဖိတ်ပြီး ဧည့်ခံနေတာပဲ... ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မင်း ပြဿနာတစ်ခုခု ရှာထားလို့လား..."

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လူဝကြီးက အနေရခက်စွာ ပြုံး၍

"အစ်ကိုကြီးကလည်း ဘာတွေပြောနေတာလဲ... ကျွန်တော် ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ အစ်ကိုကြီး သိပါတယ်..."

"ကျွန်တော်က ပြဿနာရှာရဲလောက်အောင် သတ္တိရှိလို့လား..."

ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပိုင်သည် အရက်ရှိန်ကြောင့် မျက်နှာနီရဲနေလျက် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ဟေးရွှေမြို့နယ်မှာ ပြည်သူ့လုံခြုံရေးဗျူရိုကို မစသရွေ့ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေကို မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်..."

"လူသတ်တာပဲဖြစ်ဖြစ်၊ မီးရှို့တာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက မျက်တောင်တစ်ချက်တောင် ခတ်မှာမဟုတ်ဘူး..."

"အိုး... ဒုတိယအစ်ကိုရယ် ဘာတွေပြောနေတာလဲ... အဲဒီလောက်လည်း မဆိုးပါဘူး..."

လူဝကြီးသည် ဒုတိယခေါင်းဆောင် ပိုင်၏ လွတ်နေသော အရက်ခွက်ကို မြန်ဆန်ကျွမ်းကျင်စွာ

ထပ်မံဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

"အာ... ကျွန်တော့်မှာ ဝမ်းကွဲညီမတစ်ယောက် ရှိတယ်လေ... လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက လုံဆိုတဲ့ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် တစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်ခဲ့တယ်မဟုတ်လား... ကျွန်တော့်ညီမက ပိုက်ဆံလိုချင်တာကို အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်က မပေးလို့ ကိစ္စတွေ အကုန်ပျက်သွားတာပါ..."

ဝူပိုင်ရှန်းသည်လည်း သူ၏ အရက်ခွက်ကို ယူ၍ ကုန်အောင်သောက်လိုက်ပြီး ရှင်းပြလေသည်။

"ဪ... ရှန်တုန်းပြည်နယ်၊ ဟယ်ကျဲက မင်းရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲ မဟုတ်လား... သူ့နာမည်က ဘယ်သူပါလိမ့်... ယန်တုံ့ပင်းဆိုလား..."

ပထမခေါင်းဆောင် ပိုင်သည် ထိုလူကို မှတ်မိသွားသဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

သို့သော်လည်း အလွန်လျင်မြန်စွာပင် သူသည် ကိုင်ထားသော အရက်ခွက်ကို ချ၍ လေတက်ကာ ဝူပိုင်ရှန်းကို ကြည့်လိုက်၏။

"ဒါက မမှန်သေးပါဘူး... မင်းရဲ့ ညီမဝမ်းကွဲက လက်ထပ်ပြီး ကလေးရနေပြီ မဟုတ်ဘူးလား... သူက ဘယ်လိုလုပ် အခြားတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်မှာလဲ..."

ဒုတိယခေါင်းဆောင်ပိုင်က ကြားဖြတ်၍ ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... အစ်ကိုကြီးက ဒါကို နားမလည်ပါဘူး... လောင်ဝူရဲ့ ညီမက စကားပြော အရမ်းကောင်းတယ်လေ... သူမက အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးကို စကားလှလှလေးတွေသုံးပြီး လှည့်စားလိုက်တော့ ဟိုက တင်တောင်းစရိတ်ကို နာခံစွာပေးပြီး သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်တာ နေမှာပေါ့..."

"ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော့်ညီမက စကားပြောကောင်းပြီး ပါးနပ်တယ်လေ..."

ဝူပိုင်ရှန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် သူက ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်၏။

"မြစ်ကမ်းဘေးမှာ ခဏခဏ လမ်းလျှောက်နေရင် ဖိနပ်က ဘယ်လိုလုပ် မစိုဘဲနေပါ့မလဲ... အဲဒီအချိန်တုန်းက ယွမ်တစ်ရာကျော်တဲ့ တင်တောင်းစရိတ်ကို မတောင်းဖို့ ကျွန်တော် သူ့ကို အကြံပေးခဲ့တယ်... မဟုတ်ရင် အဲဒီ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးက စုံစမ်းကြည့်လိုက်တာနဲ့ ကျွန်တော့်ညီမ လက်ထပ်ပြီး ကလေးရနေပြီဆိုတဲ့ အမှန်တရားက သေချာပေါက် ပေါ်လာမှာပဲလို့..."

