အခန်း ၃၀၀

အခန်း (၃၀၀) ယန်တုံ့ပင်း

“ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းမှာ အမျိုးသမီးစီး ဖိနပ်အသစ်တွေ ရောက်လာတယ်တဲ့... အမေရိကန်ထုတ်တွေတဲ့ အကုန်လုံးက အရမ်းလှတာပဲ...”

“ကျန်းဝေ့ကော်... ငါတို့ သွားကြည့်ရအောင်လေ...”

“ကောင်းပြီလေ...”

“ဒါဆို... ရှင်က ဖိနပ်ဝယ်ပေးမှာလား...”

“ဒီ... ဒါက ဘယ်လောက်လဲ...”

“မဈေးပါဘူး... ယွမ်သုံးဆယ်ပဲ...”

“တုံ့ပင်း... ဒါက... နည်းနည်း... ဈေးမကြီးလွန်းဘူးလား...”

“ဟွန်း... ရှင်က ပိုက်ဆံကို နှမြောနေတာပေါ့... ရှင့်မှာ ကျွန်မကို မချစ်တော့တာလား...”

“မဟုတ်ရပါဘူး... မဟုတ်ရပါဘူး...”

“ဝယ်ပေးမယ်... မင်းအတွက် ဝယ်ပေးမှာပါ... မင်းစိတ်ချမ်းသာရင် ပြီးတာပါပဲ...”

“ကျန်းဝေ့ကော်... ရှင်ကတော့ အကောင်းဆုံးပဲ... ကျွန်မ ရှင့်ကို အကြိုက်ဆုံးပဲ...”

ဟေးရွှေမြို့နယ် လမ်းမပေါ်တွင် အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် အမျိုးသမီးတစ်ဦးတို့သည် ဖက်ထားကြသည်။ အမျိုးသားက အမျိုးသမီး၏ ခါးကို ဖက်ထားပြီး အမျိုးသမီးကမူ အမျိုးသမီးသုံး လက်ကိုင်အိတ်တစ်လုံးကို ကိုင်ထားလေသည်။

ထိုအမျိုးသမီးမှာ အလွန်ခေတ်ဆန်စွာ ဝတ်စားထားပြီး အနီရောင်သားရေဖိနပ်ကို စီးထားကာ ခြေထောက်တွင် အသားရောင် နိုင်လွန်ခြေအိတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ မျက်နှာတွင်မူ ပေါ့ပါးသော မိတ်ကပ်များ လိမ်းခြယ်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းနီများ ဆိုးထား၏။ သူမ၏ ဆံပင်ပုံစံမှာလည်း ဆံပင်ညှပ်ဆိုင်မှ ယခုမှ ထွက်လာသည့်အတိုင်း အလွန်ခေတ်စားနေသည်။ သူမ၏ ဝတ်စားပုံတစ်ခုလုံးမှာ ပြက္ခဒိန်ပေါ်မှ ရုပ်ရှင်မင်းသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

လမ်းလျှောက်နေသည့် သူမကို လူတိုင်းက လှည့်ကြည့်နေကြသည်။ သို့သော် လမ်းသွားလမ်းလာများက သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ချက်ချင်းပင် မျက်နှာလွှဲ၍ ခေါင်းခါသွားကြတော့သည်။ အဝတ်အစားက လှသော်လည်း မျက်နှာကမူ မလှပပေ။ မျက်နှာဝိုင်းဝိုင်း၊ မျက်လုံးသေးသေး၊ နှာခေါင်းပြားပြားနှင့် သာမန်ရိုးရိုးသာ ဖြစ်သည်။

လီလန်သာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက "ဟင်... ဒီလူက ဟိုတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူးလား... ဖူ... ဘာညာဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးလေ" ဟု သတိရလာပေလိမ့်မည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ ၉၉ ရာခိုင်နှုန်းခန့် တူညီနေသည်။ သာမန်ပုံစံမျိုးပင်။ လီလန်သာ ရှိနေပါက "တရုတ်တိရစ္ဆာန်ကုဆရာဝန်ရေ... ဒီမိန်းမကပဲ မင်းကို လှည့်စားပြီး အိမ်ထောင်ပြုဖို့ ခေါ်ခဲ့တာလား... မဖြစ်နိုင်တာ... ဒီလိုပုံစံကိုများ မင်းက သဘောကျနေရတာလား... မင်းတော့ တကယ့်ကို အခြေအနေမဲ့နေပြီပဲ" ဟုပင် ပြောလိုက်မိပေလိမ့်မည်။

