အခန်း ၂၈၃

အခန်း (၂၈၃)

ခေတ်သစ်စိတ်ပညာအရ စစ်ကြောမေးမြန်းခြင်း

အခန်းတစ်ခန်း ရှိနေလေ၏။

ဖြူဖွေးနေသော အခန်းတစ်ခန်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

နံရံများ၊ မျက်နှာကြက်၊ ကြမ်းပြင်နှင့် အခန်းထဲရှိ တစ်ခုတည်းသော စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်တို့ပင်လျှင် စူးရှသော အဖြူရောင်စစ်စစ်ဖြင့် ဆေးသုတ်ထားလေသည်။

အခန်းထဲတွင် ပြတင်းပေါက်များ မရှိဘဲ မျက်နှာကြက်တွင် အမြဲတမ်းလင်းနေသော လျှပ်စစ်မီးသီး ဒါဇင်ပေါင်း များစွာကို မြှုပ်နှံတပ်ဆင်ထားကာ တစ်ခန်းလုံးကို နေ့ခင်းဘက်ကဲ့သို့ လင်းထိန်နေစေပြီး အရိပ်တစ်ခုမျှပင် မကျန်ရှိစေခဲ့ချေ။

သဲကင်းမြီးကောက် ဟု အမည်ဝှက်ပေးထားသော တောင့်တင်းခိုင်မာသည့် အမျိုးသားကြီးမှာ ဤနေရာတွင် အကျဉ်းချခံထားရလေသည်။

သူ၏ လက်ထိတ်များနှင့် ခြေကျင်းများကို ဖြုတ်ပေးထားပြီး သန့်ရှင်းသော အဖြူရောင် အကျဉ်းသားဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ပေးထားလေ၏။

တစ်နေ့သုံးနပ် တိကျစွာဖြင့် တံခါးရှိ ပြတင်းပေါက်ငယ်မှတစ်ဆင့် အစားအစာများကို ပေးပို့ပြီး အစားအစာ များမှာ သန့်ရှင်းကာ သောက်ရေလည်း အလုံအလောက် ရှိပေသည်။

မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု၊ စော်ကားမှု သို့မဟုတ် ခြိမ်းခြောက်မှုမျှ မရှိသကဲ့သို့ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် စစ်ကြောမေးမြန်းခြင်း မခံရချေ။

အစပိုင်းတွင် သဲကင်းမြီးကောက် မှာ အထင်အမြင်သေးမှုများနှင့် လှောင်ပြောင်ချင်စိတ်များ ပြည့်နှက်နေခဲ့ လေ၏။

အော်ရိုဘိုရော့စ် အဖွဲ့အစည်း၏ သဲကန္တာရဗိမ္မာန် မှ ထိပ်တန်းအဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အပြင်းထန်ဆုံး သော စစ်ကြောရေးခံနိုင်စွမ်း လေ့ကျင့်မှုများကို ရရှိထားပြီး ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှု မျိုးစုံကိုလည်း မြင်တွေ့ဖူးသူ ဖြစ်လေသည်။

လက်သည်းခွံများ ဆွဲနှုတ်ခံရခြင်း၊ ရေထဲတွင် နှစ်ခံရခြင်းနှင့် သံချွန်များခင်းထားသော ကုတင်ပေါ်တွင် လိမ့်ခံရ ခြင်းတို့ကို သူ ခံနိုင်ရည်ရှိခဲ့ဖူးကာ သူ၏ စိတ်ဆန္ဒမှာ သံမဏိထက်ပင် မာကျောသည်ဟု ယုံကြည်ထားခဲ့လေ သည်။

ဖန်းဟန် မှာ ဉာဏ်ကုန်သွားသဖြင့် သူ၏ စိတ်ဆန္ဒကို ချိုးနှိမ်ရန် ဤကဲ့သို့ ရယ်စရာကောင်းသော နည်းလမ်းများ ကိုသာ အသုံးပြုနေရသည်ဟု သူ ထင်မြင်ခဲ့ပေသည်။

သို့သော် တစ်ရက်ကုန်လွန်သွား၏၊ နှစ်ရက်ကုန်လွန်သွား၏၊ သုံးရက်ကုန်လွန်သွားခဲ့လေပြီ။

ဤနေရာတွင် အချိန်ကာလမှာ အဓိပ္ပာယ်မဲ့နေခဲ့လေသည်။

စူးရှသော အဖြူရောင်အလင်းတန်းများမှာ ဘယ်သောအခါမျှ ငြိမ်းသတ်မသွားဘဲ သဲကင်းမြီးကောက် အနေဖြင့် နေ့ဖြစ်သည်၊ ညဖြစ်သည်ကိုပင် မခွဲခြားနိုင်တော့ပေ။

