အခန်း ၂၈၂

အခန်း (၂၈၂)

ကုန်သည်ကြီးများအသင်းတွင် သွေးချောင်းစီးခြင်း၊ "သဲကင်းမြီးကောက်" အား အရှင်ဖမ်းမိခြင်း

ညအမှောင်သည် မင်ရည်ကဲ့သို့ မည်းနက်နေပြီး ကမ်းရိုးတန်းမြို့ဖြစ်သော ချွမ်ကျိုးမြို့အား ဖုံးလွှမ်းထားလေ၏။

သဲကန္တာရပုံစံ ကုန်သည်ကြီးများအသင်းအတွင်း၌မူ မီးရောင်များ လင်းထိန်နေကာ တေးဂီတသံများ သာယာငြိမ့် ညောင်းစွာ ထွက်ပေါ်နေပြီး သီဆိုကခုန်နေကြသည့် မြင်ကွင်းတစ်ခု ရှိနေလေသည်။

အမာရွတ်များ ပြည့်နှက်နေသော မျက်နှာနှင့် မိတ္တယျဘုရားကဲ့သို့ ပြုံးရွှင်နေတတ်သည့် အနောက်ဘက်ဒေသမှ လူဝကြီးဖြစ်သူ ဂိုဏ်းချုပ်အစ်ဘင်သည် ကချေသည်နှစ်ဦးကို ပွေ့ဖက်ထားရင်း ဝိုင်ခွက်များကို တောက်လျှောက် မော့သောက်နေခဲ့လေ၏။

သူသည် သူ၏ဗိုက်ရွှဲကြီးကို ပုတ်ကာ အောက်တွင် ထိုင်နေကြသော သူ၏ယုံကြည်ရသည့် လူယုံများကို မူးယစ် နေသည့်အသံဖြင့် ဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်လေသည်။

"အားလုံးပဲ သေချာကြည့်ထားကြ..."

အစ်ဘင်က ဝိုင်တစ်ငုံကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ အဆီပြန်နေသော မျက်နှာကြီး နီရဲလာကာ ဘေးရှိ ကချေသည်ကို ပို၍တင်းကြပ်စွာ ပွေ့ဖက်လိုက်ရင်း၊

"ဖန်းဆိုတဲ့ ကောင်စုတ်က အခု ဧကရာဇ်မင်းသမီးနဲ့အတူ နဂါးခုတင်ပေါ်မှာ ပျော်ပါးနေတာ... ငါတို့ရဲ့ သဲကန္တာရ ဗိမာန်က ဓားက သူ့ကျောပြင်ကို ချိန်ရွယ်ထားပြီဆိုတာ သူ အိမ်မက်တောင် မက်မိမှာ မဟုတ်ဘူး..."

"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အစွမ်းထက်လှပါတယ်..."

နှာခေါင်းကောက်ကောက်နှင့် လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦးက ရယ်မောရင်း သူ၏ခွက်ကို မြှောက်လိုက်ကာ

"ဒီမှာ သောက်ကြစားကြရင်း အဲဒီ မျက်ကန်းကောင်တွေကို ပြဿနာရှာဖို့ ငွေတွေ ပစ်ပေါက်ပေးလိုက်ကြ တာပေါ့... မြက်ခင်းပြင်က မဟာခန်မင်းကြီး ဟူယန်ကျိုး မြင်းစိုင်းလာတဲ့အချိန်ကျရင် အဲဒီဖန်းဆိုတဲ့ကောင် တော့ အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မှာပဲ... အဲဒီအချိန်ကျရင် ငါတို့က ဒီမဟာကျင်းမှာ ဩဇာညောင်းတဲ့သူ တွေ ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလား... ကြီးမြတ်တဲ့ အဆုံးမဲ့သံသရာအတွက် ဂုဏ်ပြုလိုက်ပါတယ်..."

"ဟားဟားဟား... ကောင်းလိုက်တဲ့စကားပဲ..."