ထိုစဉ်မှာပင် ဤစုံတွဲသည် လမ်းပေါ်တွင် စကားများနေကြသည်။ အမျိုးသမီးက ဈေးကြီးပေးရသည့် တင်သွင်းလာသော ဖိနပ်ကို ဝယ်ပေးရန် အတင်းတောင်းဆိုနေပြီး အမျိုးသားကမူ ပိုက်ဆံသုံးရမည်ကို နှမြော၍ ချီတုံချတုံ ဖြစ်နေသည်။ အမျိုးသမီးက သူ့ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖိအားပေးကာ ပိုက်ဆံနှမြောလျှင် သူမကို မချစ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းနှင့် လမ်းခွဲမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။ ထိုအခါမှသာ အမျိုးသားသည် စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပိုက်ဆံထုတ်ကာ သူမကြိုက်သော ဖိနပ်ကို ဝယ်ပေးရန် ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနှင့် ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းသို့

ခေါ်သွားလေသည်။

လမ်းသွားလမ်းလာများက သူတို့စကားပြောသံကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ထူးဆန်းသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဒီရဲဘော်က တကယ့်ကို လူမိုက်ပဲ... ဒီအမျိုးသမီးက ကောင်းတဲ့လူ မဟုတ်ဘူး...”

“သူ အလိမ်ခံလိုက်ရတာ သေချာတယ်... ဖိနပ်တစ်ရံကို ယွမ်သုံးဆယ်တဲ့လား... ငါ့လစာ သုံးလစာတောင် ရှိတယ်...”

“ဒီလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ယူရင် နောက်ကျရင် ပြေးမှာပဲ... မင်းမှာ သူ့ကို ကျွေးမွေးဖို့ မတတ်နိုင်ဘူး...”

“တစ်ရက်ကို ယွမ်သုံးဆယ် သုံးမယ်ဆိုရင် တစ်လဆို ဘယ်လောက်ဖြစ်မလဲ... ဒီအမျိုးသမီးက သူ့ရည်းစားရှာတဲ့ ပိုက်ဆံကို နှမြောတတ်တဲ့စိတ် မရှိဘူးလား...”

“ဘာကိုနှမြောရမှာလဲ... ဒီမိန်းမက ပိုက်ဆံအတွက်ကြောင့်သာ ဒီရဲဘော်နဲ့ တွဲနေတာ... တကယ်အချစ်အတွက် ထင်နေတာလား...”

“ဝါး... ပိုက်ဆံမက်တဲ့မိန်းမ...”

ကျုံးရှန်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုတစ်ဦးသည် ဤအခြေအနေကို မကြည့်ရက်တော့ဘဲ အနားသို့ လျှောက်လာကာ အမျိုးသားကို သနားကြင်နာစွာဖြင့် သတိပေးလိုက်သည်။

“ရဲဘော်လေး... ငါက ဝါဂွမ်းစက်ရုံမှာ လုပ်တာပါ... ငါ့လစာက တစ်လကို ယွမ်သုံးဆယ်ပဲ...”

“ယွမ်သုံးဆယ်ဆိုတာ မများဘူးလို့ မထင်ပါနဲ့... ငါ့အိမ်မှာ လူရှစ်ယောက်ရှိတယ်... ဒီပိုက်ဆံနဲ့ ငါတို့ ရှစ်ယောက်လုံး စားရတာ...”

“ရဲဘော်လေး... ငါပြောတာ နားမထောင်ချင်ရင် ခွင့်လွှတ်ပါ... ငါက အတင်းဝင်ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူး... အခုက အငတ်ဘေးကြုံနေတဲ့ကာလဆိုတော့ လူတိုင်း ခါးပတ်ပတ်ပြီး နေနေရတာ... ပိုက်ဆံရှိရင်တောင် ချွေတာပြီး သုံးသင့်တယ်...”

သက်ကြီးရွယ်အိုက စကားဆုံးသည့်အခါ အမျိုးသား၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုအောင်းနေသော ခေတ်ဆန်သည့် အမျိုးသမီးကို အဓိပ္ပာယ်ပါသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုသက်ကြီးရွယ်အိုကဲ့သို့ တရားမျှတလိုစိတ်ရှိသူမျိုးမှာ ယခုခေတ်တွင် ရှားပါးလှသည်။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်းပင် သက်ကြီးရွယ်အို စကားပြောအပြီးတွင် အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူမက မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ဆဲဆိုလိုက်သည်။

“အဘိုးကြီး... ဘာစကားပြောလိုက်တာလဲ...”