သူ မည်မျှကြာအောင် အိပ်စက်ခဲ့သနည်း၊ မည်မျှကြာအောင် နိုးကြားနေခဲ့သနည်းဆိုသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိတော့ချေ။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အဖြူရောင်ကြောင့် လောင်ကျွမ်းသွားတော့မည်ဟုသာ ခံစားရပြီး သူမြင် သမျှအရာအားလုံးမှာ ထူထပ်သော မြူခိုးများကြားမှ မြင်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဖြူ ရောင်နံရံများပေါ်၌ သူ့အား တိတ်ဆိတ်စွာ လှောင်ပြောင်နေကြသည့် ပုံပျက်နေသော မျက်နှာပေါင်းများစွာကိုပင် မြင်ယောင်လာခဲ့လေ၏။

သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာမှာ အစပိုင်းက ခိုင်မာမှုမှသည် တဖြည်းဖြည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုသို့၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဂနာမငြိမ်ဖြစ် မှုသို့ ပြောင်းလဲလာကာ နောက်ဆုံးတွင် ထိန်းချုပ်မရသော အထိတ်တလန့်ဖြစ်မှုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လေသည်။

အဆုံးအစမရှိသော အဖြူရောင်များကြောင့် သူ ရူးသွပ်သွားတော့မည်ဟု ခံစားလိုက်ရချိန်မှာပင် အခန်းထဲ၌ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့လေ၏။

“တစ်တောက်... တစ်တောက်...”

ထိုအသံမှာ မကျယ်လောင်သော်လည်း သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် တိုက်ရိုက်မြည်ဟည်းနေသကဲ့သို့ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားနေခဲ့လေသည်။

အစပိုင်းတွင် ထိုအသံမှာ ငြီးငွေ့ဖွယ်ကောင်းသော ရေစက်ကျသံဖြစ်ပြီး ပင်ပန်းမှုမရှိဘဲ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ ထွက်ပေါ်နေခဲ့လေ၏။

ထို့နောက် အသံမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့လေသည်။ ထိုအသံမှာ သတ္တုပွတ်တိုက်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ စူးရှပြီး နားခါးလှသဖြင့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ အာရုံကြောများကို တုံးနေသော ဓားဖြင့် အကြိမ်ကြိမ် လွှဖြင့်တိုက် နေသကဲ့သို့ ခံစားရလေသည်။

ထို့နောက် ထိုအသံသည် တီးတိုးရေရွတ်သံများအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြန်ရာ လူများ မည်သည်ကို ပြောနေ သည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မကြားရသော်လည်း မရေမတွက်နိုင်သော မျက်လုံးများက သူ့အား လျှို့ဝှက်စွာ စောင့် ကြည့်ပြီး သူ့အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

“အား...”

သူသည် ခေါင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ဖြူဖွေးနေသော အခန်းထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူ၏ ခေါင်းကို နံရံများနှင့် ဆောင့်ကာ ဦးနှောက်ထဲမှ ကျိန်စာသင့်နေသော အသံကို နာကျင်မှုဖြင့် ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလေ၏။ သို့သော် အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်။ ထိုအသံမှာ သွေးစုပ်ကောင်ကဲ့သို့ သူ၏ ဝိညာဉ်နက်ရှိုင်းရာဆီသို့ တိုးဝင် လာခဲ့လေတော့သည်။

သူ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်ကာ သူ ရူးသွပ်သွားတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။

သူ အားအင်ကုန်ခမ်းကာ ကယောင်ကတမ်းဖြစ်လာပြီး ခွေးသေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွား ချိန်မှာပင် ဖြူဖွေးနေသော တံခါးမှာ နောက်ဆုံးတွင် ပွင့်လာခဲ့လေ၏။

လူရိပ်တစ်ခု ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

သဲကင်းမြီးကောက် သည် သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများကို မှေး၍ ခက်ခဲစွာဖြင့် လှမ်းကြည့်လိုက် လေ၏။

ရောက်လာသူမှာ အမြင့်ဆုံးအာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည့် တော်ဝင်ဝတ်ရုံများကို ဝတ်ဆင်မထားဘဲ အခန်း၏ အဖြူရောင်နှင့် လိုက်ဖက်သော ဖြူဖျော့ဖျော့ သုတေသနဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားလေသည်။

သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် နူးညံ့သော အပြုံးတစ်ခုပင် ရှိနေပြီး လက်ထဲတွင် ဖိုင်တွဲတစ်ခုကို ကိုင်ဆောင်ထားလေ၏။ သူ၏ပုံစံမှာ သူ့အား စစ်ကြောမေးမြန်းရန် လာသော ငရဲမင်းကြီးနှင့် မတူဘဲ လူနာများကို လာရောက်စစ်ဆေး သည့် သမားတော် တစ်ဦးနှင့် ပို၍တူနေပေသည်။

သို့သော် အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ထိုပြုံးနေသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သဲကင်းမြီးကောက် ၏ နှလုံးသားထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသော ကြောက်ရွံ့မှုမှာ မည်သည့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကိုမဆို ရင်ဆိုင်ရချိန်ထက် အဆပေါင်းသောင်းချီ၍ ပိုမိုပြင်းထန်နေခဲ့လေသည်။

“မင်္ဂလာပါ သဲကင်းမြီးကောက်... ဒါမှမဟုတ် ခင်ဗျားကို အဗ္ဗဒူရာမန် လို့ ခေါ်ရမလား...”