"ကျွန်တော့်ညီမက ငွေမက်လွန်းတော့ ဘယ်လောက်ပြောပြော နားမထောင်ဘဲ ယွမ်တစ်ရာကျော်တဲ့ တင်တောင်းစရိတ်ကိုပဲ အတင်းတောင်းခဲ့တာ... ပိုက်ဆံလည်း ရသွားရော အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးကို လမ်းဘေး ကန်ထုတ်လိုက်တာပဲ..."

"ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ အမှန်တရားက ပေါ်လာတာပေါ့... အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးက ကျွန်တော့်ညီမမှာ လင်နဲ့သား ရှိနေတာကိုရော၊ ဒါက လိမ်လည်လက်ထပ်တာဆိုတာကိုပါ သိသွားပြီး သူ့အမေနဲ့အတူ ပြဿနာလာရှာတော့တာပဲ..."

"ကျွန်တော့်ညီမမှာ ရွေးချယ်စရာမရှိတော့ဘဲ ကျွန်တော့်ကို ဖြေရှင်းခိုင်းရတော့တာပေါ့... အဲဒါနဲ့ ကျွန်တော်လည်း လူနည်းနည်းခေါ်ပြီး အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးကို ကျွန်တော့်ညီမကို လာမရှုပ်ဖို့ ခြောက်လှန့်လိုက်တယ်..."

"အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးက အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အရမ်းဝမ်းနည်းပူဆွေးသွားပြီး ရင်မဆိုင်နိုင်တော့ဘဲ ရူးသွားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ..."

ဝူပိုင်ရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်နှစ်က သူသည် ပိုင်ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်နောက်သို့ လိုက်ကာ လမ်းမှားပေါ် ရောက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လက်ဆေးပြီး လမ်းမှန်ပေါ်သို့ ပြန်လည်လျှောက်လှမ်းခဲ့သည်။

ပြီးခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း သူသည် ဆေးမြစ်များနှင့် တောကောင်များကို အရောင်းအဝယ် လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ၎င်းမှာ တရားဝင်စီးပွားရေး လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲ ယန်တုံ့ပင်းသည် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် ကောင်လေးကို လှည့်စားခဲ့ပြီး သူ့ထံမှ တင်တောင်းစရိတ် ယွမ်တစ်ရာကျော်ကိုပင် လိမ်လည်ယူငင်ခဲ့သည်။ သိပ်လွန်ကျူးမလုပ်ရန် သူက အကြိမ်ကြိမ် အကြံပေးခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် သူ ဘယ်လောက်ပဲနားချရန် ကြိုးစားခဲ့ပါစေ သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲမှာ လုံးဝ နားမထောင်ခဲ့ပေ။

သူမသည် နောက်ဆုံးအထိ အဆုံးတိုင်အောင် သွားခဲ့လေသည်။

ဝူပိုင်ရှန်းသည် သူမကို အနိုင်မယူနိုင်သဖြင့် လက်လျှော့လိုက်ရတော့သည်။ သူသည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်ဆိုသည့် အမည်ခံကိုသုံး၍ ထို တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးကို ရိုးရှင်းစွာ ခြောက်လှန့်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးမှာ ပြင်ပလူတစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ယန်တုံ့ပင်းမှာ သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။

သို့သော် ဤခြောက်လှန့်မှုက ပြဿနာများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးသည် အိမ်ထောင်ရေးတွင် လှည့်စားခံရပြီး တင်တောင်းစရိတ်ကို လိမ်လည်ခံလိုက်ရသဖြင့် လူရောငွေပါ ဆုံးရှုံးသွားသောကြောင့် ထိုထိုးနှက်ချက်ကို မခံနိုင်တော့ဘဲ အမှန်တကယ်ပင် ရူးသွပ်သွားကာ စိတ်ကျန်းမာရေး ဖောက်ပြန်သွားတော့သည်။

ဤကိစ္စ ဝူပိုင်ရှန်း၏ နားထဲသို့ ရောက်လာသောအခါ သူသည် အပြစ်တစ်ခုကို ကျူးလွန်မိသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် မူလက လမ်းမှန်ပေါ်တွင် ရှိနေခဲ့သော်လည်း သူ၏ ညီမဝမ်းကွဲ အနှောင့်အယှက်ပေးပြီးနောက် လမ်းဟောင်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်သွားခဲ့လေပြီ။

ထို့ကြောင့် သူ စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီး ကောင်းမွန်သော ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို ရှာတွေ့နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယနေ့ညစာစားရန် ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးကို ဖိတ်ခေါ်ဖို့ တွေးတောခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