“ကျန်းဝေ့ကော်က ကျွန်မကို ပိုက်ဆံသုံးပေးတာနဲ့ အဘိုးကြီးနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ...”

“အဘိုးကြီးက သူ့ဆွေမျိုးလား... အတင်းဝင်ရှုပ်နေတာ...”

“ကျွန်မက ကျန်းဝေ့ကော်ရဲ့ ရည်းစားလေ... သူ့ပိုက်ဆံသုံးတာ ဘာဖြစ်လဲ... နည်းနည်းလေးပါ... အဘိုးကြီး ပါးစပ်ပိတ်မလား မပိတ်ဘူးလား...”

“အသုံးမကျတဲ့လူက အကောင်းမှတ်ပြီး လိုက်ပြောနေသေးတယ်...”

အမျိုးသမီးက သက်ကြီးရွယ်အိုကို ဆဲဆိုနေတော့သည်။

“တုံ့ပင်း... တော်ပါတော့... တော်ပါတော့... အဘိုးက ကောင်းစေချင်လို့ ပြောတာပါ... ဘာလို့ ဆဲနေရတာလဲ...”

အမျိုးသားဖြစ်သူ ကျန်းဝေ့ကော်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် ဝင်ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့ ပြဿနာတက်မှာ ကြောက်သလို တုံ့ပင်းက အဘိုးကြီးကို ရိုက်မိမှာကိုလည်း ပိုကြောက်နေသည်။ သူက သက်ကြီးရွယ်အိုကို လှည့်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောလိုက်သည်။

“အဘိုး... အဘိုးရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်... အဘိုးပြန်ပါတော့...”

“တုံ့ပင်းက ကျွန်တော့်ရည်းစားပါ... သူ့အတွက် ပိုက်ဆံသုံးပေးတာက တရားပါတယ်... နောက်ကျရင်လည်း ကျွန်တော် သူ့ကို ယူမှာပါ...”

အမျိုးသားက အလွန်အမင်း အချစ်ရူး ဖြစ်နေပုံရသည်။

“မင်းကတော့...”

“ဟူး...”

ကျုံးရှန်းဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော သက်ကြီးရွယ်အိုသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လက်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နောက်သို့ ပြန်လှည့်ထွက်ခွာသွားသည်။ အခြားလမ်းသွားလမ်းလာများကလည်း ထိုအမျိုးသား၏ စကားကို ကြားပြီး ခေါင်းခါ၍ အထင်သေးစွာ ကြည့်နေကြသည်။

တချို့လူတွေမှာ မပြောပြနိုင်သောသူများဖြစ်သည်။ သူတို့က အပြောခံရလျှင် မနာခံကြပေ။ သို့သော် ဘဝက သူတို့ကို သင်ခန်းစာပေးလိုက်သောအခါတွင်မူ ချက်ချင်း နားလည်သွားလိမ့်မည်။

“ဒီအဘိုးကြီးက ဘာမဟုတ်တာကို ဝင်ပြောနေတာလဲ... ရွံဖို့ကောင်းလိုက်တာ...”

ယန်တုံ့ပင်းသည် ထွက်သွားသော အဘိုးကြီးကို နောက်က လှည့်ဆဲလိုက်သည်။ သူမ၏ ခေတ်ဆန်သော ဝတ်စားပုံနှင့် သူမ၏ ရိုင်းစိုင်းသော အပြုအမူမှာ လုံးဝ မအပ်စပ်ပေ။ အလွန်ကို ကြည့်ရဆိုးနေသည်။

“တုံ့ပင်း... တော်ပါတော့... မဒေါသထွက်ပါနဲ့... ဒေါသထွက်ရင် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်ပြီး အရေးအကြောင်းတွေ ထွက်လာလိမ့်မယ်... ဒါဆို လှမှာမဟုတ်ဘူး...”

“အဲဒီအဘိုးကြီးစကားကို ဂရုမစိုက်ပါနဲ့... တင်သွင်းလာတဲ့ ဖိနပ်လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူးလား... လာ... ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးနဲ့ ဈေးကွက်သမဝါယမအသင်းကို သွားမယ်... ကိုယ် ဝယ်ပေးမယ်...”