ဖန်းဟန်၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း သဲကင်းမြီးကောက် ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေ၏။

သဲကင်းမြီးကောက် သည် ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး သူ၏ သွေးရောင်လွှမ်းနေသော မျက်လုံးများဖြင့် ဖန်းဟန်အား အံ့အားသင့်မှုနှင့် မယုံကြည်နိုင်မှုများ ပြည့်နှက်စွာဖြင့် စိုက်ကြည့်လိုက်လေသည်။

အဗ္ဗဒူရာမန် မှာ သူ၏ နာမည်အရင်းဖြစ်ပြီး အဖွဲ့အစည်း၏ ထိပ်ပိုင်းခေါင်းဆောင်များနှင့် သူ့ကိုယ်သူမှလွဲ၍ ပြင်ပမှ မည်သူမျှ မသိနိုင်သော နာမည်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ခင်ဗျားရဲ့ အခြေအနေက သိပ်ကောင်းပုံမရဘူး...”

ဖန်းဟန်သည် ကုလားထိုင်တစ်လုံးကို ဆွဲယူကာ သူ၏ မျက်နှာချင်းဆိုင်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး ပြုံးလျက် ပြောလိုက် လေ၏။

“နည်းနည်းလောက် အနားရအောင် စကားပြောကြရအောင်...”

သဲကင်းမြီးကောက် ၏ အဖြေကို မစောင့်တော့ဘဲ သူသည် သူ၏ ဖိုင်တွဲကို ဖွင့်ကာ သူငယ်ချင်းဟောင်းများကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စတင်ပြောဆိုလိုက်လေသည်။

“ခင်ဗျားက အနောက်ဘက်ဒေသ က ကက်ရှ်ဂါ ရဲ့ အပြင်ဘက်မှာရှိတဲ့ ဟုန်လျိုထန်း လို့ခေါ်တဲ့ အိုအေစစ်တစ်ခု မှာ မွေးဖွားခဲ့တာ ဟုတ်တယ်မလား... ကြည့်ရအောင်... အို... ခင်ဗျားအဖေက ပန်းပဲဆရာ တစ်ယောက်ပဲ… ခင်ဗျားအမေက လှပတဲ့ သိုးမွှေးစောင်တွေ ရက်လုပ်ရာမှာ ကျွမ်းကျင်တယ်... ခင်ဗျား အသက် (၁၈) နှစ်မှာ တော့ သဲကန္တာရဗိမ္မာန် က လူတွေရဲ့ ရွေးချယ်ခံရပြီး မွေးရပ်မြေကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့တယ်...”

သဲကင်းမြီးကောက် ၏ အသက်ရှူနှုန်းမှာ မြန်ဆန်လာပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပင် သွေးဆုတ်ဖြူရော် သွားခဲ့လေတော့၏။

ဖန်းဟန်မှာ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုကို သတိမထားမိဟန်ဖြင့် လက်ထဲရှိ စာရွက်စာတမ်းများကို ဆက်လက်လှန်လှောကာ တီးတိုးရေရွတ်နေလေသည်။

“ခင်ဗျားမှာ ဖာတီမာ လို့ခေါ်တဲ့ ဇနီးတစ်ယောက်ရှိတယ်... သိပ်လှတဲ့ နာမည်လေးပဲ... ခင်ဗျားမှာ သားတစ် ယောက်နဲ့ သမီးတစ်ယောက်လည်း ရှိသေးတယ်... ခင်ဗျားရဲ့သား နာမည်က အိုမာ တဲ့... သူက အသက် (၈) နှစ် ရှိပြီဖြစ်ပြီး အရမ်းဆော့တယ်... လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ငှက်သိုက်ခိုးဖို့ သစ်ပင်ပေါ်တက်ရင်း သူ့လက် မောင်း ကျိုးသွားခဲ့တယ်... သူက တကယ်ကို ဆိုးတာပဲ...”

“သမီးလေးရဲ့ နာမည်ကတော့ အိုင်ရှား တဲ့... အသက်က (၆) နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး အရမ်းလိမ္မာတယ်... ပြီးတော့ သူ့ အမေရက်ပေးတဲ့ အရောင်စုံ ခေါင်းစီးပုဝါတွေကို အရမ်းကြိုက်တယ်... ကျုပ်ဆီမှာ သူ့ရဲ့ ပုံလေးရှိတယ်... ကြည့် ချင်လား...”