လုံကျန်းဟူအမည်ရှိသော ထိုကောင်လေးမှာ သာမန်တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် တစ်ယောက်သာဖြစ်ပြီး ဟေးရွှေမြို့နယ် လက်အောက်ရှိ ဝူယန်ရွာမှ သာမန်အရပ်သား တစ်ယောက်ဖြစ်ကာ သူ၏ လက်ထဲတွင် အာဏာ သို့မဟုတ် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု လုံးဝမရှိပေ။

သို့သော် ဤခေတ်ကြီးတွင် ပြောရန် ခက်ခဲလှသည်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အရာရာ ပြောင်းလဲနေသည်။

ထိုတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးသာ ကံကောင်းသွားပြီး သူ့ကို ထောက်ခံပေးနိုင်မည့် အာဏာရှိသူ တစ်ဦးဦးနှင့် တွေ့ဆုံသွားမည်ကို ဘယ်သူက သိနိုင်မည်နည်း။

"ဪ... မင်းက ဒါကို စိတ်ပူနေတာလား..."

ပထမခေါင်းဆောင် ပိုင်က သူ၏ အရက်ခွက်ကို ချ၍ ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်း စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး... အဲဒီကောင်လေးက သာမန် တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန် တစ်ယောက်ပဲ၊ သူ့မှာ ဘာစွမ်းရည်ရှိမှာမို့လို့လဲ..."

"မင်းညီမက သူ့ကို လှည့်စားခဲ့တယ်ဆိုရင်လည်း လှည့်စားခဲ့တာပေါ့... ယွမ်တစ်ရာကျော်လေးပဲ ရှိတာကို..."

"အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေး ပြဿနာလာရှာရဲရင် မင်းညီမကိုသာ အစ်ကိုကြီးဆီ လာခိုင်းလိုက်... အစ်ကိုကြီးက အဲဒီတိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ကောင်လေးကို တံမြက်စည်းလှည်းထုတ်ပြီး ခြေထောက်တွေ ချိုးပစ်မယ်လို့ အာမခံတယ်..."

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပိုင်ချိုးချိုက်သည် ပိုင်ဟူဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး ဝူပိုင်ရှန်းမှာ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားဖြစ်ကာ ဂိုဏ်း၏ တတိယခေါင်းဆောင်လည်း ဖြစ်ပေသည်။

အများနှင့်သက်ဆိုင်သော ကိစ္စဖြစ်စေ၊ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ ကိစ္စဖြစ်စေ သူသည် ဝူပိုင်ရှန်းဘက်မှ ရပ်တည်ပေးလေသည်။

ယန်တုံ့ပင်းသည် ဝူပိုင်ရှန်း၏ ညီမဝမ်းကွဲ ဖြစ်သောကြောင့် အိမ်ကိုချစ်လျှင် ခေါင်မိုးပေါ်က ကျီးကန်းကိုပါ ချစ်ရမည်ဆိုသည့်စကားအတိုင်း သူသည် သဘာဝကျကျပင် သူမကို ထောက်ခံပေးလိုခြင်း ဖြစ်သည်။

ပိုင်ဟူဂိုဏ်းသည် ဟေးရွှေမြို့နယ်ရှိ နံပါတ်တစ်ဂိုဏ်းဖြစ်ပြီး ဒေသတွင်း အင်အားကြီးသူများဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် တိရစ္ဆာန်များနှင့်သာ အလုပ်လုပ်နေရသော ခြေဗလာဆရာဝန်တစ်ယောက်ကို သူတို့က ကြောက်ရွံ့နေမည်လား။

"ဒီလောက် ကိစ္စသေးသေးလေးကို မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရတာလဲ... လာပါ လောင်ဝူရာ... သောက်၊ သောက်..."

ဒုတိယခေါင်းဆောင် ပိုင်သည် သူ၏ အရက်ခွက်ကို မြှောက်ကာ သူ့ကို သောက်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူပိုင်ရှန်းသည် သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးက သူ့နောက်တွင် ကျောထောက်နောက်ခံ ရှိနေသဖြင့် သူ စိတ်မပူတော့ပေ။

"သောက်မယ်၊ သောက်မယ်... အစ်ကိုကြီး၊ ဒုတိယအစ်ကို... ခင်ဗျားတို့နှစ်ယောက်လုံးကို ကျွန်တော် ဂုဏ်ပြုပါတယ်..."

ဝူပိုင်ရှန်းက ပြောရင်း သူ၏ အရက်ခွက်ကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့သောက်ရန် ဟန်ပြင်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက်…

"ဝုန်း" ဟူသော အသံနှင့်အတူ ပင်မတံခါးကြီးမှာ ကန်ဖွင့်ခံလိုက်ရလေတော့သည်။