အမျိုးသားက သူမကို ချော့မော့လိုက်သည်။

“မသွားဘူး... ဒီအဘိုးကြီးကြောင့် စိတ်ညစ်သွားပြီ... ဘာဖိနပ်မှ မလိုချင်တော့ဘူး...”

“ကျွန်မ မဝယ်တော့ဘူး... အိမ်ပြန်တော့မယ်...”

အမျိုးသမီးက ခြေဆောင့်၍ ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ လမ်းသွားလမ်းလာများက ထိုအမျိုးသမီးကိုမြင်ပြီး အမျိုးသားကိုသာ သနားနေကြသည်။

“တောက်... ဒီလိုမိန်းမမျိုးနဲ့ ယူရင်တော့ ဒုက္ခရောက်မှာပဲ...”

“သူ့ကို မသနားပါနဲ့... ဘာလို့ သနားရမှာလဲ... တစ်ယောက်က ရိုက်ချင်၊ တစ်ယောက်က အရိုက်ခံချင်နေတာလေ...”

“သူ့ဟာသူ ခံရမှာပဲ... အဘိုးကြီးက သတိပေးတာတောင် မယုံဘူး... ဒီမိန်းမနဲ့ပဲ တွဲမယ်ဆိုတော့လည်း ကုစားလို့မရတော့ဘူး...”

“ဒီရဲဘော်လေးတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီအထိ အလိမ်ခံရတော့မှာပဲ... ငါတို့ကတော့ စောင့်ကြည့်နေလိုက်ကြရအောင်...”

လမ်းသွားလမ်းလာများက ထိုစုံတွဲကို လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုနေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ နောက်တစ်ကြိမ် အလိမ်မခံရအောင် သတိပေးမနေတော့ပေ။

သတိပေးရမှာလား။ ခုနက အဘိုးကြီး သတိပေးတာတောင် ဘာဖြစ်လဲ။ ဒီမိန်းမဆဲတာကို ခံလိုက်ရပြီး အမျိုးသားလေးက ပြန်တောင် မပြောရဲဘူး။ အဲဒီအစား အမျိုးသားက အမျိုးသမီးနဲ့ ပေါင်းပြီး အဘိုးကြီးကို ဆဲလိုက်သေးသည်။ ဒီလိုလူမိုက်မျိုးကို ဒီအတိုင်းပဲ အလိမ်ခံလိုက်ရပါစေတော့။ ဘာလို့ ကူညီရမှာလဲ။ ကံမကောင်းလိုက်တာ။

“တုံ့ပင်း... တုံ့ပင်း... မဒေါသထွက်ပါနဲ့... ကိုယ့်အမှားပါ... ခုနက အဘိုးကြီးကို တားထားသင့်တာ...”

“အဲဒီအဘိုးကြီးက တော်စိတ်ညစ်အောင် လုပ်လိုက်တာ... ဖိနပ်အစား တခြားဘာလိုချင်လဲ... ဘာမဆို ဝယ်ပေးမယ်... မင်းစိတ်ချမ်းသာရင် ပြီးတာပဲ...”

အမျိုးသားက သူမကို ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားသည်။

“တကယ်လား...”

အမျိုးသမီးက မျက်နှာကို တင်းထားရင်း အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပါ... ဘုရားသခင်ကို တိုင်တည်ပြီး ပြောရဲပါတယ်...”

“ဒါဆိုလည်း... ငါ့ကို နာရီတစ်လုံး ဝယ်ပေး... တခြားသူတွေမှာ ရှိနေတာကို ငါလည်း လိုချင်တယ်...”

“နာရီ... ဒါက...”

“ဘာလဲ... ရှင် မဝယ်ပေးချင်တာလား...”

အမျိုးသားက အမြန်ပင် ပြောလိုက်သည်။

“မဟုတ်ရပါဘူး... နာရီဝယ်ဖို့ နာရီဝယ်လက်မှတ် လိုတယ်လေ... ငါ့မှာ နာရီဝယ်လက်မှတ်မရှိလို့...”

“ငါမသိဘူး... ငါနာရီပဲ လိုချင်တယ်... မဝယ်ပေးရင် ရှင် ငါ့ကို မချစ်တော့တာပဲ... ငါလမ်းခွဲမယ်...”

အမျိုးသားက ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးနောက်မှ ဒေါသထွက်နေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ယန်တုံ့ပင်း...”