အစ်ဘင်က အောင်ပွဲခံသည့်ဟန်ဖြင့် ရယ်မောလိုက်ရင်း၊

"လာ... သောက်ကြစို့... ငါတို့ရဲ့ ရလာတော့မယ့် အောင်ပွဲအတွက် ကြီးမြတ်တဲ့ အဆုံးမဲ့သံသရာအတွက်..."

အားလုံးက စိတ်အားထက်သန်စွာ တုံ့ပြန်လိုက်ကြပြီး ခွက်များကို မြှောက်ကာ အားရပါးရ သောက်သုံးလိုက်ကြ ရာ အလွန်ပင် အသက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလေ၏။

အင်ပါယာတစ်ခုကို ဖြုတ်ချမည့် သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်အိမ်မက်များထဲတွင် နစ်မြောနေကြသဖြင့် သူတို့၏ ပျော်ရွှင်နေသော ခြံဝင်းတံတိုင်းများ၏ အပြင်ဘက်၌ သေမင်း၏အရိပ်သည် ရေလှိုင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ကုန်သည် ကြီးများအသင်းတစ်ခုလုံးကို တိတ်ဆိတ်စွာ ဝါးမျိုနေပြီဖြစ်သည်ကို သူတို့ လုံးဝ သတိမထားမိခဲ့ကြပေ။

ကုန်သည်ကြီးများအသင်းကို ဝန်းရံထားသော လမ်းမများကို နဂါးအစွယ်တပ်မတော်မှ စစ်သည်များက လျှို့ဝှက်စွာ စစ်အုပ်ချုပ်ရေးအောက်သို့ သွတ်သွင်းထားပြီး ဖြစ်လေသည်။ လမ်းဆုံလမ်းခွတိုင်းနှင့် မြင့်မားသော အဆောက်အအုံတိုင်းတွင် သံမဏိသေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားသည့် သွေးအေးလှသော ပုံရိပ်များက ပုန်းကွယ်နေခဲ့ကြလေ၏။

တစ္ဆေအစွယ် တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် ညအမှောင်ထဲမှ တစ္ဆေများကဲ့သို့ နံရံများရှိ အရိပ်များထဲတွင် ကပ်၍ ကုန်သည် ကြီးများအသင်းကို လုံးဝ ဝန်းရံထားကြလေသည်။ လှောင်အိမ်ထဲမှ သားရဲကို စိုက်ကြည့်နေသော ဆာလောင် နေသည့် ဝံပုလွေများကဲ့သို့ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ကြက်သီးထွေးဖွယ်ရာ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက် နေခဲ့ပေတော့သည်။

ဇီယင်းသည် ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်ရှိ နာရီစင်ထိပ်တွင် ရပ်နေကာ ညလေညင်းက သူမ၏ အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို လွင့်ခါစေလျက် ရှိလေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲရှိ မျက်လုံးတစ်ဖက်တပ် မှန်ပြောင်းငယ်က ခြံဝင်းထဲရှိ အစ်ဘင်၏ မောက်မာသော မျက်နှာကို ရှင်းလင်းစွာ ဖမ်းယူထားနိုင်ခဲ့လေ၏။

သူမ၏ ဘေးတွင် သပ်ရပ်သော အနက်ရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး လေးလံသော ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို သယ်ဆောင်ထားသည့် လျူရူမေသည် အာရုံစူးစိုက်ကာ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေလေသည်။ သူမသည် သတ်ဖြတ်ရန် ထိုနေရာသို့ ရောက်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ရန် ဖန်းဟန် အထူးတလည် အသက်ရှင် လျက် လိုချင်သည်ဟု တောင်းဆိုထားသော သူကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဇီယင်းသည် သူမ၏ မှန်ပြောင်းကို ချလိုက်ပြီး သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားသော သေတ္တာပုံစံ စကားပြောစက် ထဲသို့ မကြားရသလောက် တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် သူမ၏ နောက်ဆုံး ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးလိုက်လေ၏။

"တပ်ဖွဲ့အားလုံး အာရုံစိုက်ပါ... ပစ်မှတ်အားလုံးက ပင်မခန်းမထဲမှာ ရှိနေတယ်... အတည်ပြုပြီးပြီ... စစ်ဆင်ရေး စတင်တာနဲ့ အပြင်ဘက်အစောင့်တွေကို အရင်ဆုံး ရှင်းလင်းဖို့ ဦးစားပေးပါ... ပြီးမှ ခန်းမထဲကို ဝင်ရောက်စီးနင်း ပါ... သခင်ကြီးရဲ့ အမိန့်ကို မှတ်ထားပါ... ခုခံတဲ့သူ ဘယ်သူ့ကိုမဆို တွေ့ရာနေရာမှာ ချက်ချင်းသတ်ပါ..."