ဖန်းဟန်သည် စကားပြောရင်း ဖိုင်တွဲထဲမှ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်လေ၏။

၎င်းမှာ မီးသွေးခဲဖြင့် ဆွဲထားသော ပုံကြမ်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အသက်ဝင် နေလျက်ရှိလေသည်။

ပန်းချီကားထဲတွင် ဆံပင်ကို နှစ်ဖက်ခွဲချည်ထားပြီး မျက်လုံးပြူးပြူးဖြင့် အနောက်ဘက်ဒေသ မှ မိန်းကလေး ငယ်တစ်ဦးက သိုးငယ်လေးတစ်ကောင်ကို ပွေ့ချီကာ အပြစ်ကင်းစင်စွာ ပြုံးနေခဲ့လေသည်။

ထိုမျက်နှာကို သဲကင်းမြီးကောက် အနေဖြင့် ပြာကျသွားခဲ့လျှင်ပင် မှတ်မိနေမည် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ သမီးလေး အိုင်ရှား ပင် ဖြစ်လေသည်။

“မဟုတ်ဘူး... မဟုတ်ဘူး... မင်း... မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး...”

သဲကင်းမြီးကောက် မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်နေပြီး သူ၏ သွားများမှာလည်း ရိုက်ခတ်နေခဲ့လေ၏။

“ငါတို့ ဘယ်လိုသိလဲ ဟုတ်လား...”

ဖန်းဟန်သည် သူ၏ စိတ်ကို ဖတ်မိသည့်အလား ပြုံးကာ ဖိုင်တွဲကို ပုတ်ရင်း ပြောလိုက်လေသည်။

“သူများပိုင်နက်ထဲမှာ သူလျှိုတွေ ထည့်ထားနိုင်တာ မင်းတို့ပဲ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား...”

ဖန်းဟန်သည် အနည်းငယ် ရှေ့သို့ကိုင်းလိုက်ပြီး သူ၏ အသံမှာ တိုးညင်းသော်လည်း လေးနက်သော ဖိအားတစ်ခု ပါဝင်နေလျက်ရှိလေ၏။

“မင်းရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာတော့ မင်းရဲ့ မွေးရပ်မြေက မိုင်ထောင်ချီ ကွာဝေးတယ်... ဒါပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ ဒါက ငါ့အိမ်နောက်ဖေးက ခြံဝင်းနဲ့ ဘာမှမကွာခြားဘူး... ငါ့လူတွေက ဟုန်လျိုထန်း မှာ ရှိနေတယ်... ငါ့ဘက်က အတွေးတစ်ချက်၊ ကြေးနန်းတစ်စောင်ပဲ လိုတယ်... အဗ္ဗဒူ... မင်းက ဉာဏ်ကောင်းတဲ့လူပါ... ငါ ဘာဆိုလိုလဲဆို တာ မင်း နားလည်ပါတယ် ဟုတ်တယ်မလား...”

ထိုစကားများက သဲကင်းမြီးကောက် ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများကို လုံးဝ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်လေသည်။

“ငါ မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ခုပေးမယ်... မင်းရဲ့ မိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့ အခွင့်အရေးပဲ... ငါ သိချင်တာတွေ အားလုံးကို ပြောပြ... အော်ရိုဘိုရော့စ် နဲ့ ပတ်သက်တာ အားလုံးကိုပေါ့...”

“မင်းရဲ့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတွေ နေရောင်ခြည်အောက်မှာ ဆက်လက် အသက်ရှင်နေမလား၊ ဒါမှမဟုတ်... အဲဒီ အိုအေစစ်ကနေ ပျောက်ကွယ်သွားမလား ဆိုတာက မင်းရဲ့ နောက်ထပ် ရွေးချယ်မှုအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်...”

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုသည် ၎င်းတို့၏ အသေအကြေဆုံး စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ အားနည်းချက်များကို ရက်စက်စွာ အသုံးချမှုနှင့် ပေါင်းစပ်သွားခဲ့လေ၏။

သံမဏိထက်ပင် မာကျောသော သဲကင်းမြီးကောက် ၏ နှလုံးသားမှာ နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပြိုကျသွားခဲ့လေ တော့သည်။

ဖန်းဟန်၏ နူးညံ့စွာ ပြုံးနေသော မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း သူ့အနေဖြင့် မီးနီရဲနေသော သံတံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင် ထားသည့် မည်သည့် ကွပ်မျက်သူထက်မဆို အဆပေါင်းတစ်ထောင်ခန့် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပေသည်။

“ကျုပ် ပြောပြပါ့မယ်... အားလုံးကို ပြောပြပါ့မယ်...”