"ပထမအဖွဲ့ လက်ခံရရှိပါတယ်..."

"ဒုတိယအဖွဲ့ လက်ခံရရှိပါတယ်..."

"..."

နားကြပ်တစ်ခုစီမှ ပါးလွှာသော ကြေးဝါယာကြိုးများမှတစ်ဆင့် အေးစက်ပြီး သတ္တုဆန်သော တုံ့ပြန်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

ဇီယင်းသည် အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်ရှူလိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အရောင်တစ်ခု လက်သွားခဲ့ပြီး သူမ၏ လက်ကို ရုတ်တရက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်လေ၏။

"စတော့..."

အမိန့်ပေးလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သေမင်းတမျှ တိတ်ဆိတ်နေသော ညသည် နီရဲနေသည့် သံပူဖြင့် အထိုး ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

"ဒိုင်း..."

ပြတ်သားသော သေနတ်သံတစ်ချက်က ည၏ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်မှုကို ဖြိုခွဲလိုက်လေသည်။

ကုန်သည်ကြီးများအသင်း ခန်းမအတွင်း၌ အရူးအမူး ရယ်မောနေသော အစ်ဘင်၏ ဆူဖြိုးနေသော ခေါင်းကြီးမှာ မမြင်ရသော လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့ပြီး သူ၏ပတ်လည်ရှိ ကချေသည်များအပေါ်သို့ အနီနှင့် အဖြူရောင် သွေးများ ပန်းထွက်သွားခဲ့လေတော့၏။

ကချေသည်၏ စူးရှသော အော်ဟစ်သံ သူမ၏ လည်ချောင်းထဲမှ မထွက်ပေါ်လာနိုင်မီမှာပင် ပို၍ ကြောက်မက် ဖွယ်ကောင်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပျက်သွားခဲ့လေသည်။

"ဝုန်း... ဝုန်း..."

ကုန်သည်ကြီးများအသင်း၏ လေးလံသော အနီရောင်တံခါးကြီးများနှင့် ခြံဝင်းနံရံအချို့မှာ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲမှုတစ်ခုကြောင့် တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ပွင့်ထွက်သွားခဲ့လေသည်။ လွင့်ပျံနေသော မီးခိုးများနှင့် ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် လူမည်းပုံရိပ် ဆယ်ဂဏန်းခန့်သည် လှောင်အိမ်ထဲမှ လွတ်လာသော ကျားများကဲ့သို့ အရပ်မျက်နှာအသီးသီးမှ ဝင်ရောက်လာကြလေတော့၏။

"ရန်သူ... ရန်သူ..."

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ အစောင့်များမှာ နောက်ဆုံးတွင် သတိဝင်လာကြပြီး သူတို့၏ လခြမ်းကွေးဓားများကို ဆွဲထုတ် ကာ ကျူးကျော်လာသူများထံသို့ ကြွေးကြော်သံများဖြင့် ပြေးဝင်သွားကြလေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ကို ဆီးကြိုနေသည်မှာ ရင်းနှီးနေသော ဓားချင်းခုတ်သံများ မဟုတ်ဘဲ သေမင်း၏ ဟိန်း ဟောက်သံကဲ့သို့ သူတို့ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သည့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံတစ်ခုသာ ဖြစ်နေခဲ့ပေသည်။

"ဒက် ဒက် ဒက် ဒက် ဒက်..."

ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးဝင်လာကြသော တစ္ဆေအစွယ် တပ်ဖွဲ့ဝင်များသည် သူတို့၏ လက်မောင်းများတွင် ထူးဆန်းသော အနက်ရောင် သတ္တုတုံးကြီးများကို ကိုင်ဆောင်ထားကြလေသည်။ သူတို့က မောင်းများကို ဆွဲလိုက်သောအခါ ထိုအရာများ၏ ပြောင်းဝများမှ ရှည်လျားသော မီးတောက်များ ပန်းထွက်လာခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ပူလောင်နေသော ကြည်ဆန်များရေတွက်မရအောင် မုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရွာကျလာခဲ့လေတော့၏။

သွေးများနှင့် အသားစများက နေရာအနှံ့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့လေသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ အနောက်ဘက်ဒေသမှ စစ်သည်တော်များသည် မမြင်ရသော ဧရာမလက်ကြီးတစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲဆုတ်ခံ လိုက်ရသကဲ့သို့ ချက်ချင်းပင် အပိုင်းပိုင်းအစစ ပြတ်ထွက်သွားခဲ့ပြီး သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ သွေးမြူတိမ် တိုက်များအဖြစ် ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။ သူတို့မှာ အော်ဟစ်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ စုတ်ပြဲနေသော အိတ်များ အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြပေသည်။

သူတို့၏ နောက်ကွယ်ရှိ အစောင့်များမှာလည်း မည်သည်တို့ ဖြစ်ပျက်သွားသည်ကိုပင် မြင်တွေ့ရန် အချိန်မရ လိုက်မီ သူတို့၏ မျက်နှာများပေါ်သို့ ကျည်ဆန်များနှင့် သူတို့၏ ရဲဘော်ရဲဘက်များထံမှ ပူလောင်နေသော သွေး များ ပေကျံသွားခဲ့ပြီးနောက် သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း သံမဏိမုန်တိုင်းထဲသို့ မျိုချခံလိုက်ရလေတော့သည်။

ဤသည်မှာ စစ်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်မှုကြီးတစ်ခုသာ ဖြစ်လေ သည်။

ခန်းမအတွင်းရှိ အဆုံးမဲ့သံသရာ ဂိုဏ်း၏ အဓိကအဖွဲ့ဝင်များမှာ ဤငရဲကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းကြောင့် အလွန်အ မင်း ကြောက်လန့်သွားခဲ့ကြလေ၏။

လွန်ခဲ့သော ခဏလေးကမှ သူတို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ညီအစ်ကိုများဟု ခေါ်ဝေါ်ကာ အတူတကွ သောက်စား နေခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ မြေပြင်ပေါ်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အသားစများမှလွဲ၍ မည်သည့် အရာမျှ မဟုတ်တော့ချေ။

သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကင်းမြီးကောက် ဟု အမည်ဝှက်ပေးထားသော အနောက်ဘက်ဒေသ မှ ထွားကြိုင်းသည့် အမျိုးသားတစ်ဦးမှာ ဤလှုပ်ရှားမှုအဖွဲ့၏ အစစ်အမှန် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်ပြီး အစ်ဘင်၏ အထက်လူကြီးလည်း ဖြစ်လေသည်။ သူ၏ ထိပ်တန်း လူများ စက္ကူများကဲ့သို့ အပိုင်းပိုင်း ဆုတ်ဖြဲခံနေရသည်ကို ကြည့်ရင်း ယနေ့တွင် အသက်ရှင်သန်ရန် အခွင့်အလမ်း မရှိတော့ကြောင်းကို သူ သိလိုက်လေ၏။

"နတ်ဘုရားတမန်တော်အတွက်..."

သူသည် မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ရန်သူထံသို့ ပြေးဝင်သွားမည့်အစား သူ၏အိတ်ကပ်ထဲမှ ကြွေပုလင်းငယ်တစ်ခုကို ရုတ်တရက် ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ အတွင်းရှိ အဆိပ်များကို သူ၏ပါးစပ်ထဲသို့ တုံ့ဆိုင်း ခြင်းမရှိဘဲ လောင်းထည့်လိုက်လေတော့သည်။

သူသည် သုံ့ပန်းအဖြစ် ဖမ်းဆီးခံရမည့်အစား သေဆုံးခြင်းကိုသာ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော်လည်း သူ အဆိပ်ကို မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ သွေးနက်များ စီးကျလာကာ သေမင်းကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ခေါင်မိုးတန်းပေါ်မှ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျ ဆင်းလာခဲ့ပြီး သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

ထိုသူမှာ ဇီယင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

သူမသည် သဲကင်းမြီးကောက်ကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ သူမ၏ အေးစက်သော အကြည့်များက ဧရိယာ တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရှုလိုက်ကာ အသက်ရှင်နေသော သူပုန်များ မရှိတော့ကြောင်းကို အတည်ပြုလိုက် လေသည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နောက်ထပ်ပုံရိပ်တစ်ခုက အနီးကပ် လိုက်ပါလာခဲ့ရာ ထိုသူမှာ လျူရူမေမှလွဲ၍ အခြားသူ မဟုတ်ပေ။

"ဒီလူကို မင့်ဆီမှာ ထားခဲ့ပြီ..."

ဇီယင်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

လျူရူမေသည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ ရှေ့သို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် လျှောက်သွားခဲ့ရာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှု များမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှပေသည်။

သူမသည် သဲကင်းမြီးကောက်၏ လည်ပင်းကို ကရာတေးခုတ်ချက်ဖြင့် ရိုက်ချလိုက်ရာ သူမှာ ညည်းတွားရင်း လဲကျသွားခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် သူမသည် သူ၏ မေးရိုးကို ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး လက်နှစ်ချောင်းကို သူ၏လည်ချောင်း ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ ထိုးသွင်းကာ အတင်းအဓမ္မ ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်လေတော့သည်။

"ဝေါ့..."

ပြင်းထန်သော လှုံ့ဆော်မှုအောက်တွင် သဲကင်းမြီးကောက်မှာ အလိုအလျောက် အပြင်းအထန် အန်ချလိုက်ရာ သူ ခုလေးတင် သောက်ထားသော အဆိပ်ဝိုင်များနှင့် သူ၏အစာအိမ်ထဲရှိ အရာများအားလုံး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြန့်ကျဲ သွားခဲ့လေတော့သည်။

လျူရူမေသည် ထိုအညစ်အကြေးများကို တစ်ချက်မျှပင် မကြည့်ဘဲ ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာထဲမှ အစိမ်းဖျော့ ရောင် အရည်များ ပြည့်နေသော ဧရာမဆေးထိုးအပ်ကြီးတစ်ခုကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး သဲကင်းမြီး ကောက်၏ လက်မောင်းရှိ သွေးကြောကို ချိန်ရွယ်ကာ ဆေးထိုးအပ်ကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ ထိုးသွင်းလိုက်လေ တော့၏။

ဆေးရည်များ ဝင်ရောက်သွားသည်နှင့်အမျှ ကျယ်လာနေပြီဖြစ်သော သဲကင်းမြီးကောက်၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ပြန်လည်စုစည်းသွားခဲ့ပြီး သူ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင်နှင့် အနက်ရောင်များမှာလည်း သိသိသာသာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့လေတော့သည်။

သူသည် သေချင်သော်လည်း ဖန်းဟန်က သူ့အား သေခွင့်ပြုမည် မဟုတ်ပေ။

သဲကင်းမြီးကောက်သည် သူ၏ရှေ့ရှိ လှပသော်လည်း အေးစက်နေသော အမျိုးသမီးကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ပတ်ပတ်လည်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော အလောင်းများနှင့် နတ်ဆိုးများကဲ့သို့ ထင်ရသော အနက်ရောင်ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူများကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

သူသည် သေဆုံးခြင်းထက် အဆပေါင်းသောင်းချီ၍ ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ကျဆင်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်လေသည်။

ဖန်းဟန်၏ အမိန့်မှာ "သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းခဲ့" ဟူ၍ ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင် သူတို့၏ လက်ထဲ၌ အရေးကြီးဆုံး အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူ ရှိနေပြီ ဖြစ်လေသည်။